https://virgool.ir/feed/@mehdishakeri1895fa2026-11-11 17:04:04https://files.virgool.ir/upload/users/20922/avatar/jsLIR6.pnghttps://virgool.ir/@mehdishakeri1895https://virgool.ir/@mehdishakeri1895/شادمهرِ-جان-باز-هم-برایمان-معجزه-کن-fwdivqtnqvhoابتدا سپاس که در دوران ما حضور داشتی و خاطره هایمان را سرودی. میدانستی اولین آلبوم هایت و قطعه هایش قدرت بی نظیری در بردنمان به گذشته دارد؟ اشکی که از احساس گونه هایمان را خیس میکند دیگر برگشت ندارد و کودکی مان نیز، اما تو توانش را داری که با ویالن ات اینرا معجزه کنی."موسیقی بیکلام قطعه روز سرد" یکی از معجزه های توست که ویالن را مفتخر به بوسیدن دستانت کرده، ویالنی که از رقص انگشتان و چشمان بسته ات دستور میگیرد و چه افتخاری برایش بالاتر از داشتن فرمانده ای چون تو.به این فکر میکردم که اگر روزی دوباره به ایران برگردی، در همین سال های نزدیک، کدام یکی از این بزرگان!! تاب رقابتت را دارند و اگر بخاطر نفوذ بیش از حد بعضی از زبان ها و تبلیغات و ستاره سازی دروغین برخی از کشورها نبود قطعا به بهترین جایگاه موسیقی دنیا تکیه میزدی ، هرچند که آوای تو قله های احساس مان را فتح میکند و ساز آسمانی ات؛ و چه چیزی با ارزش تر از این. چقدر خوشبخت بود و هست موسیقی مان که تو را دارد.اسطوره تکرار نشدنی موسیقی ایران، استاد "شادمهر عقیلی"قطعه بیکلام روز سرد شادمهر عقیلیمِهدی شمِهدی شSat, 16 Feb 2019 14:03:55 +0330https://virgool.ir/@mehdishakeri1895/لبخند-یا-خنده-مسئله-این-است-xsghds3wh8wyمیدانستید حالت واقعی خنده مان و برداشت مخاطب از آن، با احساسی که خودمان نسبت به اجرای آن داریم زمین تا آسمان با هم فرق دارند. بزرگان و ادبای ما برای تمایز هرچه بهتر و زیباتر بعضی از حالات، کلمه هایی مانند لبخند و تبسم و خنده و قهقهه را برگزیدند اما هیچکدامشان پیشنهاد نکردند که برای هرکدام از این کلمات و حالات هم باید درجه بندی های خاص خود را قائل شد. مثلا خنده1،خنده2،خنده3 ، شاید مصنوعی تر ولی قطعا بهتر میشد. که در این حالت خنده3 بالاتر از دو خنده ی دیگر جای میگیرد و طبعا خنده1 کمی قوی تر از لبخند3 به نظر میرسد و با همین فرمان تا آخر. به این شکل میشد از خیلی از سو تفاهم ها، سو برداشت ها و قضاوت های ناحق جلوگیری کرد. مثلا میتوانستیم به طرف مقابل بگوییم خنده2 من درواقع لبخند3 توست و اصلا جای نگرانی نیست. هرچند که این به آناتومی صورت هر کسی هم برمیگردد. یعنی در حالت عادی، خنده1 یک نفر با لبخند2 کسی دیگر با هم یکی اند. یکم پیچیده شد. آدم کم حرفی را تصور کنید که به سختی دهانش را حتی برای صحبت باز میکند؛ برای اینکه لبخندی تاییدی به ذکر مصیبت آب و هوای افتضاح شهرِ مخاطبش تحویل دهد باید اجزای بیشتری از صورتش را درگیر کند و هنگامی که حس میکند دارد خنده تحویل او میدهد درواقع فقط لبخندی کوچک روی صورتش نقش بسته بدون آنکه حتی دندان هایش دیده شود. و یا برعکس، آدم خوش خنده ای که مدام در حال لبخند زدن است نیاز به زحمت چندانی ندارد و ناخوآگاهش حتی به اخم کردن هایش هم ته مایه لبخند اضافه میکند. دیدید بعضی ها خنده چقدر دوست داشتنیشان میکند؟ امروز صبح به دختر جوانی که به تازگی به گروهمان اضافه شده لبخندی زدم که خوش آمدی گفته باشم. اما چهره اش را در هم کشید و خودش را با هم سن و سالانش سرگرم نشان داد. مشغول شدیم و فراموش کردم، ظهر به خانه آمدم و داشتم کاپشنم را میکندم که جلوی آینه اتاق، خودم را دیدم و لبخند صبحم را تمرین کردم. میخواستم لبخند بزنم اما لبخندم خنده بود. ذهنم لبخندی مهربانانه تصور میکرد و به لبانم دستورش میداد اما لبانم در اجرا، خنده و حتی به نوعی قهقهه ای بی صدا تحویل آینه میدادند. عینا همین موضوع درمورد اخم کردن هایمان هم مصداق دارد و آن مقداری را که میخواهیم اجرا نمیکنیم، که حتی شاید بشود اینرا ریشه خیلی از مشکلات اساسی از جمله طلاق حسابش کرد. شاید هم اشتباه کنم اما بنظرم هرچه سریعتر باید اختلاف تصور تا اجرا را کم کنیم وگرنه... نمیدانم. مِهدی شمِهدی شSun, 20 Jan 2019 21:12:18 +0330https://virgool.ir/@mehdishakeri1895/خوبیم-اما-یک-گوشه-قلبمان-خالی-شد-ecyzs94raywzزن صورتش را کج و کوله میکند و از پشت آیفون زل میزند به من؛ کودک دوساله اش که با چادر او را به خودش بسته بی طاقتی میکند. فقط نگاهشان میکنم و جواب نمیدهم. زنگ آیفون را دوباره میزند و چشمانش را از نور زیاد آن به هم میکشد. همیشه این موقع های سال که هوا خیلی سرد میشد می آمد، همیشه این موقع های سال مادربزرگم کلی لباس به او میداد...مِهدی شمِهدی شSat, 19 Jan 2019 20:43:13 +0330https://virgool.ir/@mehdishakeri1895/خرده-شخصیت-هایمان-a0x2f2wsqavj هر کدام از ما در زندگی نقش های مختلفی را داریم. برای کسی مادری مهربان ایم و برای کسی دیگر دختری خوب. همسری دوست داشتنی برای کسی و همزمان عروسی حرص درآر برای کسی دیگر. خواهری دلسوز و یا خاله ای مهمان نواز.اما همیشه زندگی یک کدام از این شخصیت هایمان را پررنگ تر میکند. مادری که برای فرزند کوچکش آنقدر مهربانی کرده که موقع خبر گرفتن از مادر پیر خودش هم چیزی جز مهربانی نمیتواند. خواهر شوهری که از مهمانی به خانه برگشته اما هنوز برای همسر مظلومش طعنه گو و حسود است. پسر جوان و برای دوستانش بدقولی که جواب پدرش را سر بالا میدهد.خوبی و بدی را همه داریم. هیچکس نه کاملا خوب است و تماما شر. این شخصیت هایمان هستند که ما را در زندگی پیش میبرند اما مهم اینجاست که کنترل شان را دست بگیریم؛ عروسک گردان آنها باشیم نه عروسکشان. مرز بین آنها را رعایت کنیم و بشناسیم. همه آدم ها لیاقت یک نوع برخورد را از طرف ما ندارند. برای دوستی معمولی و ترش رو معمولی باش و اخمو ، اما خانه که رسیدی برای مادری دلسوز و برایت خنده رو قدران باش و بذله گو.روزی نرسد که پشیمانی گلویت را بگیرد و حلقه اشک چشمانت را که چرا رفتارت شایسته خوبی های عزیزی نبود. روزی نیاید که گذشته باشد زمان و ایضا کار از کار.