https://virgool.ir/feed/@mediumمدیوم یک پویش در جهت بازنشر ترجمه روان محتوای وبسایت مدیوم به آدرس medium.com برای مخاطب فارسی زبان میباشد.fa2026-11-11 23:19:24https://files.virgool.ir/upload/users/1377314/avatar/PA0dxJ.pnghttps://virgool.ir/@mediumhttps://virgool.ir/@medium/نه-من-به-این-زودی-کارم-را-ترک-نمی-کنم-smk7if5szw9jاستعفای بزرگ آمریکا و جهان را تحت تاثیر قرار داده است. تنها در سپتامبر 2021، 4.4 میلیون آمریکایی شغل خود را ترک کردند.اما برخی از ما مشاغل خود را حفظ کردیم و، وحشتناک، واقعاً آنها را دوست داریم.کارآفرینی برای همه نیست. هر چقدر هم که انجام کارهای شخصی جذاب به نظر برسد، یک چک حقوق ثابت اغلب ضروری است، به خصوص زمانی که از خانواده حمایت می کنید.تجربه من به من که هنگ نشان داده است nمی نماید نیاز به گام تا برای نگه داشتن مردم. مردم از رفتارهای ضعیف خسته شده اند و حق دارند مطالبه بهتری داشته باشند. از آنجایی که همیشه سیل مقالات در مورد کارآفرینی و ترک شغل وحشتناک روزانه شما وجود دارد، فکر کردم یک دیدگاه مثبت و جایگزین ارائه کنم.این است که چرا من استعفا نداده ام.مدیریتمدیر من وقتی به او می گویم مشکلی وجود دارد گوش می دهد و اقدام می کند. ما در مورد هر ایده ای که دارم صحبت می کنیم و بسیاری از آنها مورد توجه قرار می گیرند. من احساس می کنم یک برابر هستم. هرگز هیچ گونه مدیریت خرد یا احساس "کنترل" بر هر کار کوچکی که انجام می دهم وجود ندارد. من آزادم که همه چیز را امتحان کنم و از اشتباهاتم درس بگیرم.من از مدیرم سه چیز انتظار دارم. آزادی، انعطاف، و اعتماد، و آنها من را در کارم (به عنوان یک پیمانکار انفرادی بدون هیچ مزیتی، ممکن است اضافه کنم) برای تقریبا 4 سال در حال حاضر نگه داشته اند. آزادی امتحان کردن چیزهای جدید و درس گرفتن از اشتباهاتم. انعطاف پذیری برای زندگی در هر کجا که می خواهم، تا زمانی که کارم را کامل کنم. اعتماد به انجام کارها بدون مدیریت خرد.مردم شرکت ها را ترک نمی کنند. آنها روابط بد، به ویژه روابط مدیریتی را ترک می کنند. یک مطالعه در سال 2018 توسط Udemy نشان داد که حداقل نیمی از کارکنان مورد بررسی شغل خود را به دلیل مدیر خود ترک کردند.اگر به دنبال حفظ کارمندان برای مدت طولانی تری هستید، از مدیریت شروع می شود. دوست دارید چگونه مدیریت شوید؟ از مدیرتان چه انتظاری دارید؟ اگر شرکت شما گردش مالی بالایی را تجربه می کند، کارکنان خود را بنشینید و از آنها بپرسید که چرا. به نارضایتی های آنها گوش دهید و در مورد نحوه حل آنها فکر کنید.بله، برخی افراد تنبل هستند و ترجیح می دهند به مزایای بیکاری متکی باشند (من برخی از این افراد را می شناسم)، اما بیشتر آنها فقط خواهان شرایط کاری بهتر هستند. ارتباط کلیدی است. بپرس چرا.همکاراناگر در مورد ماندن در شغل خود مطمئن نیستید، این سوال را از خود بپرسید: آیا با همکارانم برای یک قهوه بیرون بروم؟من با تک تک افراد تیم و مدیریت ارشدم یک قهوه مینوشم. آنها مهربان، همدل هستند و ما باید در مورد آن صحبت های زیادی داشته باشیم که ربطی به کار ندارد.شما همیشه می توانید شغل و حرفه خود را تغییر دهید، اما آنچه بیش از همه مهم است مردم، فرهنگ شرکت هستند. اگر احساس خوبی داشته باشید، مدت بیشتری خواهید ماند. اگر احساس می کنید مورد سوء استفاده قرار گرفته اید، در اسرع وقت ترک می کنید.به همین دلیل است که شرکت ها باید به کارمندان احتمالی اجازه دهند تا با چند نفر از اعضای تیمی که ممکن است به آنها ملحق شوند صحبت کنند. این فرصتی برای هر دو طرف است تا روابط آینده خود را ارزیابی کنند و اینکه آیا تطابقی وجود دارد یا خیر.من به اینکه همکاران "خانواده" یا حتی دوست باشند اعتقادی ندارم. آنچه مرا در شغل تمام وقتم نگه داشته، روابط مثبت و حرفه ای است که با اعضای تیمم (از جمله افرادی که مدیریت می کنم) دارم.انعطاف پذیریقبل از همه‌گیری، در حین کار به مسافرت می‌رفتم. همکار بودن یک امتیاز بزرگ بود. گزینه کار از راه دور و هرگز پا به دفتر نگذاشتن برای سبک زندگی من بهترین کار را دارد. نمی توانم تصور کنم در یک شهر زندگی کنم و مجبور به رفت و آمد باشم. زمانی که می توانستیم بدون محدودیت سفر کنیم و در حین کار هر دو کشور را تجربه کنیم، زمانم را بین مراکش و یونان تقسیم کردم.من هم می توانم هر زمان که بخواهم کار کنم. بیشتر روزها زود بیدار می شوم تا کارم را تمام کنم تا بتوانم عصرها بنویسم. چند روز بعد کار می کنم. من همچنین برنامه خود را در آگوست 2020 از 40 ساعت کار در پنج روز به انجام آن در چهار ساعت و جمعه ها تعطیل تغییر دادم. من اکنون یک روز هفته دارم که بنویسم، کارهایم را انجام دهم، به پیاده روی طولانی بروم یا هر کاری که می خواهم انجام دهم.در سال 2018، حداقل 96 درصد از متخصصان ایالات متحده خواهان انعطاف بیشتر در مشاغل خود بودند، به ویژه توانایی کار در زمان و مکانی که دوست دارند. اما تنها 54 درصد گزارش کردند که این انعطاف‌پذیری را دارند که نشان‌دهنده شکاف بین آنچه شرکت‌ها ارائه می‌دهند و آنچه کارکنان می‌خواهند را نشان می‌دهد.با همه‌گیری، این وضعیت تغییر کرده است و مشاغلی که به کارمندان گفته شد نمی‌توانند ناگهانی از راه دور باشند، همینطور هستند. در سطح جهانی، کارمندان خواهان شرایط کاری بهتر هستند، و این به حق است.پیشرفت شغلیمن سال گذشته کمی در وضعیت بدی بودم. پس از بیش از سه سال که به عنوان پژوهشگر همکار مشغول به کار در جستجوی اجرایی در بخش توسعه بین‌المللی بودم، آرامشی را در حرفه‌ام تجربه می‌کردم. من مطمئن نبودم که آیا در جای درست هستم یا کار درست را انجام می دهم.مدیر من آن را حس کرد، بنابراین ما در مورد اینکه چگونه می خواهم در حرفه خود پیشرفت کنم صحبت کردیم. ما در مورد علایقم، جایی که خودم را در شرکت می بینم و نحوه استفاده از نقاط قوتم صحبت کردیم. ما توافق کردیم که ایفای نقش مدیریتی گام بعدی خوبی خواهد بود. من نمی خواستم مشاور شوم، که مرحله بعدی بعد از محقق است، بنابراین باید چیز متفاوتی را امتحان می کردیم.پیشرفت شغلی و احساس حمایت برای در پیش گرفتن مسیرهایی که مرسوم نیستند مهم است. 83 درصد از 5000 کارمند مورد بررسی در ایالات متحده و بریتانیا احساس کردند شرکت ها باید از پیشرفت شغلی حمایت کنند.کارمندان باید احساس کنند که شرکتی که برای آن کار می کنند به آنها اهمیت می دهد. مدیران می توانند این کار را با انجام آن مکالمات دشوار و گاه ناراحت کننده انجام دهند و به کارمندانی که کارها را امتحان می کنند باز باشند. تعیین مسیرهای شغلی برای همه مناسب نیست. باز هم، انعطاف پذیری کلیدی است.