https://virgool.ir/feed/@mehdi.mehdizadehfa2026-11-12 01:03:57https://files.virgool.ir/upload/users/30261/avatar/h03RLq.pnghttps://virgool.ir/@mehdi.mehdizadehhttps://virgool.ir/@mehdi.mehdizadeh/گمشده-zkp6z4wmrzj5از بالای دره به پایین پرت می‌شود.لحظات اول٬نفسش بالا نمی‌آید.قدری که می‌گذرد٬سعی می‌کند که خودش را به دیواره‌ی دره برساند و تکیه بدهد.بعد از مدتی که حالش جا می‌آید٬بلند می‌شود و شروع به راه رفتن می‌کند.اندکی که جلوتر می‌رود درختان بلندی دورش را می‌گیرند.سروهایی که تا خود آسمان ادامه دارند.آن‌قدر که به خدا می‌رسند.هر چه که بیش‌تر پیش می‌رود٬نشانه‌ای از حیات نمی‌بیند.تنها راهی سنگلاخی که تمامی ندارد.ناگهان سروها شروع به افتادن می‌کنند.مرد می‌دود.از آخری که عبور می‌کند٬همان لحظه آخرین سرو هم می‌افتد.از پشت سرش صدای آب می‌شنود.سرش را که برمی‌گرداند امواج آب او را در بر می‌گیرند.چشم که باز می‌کند خودش را روی کنده‌ی درختی می‌بیند که بر روی آب شناور است.خودش را به کناری می‌رساند و روی خشکی پهن می‌شود.بلند می‌شود و به راه می‌افتد.روبه‌رویش جنگل است.در جنگل یک شعاع نور هم به زمین نمی‌رسد.بعد از ساعت‌ها راه رفتن٬مقابلش کلبه‌ای را می‌بیند.در کلبه باز است.درون را نگاه می‌کند.جز یک صندلی راحتی٬چیز دیگری داخل کلبه نیست.مطمئن است که مدت‌هاست که کسی اینجا نبوده.گوشه‌ای از کلبه خوابش می‌برد.بیدار می‌شود.می‌بیند که رواندازی روی او انداخته شده.شومینه‌ی کلبه هم روشن شده است.در باز می‌شود و پیرزنی با کاسه‌ای کنارش می‌آید و کاسه را کنار او می‌گذارد و می‌رود.مرد صدایش می‌زند.پیرزن برمی‌گردد و با ایما و اشاره نشان می‌دهد که زبانی برای حرف زدن ندارد.مرد که بسیار گرسنه است٬کاسه‌ی سوپ را با تکه نانی که کنارش است٬می‌خورد.به بیرون از کلبه می‌رود. پیرزن دارد هیزم می‌شکند.مرد تبر را از او می‌گیرد و مقداری هیزم می‌شکند.پیرزن راه می‌افتد.مرد دنبالش می‌رود.بعد از چند ساعت راه رفتن به کنار جاده‌ای می‌رسند.پیرزن سمتی را نشان می‌دهد و روی زمین خانه‌ای می‌کشد.انگار می‌خواهد بگوید که شهر از کدام طرف است.مرد می‌گوید:نمی‌خواهم به شهر برگردم.تازه از آنجا فرار کرده‌ام.پیرزن به سمت عکس شهر حرکت می‌کند.به مغازه‌ای می‌رسد.بسته‌ای که در دست دارد را به مغازه‌دار می‌دهد و مقداری وسایل به جایش می‌گیرد.به کلبه برمی‌گردند.غذایی می‌خورند و می‌خوابند.صبح روز بعد٬پیرزن نیست.یک روز تمام می‌گذرد و برنمی‌گردد.حال روز دوم هم تمام شده و برنگشته.مرد بلند می‌شود و می‌رود سری به مغازه‌دار می‌زند.مغازه‌دار می‌گوید:دیروز همین‌جا قلبش گرفت و مُرد.مرد نمی‌داند چه باید بکند؟به سمت شهر می‌رود.در میدان مرکزی شهر است که حلقه‌ای دورش را می‌گیرد.همه به سمت او هدف گرفته‌اند.شلیک می‌کنند.گلوله‌ها اثری رویش نمی‌گذارند.به او که برخورد می‌کنند٬می‌افتند زمین.گلوله‌ها اصلا وارد بدنش نمی‌شوند.گویی دیگر رویین تن شده.چیزی در او اثر نمی‌کند.هر چه اتفاقات عجیب‌تر می‌شوند٬او کمتر آسیب می‌بیند.او فقط می‌خواهد که بار دیگر پیرزن را ببیند.می‌خواهد بپرسد که چه می‌کرده در گستره‌ی بی‌نهایت آن جنگل؟چگونه از زندگی در آنجا نمی‌ترسیده؟