https://virgool.ir/feed/@mehrabanjoorablooیک آدم بسیار حساس که عاشق یادگیریه!fa2026-11-12 11:43:43https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mehrabanjoorabloohttps://virgool.ir/@mehrabanjoorabloo/ترومای-التیام-نیافته-چگونه-بر-آدم-های-بسیار-حساس-تاثیر-می-گذارد-ns03yxvcnvygآدم‌های بسیار حساس ممکن است سخت‌تر تحت تاثیر تجربیات آسیب‌زا (تروماتیک) قرار بگیرند. اما آیا راحت‌تر نیز از آن بهبود پیدا می‌کنند؟آیا تا به حال برایتان پیش آمده که در طول روز چیزی غافلگیرتان کند؟ در یک چشم‌به‌هم‌زدن، انرژی‌ در بدنتان بالا برود، احساس گنگی کنید، افکار در سرتان به هم بپیچند و هیجانات شدیدی را تجربه کنید. ممکن است شرم یا ترس شما را در خود گرفتار کنند. دوست دارید با خشونت به کسی حمله کنید، پنهان شوید یا فرار کنید. شاید هم در مکانی که هستید قفل شوید و نتوانید تصمیم بگیرید یا حتی حرکت کنید. روان‌شناسان به چیزی که باعث برانگیختن چنین واکنشی در شما می‌شود، "محرک تروما" می‌گویند. این محرک ممکن است از لحاظ فیزیکی یا عاطفی به شما احساس ناامنی دهد.برخی از مشکلات من که از تروما ناشی می‌شدند من درمانگر آدم‌های بسیار حساس و قربانیان تروما هستم. با این‌ حال، تا قبل از اینکه سفر التیام خود را با تکنیک EMDRشروع کنم، نمی‌دانستم در گذشته تروما را تجربه کرده‌ام. وقتی متوجه این موضوع شدم، فهمیدم اضطراب، شرم و برخی از واکنش‌های عاطفی‌ام تنها مربوط به بسیار حساس بودن و داشتن یک سیستم عصبی حساس نیست، بلکه با یک ترومای التیام‌نیافته‌ نیز در ارتباط است. موقعی که فهمیدم هوشیاری بیش‌از‌حد من به خاطر تروماست، توانستم با خودم مهربان‌تر باشم و برای درمان قدم بردارم. ده سال گذشته و به قدری بهبود پیدا کرده‌ام که اضطرابم به حداقل رسیده و به‌ندرت واکنش‌های عاطفی شدید نشان می‌دهم. من هنوز یک اچ‌اس‌پی هستم که احساسات و محیط خود را عمیق پردازش می‌کند. اما با این تفاوت که اکنون در دنیا و روابطم احساس امنیت می‌کنم.تروما دقیقا چیست؟ زمانی که به مراجعه‌کنندگانم می‌گویم تجربه آسیب‌زا (تروماتیکی) را از سر گذرانده‌اند، اکثرشان می‌گویند:‌ " من هیچ‌وقت اینجوری بهش نگاه نمی‌کنم". "اونقدرها هم بد نبود"‌. "من بهش نمی‌گم تروما"‌. البته من درکشان می‌کنم زیرا بیشتر مردم وقتی کلمه "تروما" را می‌شنوند یاد سربازان جنگی یا بازماندگان تجاوز جنسی می‌افتند. درست است که افرادی که چنین تجربیاتی را داشته‌اند بازماندگان تروما هستند، اما تعریف تروما بسیار گسترده‌تر است: به هرچیز بیش‌ازحد شدیدی که سیستم عصبی در لحظه قادر به پردازش آن نباشد، تروما می‌گویند. این بدان معناست که تروما می‌تواند یک رئیس سمی، طلاق یا یک نزاع و درگیری باشد.‌ گاهی نیز تروما از مسائل بی‌اهمیت ناشی می‌شود. مسائلی که بارها و بارها تکرار می‌شوند و سرانجام ما را از پا می‌اندازند.نشانه‌های رایج تروما یکی از بهترین روش‌های تشخیص اینکه تروما را تجربه کرده‌اید یا نه، توجه به نشانه‌های آن است. تروما نشانه‌های زیادی دارد و هر کس آن را تا حدی متفاوت تجربه می‌کند. با این حال، در ادامه برخی از نشانه‌های رایج آن را می‌بینیم:نشانه‌های شناختی: • افکار مزاحم درباره حادثه آسیب‌زا • کابوس • مشکل در تمرکز • نوسانات خلقینشانه‌های رفتاری: • اجتناب از فعالیت‌ها یا مکان‌هایی که باعث به یادآوردن خاطرات مربوط به حادثه آسیب‌زا می‌شوند • انزوای اجتماعی • عدم علاقه به فعالیت‌‌های لذت‌بخشنشانه‌های فیزیکی: • به‌ آسانی ازجاپریدن • خستگی و فرسودگی • بی‌خوابی • تغییر در عادات غذایی و خواب • درد در سراسر بدننشانه‌های روان‌شناختی: • شرم (این احساس که شما معیوب یا بد هستید) • انکار رخ دادن برخی حوادث • تحریک‌پذیری • همیشه گوش‌به‌زنگ خطرهای احتمالی بودن • زیادی مسئولیت قبول کردن برای دیگران • خشم • اضطراب • حمله پنیک • ترس شدید • رفتارهای وسواس‌گونه (وسواس فکری/ عملی) • کناره‌گیری از دیگران • کرختی عاطفی • افسردگیآیا آدم‌های بسیار حساس بیشتر مستعد تروما هستند؟ در یک کلام، بله. سیستم عصبی آدم‌های بسیار حساس ظریف‌تر از آدم‌های غیر بسیار حساس تنظیم شده است و این بدان معناست که ما به همه محرک‌ها، از جمله تجربیات آسیب‌زا قوی‌تر واکنش نشان می‌دهیم. هنگامی که اتفاق مثبتی می‌افتد، پتانسیل این را داریم که نسبت به افراد غیراچ‌اس‌پی، هیجان و شادی بیشتری را تجربه کنیم. اگر شانس داشتن یک خانواده، جامعه و محیط کاری مثبت و حمایتگر را داشته باشیم، نسبت به دیگران بیشتر شکوفا می‌شویم. بالعکس، هنگامی که آدم‌های بسیار حساس تجربیات منفی را از سر می‌گذرانند، نسبت به غیر‌اچ‌اس‌پی‌ها ترس و آسیب عمیق‌تری را تجربه می‌کنند. اگر در محیط غیرحمایتگر بزرگ شده باشیم، به احتمال زیادی زخم‌هایی را متحمل خواهیم شد. ما به محیط حساس هستیم، و این حساسیت ما را نسبت به تجربه تروما آسیب‌پذیرتر کرده‌ است. البته برعکس این نیز صادق است. درست است که آدم‌های بسیار حساس سخت‌تر تحت تاثیر استرس قرار می‌گیرند، اما همان‌‌قدر نیز، حمایت و تجربیات مثبت روی آن‌ها تاثیر بیشتری دارد. آندره سُلو در کتاب حساس (Sensitive) نوشته:" تحقیقات نشان می‌دهد که آدم‌های بسیار حساس بیشتر می‌توانند از تراپی، منتور و حمایت اجتماعی بهره ببرند. اگر از این موارد در زندگی کمک بگیرند، نه تنها درمان می‌شوند بلکه نسبت به آدم‌های کمتر حساس به نتایج بهتری خواهند رسید"‌.فقط خودتان می‌توانید بگویید تجربه‌ای برای شما آسیب‌زا بوده است یا نه زمانی که ما تروما را به عنوان هرچیز بیش‌ازحد شدیدی که سیستم عصبی در لحظه قادر به پردازش آن نباشد، تعریف کنیم، آن وقت قلدری، انتقاد شدن، احساس طرد یا ترک شدن برایمان تجربه‌ای آسیب‌زا هستند. نمونه‌های دیگر از تروما:• سوء استفاده عاطفی • مرگ حیوان خانگی • تعرض • از دست دادن هر رابطه بامعنا همچنین باید در نظر بگیرید تروما چه مدت ادامه داشته است. اگر اتفاق ناراحت‌کننده‌ای بارها و بارها رخ دهد، اغلب در دسته تروما قرار می‌گیرد (برای مثال یک بیماری مزمن، مورد آزار روانی قرار گرفتن و ...). تجربیات ما با ژنتیک، سیستم عصبی و اتفاقات گذشته زندگی‌مان در ارتباط هستند. پس فقط خودتان می‌توانید بگویید تجربه‌ای برای شما آسیب‌زا بوده یا نه. چیزی که برای یک نفر آسیب‌زاست ممکن است برای دیگری نباشد.چطور می‌توان از تروما التیام یافت؟ قدم اول ساده اما عمیق است: تروما را تصدیق کنید. بدانید که تقصیر شما نبوده، در این تجربه تنها نیستید و می‌توانید کمک بگیرید. من برای التیام یافتن از تروما موارد زیر را پیشنهاد می‌کنم: ۱. به دنبال یک درمانگر آموزش دیده در زمینه تروما و آشنا با تکنیک‌هایی مانند EMDRیا تجربه‌درمانی جسمانی بگردید. این تکنینک‌های را می‌توانید در سایت‌هایی مانند Psychology Today پیدا کنید. ۲. ارتباط تعداد زیادی از بازماندگان تروما با جسمشان قطع شده است. ذهن‌آگاهی را شروع کنید و بیشتر از تجربیات فیزیکی خود آگاه باشید. تمرین یوگای آرام می‌تواند به شما کمک کند به بدنتان برگردید و دوباره در آن احساس امنیت کنید. ۳. شفقت‌به‌خود را تمرین کنید. التیام یافتن از تروما کار ترسناکی است. بنا‌براین باید با خود‌دوستی کم‌کم به آن نزدیک شوید. ۴. روابط امنتان را توسعه دهید. با کسانی ارتباط برقرار کنید که با مهربانی به شما پاسخ می‌دهند و طبیعت بسیار حساس شما را می‌پذیرند. ۵. یادبگیرید چطور عواطفتان را تنظیم کنید و اضطرابتان را کاهش دهید. از این طریق می‌توانید بعد از برانگیخته شدن به حالت آرام خود برگردید.فهمیدن و هضم کردن این مطالب برای اولین بار کار سختی است. آرام باشید و قدم‌های کوچک بردارید. این مقاله را دوباره بخوانید. نفسی عمیق بکشید. یک نفس دیگر بکشید. و بدانید که امیدی هست و شما می‌توانید التیام‌ پیدا کنید.