مردم شغل خود را به دلیل بی حوصلگی رها نمی کنند. آنها از این کار کنار می‌روند زیرا شرکت‌ها به اندازه کافی به آنها اهمیت نمی‌دهند یا به شکایات بسیار معتبر آنها گوش نمی‌دهند. مدیریت خوب، روابط مثبت با همکارانم، انعطاف‌پذیری، و فرصت رشد در حرفه‌ام چهار چیز اصلی هستند که من را در شغلم نگه داشته‌اند.نحوه کار ما اکنون برای همیشه تغییر کرده است. شرکت هایی که کارهای بیشتری برای کارمندان خود انجام می دهند زنده خواهند ماند، در حالی که شرکت هایی که انجام ندهند شکست خواهند خورد. کارمندان صحبت کرده اند. شرکت ها باید گوش کنند.ایا شغلت را دوست داری؟ ازش متنفرم؟ چرا؟ شرکت شما چه کاری را بهتر می تواند انجام دهد؟با تشکر برای خواندن! ❤مدیوممدیومThu, 06 Jan 2022 10:34:37 +0330https://virgool.ir/@medium/محیط-کار-سمی-من-تقریباً-مرا-کشته-بود-zxbb7gw9hmzuمن به اندازه کافی خوش شانس بودم که اولین شغل تمام وقت خود را پس از کالج در اوج شیوع همه گیر در سال 2020 بدست آوردم. بدون پرداختن به جزئیات زیاد در مورد جایی که کار می کردم و برای چه کسانی کار می کردم، می گویم که این یک LLC کوچک بود، و ناظر فوری من مالک بود. متأسفانه، این بدان معنی بود که با پیشرفت یک سال و نیمی از استخدام من در آنجا، هیچ بخش منابع انسانی یا بالاترین شرکتی وجود نداشت که نگرانی های من را برطرف کند.سمیت SLO آغاز شده wسال نوری و در راه های کوچک، به عنوان همه چیز تمایل به با narcissists. یک اشتباه بزرگ تبدیل به فریاد زدن می شود. با خودم فکر می کنم "عادلانه". اشتباهات در دنیای واقعی پیامدهایی دارند. من دیگر در دانشگاه راحت نیستم. در نهایت، این تبدیل به فریاد زدن و فریاد زدن برای یک اشتباه کوچک گاه و بیگاه شد. اما من شعاری را که مدام به من می گفتند باور کردم. "این همه کار کردن و اینگونه رفتار با شما بخشی از موفقیت است."ساده لوحی من و نیاز به عملکرد خوب در چشم دیگران باعث شد به فشار دادن ادامه دهم. من هرگز در این مواقع از خودم دفاع نکردم و اجازه ندادم همچنان از مرزها عبور کنند. در این مدت خودم را به کارم انداختم. در بدترین حالت، من 6 روز در هفته، 60 ساعت در هفته، حدود 5 ماه متوالی کار می کردم.تلفات فیزیکی این اتفاق برای من وحشتناک بود. آنقدر کم وزن بودم که پزشکان و خانواده ام نگران من شدند. اگر وقت داشتم برای ناهار استراحت می کردم، آن روزها آنقدر می دویدم که ایجاد اشتها برایم سخت بود. تلفات ذهنی بدتر بود، زیرا فریادها بر سر کوچکترین اشتباهات یا اشتباهات هر روز افزایش می یافت. بدون هیچ پایانی، شروع کردم به زندگی در ترس تاریک. شروع کردم به صحبت کردن به روشی که در خودم تشخیص نمی دادم. با صدای "JORDAN!!" می پریدم. برای جلب توجه من در سراسر دفتر فریاد می زند.همه اینها به نقطه شکستی ختم شد که در نهایت باعث شد چشمانم را به موقعیتم باز کنم. بعد از چند پیام غیر سالم در مورد وضعیت روحی من به دوست پسرم، او در راه خانه با من تماس گرفت. با عصبانیت از مدیرم و ترس واقعی از امنیت من، او از طریق تلفن از من التماس کرد که از آنجا خارج شوم و اشک هایم را خفه کرد.او گفت: "این شغل شما را می کشد."یک مرد معمولی نه خیلی احساساتی و هم سطح، با شنیدن این سطح از اشتیاق ناشی از نگرانی او نسبت به من، سرانجام متوجه شدم که وضعیتم چقدر عادی نیست.پس از بدرفتاری‌های شدیدتر مدیریت مذکور در مورد زندگی شخصی‌ام، بالاخره توانستم خودم را آزاد کنم. اکنون که به گذشته نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که یا در کار از خستگی جسمانی از بین می‌رفتم یا دچار یک فروپاشی روانی می‌شدم. وقفه ذهنی در ترس همیشگی و ناتوانی من در انجام اشتباهات ناشی از مصرف آن ترس شروع شده بود. اما من بیرون آمدم. من الان چند ماهی است که بیرون رفته ام و خوشحال تر از آن چیزی هستم که تصور می کردم. من وزن سالمی دارم، زندگی شخصی ام را بازگشته ام، و شغل فوق العاده ای پیدا کرده ام که در آن از من قدردانی می شود، و تعادل کار/زندگی تمرکز اصلی شرکت است.از این تجربه، پیام من به جوانان در نیروی کار این است:برای موفقیت نیازی به بدرفتاری و کار زیاد ندارید.زحمات، استعدادها و آنچه سر میز می آورید ارزش و اهمیت دارد، اما سلامت روانی و سلامت جسمانی شما نیز مهم است.اگر اولین تلاش شما در شغلی نتیجه نداد، اشکالی ندارد. برای یافتن مکانی که کاملاً در آن فرود می‌آیید و احساس رضایت می‌کنید، می‌توان تلاش‌های زیادی را به طول انجامید. اما اگر هیچ یک از آن مزایا را در مقابل خود نمی بینید، اجازه ندهید کسی با وعده های توخالی از مزایای آینده از شما سوء استفاده کند. برای خودت بایست، قوی باش و به استعدادهایت ایمان داشته باش.مدیوممدیومThu, 06 Jan 2022 10:30:42 +0330https://virgool.ir/@medium/سقوط-theranos-تقلب-نه-شکست-f1ac8glrbxw1اول فکر می‌کنند دیوانه‌ای، بعد با تو دعوا می‌کنند، بعد… به جرم کلاهبرداری به ارزش میلیاردها دلار مجرم شناخته می‌شوی.یکی از جذاب‌ترین حماسه‌های تجاری تمام دوران به پایان خود نزدیک شده است ,حداقل در حال حاضر . الیزابت هولمز، بنیانگذار استارتاپ آزمایش خون منقرض شده Theranos و یک بار «استیو جابز بعدی»، در چهار فقره کلاهبرداری سیمی علیه سرمایه گذاران مجرم شناخته شد. هفت اتهام دیگر، از جمله موارد دیگر کلاهبرداری از طریق سیم علیه سرمایه گذاران و بیماران، بی گناه یا به بن بست رسیده است. این تصمیم پس از 50 ساعت بررسی هیئت منصفه در طول 7 روز، پس از یک محاکمه طاقت فرسا که بیش از 3 ماه به طول انجامید، صادر شد. او برای هر اتهام با ۲۰ سال زندان مواجه است.در قلب پرونده این سوال وجود داشت که آیا هولمز مقصر شکست است یا کلاهبرداری؟ علاوه بر این، حتی اگر کلاهبرداری در بازی وجود داشته باشد، آیا با عمد انجام شده است؟دادستانی بیست و نه شاهد را فراخواند و مجموعه‌ای از شواهد را در قالب پیام‌های متنی، ایمیل‌ها و اسناد گمراه‌کننده شرکت ارائه کرد تا نشان دهد که هولمز می‌دانست که دستگاه‌های شرکتش نمی‌توانند با ظرفیتی که او به سرمایه‌گذاران بالقوه می‌فروشد، عمل کنند. کارمندان سابق از نمایش محصولات جعلی و دفن مشکلات زیر فرش صحبت کردند. رونوشت خود هولمز از یک سپرده گذاری SEC در سال 2017 علیه او کار کرد و نشان داد که او در مورد قراردادها با شرکت های داروسازی و ارتش اغراق کرده است - یا مستقیماً دروغ گفته است و تا آنجا پیش می رود که نشان های این شرکت را روی اسناد سرمایه گذار قرار داده است. شواهد غیر قابل انکار بود. اما هیئت منصفه هنوز باید تصمیم می گرفت که آیا این کار با عمد انجام شده است یا خیر.