او که آن‌قدر از چیزی واهمه نداشته٬چه چیزی دیده که قلبش به خاطر آن گرفته؟پیرزن را می‌بیند که به سویش می‌آید.دست او را می‌گیرد.راه که می‌افتند اطرافشان شروع به محو شدن می‌کند تا اینکه همه‌جا سفید می‌شود.به نیمکتی می‌رسند.روی آن می‌نشینند.پیرزن اشاره به روبه‌رو می‌کند.یک نفر به سویشان می‌آید.اندکی که نزدیک می‌شود٬مرد او را می‌شناسد.به سمتش می‌رود ولی تا به او می‌رسد٬او هم محو می‌شود.به طرف پیرزن بر‌می‌گردد.می‌بیند که گوشه‌ی چشم او خیس شده.پیرزن بلند می‌شود و می‌رود.اطراف مرد دوباره نمایان می‌شود.این بار انگار دیگر هیچ‌کس او را نمی‌بیند.همه چیز در شهر دوباره عادی شده‌. فهمید که چرا پیرزن قلبش گرفته.او بعد از مدت‌ها کسی مثل خودش را دیده بود.mehdi.mehdizadehmehdi.mehdizadehSat, 16 Feb 2019 02:49:21 +0330https://virgool.ir/@mehdi.mehdizadeh/ارغوان-rnpxjmjlanrcسایه‌‌ی درختی که روبه‌رویم است،خودم و نیمکتی را که روی آن نشسته‌ام دربرگرفته.دیگر زمان زیادی از وقتی که آفتاب تمام نیمکت را گرفته بود می‌گذرد.سرما دارد اذیتم می‌کند.-سلام.+سلام.-ببخشید معطل شدی.بریم؟بلند می‌شوم تا برویم.کنار مغازه‌ای دوتا پیراشکی می‌خرم.همین طور که دارم می‌خورم،حرف‌هایش را می‌شنوم.کاری که خوب آن را بلدم.کاری که زمانی که تو حرف می‌زنی تنها کاری است که دوست دارم انجام دهم.ناگهان زیر پایم خالی می‌شود.همه جا تاریک است.هیچ چیز را نمی‌بینم.یکدفعه همه جا روشن می‌شود.روبه‌رو هرکه را دراین دنیامی‌شناسم،می‌بینم.نزدیکشان که می‌شوم انگار هیچ‌کدام من را نمی‌شناسند.می‌خواهم با آن‌ها حرف بزنم اما صدایم را نمی‌شنوند.راه می‌افتم و همه‌ی آن‌ها را پشت سر می‌گذارم.حال دیگر هیچ کدامشان را نمی‌بینم.ارغوان جلوتر روی نیمکتی نشسته.می‌روم و کنارش می‌نشینم.هنوز دارد پیراشکی می‌خورد.+کجاییم؟-یعنی چی؟روبه‌رو خونت نشستیم دیگه!نگاهی به روبه‌رو می‌کنم.درست می‌گوید.تازه اطراف را می‌توانم تشخیص بدهم.-بریم؟+کجا بریم؟-اِه!خودت گفتی بریم بهشت زهرا.من که به یاد نمی‌آورم ولی با او می‌روم.آنجا که می‌رسیم،سر قبر پدر و مادرش می‌رویم.فاتحه‌ای می‌خوانم.سطلی آب روی سنگ قبرها می‌ریزم.ارغوان با پدر و مادرش درد و دل می‌کند.مثل همیشه دارد شرح هفته‌ای را که گذرانده می‌دهد.زیر پایم خالی می‌شود.همه‌جا روشن است و این‌بار دیگر جایی تاریک نیست.ارغوان را کمی آن طرف‌تر می‌بینم.به او می‌گویم:خوبی؟در جواب سری تکان می‌دهد.می‌گوید:بریم دیگه دیر میشه؟+چی دیر میشه؟-می‌خواستیم بریم خونه‌ی مامانت.تا الان مامانت صد بار زنگ زده که کی میاین.من که نمی‌دانم چه اتفاقی دارد برایم می‌افتد ولی بلند می‌شوم که برویم.خانه‌ی مادرم،فسنجان پخته.همان طور که خودم دوست دارم.نه ترش است و نه شیرین.قاشق اول را که در دهان می‌گذارم.زیر پایم خالی می‌شود.این دفعه در دفتر کارم هستم.دو نفر با جدیت دارند موضوعی را برایم توضیح می‌دهند.دست به سرشان می‌کنم و از دفتر بیرون می‌زنم.می‌آیم خانه.ارغوان دارد پیانو می‌زند.صندلی‌ای کنارش می‌گذارم و می‌نشینم.بعد از چند دقیقه قطعه را تمام می‌کند.می رود داخل آشپزخانه و دو فنجان چای می‌آورد.چیزی نمی‌گوید.