منبع: https://highlysensitiverefuge.com/how-unhealed-trauma-affects-highly-sensitive-people/ ترجمه و تلخیص: مهربان جورابلومهربان جورابلومهربان جورابلوSun, 03 Sep 2023 14:13:46 +0330https://virgool.ir/@mehrabanjoorabloo/دنیا-بیش-از-هر-زمان-دیگری-به-مردان-بسیار-حساس-نیاز-دارد-nk9hklogf8z2به بسیاری از پسران از سن بسیار کم آموخته شده است که محکم باشند و احساساتشان را پنهان کنند. به گفته ویلیام پُلُک، نویسنده، هر زمان پسران از "قوانین پسرانه" پیروی نکنند و به جای آن مهربان باشند و احساساتشان را نشان دهند، طرد و تحقیر می‌شوند. پسر‌ان بسیار حساس یاد می‌گیرند که برای تایید گرفتن از همسالان‌، خود واقعی‌شان را پنهان کنند. این انکار ممکن است باعث ایجاد ترس، اضطراب و کاهش عزت نفس شود. پال کیوِل جایی نوشته است: پسرها در اتاق "مانند یک مرد رفتار کن" گرفتار شده‌اند. یعنی باید خشن، محکم، قوی، صاحب اختیار و فعال باشند. هر وقت مردان به بیرون از این اتاق قدم بگذارند، مورد تحقیر قرار می‌گیرند. دان کیندلون و مایکل تامپسون در کتاب Rasing Cain نوشته اند: اگر پسران احساساتی مانند ترس، اضطراب یا غم را ابراز کنند، عموما زنانه خوانده می‌شوند. و بزرگسالان و سایر کودکان، معمولاً طوری با آن‌ها رفتار می‌کنند که گویی این احساسات برای یک پسر غیرعادی است. بالعکس، دخترانی‌ که احساساتشان را بیان می‌کنند، انتظارات دیگران را برآورده می‌کنند و همین امر به آن‌ها کمک می‌کند تا مورد تایید دختران دیگر قرار بگیرند.مردان یاد می‌گیرند همه احساساتشان به جز خشم را سرکوب کنند. شاید برایتان عجیب باشد که بدانید برخلاف هنجارهای اجتماعی، نوزادان پسر از لحاظ عاطفی نسبت به نوزادان دختر بیشتر واکنش نشان می‌دهند. طبق یک مطالعه، نوزادان پسر هنگامی که ناامید می‌شوند، بیشتر از دختران گریه می‌کنند. با‌ وجود این، در سن ۵ سالگی، اکثر پسران همه احساساتشان به جز خشم را سرکوب می‌کنند. علی‌رغم اینکه به پسران آموخته شده که احساساتشان را کنترل کنند، اما اندازه‌گیری میزان ضربان قلب و هدایت الکتریکی پوستشان (عرق کف دست به دلیل استرس و اضطراب) در موقعیت‌های تحریک‌کننده نشان می‌دهد که بین واکنش‌های دختران و پسران تفاوتی وجود ندارد. پسران نیازهای انسانیِ مشابه دختران دارند. برای مثال، از آنجایی که همه پسران نیاز دارند دوست داشته شوند، ازشان مراقبت شود و به آن‌ها احترام گذاشته شود، مربی مهدکودکی که با بغل کردن به دانش‌آموزانش خوش‌آمد می‌گوید، روی پسران اختلالگر تاثیر می‌گذارد و آن‌ها را آرام‌تر می‌کند. هنگامی که مردان پرخاشگرانه رفتار کنند یا ساکت باشند، از سوی جامعه به عنوان انسان‌هایی طبیعی پذیرفته می‌شوند. با این حال، زمانی که آن‌ها سطوح طبیعی از ترس، اضطراب و غم (که به عنوان احساسات زنانه شناخته می‌شوند) را ابراز کنند، دیگران طوری با آن‌ها رفتار می‌کنند که انگار غیرطبیعی هستند. مردانی که مجبورند برای همرنگ جماعت شدن ماسک مرد قوی را به چهره بزنند، هم در سطح فردی و هم در سطح اجتماعی رنج می‌کشند، به ویژه مردان بسیار حساس که باید برای سرکوب احساساتشان سخت‌تر تلاش کنند. رفتار خشن مردانه ممکن است از ترس از به اندازه کافی پرخاشگرانه رفتار نکردن و زنانه تلقی شدن ناشی شود. به هرحال، رفتارهایی که دخترانه محسوب می‌شوند (کارهایی از روی همدلی، حساسیت، شفقت و ... انجام می‌دهیم)، برای مردان نیز رفتارهایی طبیعی هستند. در بسیاری از جوامع قضیه متفاوت است. طبق نظر انسان‌شناسان، در برخی فرهنگ‌ها (برای مثال در semoi مالزی) رفتار خشن مردانه وجود ندارد. همچنین جامعه هاترایت‌ها، بزرگترین و موفق‌ترین گروه جمعی مسیحی در ایالات متحده، بیش از ۳۵۰ سال را بدون قتل سپری کرده است.پس ممکن است نتیجه بگیریم که خشونت برای مردان طبیعی نیست. بلکه یک رفتار آموخته شده است.مردان بسیار حساس در سکوت رنج می‌کشند.اکثر مردان هنگام گفت‌وگو درباره حساسیت احساس ناراحتی می‌کنند زیرا این ویژگی در جامعه زنانه تعبیر می‌شود‌. بروز هر رفتاری که بسیار نزدیک به رفتار زنانه باشد، ممکن است احساس مردانگی یک مرد را تهدید کند. بسیاری از مردانی که زندگی خود را نابود می‌کنند تا احساس مردانگی کنند، مانند مردان واقعی رفتار نمی‌کنند. آنها تنها در حال تجربه یک کلیشه فرهنگی هستند. برخی مردان با انکار بخش حساس خود، به یک انسان نصفه نیمه تبدیل می‌شوند. مردان پرخاشگر و غیرعاطفی باید الگوبرداری از رفتار مردان مهربان و حساس از نظر عاطفی را یاد بگیرند تا به یک انسان کاملا موثر تبدیل شوند. یکی از غم‌انگیزترین جنبه‌های قوانین سفت‌وسخت پسرانه این ایده است که مردان هیچ‌وقت نباید گریه کنند و ترسشان را بروز دهند. تاثیر مخرب سرکوب احساسات در مردان در آمار افسردگی و خودکشی آن‌ها نمایان است. سوزان نُلِن-هُکسِما در تحقیقی در دانشگاه استندفورد به این نتیجه رسیده است که پسران ۸ تا ۱۲ سال به طور چشمگیری بیشتر از دختران افسرده هستند. حتی مردان بسیار حساس نیز از گریه کردن اجتناب می‌کنند. این در حالیست که تحقیقات الین آرون، نویسنده کتاب آدم بسیار حساس، نشان می‌دهد که تعداد مردان و زنان بسیار حساس یکسان است. تنها زمینه‌ای که زنان بسیار حساس در آن به طور قابل توجهی امتیاز بیشتری از مردان بسیار حساس کسب می‌کنند این است که آن‌ها راحت‌تر گریه می‌کنند. همچنین به مردان آموخته شده است که درخواست کمک نشانه ضعف است. این طرز تفکر از فشار برای سرکوب احساسات منفی ناشی می‌شود. اگر قرار نباشد احساسات دردناکی را تجربه کنید، پس اصلا چرا برای کنارآمدن با آن‌ها به کمک نیاز داشته باشید؟ بسیاری از مردان در سکوت رنج می‌کشند و همین امر ممکن است تاثیر ناگواری بر ارتباطات، حرفه و سلامتشان بگذارد. اخیرا این جمله‌ را در بیمارستان محلی اداره امور کهنه‌سربازان خواندم: "برای درخواست کمک باید مانند یک جنگجو شجاع و قوی بود. اگر در حال تجربه یک بحران عاطفی هستید، با بیمارستان تماس بگیرید". یک مرد واقعی باید نیروی درونی خود را در جهت پاک کردن تاثیر سال‌ها شستشوی مغزی رسانه‌ای، خانوادگی و اجتماعی به کار بگیرد تا بتواند احساسات و آسیب‌پذیری خود را ابراز کند.جهان به مردان بسیار حساس نیاز دارد. سرکوب احساسات و حساسیت تاثیر مخربی بر مردان و کسانی که آن‌ها‌ را دوست دارند می‌گذارد. این توقع که مردان باید احساسات و حساسینشان را پنهان کنند عواقب بسیار بدی برای جهان به همراه دارد. مردانی که احساساتشان را انکار می‌کنند سیاره‌ پرحادثه‌ای را ساخته‌اند. زیرا بسیاری از رهبران مرد جهان به جای نشان دادن رفتاری دلسوزانه و مشارکتی، رفتاری جنگجویانه دارند. ما در نقطه عطف سیاره‌مان قرار گرفته‌ایم، سیاره‌ای که رهبران سیاسی مرد می‌توانند به رفتار تند و ستیزه‌جویانه خود ادامه دهند و انسانیت را به خطر بیاندازند یا اینکه می‌توانند رویکرد تعاملی و جدیدی را برای سیاست خارجی، اقتصادی و زیست‌محیطی اتخاذ کنند. با پذیرش تنوع تجربیات انسانی، از جمله حساسیت مردانه، می‌توانیم دوره جدیدی از صلح جهانی را آغاز کنیم.