دفاع سه شاهد را فراخواند، از جمله بزرگترین لحظه محاکمه: فراخواندن هلمز برای شهادت. او در حرکتی برای اینکه در نظر هیئت منصفه احساسی‌تر و انسانی‌تر به نظر برسد، صدای عمیق‌تر و گردن لاک‌پشت خود را رها کرد. به نظر می رسید استراتژی او مقصر دانستن همه و همه چیز به جز خودش بود. او به مدیران ناکارآمد آزمایشگاه به دلیل عملکرد ضعیف دستگاه ها یا عدم توجه به مسائل به او اشاره کرد. او شریک تجاری سابق و دوست پسر سابق خود "سانی" بالوانی را متهم به سوء استفاده و کنترل کرد. (او اواخر امسال با محاکمه روبرو می شود و احتمالاً با توجه به این نتیجه بسیار نگران خواهد شد.) اما بیشتر از همه، او و تیم دفاعی اش سعی کردند شکست Theranos را به عنوان یک کارآفرین به تصویر بکشند که مایل به انجام هر کاری برای به نتیجه رساندن آن بود و به این نتیجه رسیدند. کوتاه. این یک شکست بود، نه تقلب، زیرا هولمز 100٪ متقاعد شده بود که گفته ها و وعده ها روزی محقق می شوند.در پایان، این تلاش برای ایفای نقش هولمز به عنوان یک کارآفرین، نه به دلیل پول، بلکه به دلیل جاه طلبی سوزان او برای تغییر جهان، که ممکن است در این مسیر چند قدم اشتباه برداشته باشد، نتیجه نداد.نتیجه آزمایش ممکن است یک شات هشدار به دره سیلیکون ارسال کند. در حالی که استراتژی اعلام شده «تقلبی تا زمانی که آن را بسازی» در گذشته بسیار موفق بوده است، نتیجه آزمایش نشان می‌دهد که خطی در شن وجود دارد. اگر یک کارآفرین نوپا - آگاهانه و با قصد - از این خط عبور کند، اکنون این کار را با خطر ورود دولت انجام می‌دهد. آنها از برنده شدن بیشتر این موارد در آینده مطمئن خواهند بود.از طرف دیگر، بسیاری بر این باورند که فریب پول و پاداش برای بنیانگذار و سرمایه گذار بسیار قوی است. به ازای هر الیزابت هولمز، 10 بنیانگذار وجود خواهد داشت که این کار را انجام می دهند. اینکه آیا این آزمایش تأثیر واقعی بر موفقیت به هر قیمتی فرهنگ استارت آپ ها خواهد داشت یا خیر، باید دید. حتی خوشبین ترین افراد نیز احتمالاً نسبت به تغییر واقعی و معنادار تردید دارند. همانطور که الن کریتزبرگ، استاد حقوق دانشگاه که در این محاکمه شرکت کرد، گفت: «سرمایه گذاران همچنان می خواهند از یک ایده امیدوارکننده پول بیشتری به دست آورند. آنها همیشه به دنبال حلقه طلایی خواهند بود." وقتی گرد و غبار نشست، چشم انداز یکسان خواهد بود. همیشه بنیانگذارانی با رویا و هدیه ای برای فروش آن رویا وجود خواهند داشت، و در حال حاضر، چشمه بی پایانی از سرمایه گذاران آماده خرید آن هستند.الیزابت هلمز Theranos و دستگاه های آن را به عنوان آینده مراقبت های بهداشتی فروخت. با این حال، این آزمایش، شرکت را از آنچه واقعاً بود، افشا کرده است - دستگاه‌های جعلی که آزمایش‌های جعلی را ارائه می‌دهند و نتایج جعلی را به افراد واقعی ارائه می‌دهند.مدیوممدیومThu, 06 Jan 2022 10:26:47 +0330https://virgool.ir/@medium/آیا-vr-برای-کودکان-ایمن-است-qbnhiw0xj9y7یکی از پسران من به زودی 12 ساله می شود، یک سال تا سن "رسمی" برای اکثر دستگاه های VR. اکنون 30 سال است که در AR & VR (معروف به XR) کار می کنم، اخیراً به راه اندازی محصولات میلیارد دلاری مانند هولولنز و غیره کمک کرده ام. من باید به شدت از خطرات احتمالی VR برای بچه ها آگاه باشم، اینطور نیست؟مشکل این است که: این یک بدنام unde است rمنطقه -studied، با بسیاری از نظرات مختلف است. به نظر من اکثر شرکت ها عمدا چشم خود را می بندند. به نظر می رسد آنها فکر می کنند که اگر چاپ های کوچک را در مکان های نامشخص قرار دهند، از شکایت های آینده محافظت می شوند، مانند برخی از رون های جادویی که روی زمین کشیده شده اند - نه اینکه آنها ظاهراً نگران محافظت از بچه های واقعی در برابر آسیب هستند.خبرنگار و توسعه دهنده VR TonyVT مقاله جامعی در این زمینه دارد. من قصد دارم رنگ‌ها، تفاوت‌های ظریف را اضافه کنم و روی کارهایی که تمرکز می‌کنم والدین، شرکت‌های بزرگ و حتی دانشمندان تحقیقاتی باید انجام دهند و چرا .فیس بوک / متابه هر اسباب بازی یا بازی فروخته شده در ایالات متحده فکر کنید که دارای راهنمای سنی است، شاید به دلیل خطرات خفگی یا بلوغ محتوا. جعبه خرده‌فروشی و وب‌سایت‌ها اغلب با حروف بزرگ و قابل مشاهده هشدار می‌دهند که «برای سنین X به بالا» است.بنابراین Quest 2 برای راهنمایی پیش از خرید قابل مشاهده چه چیزی دارد؟ در اینجا با یک بازی معمولی برای فروش در تضاد است. این کسری کوچک از اندازه است.آن را با فیس‌بوک/متا/آکیولوس که به سختی یافت می‌شود رسمی هشدارهای بهداشتی و ایمنی (PDF آنلاین) مقایسه کنید که شامل این هشدارهای ایمنی است:چرا آن را در جعبه یا وب سایت خرده فروشی نیست؟به روز رسانی : یک طراح Meta UX اشاره کرد که برنامه گوشی هوشمند Oculus یک ویدیوی ایمنی را نشان می دهد که در آن اشاره می کند هدست «برای 13 سال به بالا طراحی شده است» و از شما می خواهد راهنمای ایمنی (بالا) را مرور کنید. سخت است که بدانید چند نفر از والدین پس از ورود به سیستم، تلفن های خود را به فرزندانشان تحویل می دهند و حتی هرگز این را نمی بینند، یا شاید پیشنهادات را به اندازه کافی فوری ندانند. اما درک این موضوع برای همه والدین مهم است.بنابراین، با توجه به اینکه شاید یک میلیون کودک از Quests استفاده می کنند، اکنون فیس بوک/متا چه کاری می تواند انجام دهد؟ آیا آنها می توانند به سادگی ادعا کنند که نمی دانند؟تصمیم فیس‌بوک مبنی بر الزام کاربران Oculus VR برای پیوند دادن حساب‌های شبکه اجتماعی خود واکنش‌های اولیه‌ای داشت. من چندین اکانت Quests را خواندم که در نتیجه غیرفعال شدند. و با این حال من چیز زیادی در مورد غیرفعال شدن هیچ دستگاهی به دلیل تخلفات زیر سن نشنیدم. چرا؟ینستاگرام (همان شرکت) یک مشکل شناخته شده با حساب های جعلی (" finsta ") برای به اشتراک گذاشتن مطالب واقعی در مقابل جعلی با واقعی در مقابل جعلی دارد دوستان . مختلف گزارش‌های ادعا می‌کنند که درصد قابل توجهی از حساب‌های جعلی فیس‌بوک به طور کلی وجود دارد، که ممکن است در صورت حذف شدن، سود تبلیغاتی شرکت را تضعیف کند.بچه‌ها به‌طور مستعد رفتارهای نوجوانان تعریفی هستند و اکنون آواتارهای سه‌بعدی را به‌عنوان پوسته‌های دیجیتال می‌پوشند. همچنین ممکن است کودکان بیشتر تحت تأثیر سوء استفاده آنلاین قرار گیرند و دفاع‌های آموخته‌شده کمتری داشته باشند. آیا کودکان در مورد حوادث ناراحت کننده به والدین خود می گویند؟ آیا آنها از ابزارهای گزارش رسمی استفاده می کنند؟نمونه‌های قبلی « نظر بگیرید آرایش» توسط شکارچیانی را در که، حتی در متن، وانمود که بچه هستند و می‌کردند راه‌هایی برای ساکت نگه داشتن قربانیان خود پیدا می‌کردند. امروزه این یک مسئله مهم باقی مانده است و تنها در دنیای سه بعدی مجازی بدتر خواهد شد.