هر چه می‌خواهم شروع کنم حرف بزنم،منصرف می‌شوم.حالت صورتش عجیب است.تا به حال او را این‌گونه ندیده بودم.فنجان را داخل سینی می‌گذارم.پلک که می‌زنم،مادرم روبه‌رویم نشسته.می‌گوید:بلند شو!باید بریم بیمارستان دنبال ارغوان. می‌گویم:ارغوان؟ارغوان چی شده؟زیر پایم خالی می‌شود.روی نیمکتی می‌افتم.ارغوان از روبه‌رو می‌آید و می‌گوید:فشارت برگشت سرجاش؟رنگت که هنوز زرده.بیا کمکت کنم سوار ماشین بشی.به زور سوار ماشین می‌شوم.دیگر جان ندارم.به خانه که می‌رسیم،روی تخت پهن می‌شوم.ارغوان در اتاق را می‌بندد و می‌رود.در لحظات زندگی‌ام گم شده‌ام.انگار دارم همه چیز را از دست می‌دهم و حسرتی عجیب دائم مرا دنبال می‌کند.ارغوان در را باز می‌کند و می‌آید و کنارم می‌نشیند.دستم را می‌گیرد.دستش خیلی گرم است.دستم را که مثل چوب خشک شده،نرم می‌کند.با چشم‌هایش روی تمام صورتم حرکت می‌کند.دستم را فشار می‌دهد.می‌گویم:من قبلا هم این‌جوری می‌شدم.چیزی نیست.درست میشه.گریه‌اش می‌گیرد.بغلم می‌کند.حال دیگر سراسر وجودم گُر می‌گیرد.همان جا از خستگی خوابم می‌برد.چشم که باز می‌کنم،همین‌طور دارم بالا می‌روم.اطرافم آن‌قدر روشن است که چیزی جز سفیدی مطلق نمی‌بینم تا اینکه نور کم‌کم کم می‌شود.از حرکت می‌ایستم.یک در روبه‌رویم است.آن را باز می‌کنم.ارغوان که انگار منتظرم بوده،به سمتم می‌آید و بغلم می‌کند.می‌نشینم.می‌پرسد که خوبم و می‌گویم که خوبم.می‌گوید:بریم.و دری را که سمت راستم است نشان می‌دهد.من آن‌قدر از جایی نامشخص به جایی نامشخص‌تر رفته‌ام که دیگر جانی برای رفتن ندارم.وقتی می‌بیند که بلند نمی‌شوم،برمی‌خیزد و کیفش را برمی‌دارد و می‌رود.همه جا ساکت است.گویی در خلاء کاملم.بلند می‌شوم که از دری که آمدم بروم. ارغوان از آن وارد می‌شود.دارد گریه می‌کند ولی همزمان لبخند هم می‌زند.گویی فکر می‌کرده که رفته‌ام.زیر پایم خالی می‌شود.روی چمنی نشسته‌ام.ارغوان و مادرم آن سوی خیابان‌اند.مادرم از همان طرف خیابان دستی تکان می‌دهد و خداحافظی می‌کند.تصویر خداحافظی‌اش در ذهنم می‌ماند.انگار دیگر او را نخواهم دید.ارغوان می‌آید کنارم.دستم را می‌گیرد.باز هم دستانش گرم است.راه می‌افتیم.کمی آن طرف‌تر،سر چهار‌راه،دسته گلی را از کودکی که سر چهارراه ایستاده می‌خرد.آن را به من می‌دهد.چراغ‌های چهارراه سبز می‌شوند.زیر پایم خالی می‌شود.دسته گل هنوز در دستم است اما خونین.لکه‌های خون راهی را روی زمین نشانم می‌دهند.دنبالشان که می‌روم اطرافم به مرور معلوم می‌شود.در مزرعه‌ی گندمی هستم.ارغوان وسط زمین درو شده نشسته.می‌روم و روبه‌رویش می‌نشینم.دسته گل را از من می‌گیرد.به محض اینکه آن را می‌گیرد،تمام خون‌های روی آن می‌روند داخل رگ‌هایش.دسته گل را روی زمین می‌گذارد.همه جا سبز می‌شود.باغی اطرافمان به وجود می‌آید.سرسبزی و زندگی انگار از همان نقطه و با همان دسته گل شروع می‌شود.حال دیگر چیزی نمی‌تواند مرا از این نقطه تکان بدهد.اکنون فقط منم و ارغوان و زندگی.دیگر اکنون برایم مهم شده.دیگر قرار نیست اکنون را از دست بدهم.تمام عمر هم همین را می‌خواستم.خودم باشم با ارغوان و زندگی‌ای که در کنارمان است. mehdi.mehdizadehmehdi.mehdizadehSat, 02 Feb 2019 03:38:55 +0330