مِهدی شمِهدی شSat, 05 Jan 2019 14:54:16 +0330https://virgool.ir/@mehdishakeri1895/این-یکی-از-کجا-اومد-n2yfp3sbytv7رابطه مستقیمیه بین اختلاف سنی فرزند اول و آخر خانواده با هم و میزان ارزش و احترامی که پدر و مادر آن خانواده برای هم، فرزندانشان و دیگران قائل اند. عرض میکنم چگونه کوچک که بودیم سوال و پاسخ های کودکانه مان در یک جمع خودمانی کافی بود برای سرگرم نگه داشتن و خندیدن بزرگ ترها به حرفهایمان و اگر این جمع تبدیل میشد به جمعی سنگین و با رودربایستی، شوخی و خندیدن ها هم تغییر میکرد به لبخند های مصنوعی و قهرمان کوچک جمع که فی المجلس احساس غرور و دردانگی میکرد هنگامی که به خانه میرسید حساب کار هم همزمان به دستش ایضا. اما یکی از موضوعاتی که برای مخصوصا پدر و مادرهای این گوشه از دنیا توضیحش به بچه های کوچکتر همیشه و همیشه سخت بوده چگونه اضافه شدن یک کودک جدید به خانواده بود، اینکه این نوزاد کوچک و بد قلق که حالا همه توجهات را به خودش جلب کرده کی و چگونه به جمع ما اضافه شده. جواب ها بسته به خلاقیت و شوخ طبعی اطرافیان گاهی اوقات متنوع و خیلی مواقع هم کلیشه ای بود، مثل خریدن خواهر یا برادری کوچکتر برایت از بازار و یا در حد اعلای صداقت هدیه بودن آن از طرف خدا و بماند که در چگونگی ارسال این هدایا نمیشد در اطلاعات ریز شد و همیشه بحث به شکلی ماهرانه از سوی بزرگترها عوض میشد. تقریبا میشد گفت در نوجوانی بود که جواب به این سوال ها در ذهن مان رنگ و بویی تازه گرفت. کودکی که این چیزها برایش اهمیتی نداشت و غرق در دنیای کودکی خودش یا با عروسک هایش میخوابید یا به ذوق ماشین هایش از خواب بیدار میشد حالا دنیایش جایی گیر کرده مابین دنیای کودکی و دنیای پر رمز و راز بزرگترها. بچه دوست ترین پدر و مادرهای امروزی هم در بهترین حالت دو فرزند بیشتر ندارند و آن هم با اختلاف سنی حداقل هفت یا هشت سال که از شر سر و کله زدن با اولی خلاص شوند و تحویل مدرسه اش دهند و دومی را حوصله کنند و تحویل جامعه دهند. امروزی ها را فرض نگیرید. برگردیم به چند نسل قبل، حداقل سی چهل سال پیش، زمانی که انواع و اقسام کلاس های فرهنگی و هنری و ورزشی مد نبود و بچه ها خودشان در کوچه و خیابان استعدادشان را کشف میکردند، مادرها برایشان مهم نبود که بچه ها چند ساعت در روزهای گرم تابستان مشغول آتش سوزاندن بودند و آنموقع ها که بچه داشتن و بودن سخت گرفته نمیشد. کودک خردسال یا نوجوان آن سالها که سوال های فوق الذکر را شب هنگام در ذهنش پاسخ میداد اتاقی آنطرف تر و با فاصله یک دیوار مشترک، پدر و مادر تعطیلی فردا را جشن میگرفتند و شاید از خدا هدیه ی دیگری را درخواست میکردند. اما آن که تازه بعد از این همه مقدمه چینی بهش رسیدیم این است که بزرگترین فرزند حال حاضر در خانواده قادر است چقدر از این شرایط را درک کند، سوال ها در ذهنش چطور پاسخ داده میشوند