نگرانی‌های مربوط به سلامت جسمانی نیز کاملاً معتبر است، IMO، و حداقل چند وزیر امور خارجه و وکلای فیس‌بوک/متا بر اساس بروشور بهداشتی آنها در بالا، به نظر می‌رسد که حداقل یک خطر است. بیایید چند مورد از این مسائل را باز کنیم:اکثر دستگاه‌های واقعیت مجازی باید سخت‌افزار را طوری تنظیم کنند که با فاصله بین چشم‌های فرد (IPD یا IAD) مطابقت داشته باشد و یک تجربه بصری سالم ارائه دهد. آنچه ما می دانیم این است که انجام این اشتباه می تواند حالت تهوع، ناراحتی، تاری را افزایش دهد. بچه ها معمولاً به ما نمی گویند که آیا IPD/IAD آنها به درستی تنظیم شده است یا خیر. و اندازه‌گیری‌های والدین احتمالاً با فرزندانشان متفاوت است. سوال بزرگ این است که آیا مسائل ناشی از ناسازگاری انباشته می شوند یا محو می شوند. چه کسی می داند؟اگر تنظیم IPD/IAD به صورت خودکار نباشد، بچه ها باید به آموزش داده شود که این تنظیمات را توسط والدین یا خود تجربه کاربری تنظیم کنند. تنظیم خودکار یا حداقل هشدار سنسورها در مورد تنظیم نادرست از نظر فنی امکان پذیر و حتی مطلوب است. سوال هزینه است.کمی شبیه این است که از سازندگان اسلحه بخواهیم قفل های ایمنی را اضافه کنند. هزینه بیشتری دارد و برخی افراد فکر نمی کنند که این تلاش را تضمین کند. مطمئنا این کار را می کند.فیس‌بوک/متا همچنین پول زیادی را برای حل یک نقص شناخته شده در اکثر دستگاه‌های واقعیت مجازی فعلی به نام تضاد تطبیق همبستگی (VAC) خرج می‌کند. هر چشم نمایی کمی متفاوت از هر شی می بیند. چشمان ما نیز می تواند فوکوس خودکار را انجام مانند هر دوربین خوب دهد. این دو نشانه در طبیعت با هم کار می کنند. اما هنگامی که آنها با هم مبارزه می کنند - همانطور که در اکثر هدست های VR فعلی انجام می دهند - چشمان ما ممکن است گیج شده و احساس فشار کنیم. صرف وقت قابل توجهی تحت VAC در حالی که بچه چشم و مغز هنوز در حال توسعه می تواند امکان پذیر را تحت تاثیر قرار چگونه آنها تصاویری دنیای واقعی پردازش بیش از حد.این نگرانی چقدر جدی است؟ ما هنوز نمی دانیم.برخی افراد ادعا می‌کنند که COPPA دلیل واقعی سلب مسئولیت بالای 13 در دستگاه‌های VR است، زیرا جمع‌آوری داده‌های شخصی را محدود می‌کند و برای همه بچه‌های زیر 13 سال به رضایت والدین نیاز دارد. اما اگر شرکت‌ها مشکوک باشند که کاربر معین زیر 13 سال است، می‌توانند (و باید) جمع آوری داده ها را خاموش کنید، رضایت والدین را بخواهید و دسترسی به محتوای بزرگسالان را محدود کنید. پس این بهانه ای نیست.تاجران الکل از نظر قانونی باید شناسه را بررسی کنند. فیس‌بوک باید برای تشخیص اینکه چه زمانی بچه‌ها از حساب‌های جعلی (مانند فینستا) استفاده می‌کنند یا از حساب‌های والدین خود استفاده می‌کنند، کارهای بیشتری انجام دهد.چگونه تلفن های همراه ما دسترسی را محدود می کنند؟حتی با نادیده گرفتن رمزهای عبور امنیتی و پین‌های واضح، نرم‌افزار روی دستگاه که به ارتفاع هدست و حداکثر طول بازو نگاه می‌کند، ممکن است زمانی که کاربر بزرگسال ثبت‌شده نیست، علامت‌گذاری شود (توجه داشته باشید: من در مورد مقایسه داده‌ها با هیچ استانداردی صحبت نمی‌کنم. بیشتر شبیه به تغییرات محلی در هر هدست در طول زمان است). هدست‌ها در حالت ایده‌آل دارای ویژگی‌های بیومتریک داخلی نیز هستند، مانند IrisID یا اسکنر اثر انگشت برای قوی بودن.باز هم موضوع هزینه است. آیا از نظر مالی ارزش دارد که شرکت این مشکل را حل کند؟در این مورد، FB/Meta می‌تواند به راحتی به یک حساب «مهمان» عمومی که زمان را در HMD محدود می‌کند، محتوا را محدود می‌کند و ، پیش‌فرض پیش‌فرض کند کل جمع‌آوری داده‌ها را تعلیق می‌کند .به عبارت دیگر، اول ایمنی.برای دانشمندانتدابیر حفاظتی زیادی وجود دارد تا امکان انجام تحقیقات اخلاقی در مورد افراد زیر سن قانونی را فراهم کند. ما افراد سالم را آگاهانه در معرض آسیب های مشکوک قرار نمی دهیم تا ببینیم چه اتفاقی می افتد. مطالعات تا به امروز بر روی جمعیت های کوچک با شرایط کوتاه و ایمن انجام شده است. آنها هیچ آسیب ماندگاری برای چنین استفاده جزئی / جزئی پیدا نکردند. اما هنوز باید در مورد استفاده طولانی مدت بدانیم.یک تغییر در حساب «مهمان» در بالا، «حساب فرزند» است، که در آن والدین مجوزها را کنترل می‌کنند. سپس این شرکت می تواند به والدین راهی برای شرکت در مطالعات علمی آینده با کامل رضایت آگاهانه ارائه دهد . اکنون دانشمندان مجموعه بزرگ‌تری از داده‌های دنیای واقعی (RWD) برای کمک به تعیین اینکه آیا بروز نزدیک‌بینی یا سایر مشکلات بینایی، مشکلات رفتاری یا حتی شناختی تغییرات با استفاده از VR متفاوت است، دارند.برای والدیناستفاده از VR احتمالاً دارای مزایای رشدی و همچنین خطراتی است. بازی‌های سه‌بعدی به‌طور کلی احتمالاً مهارت‌های استدلال فضایی کودکان را بهبود می‌بخشد، که در زندگی مدرن اهمیت فزاینده‌ای دارد. اما، مانند هر محتوایی که فرزندانمان تجربه می کنند، ما باید به دقت قضاوت کنیم که چه سنی مناسب است.بچه های کوچکتر ممکن است هنوز واقعیت را از خیال کاملاً متمایز نکنند. نوجوانان پیش از نوجوانی هنوز در حال توسعه حس هویت و اخلاق درونی هستند. کودکان زیر 18 سال ممکن است در تمیز کردن اتاق خود یا آگاهی کافی از دیگران مشکل داشته باشند.واقعیت مجازی بدون محیط عملیاتی ایمن می‌تواند خطرناک باشد - خنده‌دار یا غیرممکن، فقط ویدیوهای افرادی را که هنگام استفاده از هدست‌های واقعیت مجازی مات در حال زمین خوردن، تصادف، شکستن اشیا هستند، جستجو کنید.در حالی که بسیاری از بازی‌ها به ما اجازه می‌دهند بدون آسیب رساندن به خود یا دیگران، تخیلات خود را بهتر کشف کنیم، به نظر می‌رسد که واقعیت مجازی می‌تواند به طور چشمگیری ما را نیز حساس یا بی‌حساس کند.غوطه ور شدن مختصر و دقیق فردی در جنگ های سه بعدی شبیه سازی شده می تواند به او در درک واقعیت های جنگ یا حتی درمان PTSD کمک کند. اما مصرف بیش از حد آن به راحتی می تواند باعث آسیب های روحی خود از جمله PTSD شود. چگونه محدودیت ها را بدانیم؟به همین ترتیب، هنگام انجام یک بازی عمیقاً غوطه ور، «تنظیمات» شناختی خاص بازی می تواند پس از پایان بازی ادامه پیدا کند. این در حال حاضر در IRL هنگام رفتن از سرعت رانندگی در بزرگراه به محدودیت های محلی اتفاق می افتد. به آن سرعت می گویند . ما معمولاً از زمان وقوع آن آگاه نیستیم، اما این بهانه ای نیست.یکی از مؤلفه‌های احتمالی آزار و اذیت آنلاین، غیرانسانی کردن افراد دیگر است، شبیه به بالینی جامعه‌پاتی (یعنی وضعیتی که در آن افراد دیگر به عنوان «اشیاء» در نظر گرفته می‌شوند که باید دستکاری شوند). در VR، همه به عنوان نوعی کارتونی نشان داده می شوند که تشخیص آن از شخصیت های غیر بازیکن (NPC) دشوار است. ما باید این حس را در بین بچه ها ایجاد کنیم که باید با همه با احترام و همدلی رفتار شود. شری ترکل سال ها در این باره قانع کننده نوشته است.