برای داشتن جامعه‌ای مطلوب، باید میان مردان بسیار حساس و غیر بسیار حساس تعادل برقرار شود. اگرچه اکثر مردان غیر بسیار حساس نظامی هستند یا به عنوان مدیر عامل در شرکت‌ها کار می‌کنند و مردان بسیار حساس به شغل‌هایی مانند مشاور، هنرمند و درمانگر مشغول‌اند اما من فکر می‌کنم مردان بسیار حساس تا زمانی که به روش خودشان، یعنی با تفکر و بدون پرخاشگری کار کنند، می‌توانند تقریبا در هر شغلی خوب عمل کنند. نکته اینجاست که درنهایت جوامع موفقی که شکوفا شده‌اند آن‌هایی هستند که هم جنگجویان پرخاشگر و هم مشاوران حساس را محترم می‌شمارند. مردان بسیار حساس ماموریت مهمی دارند. آن‌ها باید رفتار خشن برخی مردان غیر بسیار حساس که با انسان‌ها، حیوانات و مادرِ طبیعت سنگ‌دل هستند را تعدیل کنند. شاید مردان بسیار حساس جنگجویانی نباشند که در خط مقدم مبارزه کنند، اما نبرد آن‌ها به همان اندازه شجاعانه است. جنگیدن برای برقراری عدالت، استقامت و بردباری زیادی را می‌طلبد. برقراری صلح فردی و جهانی فقط به دست قهرمانانی همچون مسیح، بودا، دالایی لاما، ماهاتما گاندی و مارتین لوتر کینگ جونیور امکان‌پذیر است. تنها یک مرد قوی (بسیار حساس) می‌تواند مانند این رهبران معنوی، راجع به حقایقی درباره اخلاق، فضیلت و عدالت صحبت کند‌. وقت آن رسیده است که قانون قدیمی و سفت‌وسختی که به ما می‌گوید مردان باید پرخاشگر، پوست‌کلفت و بی‌عاطفه باشند را کنار بگذاریم. هر قدر مردان بسیار حساس بیشتر به خودشان اعتماد کنند، بیشتر می‌توانند به ساختن یک سیاره صلح‌آمیز و سالم‌ کمک کنند؛ سیاره‌ای که در آن تمام مردان موثر هستند و حساسیت، شفقت و آسیب‌پذیری خود را نشان می‌دهند.ترجمه: مهربان جورابلومنبع: https://highlysensitiverefuge.com/highly-sensitive-men-world-needsمهربان جورابلومهربان جورابلوFri, 07 Jul 2023 20:02:38 +0330https://virgool.ir/@mehrabanjoorabloo/چرا-من-همیشه-بسیار-نگرانم-و-چگونه-می-توانم-این-نگرانی-را-متوقف-کنم-ol68bogpd1liآدم‌های بسیار حساس برای فکر کردن ساخته شده‌اند. فکر کردن زیاد. اما مرز بین عمیق فکر کردن و نگرانی بیش‌ازحد کجاست؟این اولین قسمت از بخش مشاوره سایت Sensitive Refuge برای آدم‌های بسیار حساس است. الن فروند، مقاله‌نویس بخش مشاوره ما، یکی از بهترین درمان‌گران اچ‌اس‌پی‌ها در دنیاست. الن توسط الین آرون آموزش دیده و با او از نزدیک کار کرده است. او اینجاست که به شما کمک کند تا مسائل پیچیده زندگی خود را حل کنید. سوالی از الن پرسیده شده است: الن عزیز، من و دخترم هر دو بسیار حساس هستیم و همیشه برای چیزی نگرانیم. احساس می‌کنم نمی‌توانم به او کمک کنم، زیرا حتی خودم هم نمی‌دانم چگونه باید با نگرانی‌ام کنار بیایم. کاش می‌توانستیم مغزمان را از سرمان دربیاوریم و دیگر به هر چیز کوچکی بیش‌ازحد فکر نکنیم. چگونه می‌توانم به او (و به خودم!) کمک کنم تا کم‌تر نگران باشیم؟ از طرف یک آدم همیشه نگرانآدم همیشه نگران عزیز،پیش از هر چیز باید بدانیم نگرانی حق مادرزاد آدم‌های بسیار حساس است. حتی کوچک‌ترین افراد بین ما نیز نگرانی را تجربه می‌کنند. دوست داشتم بگویم نگران بودن ویژگی مغز آدم‌های بسیار حساس است که همه چیز را عمیق پردازش می‌کنند، نه یک اشکال. اما راستش را بخواهید‌ نگرانی هم می‌تواند یک ویژگی باشد هم یک اشکال! به یاد دارم در کودکی در یک استخر عمومی روی تخته شیرجه بلندی ایستاده بودم. هنوز هم می‌توانم سنگینی نگاه و طعنه‌های کودکان دیگر که در صف شیرجه بودند را حس‌ کنم. قفل شده و به آب خیره مانده بودم‌. این‌ها به خاطر ترس نبود (شاید هم کمی ترسیده بودم)، من فقط نیاز داشتم قبل از شیرجه مکث و فکر کنم. در واقع، فقط به کمی زمان بیشتر و فشار کمتر نیاز داشتم.ما آدم‌های حساس برای فکر کردن ساخته شده‌ایم. فکر کردن زیاد. اما مرز بین عمیق فکر کردن و نگرانی بیش‌ازحد کجاست؟ و چرا برخی از ما از این مرز عبور می‌کنیم؟طبیعت برای دلیلی شما را موجودات نگرانی ساختهدو نوع استراتژی اساسی برای نحوه رفتار افراد (و حیوانات)، در پاسخ به محیط وجود دارد. در مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸، زیست‌شناسان این دو استراتژی را در بیش از صد گونه ثبت کردند.استراتژی اول: فقط برو و انجامش بده و اگر خوب پیش نرفت، دوباره امتحان کن.استراتژی دوم: یک بار به درستی انجام بده.دانشمندان از استراتژی "برو و انجامش بده" به عنوان واکنشی تکانشی و بدون تفکر یاد می‌کنند. افرادی که این استراتژی را دنبال می‌کنند، جوانب کار را نمی‌سنجند، شرایط را بررسی نمی‌کنند و نمی‌توانند بهترین اقدام را ارزیابی کنند. اما در عوض فرصت‌طلب هستند. آن‌ها فرصت‌های خوب را تشخیص می‌دهند، آن‌ها را دنبال می‌کنند و اغلب نیز به نتیجه می‌رسند (خدا را شکر اکثر مردم این‌گونه‌اند تا کارها انجام شود!) در مقابل، استراتژی دوم واکنش وابسته به تفکر نام دارد. در این استراتژی افراد اطلاعات را پردازش می‌کنند. در واقع، آن‌ها بر اساس تمام حقایق شناخته شده (فکت‌ها)، مسیری که می‌خواهند بروند را در ذهن ترسیم می‌کنند. به این امید که بازدهی را به حداکثر و ریسک را به حداقل برسانند. این دقیقا همان چیزی است که الین آرون، محققی روی حساسیت کار کرده، آن را‌ واکنش "توقف برای بررسی" نامیده که یکی از ویژگی‌های اصلی مغز آدم‌های بسیار حساس است. ما آدم‌های بسیار حساس اساسا دوست داریم کارها را در همان بار اول درست انجام دهیم. ما در مورد اعمال خود مراقب و سنجیده هستیم. خدا را شکر بشریت وظیفه‌ی با دقت فکر کردن را بر عهده ما گذاشته تا اکثریت مردم که در گروه "برو و انجامش بده" هستند را نصیحت کنیم.من در همه آن سال‌ها از واکنش "توقف برای بررسی" استفاده می‌کردم. اگرچه تخته‌های شیرجه عمدتا ایمن هستند، اما همین واکنش می‌تواند در شرایط دیگر، تفاوتی در مرگ و زندگی فرد ایجاد کند. دانشمندان این واکنش را در طیف قابل‌توجه‌ای از گونه‌ها مشاهده کردند. یکی از این گونه‌ها ماهی پامپکین‌سید است. در یک مطالعه، تله‌ای را در استخر این ماهی‌ها قرار دادند. بر اساس نتیجه پژوهش، ماهی‌ها به دو گروه شجاع و ترسو تقسیم شدند. تعداد زیادی از ماهی‌ها که در گروه شجاع بودند به سمت تله شنا می‌کردند. اما تعداد کمتری از آن‌ها که ماهی‌های ترسو را تشکیل می‌دادند، قبل از شنا تعلل می‌کردند. احتمالا می‌خواستند چیز جدیدی که در محیطشان است را کشف کنند. از نظر من، ماهی‌های ترسو بسیار باهوش به نظر می‌رسند. مکث آن‌ها برای پاسخ به محیط، آن‌ها را از خطرات احتمالی ایمن نگه می‌دارد. بنابراین، واکنش "توقف برای بررسی" یک مانع یا نقص نیست. این واکنش در واقع نشانگر ظرافت ادراک و عمق پردازش است. مغز ما آدم‌های بسیار حساس که نسبت به مغز سایر افراد بیشتر واکنش نشان می‌دهد، ما را بیشتر از ظرافت‌های فیزیکی آگاه کرده. ما دیگران را از لحاظ عاطفی بهتر درک می‌کنیم و درباره همه‌چیز زیاد می‌اندیشیم. من و الین آرون تمام این ویژگی‌ها را رهبری عاطفی می‌نامیم. رهبری عاطفی به معنای رهبری کردن با احساسات و همدلی است. معنی دیگر آن این است که شما قبل از افرادی که حساسیت کمتری دارند، واکنش عاطفی نشان می‌دهید. افراد غیر بسیار حساس اغلب همان احساس شما را تجربه می‌کنند اما برای بروز آن به زمان بیشتری نیاز دارند. شما می‌توانید و باید از این نقاط قوت خود برای مشورت دادن به افراد تکانشی زندگی‌تان استفاده کنید تا عاقلانه عمل کنند. اما واکنش "توقف برای بررسی" یک محصول جانبی هم با خود به همراه دارد: نگرانی. حتی گاهی نگرانی بی‌مورد. همیشه خطر در کمین نیست. اما ذهن آدم‌ بسیار حساس تمایل دارد در هر شرایط هر چیزی را بررسی کند. اگر این نگرانی برای خود یا فرزند بسیار حساستان به نگرانی دائمی تبدیل شود، می‌تواند بسیار خسته‌کننده باشد. پس چگونه نگرانی را متوقف کنیم؟ قدم اول شامل تغییر نحوه برخوردمان با پردازش عمیق و تبدیل نگرانی به چیزی مفید است.چگونه نگرانی را به چیزی مفید تبدیل کنیم؟ به ماهی‌های پامپکین‌سید فکر کنید. محققان به برخی از آن‌ها برچسب "ترسو" زده بودند. اما همین ماهی‌ها توانستند از گیر افتادن در تله اجتناب کنند. ما آدم‌های بسیار حساس ذاتا ترسو نیستیم. تنها دوست داریم هر کاری را همان بار اول درست انجام دهیم. مثل من که در دوران کودکی که روی تخته شیرجه مکث می‌کردم. اگر به خود و فرزندمان زمان لازم برای توقف و فکر کردن را بدهیم، همه اطرافیانمان از شجاعت و اشتیاق ما شگفت‌زده خواهند شد. بسیار حساس بودن با ویژگی شخصیتی پذیرای تجربه بودن (openness) همبستگی مثبت دارند. در واقع آدم‌های بسیار حساس اگر از لحاظ زمان تحت فشار نباشند، می‌توانند برای کسب تجربیات جدید شجاع و راغب‌تر باشند. زیرا از قبل به آن فکر کرده‌اند!