https://virgool.ir/feed/@mehdibehbahanimfa2026-11-12 06:15:18https://files.virgool.ir/upload/users/1752277/avatar/OM5Yag.jpeghttps://virgool.ir/@mehdibehbahanimhttps://virgool.ir/@mehdibehbahanim/حقیقت-همیشه-در-جایی-ست-که-پنهانش-می-کنیم-rybxinrtixrpهمیشه تلاش هرکسی در کارش این است که بهترین عملکرد را داشته باشد و این باعث می شود که در کار گروهی بیشترین تلاش را برای اهداف گروه انجام دهد.اخیرن از طریق دوستم سامان به یک پروژه فیلم کوتاه معرفی شدم. فیلمنامه رو خوندم. یک فیلم پر از چالش بود که مرا برای انجامش مشتاق کرد.با احمد کارگردان پروژه قرار صحبت گذاشتیم و در حین گفت وگو متوجه شدم که اولین کارش هست، که این باعث شد بفهمم که باید انرژی بیشتری برای پروژه بذارم و تعداد جلسات پیش تولید را بیشتر کنیم. چون کار اول برابر هست با چالش‌های پیش‌بینی نشده.در حین این جلسات وقتی خواسته‌های احمد را شنیدم شروع کردم به ایده پیشنهاد دادن تا دکوپاژ را کامل کنیم. با توجه به چالش‌هایی که ممکن بود ایجاد بشه پیشنهاد دادم که تغییراتی در فیلمنامه و دکوپاژ احمد ایجاد بشه که اکثرن مورد تایید قرار گرفت. و همچنین به گروه برای چالش‌هایی که فکر میکردم ممکن هست ایجاد بشه تذکر دادم و تونستیم راه‌حل‌های جایگزینی داشته باشیم. آماده فیلمبرداری بودیم اما همیشه چالشی هست که انتظارش را نمی‌کشی.وارد مرحله فیلمبرداری شدیم و روز اول هرچه زمان می‌گذشت ضعف‌های گروه خودش را نشان می‌داد و مدام درگیر مشکلاتی بودیم که ما را از برنامه عقب می‌انداخت. احمد و گروه تولید نتوانستند برنامه ریزی را کامل کنن و بخشی از پلان‌ها فیلمبرداری نشد. چالش بزرگ این بود که احمد توانایی مدیریت صحنه را ندارد و با هر مشکلی صحنه را رها می‌کرد. در پایان روز با سامان جلسه کوتاهی گذاشتیم و به این نتیجه رسیدیم که برای اینکه پروژه متوقف نشود به احمد کمک کنیم و صحنه را مدیریت کنیم. چون اگر پروژه متوقف می‌شد، تیم تولید ضرر مالی بزرگی می‌دید و جمع کردن این تعداد عوامل دوباره کنار هم کار بسیار سختی بود.روز دوم کمی از حساسیت نسبت به کارم کم کردم و روی یک سطح استاندارد نگه داشتم تا بتونم کمک کنم که صحنه و بازیگرها را مدیریت کنیم. سعی کردم برای هر مشکلی راه‌حلی پیدا کنم تا طبق برنامه‌ریزی پیش بریم. هرچه زمان می‌گذشت بازده کاری احمد کمتر می‌شد و مسئولیت مدیریت صحنه گردن من می‌افتاد چون بخاطر استرس صحنه و مسئولیتش، خواب خوبی نداشت و کم اشتها شده بود، جوری که مدام دچار تپش قلب شدید می‌شد و حالت تهوع داشت.به هر حال کار به خوبی جمع شد و همه پلان های برنامه‌ریزی شده را به درستی فیلمبرداری کردیم ولی همه تقصیرها گردن گروه من و سامان افتاد که هیچ وقت نتونستم دلیل منطقی اش را متوجه بشم. به دور از همه این کشمکش‌ها، سوال بزرگی در ذهنم ایجاد شد که چرا با وجود اینکه احمد می‌فهمید که من و گروهم چه کمک بزرگی بهش کردیم، ولی باز هم از من ناراحت هست؟الان که به این سوال فکر می‌کنم و خودم را جای احمد قرار میدم میتونم پاسخی برای این سوال داشته باشم. فرض کن یک نفر با یک ایده شروع می‌کند، دوسال زمان می‌گذارد تا نتیجه بگیرد و ایده‌اش را به فیلم تبدیل کند. به سختی در این شرایط اقتصادی سرمایه‌ای جور می‌کند و عواملی را دور هم جمع می‌کند تا بتواند برای چند روز اولین تجربه فیلمسازی‌اش را انجام بدهد ولی به دلیل ضعفش، من مسئولیت کارهاش به عهده می‌گیرم.هرچند هدف من این بود که گروه به هدفش برسد و پروژه به سرانجام برسد ولی دقیقن اشتباه من همین‌جا بود که تمرکز من روی به سرانجام رساندن کار بود در حالی که احمد را به عنوان یک انسان با همه تلاش‌ها و نقطه ضعف‌هایش در نظر نگرفتم و اجازه ندادم که خودش این تجربه را چه خوب و چه بد، انجام بدهد. مطمئنن پروژه متوقف می‌شد، اعتبارش زیر سوال می‌رفت و تیم تولید ضرر مالی می‌دید ولی خودش این تجربه را انجام می‌داد.mehdi behbahanimehdi behbahaniTue, 23 Aug 2022 13:58:05 +0430