و اگر امروز خواهر یا برادری کوچکتر به جمعشان اضافه شده آیا متوجه اش میشود که نه ماه پیش در خانه که فکر میکرده هیچ اتفاق خاصی نیفتاده درواقع افتاده، بزرگترین فرزند خانواده حالا چند سالش است و نه به حرف که به عمل، نظر، جهان بینی و قضاوت او برای پدر و مادر چقدر مهم است که تصمیم به چنین کار مهمی گرفته اند. اگر بزرگترین فرزند خانواده کودکی هفت یا هشت ساله باشد این نوشته فدای سرتان و اصلا عذرخواهی و تسلیت بابت وقتی که گذاشتید بابت اش، اما اگر آن فرزند، بیست ساله یا بیشتر بوده باشد... شاید این نفس ها از جای گرم در میرود و به خاطر ده سال اختلاف سنی منِ ته تغاری با بزرگترین فرزند خانواده مان، شاید اصلا حساسیتِ زیاد است و سرتان سلامت... ولی شاید هم... نمیدانم ولی حداقل قبول کنید بی ربط نیست و رابطه مستقیمیه بین اختلاف سنی فرزند اول و آخر خانواده با هم و میزان ارزش و احترامی که پدر و مادر آن خانواده برای هم، فرزندانشان و دیگران قائل اند. مِهدی شمِهدی شMon, 12 Nov 2018 10:51:14 +0330https://virgool.ir/@mehdishakeri1895/صندوق-های-شیشه-ای-hk9ne2wvo1ur روی پله اول بانک، پشت درِ چشمی آن دست در جیب ایستاده و کلاه را تا روی گوش هایم پایین داده بودم. با هر سرک کشیدنم درِ بیچاره تکلیفش را نمی دانست که باز بماند یا ببندد خودش را و دوباره از نو کش بیاید. تا نیمه بسته میشد و کمی که نزدیکتر میشدم دوباره نوار لاستیکی محافظش به شیشه میکشید و قیژ صدایی ممتد میداد و ورودم را التماس میکرد. نگهبان بانک که روی صندلی های ارباب رجوع نشسته و به تلویزیون میخندید، در ورودی را جوری ورانداز میکرد که انگار بانک را مایملک آبا و اجدادی خود میدانست. داخل شدم. در، پشت سرم بسته شد و صدای رفت و آمد و همهمه خیابان را به حداقل رساند. کسی در بانک نبود غیر از کارمندها و پیرزنی که برای گرفتن عیدی بازنشستگی، خودش را گرم تر از آنچه واقعا هست به یکی از کارمندان معرفی میکرد. از آبسردکنِ گوشه دیوار، لیوانی پلاستیکی پر آب کردم و سر کشیدم. میز تحریر فرسوده، گوشه بانک و سر جای همیشگی اش و عکس تر، صندوق شیشه ای و کوچکِ کمک به کودکان سرطانیِ روی آن که پول های داخلش غلو شده از ته لیوان دیده میشد و عکس کودک روی آن، با لبخندی زورکی برای عکاس، موهای ریخته، چال زیر چشمها و عروسکی چسبیده به صورتش که در پسر بودنش تردید میساخت. لیوان را پرتش کردم داخل سطلِ پر از لیوان های تل شده. اعلام ساعت از مجری بذله گو تلویزیون، صدای بی وقفه دستگاه های اسکناس شمار، سرفه های خشک و بیحوصله و ایستاده فین کردن معاون بانک، معنی آخر ساعت اداری را میداد. پشت یکی از باجه ها رفتم و خودم را با نامه ای که باید برای خانه میفرستادم مشغول کردم. با هربار سر بلند کردنم، کارمند پشت باجه نگاهش را از من میدزدید. من از هزار کیلومتر آنطرف تر به شهرشان آمده بودم، برایم مهم نبود اگر چهره ام را حفظ میکرد. امروز باید نامه را پست میکردم و