اگر بسیاری از بازی‌ها از ما انتظار دارند که عملاً دیگران را بکشیم، بیایید با بچه‌هایمان روشن و سازگار باشیم که این یک فعالیت توافقی بین بازیکنان است. اگرچه خشونت کاملاً تخیلی است، اما هرگز "فقط یک بازی" نیست. عمل کردن به دیگران بدون رضایت آنها هرگز درست نیست.قوانین خانواده خودم برای VR به شرح زیر است. من به هر گونه استفاده از FB / متا / آکیلس محصولات تا زمانی که شرکت به طور قابل توجهی از دیدگاه احترام به کاربران آن و حفظ حریم خصوصی خود، به دنبال دستورالعمل های اخلاقی و قانون را بهبود می بخشد. تغییر نام شرکت و تمرکز، یک پاس رایگان کسب نمی کند.من در حال حاضر پول اضافی را برای تهیه هدست های VR مانند خرج می کنم Valve Index ، که هنوز به یک رایانه شخصی قدرتمند نیاز دارد. به پسر کوچکترم اجازه می‌دهم 15 تا 30 دقیقه در واقعیت مجازی سپری کند و در این بین استراحت کند. و من (در صفحه دوم به طور متناوب) نحوه استفاده او از دستگاه ها را کنترل می کنم. همانطور که او مسئولیت و پختگی بیشتری نشان می دهد، استقلال بیشتری پیدا می کند.من فکر می کنم همه والدین به اطلاعات بیشتری نیاز دارند تا بهترین انتخاب را برای فرزندان خود داشته باشند. مسئولیت بر عهده شرکت هایی مانند Facebook/Meta است که بیشترین منابع، بزرگترین بدهی ها و حتی بیشترین انگیزه های سود را برای ارائه آن دارند.برای والدین، این زمان ممکن است گیج کننده باشد. همانطور که با توصیه های غذایی و بهداشتی در طول زندگی خود دیده ایم، نتایج علمی ممکن است پراکنده و گاهی متناقض به نظر برسند. آیا پروتئین بالا برای همه مناسب است؟ حتی در جایی که تحقیقات آب و هوایی بسیار زیاد است، ما هنوز می بینیم که رسانه ها آن را به عنوان یک بحث در نظر می گیرند.به دنبال مطالعات طولانی مدت بر روی جمعیت های بزرگ باشید که به سوالات بالا پاسخ می دهند. وحشت نکنید، اما از جزئیات دوری نکنید. با استفاده فرزندانتان از واقعیت مجازی و واقعیت افزوده همراه باشید و به دنبال بهترین موارد برای آنها باشید. در صورت امکان، برای درک آنچه که می‌بینند و انجام می‌دهند، در تجربیات با آنها وقت بگذارید. به دنبال تغییرات شناختی و رفتاری باشید و بر اساس آن خود را تنظیم کنید. و شاید مهمتر از همه، از آنها سؤال کنید و واقعاً به آنچه به شما می گویند گوش دهید. شما اولین و آخرین خط دفاعی در حفظ امنیت فرزندان خود هستید.مدیوممدیومThu, 06 Jan 2022 10:24:34 +0330https://virgool.ir/@medium/سرمایه-داری-را-به-خاطر-فقدان-تست-کووید-سرزنش-نکنید-fda-را-سرزنش-کنید-dzdd2wonxedbFae for Creative Commonsدر حال حاضر، تقریباً همه متوجه شده‌اند که کمبود و قیمت بالای آزمایش‌های آنتی ژن سریع در خانه، که دیروز در مورد آن نوشتم، یک مشکل است. اما یکی از اشتباهات رایجی که مردم مرتکب می شوند این است که این کمبودها و به ویژه آن قیمت های بالا را به گردن «سرمایه داری» می اندازند. اگر سرمایه‌داران حریص نبودند، این استدلال به طور ضمنی (و به صراحت) می‌گوید، آزمون‌ها بسیار ارزان‌تر بودند. اما واقعیت دقیقا برعکس است. دلیل اینکه در حال حاضر یافتن یک آزمون سریع بسیار سخت است، و دلیل گران بودن آنها، مقررات بیش از حد است، نه سرمایه داری زیاد.R aهمانطور که مشخص است انجام تست های pid دشوار نیست. همچنین کمبودی از شرکت‌های آماده و قادر به ساخت آنها وجود ندارد. مشکلی که ما در ایالات متحده با آن روبرو بوده ایم این است که سازمان غذا و دارو استانداردهای بسیار بالایی را برای تایید آزمایش های سریع وضع کرده است، تولید کنندگان را ملزم می کند تا از حلقه های گران قیمت و پیچیده عبور کنند، و همچنین خواستار این است که تست های سریع از نظر حساسیت با تست های PCR قابل مقایسه باشند. اگرچه تست های سریع و تست های PCR عملکردهای بسیار متفاوتی را انجام می دهند. (آزمایش‌های سریع بهتر است به شما بگویند که آیا عفونی هستید یا نه؛ آزمایش PCR می‌تواند به شما بگوید که آیا قبل یا بعد از مسری بودن شما به کووید مبتلا شده‌اید یا خیر.)نتیجه این امر این است که در حالی که کشوری مانند آلمان بیش از 70 تست سریع مختلف را تایید کرده است، ایالات متحده تا همین اواخر فقط دو تست داشت که در تیراژ گسترده بودند و حتی اکنون کمتر از 10 تست در بازار وجود دارد. این بدان معناست که تست‌ها در اینجا بسیار گران‌تر از مکان‌هایی مانند آلمان هستند (جایی که پرداخت حتی سه یورو برای آزمایش ظالمانه تلقی می‌شود)، و زمانی که تقاضا افزایش می‌یابد، مانند ظهور Omicron، تولیدکنندگان موجود سخت می‌شوند. -فشار برای پاسخگویی به تقاضا.باز هم، این به این دلیل نیست که شرکت‌هایی وجود ندارند که بتوانند به راحتی تقاضای فعلی در ایالات متحده را برآورده کنند، بلکه به این دلیل است که FDA قوانین خود را کاهش نداده است تا تأیید آزمایش‌های آن شرکت‌ها را آسان‌تر کند. همانطور که مایکل مینا، اپیدمیولوژیست که بلندترین صدا برای گسترش آزمایش‌های سریع بوده است، اخیراً در توییتر گفته است، «بسیاری از تولیدکنندگان با آزمایش‌های سریع با کیفیت بسیار بالا، التماس می‌کنند که 100 میلیون آزمایش را به ایالات متحده ارسال کنند. اما نمی شود.»سرسختی FDA در مورد آزمایش های سریع محصول دو الزام سازمانی متفاوت است که هر دو به ایجاد این مشکل کمک کرده اند. اولین مورد، همانطور که مینا بارها اشاره کرده است، این است که آژانس اصرار داشت که آزمایش‌های سریع را به‌عنوان تشخیص پزشکی به جای ابزار بهداشت عمومی تنظیم کند، که به این معنی بود که آزمایش‌های سریع باید استاندارد بالاتری از اثبات را داشته باشند. این کار را انجام داد حتی اگر هدف آزمایش‌های سریع تشخیص رسمی مبنی بر ابتلا یا نداشتن شما به کووید نیست، بلکه این است که به مردم این احساس را بدهند که آیا ممکن است مسری باشند، تا در صورت مثبت بودن آزمایش، بتوانند خود را ایزوله کنند. تا زمانی که آن نتیجه را با آزمایش دیگری تایید کنند. همان‌طور که دیروز در مورد آن نوشتم، ذینفعان واقعی آزمایش‌های سریع افرادی هستند که در غیر این صورت اگر افراد مسری خارج شوند، مبتلا می‌شوند. به همین دلیل است که آزمایش سریع یک ابزار بهداشت عمومی است - مزایای آن برای سلامت عمومی بسیار بیشتر از مزایای خصوصی برای فردی است که این آزمایش را انجام می دهد.حتی با توجه به این که، اگرچه، اگر این واقعیت وجود نداشت که برای دریافت یک دستگاه پزشکی (یا یک دارو) در ایالات متحده تأیید شده باشد، تولیدکنندگان باید مجموعه آزمایشی جدیدی را در ایالات متحده، و از طریق فرآیند تأیید FDA، حتی زمانی که محصول آنها قبلاً توسط قانونگذاران سایر کشورهای توسعه یافته تأیید شده است. این گران و وقت گیر است. اگر در عوض، فرآیندی به نام متقابل نظارتی داشتیم، به موجب آن محصولی که توسط تنظیم‌کننده‌ها در مکان‌هایی با سیستم‌های نظارتی دقیق (مانند اروپای غربی یا ژاپن) تأیید شده بود، می‌توانست بدون نیاز به طی کردن یک فرآیند تأیید کاملاً جدید در اینجا فروخته شود. در این کریسمس آزمایش های زیادی در خانه در قفسه ها انجام می شد.