<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهدی حسنی باقری</title><link>https://virgool.ir/feed/@mehdihasanib51</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:54:27</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2147217/avatar/J5T802.png</url><title>مهدی حسنی باقری</title><link>https://virgool.ir/@mehdihasanib51</link></image><item><title>یادی از محمدعلی آزادیخواه نویسنده سیرجانی</title><link>https://virgool.ir/@mehdihasanib51/یادی-از-محمدعلی-آزادیخواه-نویسنده-سیرجانی-pdmkzmulq47v</link><description>یک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفتخانه ات آباد که این ویرانه بوی گل گرفتیکی از خوشوقتی‌های بزرگ من در سال‌های اقامت در سیرجان(۱۳۹۸- ۱۳۹۱ ) افتخار دوستی و هم‌نشینی و گفتگو با استاد محمدعلی آزادیخواه بود. نام و آوازه ایشان را از سال‌ها دیرتر شنیده و مشتاق دیدارشان بودم. برای اولین بار در مراسم بزرگداشت فردوسی در دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات از نزدیک ایشان را دیدم و فرصت صحبت و گفت‌وگو فراهم شد. صفا و نجابت و پاکیزگی گفتار و البته لهجه شیرین سیرجانی ایشان و واژه‌های محلی که استفاده می‌کردند سخت مرا مجذوب خود کرده بود.در آن سال‌ها ما با یاری‌های دکتر ابوالفضل جعفرقلیخانی مجله فراهنگ را چاپ می‌کردیم‌. همراهی‌های استاد در جلسه‌های گوناگون مجله بسیار راهگشا بود. ایشان بخشی در مجله را هم که به معرفی متون کهن فارسی می‌پرداخت اداره می‌کرد و واقعا نثر پخته او هنگامی که درباره تاریخ بیهقی و... می‌نوشت چقدر  خواندنی‌تر می‌شد.بعدها استاد دانشجوی دوره دکترای دانشگاه  آزاد واحد سیرجان شد و فرصت هم‌نشینی ما بیشتر، در واقع من در حضورشان شاگردی می‌کردم. یادم می‌آید روزی از ایشان پرسیدم که شما چه نیازی به دکترای ادبیات فارسی دارید؟ پاسخشان این بود که یکی از بزرگان ادبیات کودک و نوجوان به من گفته که از فلان دانشگاه دکترای افتخاری دارم اما من می‌خواهم دکترای واقعی را در این رشته بگیرم،  با افتخار و یا بی‌افتخار.بگذریم که استاد چه مرارت‌ها برای ادامه تحصیلش می‌کشید و گاهی که سر درد دلش باز می‌شد می‌فهمیدم که چه غصه‌ها می‌خورد.حالا استاد نیست و آرام و بی‌مرارت در خاک زادگاهش خفته و به آوای کاریزها و قنات‌ها گوش می‌دهد هم نشین مرگ است. مرگی که به قول سهراب سپهری در ذهن اقاقی جاری است و در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد و در ذات شب دهکده از صبح سخن می‌گوید.روحش شاد و نامش ابدی</description><category>مهدی حسنی باقری</category><author>مهدی حسنی باقری</author><pubDate>Wed, 15 Mar 2023 12:34:07 +0330</pubDate></item><item><title>روح من</title><link>https://virgool.ir/@mehdihasanib51/روح-من-pepxh3sf5n4q</link><description>کریستین بوبن می­‌گوید: «برای آن­که بتوان کمی، حتی شده کمی زندگی کرد، باید دوبار متولد شویم: ابتدا تولد جسممان است و سپس تولد روحمان. هر دو تولد مانند کنده شدن می‌­مانند؛ تولد اول بدن را به این دنیا می‌کشاند و تولد دوم، روح را به آسمان پرواز می‌­دهد».حالا فکر می­کنم آیا روح من زاده شده؟ کی؟ کجا؟ روح من در کجا زندگی می‌­کند؟ آیا از احوال من با خبر است؟ شاید هم مانند کودکی بی­‌پناه کنار بوته­‌ها و درختچه­‌ها پناه گرفته و در انتظار من است که بروم و دستش را بگیرم. گرمش کنم، ببوسمش و چنان به خودم بفشرمش که در من جای بگیرد. روح من کجاست؟ من کجا هستم؟</description><category>مهدی حسنی باقری</category><author>مهدی حسنی باقری</author><pubDate>Tue, 07 Mar 2023 07:17:40 +0330</pubDate></item><item><title>زمانی که به نور تبدیل می‌شود.</title><link>https://virgool.ir/@mehdihasanib51/زمانی-که-به-نور-تبدیل-می-شود-kvc2nluxho8h</link><description>کریستین بوبنکریستین بوبن درباره کتاب می‌نویسد:کتاب همچون خدمتگزار سالخورده‌ای است که ما تمام احساسات خود را بر دوشش می‌نهیم تا به جای ما سختی‌اش را تحمل کند. مدت زمانی که صرف مطالعه کتاب می‌شود، زمانی است که مبدل به نور شده و یا به آن امیدی که ما با خیالبافی‌های خود گرفتارش شده‌ایم و یا به آن قدرتی که در کتاب‌های علمی یا عارفانه جستجویش می‌کنیم.</description><category>مهدی حسنی باقری</category><author>مهدی حسنی باقری</author><pubDate>Sun, 19 Feb 2023 09:24:09 +0330</pubDate></item><item><title>غم و مولانا</title><link>https://virgool.ir/@mehdihasanib51/غم-و-مولانا-hi9cjunupygt</link><description>                          ای غم از این­جا برو، ورنه سرت شد گرو              رنگ شب تیره را تاب مه یار نیستمولانا با غم میانه­‌ای ندارد و در مذهب او جایی برای اندوه نیست. غم را تهدید می­‌کند و سرش را به گرو می‌­گیرد. می‌­ترساندش و از او می‌­خواهد که برود. غم در چشمان او شب تیره‌­ای است که در برابر نور ماه یارای مقاومت ندارد. او به نور تکیه دارد و از روشنایی ارتزاق می‌­کند. پشتش مثل ماه به آفتاب گرم است. از روشنایی یار نیرو می­‌گیرد و توان مقابله با غم دهشتناک را دارد. او از تبار آفتاب است.</description><category>مهدی حسنی باقری</category><author>مهدی حسنی باقری</author><pubDate>Sat, 04 Feb 2023 11:00:30 +0330</pubDate></item><item><title>فراموشی</title><link>https://virgool.ir/@mehdihasanib51/فراموشی-bgjcbdurwur3</link><description>چگونه می­‌شود کسی، چیزی، جایی، خاطره‌­ای، غمی و یا شادی را فراموش کرد تا دست از سرت بردارد و رهایت کند؟ آیا شدنی است؟ ریچارد رایت می‌­گوید: «قاعدۀ کلی این است که آدم سرش را به چیزی مشغول کند. خود را در انبوه کارها گم کند». اما کدام کارها؟ زمانی که آن کس و چیز و جا و... یا تار آن کار است، یا پود آن؛ و یا تار و پود آن که تو فقط آن­ها را به هم می­‌بافی. به نظر من گریزی نیست. ساده‌­لوحی است اگر به جز این بپنداریم. ساده لوحی است.</description><category>مهدی حسنی باقری</category><author>مهدی حسنی باقری</author><pubDate>Fri, 03 Feb 2023 07:51:32 +0330</pubDate></item></channel></rss>