بازش کردم و بار دیگر شروع کردم به خواندن و تصحیحش: "پدر جان سلام، این نامه را از آن سر کشور برای شما مینویسم نمیدانم هفته بعد زنده باشم یا نه البته هیچکس نمیداند اما همه لابلای خوشی ها و روزمرگی هایشان این را فراموش میکنند. اما من نمیتوانم یعنی نگاه ها نمیگذارند. بی خبر رفتم که ندانید کجام، ندانید و حاصل عمری کاسبی و جوانی و مایه فراغت تان را خرج هیچ نکنید. نمیخواستم زمین بهارستان را کنید دارو و اسکورت تخت چرخدار و بریزید به جیب گشاد بیمارستان، اما کردید. نمیخواستم خانه که حالا همه چیزتان است را هم مفت بدهید سر چند هفته یا ماه ، همه دلخوشی مادر است. همه مان با آن خاطره داریم. نگران من نباشید تا باشم با تلفن عمومی چند روز یبار خبر سلامتی تان را میگیرم. پیشانی مادر را ببوسید، اشک هایتان را میفهمم. یا علی." منتظر نگهبان بودم که خنده هایش به تلویزیون تمام شود و کارش را بکند. مجری از بینندگان خداحافظی کرد و نگهبان به سمت در ورودی رفت. دست به بالا دراز کرد و سوییچ آن را چرخاند تا خودش باز و بسته نشود. در باز ماند و نگهبان به داخل آمد، از پشت باجه ها و کارمندان گذشت و مثل همیشه به اتاقی رفت تا یونیفرم را بکند و شخصی کند. خودکار را انداختم، نامه را به جیبم برگرداندم و به سمت میز تحریر فرسوده رفتم. کارمندان همه برای رفتن آماده میشدند. کسی حواسش نبود که صندوق پر پول را گرفتم و شروع کردم به دویدن. به فریاد های وایستا وایستا دزدِ معاون بانک با صدای گرفته و خروسی اش توجهی نکردم و پله ها را سه تا یکی پایین رفتم. باید زودتر جایی را برای مخفی شدن پیدا میکردم اما کنار بانک مدرسه بود و همه پیاده رو ،دیوار آن که تا چراغ و چهارراه ادامه داشت. زود به سرفه افتادم و زودتر نگهبان به پیاده رو رسیده بود. با تمام وجودش میدوید چهره اش شبیه کسی بود که چیزی برای از دست دادن ندارد یا با لبخند موزیانه اش شبیه به کسی که میخواهد خودش را به مافوق اش نشان بدهد و من حکم موش آزمایشگاهی اش را داشتم، کسی که انگار ساخته شده تا بدود دنبال خلق در کوچه و خیابان و خفت شان کند تا صندوق پر پولِ زیر بغلشان را پس بگیرد که دیگر جایی برای چند روز زنده ماندن هم نداشته باشند و نانی برای خوردن. شاید بهتر بود بایستم، کلاه را از سر بکنم و برای اولین بار عمدا کسی را از موهای ریخته و چال زیر چشمها و پوسته پوسته شدن صورتم بترسانم. کمی ایستادم، دستی به زانو بردم و دوباره دویدم. چشمانم سیاهی میرفت. دیگر چیزی حس نمیکردم، غیر از ضربه ای که به ساق پام خورد و صندوقی که قرار بود کمکم کند اما همزمان با قلبم به زمین شکست. جلوی صورتم، اسکناس های تاخورده و رنگانگ پخش شده کف پیاده رو و عکس همان کودک که سر از تنش جدا شده و با عروسکش به من لبخند میزد. صدای نزدیک شدن سربازان و پوتین هایشان پیاده رو را میلرزاند. خون از پیشانی به چشمم میریخت. نگهبان کار خودش را کرد. مِهدی شمِهدی شTue, 06 Nov 2018 14:10:04 +0330