برای منصفانه بودن با FDA، ایجاد قانون متقابل نظارتی مستلزم ورود کنگره است. (تد کروز و مایک لی، از همه مردم، لایحه‌ای را برای دو سال ارائه کردند که امکان اعمال متقابل نظارتی با اروپای غربی و ژاپن را فراهم می‌کرد. پیش‌بینی می‌شد که به جایی نرسید. .) اما هیچ چیز مانع از تعریف مجدد تست های سریع به عنوان ابزار بهداشت عمومی توسط آژانس نشد. این کار را انجام نداده است زیرا آژانس به طور مادرزادی از اینکه افراد به تنهایی آزمایش انجام دهند ناراحت است، به همین دلیل است که سال ها سعی کرد تست های بارداری خانگی را به عنوان ابزار پزشکی تنظیم کند و چرا آزمایش های خانگی HIV را برای چندین دهه ممنوع کرد. . در میانه یک بیماری همه گیر، FDA به کار خود به روشی که همیشه انجام می داد ادامه داد، و پیام «تمام موجودی آنلاین» که هنگام خرید تست Binax دریافت می کنید، نتیجه آن است. این بازار آزاد نیست که تست های گران قیمتی را در خانه به ما داده است که یافتن آنها سخت است. تنظیم کننده ها دارند.مدیوممدیومSat, 01 Jan 2022 20:00:08 +0330https://virgool.ir/@medium/نامرئی-خطوط-گسل-مادری-tgarj4iurss9چند قدمی از تخت هایمان برمی داریم به سمت آموزش از راه دور و آموزش از راه دور، تا چهار میز در سه اتاق . در آپارتمانمان در کوئینز، شهر نیویورک، قفل، ورودمان به همه‌گیری را تحمل می‌کنیم. من صدای قهقهه هشت ساله را می شنوم و به او می گویم برای میلیونمین بار از یوتیوب خارج شود. من می خواهم درب را محکم ببندم. اما او قرار است در مدرسه باشد. او برای ارتباط با دوستانش به آن نیاز دارد. حالا هر بار که نگاه می کنم، مثل یک مامور مخفی پنجره ها را باز و بسته می کند.او یک SOC است iبچه AL که قطع. می شنوم که با دوستانش صحبت می کند. صدای "تو را جدی می‌گیرم"، صدای خنده‌اش، صدای جیغ او، صدای هیجان‌انگیز و رقابتی‌اش، صدای ناامیدش. تلفن‌ها، تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌ها جامعه‌ای از کودکان 8 ساله را که در حال تایپ کردن، پیام‌رسانی، چت کردن، کلیک کردن بر روی آنلاین هستند، هماهنگ می‌کنند.8 ساله بیش از یک سال است که همکار من است و مدام کلیک می کند. میزهای ما کنار هم هستند، بنابراین خم می‌شوم و می‌گویم: «لطفاً کلیک نکنید! من مدارک را نمره می دهم.» وقتی سعی می کنیم 5 ساعت را بکشیم، محدود کنیم - در بطری های پر فن آوری او، منفجر می شود. ما بیش از حد آنلاین هستیم، برنامه ریزی می کنیم، درس می دهیم، خودمان را نمره می دهیم. هر روز به کودک 8 ساله اشاره می‌کنم که از یوتیوب خارج شود، انگشتانم را به هم می‌زنم و همزمان با دانش‌آموزانم صحبت می‌کنم. او لبخند می زند در حالی که به آرامی لپ تاپ خود را از دید من دور می کند.وقتی من یک بچه 8 ساله با فناوری کار می کنم، او به اتاق نشیمن می رود، چشمان خیره شده، بازوهایی مانند زامبی تکان می دهند، غر می زند و دیوانه وار می خندد، در حالی که نور سوسو می زند. زمانی که زمان قطعی کافی سپری شد، او با 72 محبوب در رختخواب ناروتو می‌چرخد کتاب . او یاد می گیرد که چگونه یک تخم مرغ آب پز شده را پوست کند و متفکرانه می گوید: "این بسیار رضایت بخش است."از زمان شروع بیماری همه گیر ، یک نوجوان چهارده ساله هر روز صبح از خواب بیدار می شد و روبه روی من می ایستاد تا ببیند آیا هنوز از قد من فراتر رفته یا نه، و ناله می کرد که به اندازه کافی سریع رشد نمی کند. سپس یک روز، او چشم به چشم من را ملاقات می کند و پوزخند می زند. ناگهان او بالای چشم من است. او از من بلندتر است.او از شلوار، کفش و تی شرت خود رشد می کند. صدایش پایین می آید؛ او عمیقا احساس می کند او نوجوان درها را به هم می زند و چارچوب را می شکند. بی قرار. آشفته. می رسد و دور می زند. ما فرآیند پیچیده گیج کننده درخواست برای دبیرستان های شهر نیویورک را طی می کنیم. او آن را از دست می دهد، خشمگین، هق هق می کند، چهره ای قرمز از ناامیدی از بودن بیش از حد با ما دارد. یک ساعت بعد مرا در آغوش می گیرد و به آرامی می گوید: "مامان دوستت دارم."14 ساله می خواهد با من فیلم ببیند، اما هیچ فیلمی را که پیشنهاد می کنم دوست ندارد. او در حالی که چشمانش را گرد می کند، می گوید: «خیلی کسل کننده است. اما به دلیل 14 سالگی، صدای متال را می بینم و نمی توانم به آن صحنه فکر نکنم، جایی که راک/درامر روبن، که ناگهان شنوایی خود را از دست داده، می رود تا در خانه ای با افراد ناشنوا زندگی کند. یک روز روبن از نردبانی بالا می رود تا سقف را تعمیر کند و اسپانسرش جو به نردبان ضربه می زند و روبن را مجبور می کند پایین بیاید. روبن پشت میز می گوید: «سعی می کردم سقف شما را درست کنم.» جو با وضوح پاسخ می دهد، "شما نیازی به تعمیر چیزی در اینجا ندارید."فوراً خفه می شوم. به تمام مواقعی در زندگی‌ام فکر می‌کنم که سعی کرده‌ام مانند دیگران یاد بگیرم، سعی کردم مانند دیگران مادر باشم، سعی کردم خودم را اصلاح کنم تا کسی متوجه نارساخوانی من نشود. من تعجب می کنم چه اتفاقی می افتد وقتی ما سعی نمی کنیم خودمان را اصلاح کنیم؟و بنابراین، به خودم یادآوری می کنم که وقتی 14 سالگی انعطاف ناپذیر است، عشق نشان دهم. او ارتباط می خواهد. او خواهان فعالیت است. او می‌خواهد از تپه پایین برود، از کنار گروه بزرگی از افسران پلیس که به مراسم بیداری Black Lives Matter برای برونا تیلور می‌روند. من و برادر کوچکش نقاب زده او را دنبال می کنیم. صبر کنید صبر کنید! زمزمه-فرمایش می کنم. 14 ساله نمی چرخد. من انتظار ندارم که او اینقدر در میان جمعیت پیش برود. فکر می کردم در لبه های بیرونی باشیم. در عوض او از میان افراد نقابدار می‌پیچد و مرا نادیده می‌گیرد تا بتواند ادای احترام‌های گفتاری را بشنود. او یک زانوی 14 ساله را به طور جدی می گیرد. دختر 8 ساله نقابدار رو به من می کند و زمزمه می کند: "حالا ما واقعاً کووید خواهیم گرفت!"در نه ماه اول همه‌گیری ، می‌خواستم همه را تشویق کنم. می‌خواستم دوستانم که از والدین سالخورده‌شان که از سکته مغزی، زوال عقل، بیماری قلبی و اختلال بینایی رنج می‌برند مراقبت می‌کنند، بدانند که من از آنها حمایت می‌کنم. می‌خواستم دوستانم که به کووید مبتلا شده‌اند بدانند که من آنجا هستم.تا فوریه-همه‌گیری سال 2021، من از پاهای آخرین همسرم خسته و بی‌حال هستم. من دیگر نمی‌توانم پلیس فناوری، مدیر زمان، ناخن‌گیر، محرک خانواده، آرام‌تر خانواده، سازمان‌دهنده خانواده، خانواده-آن را-به-برادرت-پرتاب نکن- باشم! من ظرف شویی، برف پاک کن، پوشه تی شرت، غلتک جوراب، ساز تخت، گردگیر قفسه، اسکرابر دوش، طبقه بندی لباس، جارو خرده نان، چک کننده ایمیل مدرسه، تقویم نویس، نان ساز کدو حلوایی هستم. اوه لعنتی! من 70 مقاله برای نمره دادن دارم! آخرین باری که تنها بودم کی؟ آخرین باری که چیزی نوشتم کی بود؟ناگهان همیشه احساس غمگینی می‌کنم، مثل اینکه دارم در شن‌های سریع افسردگی فرو می‌روم، مثل انگیزه‌ای که از بین رفته است، مثل اینکه امید دارد آن را از وجودم بیرون می‌کند."چرا همیشه فریاد میزنی؟" پسر 14 ساله وقتی از او می خواهم کاری انجام دهد به من می گوید."چرا فریاد میزنی؟" بچه 8 ساله وقتی از او می خواهم کاری انجام دهد به من می گوید."من فریاد نمی زنم! من فقط از شما می خواهم کمک کنید. هیچ کس به من کمک نمی کند تمیز کنم. از صبح تا شب دارم وسایل جمع می کنم! من دیگر نمی توانم این کار را انجام دهم!»14-سال انتقادی می گوید: "شما همیشه دیوانه به نظر می رسید."در حالت دفاعی می گویم: "من عصبانی نیستم."طول می کشد تا دو روز به اعتراف به خودم، من فقط ممکن است از کوره در رفته . انگار همه چیز دست من است. اگر من آن را انجام ندهم، چه کسی انجام خواهد داد؟ من لیست ها، نمودارها، یک ظرف سخت درست می کنم. من جلسات خانوادگی را فرا می خوانم. من برنامه ریزی می کنم و آنها را روی یخچال می گذارم. هیچ کس هیچ برنامه ای را دنبال نمی کند، هیچ کس به کوزه کار دست نمی زند. به نظر می رسد هیچ چیز کار نمی کند. هیچ کس به من گوش نخواهد کرد. من مدیر خوبی برای کسب و کار کوچک این خانواده نیستم. میشه لطفا من را اخراج کنید؟من در اتاق خوابم زوم می کنم با دانش آموزان 18 و 19 ساله، مهاجران و فرزندان مهاجر، . یک نوجوان سازمان ملل وقتی می شنوم که افسردگی در صدای آنها نفوذ می کند، می دانم که این به من بستگی دارد که آنها را هدف قرار دهم. دانش‌آموزانم در مورد ابتلا به کووید 19، از ابتلای والدینشان به کووید، در مورد مرگ پدربزرگ و مادربزرگشان، در مورد ترک نکردن آپارتمان خود در برونکس برای ماه‌ها، در مورد انجام کارهای ضروری به من می‌گویند. آنها به من می گویند که چقدر سخت بوده است که سال آخر خود را از دست بدهند و دانشگاه را به صورت آنلاین، با لپ تاپ، با تلفن خود، در کنار خواهران و برادران دوست داشتنی و دوست داشتنی خود، در همان اتاقی که یک تلویزیون غرغر می کند و سگی که پارس می کند، در یک اتاق شروع کنند. وقتی کسی در حال آشپزی و فریاد زدن است، در همان اتاقی که اتصال اینترنت ناگهان قطع می شود.از آنها می خواهم لطفا ویدیوهایشان را روشن کنند و بعد یک ترم کامل به بیست و سه جعبه سیاه خیره شوند. من از شنیدن صدای آنها، جدیت و اشتیاق آنها خوشحالم. یکی از آنها می گوید: «این خیلی طعنه آمیز نیست ، تاب آوری ، وقتی همه اینها اتفاق افتاد موضوع کلاس ما است؟» وقتی آخرین روز فرا می رسد، برخی نمی توانند بپذیرند که تمام شده است. "خودشه؟ ما بر نمی گردیم؟» گیج شده می پرسند "این تنها کلاس آنلاینی است که در آن دوستان پیدا کردم."بهار از راه می رسد و من دست از تماس با دوستانم بردارم، دیگر در مورد اینکه اگر اتفاقی برایم بیفتد، چه اتفاقی برای بچه هایم می افتد، دیگر عذاب آور نیستم؟ نیمه اول روز کارها را انجام می دهم. نیمه دوم همه چیز به هم می ریزد. من بی عاطفه، بی انگیزه، بی انگیزه هستم. صدای جیغ در اتاق دیگر را می شنوید؟ "چرا اینجایی!" دختر هشت ساله فریاد می زند پسر 14 ساله پاسخ داد: "من فقط سعی می کنم بدست بیاورم." من صدای زمزمه، هل دادن، زوزه را می شنوم.بعد از اینکه شام ​​درست می‌کنم، به انبوه لباس‌های تمیز خیره می‌شوم. به شوهرم، روی کامپیوترش خیره می شوم. باید تا کنم، مرتب کنم، انباشته درست کنم، آنها را در کشوها بگذارم، اما در عوض وارد اتاقم می شوم، به تختم نگاه می کنم و کشش مغناطیسی آن را احساس می کنم. قطعاً خیلی زود است برای خزیدن در رختخواب . اما هر کس دیگری در صفحه نمایش خود است، یا با یکدیگر دعوا می کند. لپ‌تاپم را برمی‌دارم، نقب می‌زنم و کلیک می‌کنم، می‌دانم باید کارهای بیشتری انجام دهم، می‌دانم باید برای بچه‌هایم مادر باشم، می‌دانم باید به قسمت بالاتر مغزم برسم، می‌دانم که باید حلقه عادت را دوباره پیکربندی کنم. من این را می دانم زیرا، من به فرار فرار کرده ام، و دیگر نمی خواهم فرار کنم.با نزدیک شدن به پایان ترم همه گیر دیگری، دانشجویانم به من می گویند: "تو باعث شدی دوباره عاشق مطالعه شوم." آنها می گویند: "از شما متشکرم که یکی از بهترین معلمانی هستید که داشته ام." آنها می گویند، "من قدردانی می کنم که چگونه ما و داستان های ما را مهم ساختید." آنها می گویند: "کاش یک کلاس برای معلمان دیگر وجود داشت تا یاد بگیرند که چگونه به کاترین آموزش دهند."شاگردانم مرا به یاد می آورند، باید بنویسم. و من این قطعه را شروع می کنم زیرا یکی از دوستان به من می گوید که نوشتن در مورد کار زنان مهم است، که مراقبت کار واقعی است، که آموزش مراقبت است، و اینکه ما باید چیزهای نامرئی را قابل مشاهده کنیم.وقتی کودک ۹ ساله‌ام را به تپه‌ای پوشیده از چمن در پارک آستوریا می‌برم و پتو را باز می‌کنم، هنوز نسخه‌های دلتا-امیکرون را نمی‌بینم. ما سوار می شویم و به گوش می دهیم پرسی جکسون . ما دراز می کشیم و به سمت بالا به برگ های رقصنده و شاخه های در حال تاب خوردن خیره می شویم. یک بارج از رودخانه شرقی به سمت بالا حرکت می کند. قطاری در بالای پل دروازه جهنم در سن 9 سالگی غرش می کند و من با محبت به یکدیگر لبخند می زنم. پیدا کردن این فضاهای آرام با او سخت است، بنابراین از سبکی لحظه‌ای که غلت می‌زنم قدردانی می‌کنم، و متوجه می‌شوم که عینکم را به چشم ندارم. نگاهی به پایین انداختم و آنجا... زیر پایم هستند. مترقی های گران قیمت من . پیچ خورده. شکسته شده.من بک آپ ندارم من واقعاً توان خرید یک جفت دیگر را ندارم. پایم را تکان می دهم و آنها را برمی دارم، یک دستم کاملاً افتاده است. سیم از کنار لنز بیرون زده است. "اوه خدای من!" من می گویم. چشمان دختر 9 ساله از نگرانی گشاد می شود. مکث می کنم معمولاً عصبانی می‌شوم، از خودم ناراحت می‌شوم، شاید حتی گریه می‌کردم چون احساس می‌کنم پولی برای اصلاح اشتباهاتم ندارم. اندوه من باعث ناراحتی کودک 9 ساله ای می شود که به درد من حساس است. به او نگاه می کنم. به آرامی عینک را از دستانم بیرون می‌کشد و سعی می‌کند آن‌ها را کنار هم بگذارد، ناموفق.به شیشه های شکسته نگاه می کنم و ناگهان می خندم. "مشکلی نیست. آنها شکسته اند. باید ببرمشون تا درست بشه و ممکن است نتوانند تعمیر شوند، اما اشکالی ندارد.» عینک شکسته را کنار گذاشتم. ما دراز می کشیم من نیازی به عینکم ندارم تا ببینم اینجا چیست. شانه من به شانه بچه 9 ساله برخورد می کند. خود ثابت نشده ام، مادر، معلم، نویسنده ام را در آغوش می گیرم و به آسمان پارک خیره می شوم.