عوض کردن برچسب "نگران" با "در حال پردازش" می‌تواند مفید باشد. شما در حال پردازش یک موقعیت یا احتمال نگران‌کننده هستید. واژه نگرانی حس بدی به ما می‌دهد اما پردازش یک موقعیت دری به سوی راه‌حل‌ها به روی ما می‌گشاید. قطعا جهان امروز نه زمان کافی برای آماده کردن خود را به ما می‌دهد و نه ابزار مناسب برای رسیدن به نتیجه را در اختیارمان می‌گذارد. بدون زمان و ابزار کافی، تفکر محتاطانه و دقیق ما ممکن است به چرخه معیوب نگرانی تبدیل شود. در ادامه با راه‌حل‌هایی آشنا می‌شویم که من به مراجعه‌کنندگان نگرانم، از کودک گرفته تا بزرگسال، پیشنهاد می‌کنم:۴ راه‌حل برای کنار آمدن با نگرانی۱. تاملنام دیگر تامل، پردازش عمیق است. مغز حساس ما برای تامل سیم‌کشی شده است. همان‌طور که قبلا گفته شد، ما به زمان نیاز داریم تا ظرافت‌ها را پردازش کنیم. اما باید بتوانیم تفکر مفید را از نشخوار ذهنی تشخیص دهیم. پیشنهاد من این است که اچ‌اس‌پی‌ها یک محدوده زمانی برای فکر کردن در نظر بگیرند. بله، ما به زمان بیشتری برای پردازش نیاز داریم، اما باید به مغزمان کمک کنیم تا بعد از مدتی، فکر کردن را متوقف کند و وارد عمل یا تصمیم‌گیری شود. بنابراین اگر با نشخوار فکری دست و پنجه نرم می‌کنید، سعی کنید یک تایمر تنظیم کنید و به مغز خود اجازه دهید کاری را برای مدت زمان مشخصی انجام دهد. سپس، برخیزید، پیاده روی کنید، به موسیقی یا پادکست گوش دهید یا کتاب بخوانید. هر کاری که به مغز شما کمک می‌کند از حالت تفکر خارج شود.۲. گفت‌وگومرحله بعدی گفت‌وگو است. اگرچه آدم‌های بسیار حساس مایل‌اند همه چیز را در درون خود پردازش کنند و نسبت به گفت‌وگو با دیگران احساس نیاز نمی‌کنند، اما باید بدانند که شنیدن افکارشان با صدای بند می‌تواند مفید باشد. من حتی گاهی درباره مسائل با خودم حرف می‌زنم. شاید فکر کنید عجیب هستم اما شنیدن صدای افکار حتی بدون حضور یک شنونده خوب می‌تواند کمک‌کننده باشد. البته داشتن کسی که شما را بشنود یک مزیت است!۳. تشخیصدر این مرحله باید مزایا و معایب تصمیمی که می‌خواهید بگیرید را تشخیص دهید. اقدام کردن و دست به عمل شدن بعد از آن‌ همه فکر نیاز به تمرین و اراده دارد. اچ‌اس‌پی‌ها معمولا در این مرحله موفق نیستند. ما هرگز نمی‌خواهیم قضاوت کنیم، بنابراین در چرخه نگرانی گیر می‌افتیم. مغزهای حساس به یک دلیل تکامل یافته‌اند. آن دلیل این نیست که ما را در نگرانی غرق کنند، بلکه این است که ما را در تشخیص بهتر راهنمایی کنند. همانطور که می‌توانید به تامل کردن خود اعتماد کنید، همانطور هم می‌توانید به قوه تشخیص حساس خود اعتماد کنید تا شما را در مسیر راهنمایی کند. علاوه‌براین، برای گرفتن تصمیمی بهتر می‌توانید فهرستی از مزایا و معایب تهیه و درباره گزینه‌های پیش رو تحقیق کنید یا اینکه از یک مربی دانا کمک بگیرید.۴. تصمیماگر مرحله تشخیص را به خوبی پشت سر بگذارید، راحت‌تر می‌توانید تصمیم بگیرید. چه در سفارش غذا باشد، چه در انتخاب اقامتگاه و چه در انتخاب یک گزینه در آزمون، تصمیمات ما نتیجه پردازش عمیقمان هستند. برای تصمیم‌گیری یک موعد مقرر (deadline) تعیین کنید و اگر تا آن موقع به نتیجه نرسیدید، از یک سکه کمک بگیرید و شیر یا خط بکنید. اگر تصمیمی که گرفتید نتیجه دلخواهتان را به همراه نداشت، متوجه خواهید شد که گزینه دیگر تصمیم درست است. نکته اینجاست که تصمیم‌ گرفتن و دست به عمل شدن‌ دقیقا همان چیزی است که باعث می‌شود نگرانی انرژی ما را تحلیل نبرد.آدم‌های همیشه نگران،‌ دفعه بعدی که متوجه شدید نگران چیزی هستید، مهم نیست آن مساله چقدر بزرگ یا کوچیک باشد، ۴ مرحله بالا را امتحان کنید. از تمام قدرت پردازش عمیقتان برای برداشتن یک قدم عملی کمک بگیرید. در این صورت، دیگر فکر کردن و پردازش شما را وارد چرخه معیوب نگرانی نمی‌کند. ممکن است تصمیم بگیرید که از تخته شیرجه بلندی بپرید یا با دقت از نردبان پایین بروید. در هر صورت، می‌توانید به پردازش خود و نتیجه آن اعتماد کنید. شاید نگرانی حق مادرزاد ما باشد، اما پردازش ابرقدرت ماست. بیاید از آن به درستی استفاده کنیم!ترجمه: مهربان جورابلومنبع: https://highlysensitiverefuge.com/why-do-i-worry-so-much-advice/مهربان جورابلومهربان جورابلوThu, 15 Jun 2023 12:36:58 +0330https://virgool.ir/@mehrabanjoorabloo/چرا-آدم-های-بسیار-حساس-نباید-احساسات-شان-را-سرکوب-کنند-xsjkpwazxyidاحساسات مانند توپ بادی ساحلی هستند، هر چه بیشتر تلاش کنیم آن‌ را در آب فرو ببریم، با نیروی بیشتری به سطح آب بازمی‌گردد. جامعه ما رابطه پیچیده‌ای با احساسات دارد. ما آدم‌ها را بابت داشتن احساسات شدید محکوم کنیم، به عقلانیت بهای زیادی می‌دهیم و افراد منطقی را تحسین می‌کنیم. داشتن احساسات یک پدیده طبیعی انسانی است که جامعه تمایل دارد آن‌ را فراموش کند یا نادیده بگیرد. پس چندان عجیب نیست که ندانیم با احساسات‌مان چه کار کنیم. زمانی که افراد بلد نباشند با احساسات خود کنار بیایند، آن‌ها را سرکوب می‌کنند. من به عنوان یک روان‌شناس بارها دیده‌ام که چگونه سرکوب احساسات می‌تواند نتایج ناخواسته‌ای به‌ همراه داشته باشد. مخصوصا برای آدم‌های بسیار حساس (HSP) که نسبت به همتایان خود احساسات را عمیق‌تر حس می‌کنند. ۷ دلیل برای اینکه آدم‌های بسیار حساس نباید احساسات‌شان را سرکوب کنند. ۱. سرکوب احساسات در بلند مدت برای سلامت روان خوب نیست. یک تجربه طبیعی انسانی را -چه گشنگی، تشنگی، درد و خستگی باشد و چه احساسات- تنها برای مدت محدودی می‌توان سرکوب کرد. سرانجام، نیازهای غریزی ما آنقدر قدرتمند می‌شوند که دیگر نمی‌توانیم آن‌ها را نادیده بگیریم. سرکوب احساسات برای آدم‌های بسیار حساس که تمایل دارند احساسات‌شان را عمیق‌تر حس کنند دشوارتر است. من اغلب برای توضیح این شرایط از استعاره توپ ساحلی استفاده می‌کنم. تصور کنید یک توپ ساحلی داریم و سعی می‌کنیم آن را درون آب نگه داریم. از آنجایی که کاری که انجام می‌دهیم خلاف حالت طبیعی توپ است، باید برای نگه داشتن آن در آب بسیار تلاش کنیم. با وجود این، توپ بالاخره به سطح آب می‌جهد. هر قدر تلاش ما برای نگه داشتن توپ در آب بیشتر باشد، توپ با نیروی بیشتری بازمی‌گردد. احساسات هم دقیقا همین‌طوراند. هر چقدر هم که سعی کنیم، نمی‌توانیم آن‌ها را تا ابد سرکوب کنیم زیرا دوباره با قدرت بیشتری ظاهر می‌شوند. ۲. چه بخواهیم چه نخواهیم احساسات بر جسم‌مان تاثیر می‌گذارند.دکتر بِسِل‌ وَن دِر کُلک، روان‌پزشک و نویسنده، در کتاب The Body Keeps the Score چگونگی تاثیر تروما بر جسم را توضیح می‌دهد. او با کمک تحقیقات نشان می‌دهد هر فردی که در زندگی تروما را تجربه کرده، در آینده به احتمال بیشتری به مشکلاتی مانند دیابت، بیماری‌های خودایمنی و بیماری‌های قلبی مبتلا می‌شود. احساسات، مخصوصا از نوع شدیدشان (برای مثال آن‌هایی که به یک تروما مربوط‌اند) در بدن زندگی می‌کنند. بر اساس مستندات دکتر ون در کلک، سرکوب احساسات به جای پردازش آن‌ها، بر بدن تاثیری منفی خواهد گذاشت. ۳. سرکوب احساسات آن‌ها را ترسناک می‌کند. با سرکوب مداوم احساسات، با آن‌ها غریبه می‌شویم. اگر دقیقا ندانیم که باید با احساسات چه کنیم، حس کردن‌شان می‌تواند تجربه‌ای ترسناک باشد. ممکن است برای فرار از این تجربه هرکاری انجام دهیم. مثلا سعی می‌کنیم احساسات خود را حس نکنیم یا به مکانیسم‌های مقابله‌ای ناسازگار روی می‌آوریم. این مکانیسم‌ها برای مدت کوتاهی ما را بی‌حس می‌کند. برای مثال، ممکن است به تلفن همراه خود بچسبیم، بی‌خیال در رسانه‌های اجتماعی بچرخیم، نتفلیکس ببینیم، پر خوری کنیم و... . این رفتار‌ها شاید موقتا در ما این تصور را ایجاد کنند که می‌توانیم احساسات‌مان را کنترل کنیم، اما در نهایت متوجه می‌شویم که قادر به انجام چنین کاری نیستیم. ۴. دیگر اصالت نخواهیم داشت.داشتن اصالت یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های آدم‌های بسیار حساس است‌. با حفظ اصالت می‌توان به بهترین نسخه زندگی خود نزدیک شد. یک جنبه مهم اصالت این است که با تجربیات عاطفی خود ارتباط برقرار کنیم. اینکه بدانیم در حال حاضر چه احساساتی داریم، علت و هدف آن احساسات چیست و چگونه باید با آن‌ها ارتباط برقرار کنیم، همگی بخشی از یک زندگی با اصالت هستند. هنگامی که احساسات‌مان را سرکوب می‌کنیم، ارتباطمان با یک بخش مهم وجودمان قطع می‌شود و اگر به این کار ادامه دهیم، اصالت خود را از دست خواهیم داد. با سرکوب احساسات در اصل به خود دروغ می‌گوییم. حفظ اصالت برای آدم‌های بسیار حساس که شهودی هستند، بسیار ضروری است. اگر مدام جایی بیرون از اصالت‌مان زندگی کنیم، شهود سعی می‌کند ما را به خود واقعی‌مان برگرداند. ۵. احساسات یک بخش ضروری از تجربه انسانی هستند. احساسات عناصر حیاتی زندگی‌اند. زندگی کردن بدون احساسات مختلف غیرممکن است. نه تنها سرکوب احساسات دشوارتر مانند غم، گناه، خشم و ترس، بلکه حتی سرکوب احساسات مثبت‌تر مانند شادی، رضایت، هیجان و آرامش نیز مخرب است. اگر عادت داشته باشیم که احساسات دشوارتر خود را سرکوب کنیم، احساسات مثبت‌تر خود را نیز کمتر تجربه خواهیم کرد. علاوه‌ بر این، تجربیات عاطفی‌مان ما را در سطحی عمیق‌تر و صمیمی‌تر به دیگران متصل می‌کند. روابط با به اشتراک گذاری لحظات آسیب‌پذیری‌ شکل می‌گیرند. برای داشتن یک ارتباط عمیق باید احساسات‌مان را با هم شریک شویم. ۶. تجربه کردن احساسات، سلامت روان را افزایش می‌دهد. سرکوب احساسات روی سلامت روان تاثیر منفی دارد. اگر بخواهیم به طور صحیحی احساسات‌مان را تجربه کنیم، ابتدا باید حالت عاطفی خود را تشخیص دهیم (روی احساس خود اسم بگذارید)، سپس آن را حس کنیم. برای مثال ممکن است تشخیص دهید که الان خشمگین هستید. اسم "خشم" را روی احساس‌تان بگذارید و سپس آن را پردازش کنید. برای این کار می‌توان درباره این احساس با کسی که به او اطمینان داریم صحبت کنیم، درباره آن بنویسیم، با کسی که ما را ناراحت کرده مرزگذاری کنیم یا حتی گریه کنیم. در صورت سرکوب احساسات، قادر به پردازش‌شان نخواهیم بود و به‌طور حقیقی التیام پیدا نخواهیم کرد. اگر احساسات دشوار را پنهان کنیم، سلامت‌ روان و رفاه‌مان در بدترین شرایط خود قرار می‌گیرد. ۷. از فواید احساسات بهره نخواهیم برد.هر احساس دلیلی دارد. احساسات سریع‌تر و عمیق‌تر از افکار ما را تحت تاثیر قرار می‌دهند‌. و این بدان معناست که احساسات سریع‌ترین راه ایجاد انگیزه در ما هستند. یکی از مزایای اصلی تجربه احساسات این است که هر کدام پیامی برای برای ما دارند. به عنوان مثال، از آنجا که احساس غم نشانگر این است که نیازی برآورده نشده، پس تجربه آن می‌تواند ما را برای ایجاد تغییر و ارضای آن نیاز به حرکت وادارد. چگونه احساسات‌مان را تجربه کنیم؟ • ذهن‌آگاه باشید. ذهن‌آگاهی به معنی "آگاهی بودن بدون قضاوت از لحظه" است. هنگامی که نسبت به وضع روانی، افکار و حواس فیزیکی خود آگاه هستیم، بهتر تشخیص می‌دهیم چه زمان یک احساس ایجاد می‌شود. "بدون قضاوت بودن" را فراموش نکنید. تا جایی که ممکن است بابت هر احساسی که در لحظه تجربه می‌کنید با خود مهربان باشید. ذهن‌آگاهی به معنای نشستن روی بالش و مدیتیشن کردن نیست. می‌توانید با نگاه کردن به فرو ریختن برگ درختان یا گوش دادن به صدای پرنده‌های پشت پنجره ذهن‌آگاهی را تمرین کنید. فقط آرام بنشینید، به لحظه آگاه باشید و احساسات‌تان را تجربه کنید.• احساسات خود را تشخیص دهید. همانطور که گفته شد باید روی احساسات خود اسم بگذاریم. اگر در تشخیص احساسات با مشکل مواجه هستید، عبارت "چرخه احساسات" را در اینترنت جست‌وجو کنید. • خودتان را بیان کنید. با بیان احساسات از آن‌ها رها می‌شوید. برای مثال، گریه کردن راهی عالی برای تجربه احساسات دشوار مانند غم، خشم و ترس است. گوش دادن به موسیقی یا تماشای چیزی که با حال‌وهوایتان هماهنگ است نیز می‌تواند کمک‌کننده باشد. راه‌های مختلفی برای ابراز احساسات وجود دارد. راهی را انتخاب کنید که برای شما مناسب‌ترین است. • احساسات خود را پردازش کنید.پردازش احساسات به ما کمک می‌کنند تا به تجربیات‌مان هویت ببخشیم و آن‌ها را بهتر درک کنیم. روش‌های مختلف پردازش احساسات عبارت‌اند از: نوشتن، صحبت کردن با یک فرد معتمد و کمک گرفتن از روان‌درمانگر. • پیام پشت هر احساس را بیابید و دست به کار شوید.همان‌طور که قبلا دیدیم، احساسات ما حاوی یک پیام هستند. اگر آن پیام را کشف کنیم، می‌توانیم برای اصلاح شرایط اقدام کنیم. به عنوان مثال، اگر سخنرانی در جمع ما را مضطرب می‌کند، پیامی که در پس این احساس وجود دارد این است که خوب انجام دادن آن برای ما مهم است و نمی‌خواهیم شکست بخوریم. در چنین شرایطی می‌توانیم خود را برای مراسم سخنرانی آماده کنیم، از عزیزانمان کمک بگیریم و به خود یادآوری کنیم که ارزش ما وابسته به نتیجه این مراسم نیست. • فعالیت فیزیکی داشته باشید.احساسات علاوه بر ذهن، بر جسم‌مان نیز تاثیر می‌گذارند. هر احساسی با یک حس فیزیکی در ارتباط است. به همین خاطر اگر بخواهیم به احساسات خود بپردازیم، باید جسم‌مان را به حرکت درآوریم. نوع حرکت ممکن است بستگی به این داشته باشد که چه احساسی را تجربه می‌کنیم. برای مثال، برای احساسات ضعیف‌تر می‌توانیم تمرینات کششی ملایم را انجام دهیم و برای احساسات قوی‌تر می‌توانیم فعالیت‌ فیزیکی بیشتری داشته باشیم. ترجمه و تلخیص: مهربان جورابلومنبع https://highlysensitiverefuge.com/why-hsps-should-not-repress-their-emotions/مهربان جورابلومهربان جورابلوFri, 12 May 2023 19:07:06 +0330https://virgool.ir/@mehrabanjoorabloo/چگونه-به-عنوان-یک-آدم-بسیار-حساس-کسانی-که-به-شما-آسیب-رسانده-اند-را-ببخشید-و-چرا-این-کار-زندگی-تان-را-تغییر-خواهد-داد-pq1b5r1wv1wsآن‌ها شما را آزار داده‌اند و از این بابت متاسف نیستند. اما اگر خشمی که تجربه می‌کنید بیشتر از کار آن‌ها به شما صدمه بزند چه؟چند سال پیش، من از دست هر کس که مرا به خاطر صادق بودن با خودم نمی‌پذیرفت خشمگین بودم. از آنجایی که فهمیدم این اتفاق به قیمت از بین رفتن آرامشم تمام می‌شود، تصمیم گرفتم با کسی در مورد آن صحبت کنم. دوست معتمدم گفت:" تو باید ببخشی". بعد از اینکه به خانه برگشتم و بیشتر فکر کردم، متوجه شدم معنای حقیقی بخشیدن را نمی‌دانم. پس راجع‌به بخشش مطالعه کردم و از دیگران سوال پرسیدم. اکثر منابع بخشش را "رها کردن رنجش" معنا کرده بودند. این تعریف منطقی دقیقا همان تعریفی بود که نیاز داشتم بشنوم. اما زمانی که با خودم نشستم تا دیگران را ببخشم، با یک مساله جدید مواجه شدم: خشم من از کسانی که مرا آزار داده بودند به حق بود. پس چگونه می‌توانستم آن‌ها را ببخشم؟استعدادها، علایق و نفرت‌های ما به عنوان یک آدم‌ بسیار حساس (HSP) بر اساس آنچه سیستم عصبی‌مان می‌تواند مدیریت کند شکل می‌گیرد. ما تمایل داریم از کارهایی که باعث بیش‌برانگیختگی‌مان می‌شود دوری کنیم. همچین ممکن است فعالیتی که از نظر ما لذت‌بخش‌ است برای اطرافیان چندان جالب نباشد. ما گاهی احساس پذیرفته شدن نمی‌کنیم. بعضی از ما ممکن است با آشکار کردن خود واقعی‌مان مورد تمسخر و آزار و اذیت قرار گرفته باشیم. چنین اتفاقی می‌تواند عمیقا روی ما تاثیر بگذارد و خشمگین‌ و دلخورمان کند. ما آدم‌های بسیار حساس دوست داریم مهربان باشیم و دیگران را درک کنیم. خشم می‌تواند احساس ما را نسبت به خود منفی کند. خشم فکرمان را مشغول می‌کند، روی روابطمان تاثیر می‌گذارد و باعث افزایش استرس و ناراحتی‌های فیزیکی می‌شود.بنابراین، ما نیاز داریم افرادی که به ما آسیب رسانده‌اند را ببخشیم. اما بخشش می‌تواند یک واژه بزرگ و انتزاعی باشد که درک و عملی کردنش بسیار دشوار است. در این مقاله ما به دنبال کشف معنای حقیقی بخشش خواهیم بود و همچنین خواهیم دید چگونه می‌توان به عنوان یک آدم بسیار حساس دیگران را بخشید.معنای حقیقی بخشش چیست؟زمانی که خودم به تنهایی نفهمیدم چگونه می‌توانم کسی را ببخشم، از دوستی درخواست کمک کردم. او به من این تمرین را پیشنهاد کرد:" همه کارهای کسانی که آزارت داده‌اند را بنویس. سپس دعا کن و به بخشیدن آن‌ها متعهد شو و بگو: من می‌بخشم. و بعد کاغذ را پاره کن". این تمرین را انجام دادم. در ابتدا برایم رضایت‌بخش بود. وقتی کارم تمام شد، با خوشحالی به خودم گفتم:" آره! من بخشیدم".اما ...چند هفته بعد با کسی که آزارم داده بود رو‌به‌رو شدم و دوباره احساس دلخوری کردم. آیا من واقعا او را بخشیده بودم؟ چند سال گذشت و دوباره او را دیدم. اما این دفعه خشمگین نشدم. می‌دانستم واقعا او را بخشیده‌ام. ولی چطور به این مرحله رسیده‌ بودم؟ علاوه‌بر گذر زمان و دوری از آن فرد، تنها تغییر اساسی زندگی من این بود که توانسته بودم از اثر حرف‌ها و رفتار آزاردهنده او التیام پیدا کنم. در آن چند سال که او را ندیدم مشاوره گرفتم، افکارم را مرتب کردم و عزت نفس از دست رفته‌ام را بازسازی کردم. همچنین یاد گرفتم ویژگی بسیار حساس بودنم را بپذیرم. تلاش خاص دیگری برای بخشش انجام ندادم. بخشش برای من نتیجه التیام یافتن خودم بود. بخشش یعنی رها کردن خشم؛ البته تنها همین نیست و مفهومی فراتر دارد. بخشش یک سفر (فرآیند) است که طی آن به حالتی می‌رسیم که دیگر از مواجهه و یادآوری افرادی که آزارمان داده‌اند احساس ناراحتی نمی‌کنیم. فقط در صورتی می‌توان به این حالت رسید که ابتدا خود التیام پیدا کرده باشیم. دکتر رابرت.دی انرایت در کتاب بخشیدن یک انتخاب است می‌گوید:" خشم یک نشانه است و علّت آن بی‌عدالتی‌ست. فرآیند بخشش با پرداختن به علّت، نشانه (خشم) را برطرف می‌سازد". به عبارت دیگر، فرآیندی که در آن علّت درد خود را تصدیق می‌کنیم، به آن می‌پردازیم و از آن بهبود پیدا می‌کنیم، همان چیزی است که من آن را التیام می‌نامم.بعد از سال‌ها درگیری با مفهوم بخشش، حالا می‌دانم که بخشش حالت آرامی است که با التیام دادن درد خود به آن می‌رسیم.حال بیایید برای درک بهتر بخشش، به آنچه که بخشش نیست نگاهی بیندازیم‌.۵ چیز که بخشش نیستند:۱. چشم‌پوشی از رفتار بد یکی از رایج‌ترین تعابیر نادرست از بخشش، توجیه رفتار بد دیگران است. اگر بخشش به معنای توجیه کردن باشد، فکر نمی‌کنم هیچ یک از ما کسی را ببخشد. خوشبختانه این‌طور نیست. ما می‌توانیم کسی را ببخشیم در حالی که رفتار اشتباه‌اش را نپذیرفته‌ایم.۲. فراموش کردناحتمالا جمله معروف "ببخش و فراموش کن" را شنیده‌اید. آیا این جمله درست است؟هنگامی که کسی را می‌بخشیم، ممکن است به اندازه قبل به او و کارش فکر نکنیم. با این حال، گاهی نیز امکان دارد نتوانیم آنچه اتفاق افتاده را فراموش کنیم. البته مجبور هم نیستیم.احساسات راهنمای ما برای تعامل با دنیا هستند. خوب است خاطرات -حتی آن‌هایی که منفی هستند- را در ذهن خود نگه داریم. زیرا در صورت مواجهه با سناریوهای مشابه در آینده، خاطرات به ما می‌گویند باید چه کاری انجام دهیم. تجربیات گذشته نیز به ما کمک می‌کنند تا با کسانی که در شرایط دشواری هستند همدلی کنیم. بنابراین بهتر است ببخشیم بدون اینکه چیزی را فراموش کنیم.۳. تظاهر به اینکه اتفاقی نیفتادهیکی دیگر از پیشنهادات برای بخشش این است: "جوری رفتار کن که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است". این پیشنهاد خوبی نیست. هنگامی که آسیب می‌بینیم، با پیامدهای منفی‌ روبه‌رو می‌شویم. اگر تظاهر کنیم که اتفاقی نیفتاده و آزرده نشده‌ایم، ممکن است احساس سردرگمی کنیم. علاوه‌ بر این، نپرداختن به آسیب می‌تواند منجر به سرکوب احساسات شود. احساساتی که سرکوب می‌شوند ممکن است زمانی که انتظارش را نداریم به سراغ‌مان بیایند یا اینکه به شکل استرس مضمن ظاهر شوند. از این‌رو بهتر است هرآنچه اتفاق افتاده را بپذیریم و فرآیند التیام و بخشش را طی کنیم.۴. ترمیم رابطهبخشیدن کسانی که آزارمان داده‌اند لزوما به معنای آشتی کردن با آن‌ها نیست. گاهی ممکن است با وارد شدن دوباره به یک رابطه، آن افراد مجددا به ما آسیب بزنند. بهبود و تغییر رابطه نیاز به تلاش فراوان دارد. گاهی افرادی که ما را آزرده‌اند هیچ تلاشی برای تغییر شرایط نمی‌کنند. بهترین کار این است که ببخشیم و مرزهای خود را با آن‌ها حفظ کنیم.۵. منتظر عذرخواهی بودندر آخر، بخشش نباید وابسته به عذرخواهی باشد. (می‌دانم عادلانه نیست!) در کلاس ششم، یکی از هم‌کلاسی‌هایم از دانش‌آموزی که مسخره‌اش کرده بود پیش معلم شکایت کرد. معلم بعد از اینکه ماجرا را از زبان دو طرف شنید، از دانش‌آموزی که مسخره کرده بود خواست که عذرخواهی کند‌. او هم با اکراه گفت:" ببخشید‌". سپس معلم از دانش‌آموزی که شکایت کرده بود خواست که هم‌کلاسی‌اش را ببخشد. او در ادامه به کل کلاس گفت مسخره کردن کار درستی نیست. اگر کار اشتباهی انجام دادیم باید از دیگران عذرخواهی کنیم و اگر هم کسی از ما معذرت خواست، باید او را ببخشیم. با اینکه عذرخواهی کردن کار مطلوبی است اما افراد کمی این کار را انجام می‌دهند. اگر بخشش وابسته به عذرخواهی بود، اکثر ما هیچ‌وقت کسی را نمی‌بخشیدیم. به هر حال نباید منتظر عذرخواهی بمانیم. یکی از تعاریف بخشش می‌تواند این باشد که توقع شنیدن عذرخواهی از کسی که به ما آسیب زده را رها کنیم.چگونه کسی را ببخشیم؟روش‌های مختلفی برای بخشش وجود دارد. این روشی است که من با آن التیام پیدا کردم و در نتیجه توانستم دیگران را ببخشم:۱. مرزگذاری کنید.زمانی که درحال تجربه تروما هستیم، بخشش کار بسیار سختی است. اما اگر از کسانی‌ که ما را آزار داده‌اند فاصله بگیریم، بخشش آسان‌تر می‌شود‌‌. ما باید تصمیم سختی بگیریم و مرزگذاری قاطعی داشته باشیم. به عبارت دیگر باید موقعیت‌های سمی را ترک کنیم. مرزگذاری ما ممکن است فیزیکی باشد. برای مثال شاید مجبور شویم از یک محیط سمی دوری کنیم. مرزگذاری‌‌های دیگری نیز وجود دارد. مثلا می‌توانیم در جمع خانوادگی از صحبت درباره موضوعی که برای اعضای خانواده دردناک است بپرهیزیم. با تعیین مرز و پایبند بودن به آن، کم‌تر آسیب خواهیم دید.۲. روی بهبود خود سرمایه‌‌گذاری کنید.قبل از اینکه بتوانیم کسانی که باعث ایجاد محرک‌ها و زخم‌های روانی‌مان شده‌اند را واقعا ببخشیم، باید این زخم‌ها را درمان کنیم. التیام یافتن یک فرآیند بلندمدت و دشوار است که طی آن باید با لایه‌های مختلفی از آسیبی که دیده‌ایم روبه‌رو شویم. بهتر است با خود صبور باشیم و بگذاریم فرآیند التیام در زمان خود طی شود. گاهی التیام یافتن به تنهایی و بدون کمک از بیرون ممکن نیست. در چنین شرایطی می‌توانیم درباره مشکل‌مان مطالعه کنیم یا از یک متخصص کمک بگیریم.۳. خود را بازسازی کنید.به عنوان آدم‌‌های بسیار حساس، حرف‌ و رفتار دیگران روی ما بسیار تاثیر می‌گذارد. حتی ممکن است نظرات منفی دیگران درباره خودمان را باور کنیم و به خاطر رفتار آن‌ها به ارزشمند بودن خود شک کنیم. از این‌رو بهتر است همیشه باورهای منفی‌ نسبت به خود را زیر سوال ببریم‌. برای من، فهمیدن این موضوع که آدم بسیار حساسی هستم و همچنین پذیرش آن بسیار کمک‌کننده بود. زمانی که خود واقعی‌مان را کشف می‌کنیم، افراد و چیزهایی که قبلا آزارمان می‌دادند اهمیت خود را از دست می‌دهند.۴. بپذیرید که هیچ‌کس بی‌نقص نیست.ما اغلب تمایل داریم دنبال علّت آسیبی که بهمان وارد شده بگردیم. گاهی متوجه می‌شویم این آسیب عمدی نبوده. اما گاهی نیز می‌فهمم کسی به عمد قصد آزارمان را داشته. در هر حال، اگر فرد آسیب‌زننده درد ما را به رسمیت نشناسد و از ما عذرخواهی نکند، آزرده‌خاطر می‌شویم. برای التیام یافتن باید این مساله را به خاطر داشته باشیم که هیچ انسانی بی‌نقص نیست. همه ما گاهی کارهای بدی انجام می‌دهیم و ممکن است همیشه شجاعت و اعتمادبه‌نفس لازم را برای اصلاح اشتباهات‌مان نداشته باشیم.۵. خود را نیز ببخشید.هنگامی که خشمگین هستیم ممکن است افکارمان نسبت به دیگران منفی باشد. به عنوان یک آدم بسیار حساس، احتمالا به خاطرِ داشتن چنین افکاری، احساس بدی را نسبت به خود تجربه خواهیم کرد. در این مرحله، یادآوری این نکته ضروری است که خشم ما بی‌دلیل نبوده، ما آسیب دیده بودیم و حق داشتیم خشمگین باشیم.ما انسان‌های کاملی نیستیم. اگر کامل نبودنمان را بپذیریم، آن‌وقت می‌توانیم با خود مهربان باشیم و خودمان را به خاطر رفتار و افکاری که هنگام تجربه احساس خشم داشتیم ببخشیم.چرا باید دیگران را ببخشیم؟همه ما آدم‌های بسیار حساس تجربه مورد آزار و اذیت قرار گرفتن را داریم و بارها جمله " اینقدر حساس نباش" را شنیده‌ایم. بنابراین خشم ما می‌تواند موجه باشد. پس چرا باید دیگران را ببخشیم؟بر اساس تجربه شخصی، یادگرفته‌ام که بخشیدن می‌تواند زندگی انسان را تغییر دهد. طبق تحقیقات، بخشش منجر به شادی، آرامش، خواب با کیفیت، روابط بهتر، کاهش استرس و بهبود سلامت ذهنی و فیزیکی می‌شود. در اصل، بخشش کمک می‌کند تا بهترین نسخه خود را زندگی کنیم و ویژگی‌های خوب دیگران را نیز به خاطر بیاوریم. اگرچه بخشش نیازمند زمان، قدرت درونی و شفقت به خود است، اما ارزش تلاش را دارد زیرا در بلندمدت بیش از آنچه فکر می‌کنیم برای ما سودمند خواهد بود.ترجمه و تلخیص: مهربان جورابلومنبع: https://highlysensitiverefuge.com/how-to-forgive-someone-and-why-it-will-change-your-life/مهربان جورابلومهربان جورابلوFri, 14 Apr 2023 10:43:25 +0330https://virgool.ir/@mehrabanjoorabloo/آیا-آرزوی-یک-دوستی-عمیق-تر-و-پرمعناتر-را-دارید-پس-تنها-نیستید-ax2bwndsfoj2برقراری ارتباط می‌تواند به آدم‌های بسیار حساس انرژی دهد یا موجب خستگی‌شان شود. گفت‌وگوهای عمیق روح مرا تغذیه می‌کنند. اگرچه من درونگرا هستم و انرژی‌ام را در تنهایی بازیابی می‌کنم، اما متوجه شده‌ام وقت گذراندن با بعضی افراد به من انرژی می‌دهد. برای مثال افرادی که با من درباره احساسات، رویاها و اشتیاق صحبت می‌کنند.من از گفت‌وگوهای کوتاه و سطحی متنفرم. مثلا گفت‌وگوهایی درباره آب‌وهوا یا اینکه آخرهفته را چگونه گذرانده‌ام یا کفش‌هایم را از کجا خریده‌ام. اگر شما هم همینطور هستید، شاید یک آدم بسیار حساس باشید؛ کسی که تمام اطلاعات را عمیق پردازش می‌کند و به‌همین‌خاطر تمایل به برقراری ارتباط عمیق‌تری دارد. چرا آدم‌های بسیار حساس تمایل به برقراری ارتباط عمیق‌تری دارند؟ به عنوان یک آدم بسیار حساس، قبلا فکر می‌کردم مشکل از من است که از دورهمی‌های بزرگ اجتماعی و رویدادهای شبکه‌سازی فراری‌ام. از آنجایی که آدم‌های بسیار حساس جزئیات ظریف پیرامونشان را نیز پرداش می‌کنند، اغلب در محیط‌های شلوغ بیش‌بر‌انگیخته می‌شوند. مخصوصا زمانی که مجبور شوند در گفت‌وگوهای سطحی شرکت کنند. تحقیقات نشان می‌دهد که آدم‌های بسیار حساس به علت اینکه مغزشان به طور متفاوتی سیم‌کشی شده است، احساسات را شدیدتر از دیگران تجربه می‌کنند. در نتیجه، نوع ارتباطی که با دیگران برقرار می‌کنند ممکن است به آن‌ها انرژی دهد یا موجب خستگی‌شان شود. در واقع هرچه ارتباط سطحی‌تر باشد، انرژی‌شان سریع‌تر تحلیل می‌رود. اگر شما هم حس مشابهی دارید، شاید زمان آن رسیده که کمی بیشتر به ارتباطات و دوستی‌هایتان فکر کنید. در ادامه ۶ راه‌حل برای داشتن ارتباطی عمیق‌تر و پرمعناتر به شما معرفی می‌کنیم:۶ روش برای ساختن ارتباطات عمیق‌تر ۱. سوال‌های عمیق‌تری بپرسید.به ما آموخته‌اند که گفت‌وگوها روزمره و سطحی مودبانه هستند. اما شما با پرسیدن سوال‌های درست می‌توانید شیوه ارتباطتان را با اطرافیان تغییر دهید. • به جای "حالت چطور است" بپرسید "چه احساسی داری". • از کسی بپرسید اخیرا با چه مشکلی دست‌وپنجه نرم می‌کند. • اگر نگران وقفه افتادن در مکالمه هستید نظر فرد مقابل را درباره موضوعی جویا شوید.ما اغلب منتظر این هستیم که دیگری رهبری مکالمه را در دست بگیرد و سوال‌های عمیق‌تری بپرسد. اما آدم‌های بسیار حساس خودشان نیز این قدرت را دارند. اگر سوال‌های عمیق‌تری بپرسید فرصتی ایجاد می‌کنید تا طرف مقابل را بیشتر بشناسید و با او ارتباط عمیق‌تری بسازید.۲. از ابرقدرت بسیار حساس بودنتان بهره ببرید و نیازهای دیگران را درک کنید.گاهی ممکن است احساس کنید کسی دوست ندارد با شما وارد مکالمه شود و این موضوع می‌تواند شما را ناراحت کند. در چنین مواقعی می‌توانید از قدرت بسیار حساس بودنتان در جهت همدلی کردن با طرف مقابل استفاده کنید و ارتباط‌تان را به سطح جدیدی هدایت کنید. شاید گفت‌وگوهای سطحی برای او نیز چالش‌برانگیز باشد. پس سعی کنید با پرسیدن سوال‌هایی که در بالا اشاره شد مکالمه را برای او آسانتر کنید. یا شاید هم چیزی از لحاظ عاطفی او را اذیت می‌کند. در چنین شرایطی می‌توانید همان گوش شنوا و مهربانی باشید که او نیاز دارد. به جای اینکه فکر کنید دیگران تمایلی به گفت‌وگو با شما ندارند، مکالمه را به سمت‌وسویی پرمعناتر ببرید و با پرسیدن سوالات مناسب نیازهای دیگران را درک کنید.۳. از گفت‌وگوهای روزمره به عنوان فرصتی برای صحبت درباره خودتان استفاده کنید.جن گرنمن، موسس سایت The Secret Lives of Introverts، از درونگراها دعوت می‌کند تا بیشتر درباره خودشان صحبت کنند. این دعوت را می‌توان برای آدم‌های بسیار حساسی که از به اشتراک گذاشتن اطلاعات درباره خودشان امتناع می‌کنند نیز در نظر گرفت. اگر هدفتان این است که ارتباطی عمیق‌تر و پرمعناتر بسازید، این حقیقت را بپذیرید که دیگران دوست دارند بیشتر درباره شما بدانند. از گفت‌وگوهای روزمره به عنوان فرصتی برای صحبت‌کردن درباره خودتان، چیزی که روی آن کار می‌کنید و چیزی که به آن اشتیاق دارید استفاده کنید. این کار به کسانی که می‌خواهند با شما ارتباط عمیق‌تری برقرار کنند اجازه می‌دهد درباره شما و ارزش‌هایتان بیشتر بدانند.۴. صداقت را تمرین کنید.اکثر مردم احساسات را مانند آدم‌های بسیار حساس (عمیق) پردازش نمی‌کنند. به‌همین‌دلیل ممکن است در کودکی به شما گفته باشند صحبت درباره احساسات کار امن و درستی نیست. اما عدم صداقت درباره احساسات، ما را از برقراری ارتباط در سطحی عمیق‌تر باز می‌دارد. اگرچه آدم‌های بسیار حساس به طورغریزی تمایل دارند خودشان و احساسی را که نسبت به چیزی دارند پنهان کنند، اما داشتن صداقت به افراد کمک می‌کند یک‌دیگر را درست‌تر بشناسند.مثال‌هایی از صداقت: • "من آماده شرکت در مهمانی بزرگی که کسی را در آن نمی‌شناسم نیستم." • "برایم سخت است که اعتراف کنم، اما ..." • "تمرکز کافی را برای ادامه گفت‌وگو ندارم ..." • "برای اینکه احساس راحتی کنم، نیاز دارم ..."به عنوان آدم‌های بسیار حساس اغلب ممکن است سنگینی بار دنیا را به دوش بکشید، اما مهم است که یاد بگیرید چگونه با خود و نیازهایتان صادق باشید و این گاهی بدان معناست که صادقانه درباره‌ آن‌ها صحبت کنید.۵. اطرافتان را با افرادی که به آن‌ها اعتماد دارید پر کنید.هنگامی که دارید شبکه‌ دوستی‌های عمیق‌تان را گسترش می‌دهید ممکن است با کسانی برخورد کنید که از شما انتقاد می‌کنند. به علت ویژگی بسیار حساس بودنتان شاید تحت تاثیر حرف آن‌ها قرار بگیرید. این را بپذیرید که نمی‌توانید همه، از جمله خانواده‌تان، را راضی نگه دارید. پس ارتباطات درستی را برای خود برگزینید. چیزی که در ارتباطات عمیق اهمیت دارد کیفیت است نه کمیت. اطراف خود را با کسانی پر کنید که باعث ارتقاء و پیشرفت شما شوند؛ نه افراد سمی‌ای که فقط نقدتان می‌کنند. شما نمی‌توانید همیشه رفتار دیگران را با خود کنترل کنید. اما می‌توانید انتخاب کنید آیا این افراد همچنان در زندگی‌تان جایگاهی داشته باشند یا نه. به گفته دکتر الین آرون، کسی که برای اولین بار حساسیت بالا را شناسایی کرد، افراد بسیار حساس به محیط‌های مثبت به شدت واکنش نشان می‌دهند. ساختن محیط مناسب خودتان باعث درخشیدن شخصیت‌تان می‌شود.۶. خودتان را ببخشید.آدم‌های بسیار حساس معمولا مستعد تحلیل بیش‌ازحد رفتارشان در موقعیت‌های مختلف هستند. بنابراین دفعه بعدی که در طول یک مکالمه جدید و ناخوشایند احساس کردید در دام افکار خود گیر افتاده‌اید، یک نفس عمیق بکشید. اکثر مردم مانند شما به جزئیات دقت نمی‌کنند. اگر احساس می‌کنید هنگام تعامل با یک شخص جدید، عصبی هستید و ممکن است اشتباه کنید، به خود سخت نگیرید. هیچ رابطه دوستی‌ای کامل نیست؛ شما هم کامل نیستید. قبل از هر چیز برای ساختن معنا در ارتباط، مهربانی با خودتان را تمرین کنید.ترجمه و تلخیص: مهربان جورابلومنبع: https://highlysensitiverefuge.com/deeper-more-meaningful-friendships/مهربان جورابلومهربان جورابلوMon, 13 Mar 2023 20:16:21 +0330https://virgool.ir/@mehrabanjoorabloo/چرا-به-عنوان-یک-آدم-بسیار-حساس-نباید-نیازهامون-رو-پنهان-کنیم-dpmbzvtytbnfهر چه قدر بیشتر سعی کنیم با جامعه غیر بسیار حساس هماهنگ بشیم و نیازهامون رو پنهان کنیم، از خود واقعی‌مون دورتر می‌شیم. پنهان کردن نیاز‌ها بیشتر از اینکه مفید باشه به ما آسیب خواهد رسوند.تا‌ به حال چند بار قبل از بیان نیازتون مکث کردید و به این فکر کردید که نیاز شما ممکنه چجوری روی دیگران تاثیر بگذاره و بعد تصمیم گرفتید اون رو ابراز نکنید؟ شاید از خودتون پرسیده باشید آیا با بیان نیازهام دیگران فکر می‌کنند من ضعیف و بیش از حد احساساتی‌ام؟گاهی ویژگی بسیار حساس بودن ما از طرف دیگران به درستی درک نمی‌شه. به همین خاطر ما یاد می‌گیریم که نیاز‌های خودمون رو پنهان کنیم. من در گذشته به امید اینکه برای افراد غیر بسیار حساس و فرهنگ شلوغ و برونگرا خوشایند باشم، سعی می‌کردم حساسیتم رو کاهش بدم. نمی‌خواستم اون فرد خسته کننده‌ای باشم که همیشه تمام دعوت‌ها رو رد می‌کنه. در عوض همه نیازهام رو برای زمان تنهایی با خودم کنار گذاشتم و هم‌رنگ دوستان غیر بسیار حساسم شدم. فکر نمی‌کنم در این تجربه تنها باشم. همه ما موجودات اجتماعی‌ هستیم و می‌خوایم خودمون رو با دیگران سازگار کنیم و برای هماهنگ شدن، اغلب بخش حساس خودمون رو مخفی می‌کنیم.افراد بسیار حساس به چه چیزی نیاز دارند؟تحقیقات نشون می‌ده نزدیک ۳۰ درصد افراد بسیار حساس هستند. هرچند هر آدم بسیار حساس منحصر به فرده و ممکنه حساسیتش رو به شیوه‌های متفاوتی تجربه کنه، اما برخی از نیازهای اصلی در تمام افراد بسیار حساس مشترکه. برای مثال:• زمان تنهایی برای پردازش افکار و تجربیات • یک محیط آرام (بدون نور شدید و ...) • داشتن فضا (مانند یک پناهگاه) برای فکر کردن عمیق به مسائل • زمان خاموشی بین کار و رویدادهای اجتماعی • فیلم و برنامه‌های تلویزیونی غیرخشن • و هر چیزی که بیش‌برانگیختگی را کاهش بده.چرا افراد بسیار حساس احساس می‌کنند باید نیازهاشون رو پنهان کنند؟ ما HSPها اغلب نیازهای خودمون رو درونی می‌کنیم تا با دیگران دچار تعارض نشیم. (ما همیشه از کشمکش فراری هستیم) با انجام چنین کاری، به خواسته‌های اولیه بدن و روحمون اجازه شنیده شدن نمی‌دیم. افراد بسیار حساس ممکنه نیاز‌هاشون رو به عنوان یک مکانیسم دفاعی پنهان کنند، اما این کار به معنی ناپدید شدن اونها نیست. در اکثر مواقع برعکس این رخ می‌ده. نیازهای ما بالاخره یک روش دیگه‌ای برای جلب توجه‌مون پیدا خواهند کرد.۴ دلیل برای اینکه به عنوان یک فرد بسیار حساس نباید نیازهامون رو پنهان کنیم.۱. اگرچه همیشه نیازهای دیگران رو در اولویت قرار می‌دیم، اما نیازهای خودمون به همان اندازه درست و ارزشمند هستند.افراد بسیار حساس احساس می‌کنند نیازهاشون نسبت به دیگران از ارزش کم‌تری برخورداره. چون باور کرده‌اند که حساسیتشون یک نوع ضعفه. با وجود این، باور داشتن به چیزی به معنای واقعی بودن اون نیست. اگر به گونه‌ای بزرگ شده‌اید که باور کرده‌اید نیازهای دیگران از نیازهای خودتون مهم‌تره، برای در اولویت قرار دادن نیازهاتون باید تمرین کنید. در روانشناسی، مفهومی به نام "هرم سلسله مراتب نیازهای مازلو" وجود داره. طبق این نظریه، هر انسان قبل از برآورده شدن نیازش به امنیت، نیازهای اجتماعی و ... برای ادامه بقا، باید به نیازهای فیزیولوژیکی‌اش پاسخ بده. از لحاظ فیزیولوژیکی، ما به غذا، مسکن، تنفس و آب نیاز داریم. و برای داشتن احساس کنترل بر زندگی نیازمند سلامتی، امنیت مالی و محیطی امن هستیم. فراتر از نیازهای اولیه، هر فرد نیازهای منحصر به فرد خودش رو داره. می‌تونیم با داشتن مرز، نیازهای خودمون رو بیان کنیم و به صدای درونمون که همیشه صلاح ما رو می‌خواد گوش بدیم. شهود ما به طور غریزی، اون شرایطی که ما برای رشد کردن بهش نیاز داریم رو می‌شناسه. هر چند ما معمولا نیازهای دیگران رو در اولویت قرار می‌دیم و احساساتشون رو جذب می‌کنیم، نباید فراموش کرد که نیازهای مربوط به خصوصیت بسیار حساس بودن ما به اندازه نیازهای دیگران درست و ارزشمند هستند. نیازهای ما می‌تونند روشنگر مسیر ما باشند.۲. با شناخت نیازها، خودمون رو از بند استرس رها می‌کنیم. افراد بسیار حساس به خاطر سیستم عصبی‌ بسیار حساسشون بیشتر از دیگران استرس رو تجربه می‌کنند. برای HSPها بی‌توجهی به نیازها یک منبع استرسه. ما می‌تونیم با شناسایی نیازهامون این عامل استرس‌زا رو آرام کنیم. گاهی برخی نیازهامون آنقدر دفن شده‌اند که ما به سختی می‌تونیم اون‌ها رو بشناسیم و ابرازشون کنیم. برای پی‌بردن به اصلِ نیازهامون باید ذهن منطقی‌مون رو کنار بگذاریم تا به چیزهای خوبی دست پیدا کنیم و خودمون رو از بند استرس رها کنیم. خلاق بودن می‌تونه نیازهامون رو آشکار کنه. حتما نباید هنرمند باشیم. فقط باید ذهنمون رو باز بگذاریم. حتی خط خطی کردن روی یک تکه کاغذ می‌تونه به بالا اومدن خواسته‌ها کمک کنه.۳. سرانجام می‌تونیم از احساس گناهی که همیشه به دوش می‌کشیم رها بشیم.احساس گناه حسی نا‌خوشایندیه. HSPها به عنوان افرادی با همدلی بالا، اغلب به خاطر احساسات شدیدی که تجربه می‌کنند، دچار سیل عاطفی می‌شن. این یعنی ما اکثر مواقع احساس گناه می‌کنیم. دوست بسیار حساس من! درخواست کردن یا ابراز نیاز نباید موجب احساس گناه بشه. تجربه احساس گناه بیشتر از اینکه چیزی درباره شما به عنوان یک فرد باشه، اغلب مربوط به تاثیریه که دیگران و جامعه بر شما می‌گذارند.۴. با بیان نیازها، زندگی اصیل‌تری رو تجربه می‌کنیم.وقتی در زندگی ارزش‌ها و اهداف خودمون رو در نظر می‌گیریم، احساس دوست داشتنی بودن و مورد حمایت بودن می‌کنیم، اون موقعست که می‌تونیم بهترین خودمون باشیم. تنها زمانی به این نقطه می‌رسیم که به خود واقعی‌مون اجازه زندگی کردن بدیم و به صدای نیازهامون گوش بدیم، حتی اگر در شروع این کار برامون حس ناآشنایی داشته باشه.به عنوان یک فرد بسیار حساس، اصیل بودن یکی از قدرت‌ها و ارزش‌های حقیقی ماست.منبع: https://highlysensitiverefuge.com/why-you-should-not-hide-your-needs-as-an-hsp/مهربان جورابلومهربان جورابلوSat, 25 Feb 2023 13:09:17 +0330