مدیوممدیومSat, 01 Jan 2022 19:57:22 +0330https://virgool.ir/@medium/۷-عادت-روزانه-که-به-مغز-شما-آسیب-می-رساند-nzbnuhb5xat7عکس مین آن از Pexels مغز شما مرکز کنترل تمام فعالیت های بدن شماست. تنفس، ضربان قلب و بسیاری از فعالیت های حیاتی دیگر را تنظیم می کند.با این حال، اکثر مردم هر روز به مغز خود آسیب می رسانند. و اغلب اوقات، آنها حتی از آن آگاه نیستند.در این پست، من قصد ندارم به فعالیت‌های بدیهی آسیب‌رسان به مغز مانند سیگار کشیدن یا نوشیدن زیاد الکل بپردازم. در عوض، برخی از عادت‌های ظریف‌تری را که ممکن است در زندگی روزمره به مغز شما آسیب بزنند، از بین می‌بریم.انجام دادن *هیچ کاری*یکی از دست کم گرفته‌شده‌ترین راه‌هایی که ممکن است به مغزتان آسیب برساند، استفاده نکردن از آن است.مغز خود را مانند یک ماهیچه در نظر بگیرید: اگر از آن استفاده نکنید، آن را از دست خواهید داد.مغز شما برای کردن طراحی شده است فکر . افکار چالش برانگیز، مهارت های جدید، زبان های مختلف، مکالمات جالب، خواندن، تجربیات جدید، یا حتی پازل ها و جدول کلمات متقاطع می تواند به تحریک مغز شما و توسعه نوروپلاستیسیته کمک کند ، که به توانایی مغز برای سازگاری اشاره دارد.مانند هر ماهیچه ای، مغز شما نیز نیاز به استفاده و خم برای حفظ فرم شدن دارد.چه باید کرد:تحقیقات ثابت می کند که تمرینات مغزی تاثیر مثبتی بر توانایی های شناختی ما دارد. پس برای چی منتظری؟ از خود بپرسید که در چه کاری می توانید انجام دهید این هفته تا مغز خود را تمرین دهید.در مورد خواندن یک کتاب جدید در مورد موضوعی که با آن آشنایی ندارید چطور؟ یا ثبت نام در کلاس فرانسوی یا اسپانیایی که همیشه می خواستید از آن بازدید کنید؟چیزی که کمی ترسناک به نظر می رسد اما همچنان وسوسه انگیز است چیست؟ آن را پیدا کنید و برای شروع هر چه زودتر برنامه ریزی کنید.بزرگترین دشمنان ماخبر بد: همراه مورد علاقه شما بدترین دشمن شماست.خبر خوب: شما می توانید او را شکست دهید.من در مورد صفحه نمایش شما صحبت می کنم. تلفن، لپ‌تاپ، تبلت و... همه آنها طوری طراحی شده‌اند که شما را به صفحه نمایش خود بچسبانند. اما آنچه برای غول های رسانه های اجتماعی مانند فیس بوک خوب است برای سلامت مغز شما کشنده است.اگر در حین خیره شدن به صفحه نمایش، چشمان شما شروع به درد و خشکی کرد، می دانید شوید که باید متوقف و استراحت کنید. با این حال، مشکل این است که ما عمدتاً حتی از این علائم واضح آگاه نیستیم.در عوض، ما به پیمایش ادامه می دهیم زیرا فید اینستاگرام وسوسه انگیز به نظر می رسد یا فکر می کنیم باید به یک ایمیل دیگر پاسخ دهیم.با این حال، مطالعات نشان می دهد که ارتباط مستقیمی بین استفاده از صفحه نمایش و افسردگی وجود دارد. و جای تعجب نیست زیرا بیشتر محتوایی که ما آنلاین مصرف می کنیم منفی است و به سلامتی ما آسیب می رساند.اول، ما با تحریک بیش از حد ذهنی روبرو هستیم.دوم اینکه چشمانمان درد می کند.سوم، بیشتر رسانه ها و اخبار منفی به احساسات ما آسیب می رسانند و بر تفکر ما تأثیر منفی می گذارند.و اگر هنوز این دلایل کافی برای کاهش زمان نمایشگر شما نیست، مطالعات همچنین نشان می دهد که زمان بیش از حد صفحه نمایش، ساختار و عملکرد مغز را مختل می کند.چه باید کرد:لازم نیست به طور کلی از رسانه های اجتماعی یا فناوری اجتناب کنید. این فقط در مورد تنظیم مرزهای سالم و مطمئن شوید این شما کنترل مصرف رسانه ای خود را، نه راه دیگری در اطراف.اکثر گوشی‌های هوشمند به شما اجازه می‌دهند خود را ردیابی کنید زمان صفحه نمایش تا ببینید چقدر زمان صرف استفاده از دستگاه خود می‌کنید.طبق گزارش TechJury ، یک آمریکایی به طور متوسط ​​5.4 ساعت می گذراند در روز را با تلفن خود .فقط تصور کنید اگر هر روز پنج ساعت بیشتر وقت داشتید، چه کاری می توانید انجام دهید، خلق کنید یا یاد بگیرید.برای چند روز آینده، میزان استفاده از صفحه نمایش خود را تجزیه و تحلیل کنید و از خود بپرسید که چگونه می توانید آن را به حداقل برسانید تا زمان بیشتری برای سرمایه گذاری در فعالیت های معنادار داشته باشید.لطفا نشسته نمانیداگرچه نشستن یکی از طبیعی ترین فعالیت ها به نظر می رسد، اما می تواند اثرات خطرناکی بر سلامت روحی و جسمی ما داشته باشد.ما اغلب فراموش می کنیم ایم می گیریم که برای ایستادن ساخته شده و نادیده که یک سبک زندگی غیرفعال هزینه های زیادی مانند بیماری قلبی، چاقی، افسردگی یا زوال عقل دارد.با این حال، یک مطالعه نشان داد که سبک زندگی بی تحرک نیز اثرات منفی بر مغز ما دارد. به عنوان مثال، بر حافظه ما تأثیر منفی می گذارد.ایرادی ندارد که کمی مرخصی بگیرید و روی کاناپه دلبندتان استراحت کنید. با این حال، مشکل این است که میلیون ها نفر در سراسر جهان قربانی سبک زندگی بی تحرک هستند.همه ما می دانیم که سفتی گردن، کمردرد یا تنش در شانه هایمان چقدر می تواند ناراحت کننده باشد. با این حال، ما اغلب در اجتناب از این تجربیات دردناک شکست می خوریم زیرا نشستن احساس می کند طبیعی .چه باید کرد:غلبه بر سبک زندگی کم تحرک شما بیشتر در مورد گنجاندن فعالیت های روزانه در زندگی شما است.این در مورد ورزش کردن مانند دیوانه وار و دویدن ماراتن نیست، بلکه برای چند دقیقه بلند شدن، پیاده روی کوتاه و ایستادن است.طبق تحقیقات ، حتی سطوح بالای فعالیت بدنی و ورزش نمی تواند اثرات مضر نشستن طولانی مدت را جبران کند. این ممکن است خسته کننده به نظر برسد، اما در واقع خبر خوبی است زیرا به این معنی است که می توانید سلامت (مغز) خود را از طریق تغییرات کوچک و روزانه به طور قابل توجهی شکل دهید.گاهی اوقات، افزودن فعالیت های روزانه بیشتر به زندگی شما می تواند برای فریب دادن خودتان باشد. به عنوان مثال، یک تایمر روی تلفن خود تنظیم کنید که به شما یادآوری می کند هر 30 تا 50 دقیقه یکبار بایستید و راه بروید.یا از فنجان های کوچک برای آب یا قهوه استفاده کنید، بنابراین برای پر کردن مجدد باید بیشتر از جای خود بلند شوید.علاوه بر این تغییرات کوچک روزانه، فعالیت هایی را که واقعاً از آنها لذت می برید انتخاب کنید و آنها را در برنامه هفتگی خود بگنجانید. به یک کلاس رقص بپیوندید، در باشگاه یوگا محلی یا هر کار دیگری که از انجام آن لذت می برید ثبت نام کنید.زندگی وقتی شیرین تر می شود که شکر کمتری بخوریبه گفته فرناندو گومز پینیلا ، استاد جراحی مغز و اعصاب در UCLA، آنچه می خورید بر طرز فکر شما تأثیر می گذارد.تحقیقات همچنین ثابت می کند که رژیم غذایی با قند بالا باعث کندی مغز و اختلال در حافظه و یادگیری می شود.در بیشتر مواقع، هوس خوردن شکر یک واکنش طبیعی به استرس است. به محض اینکه غرق شدیم، احساس می کنیم به انرژی بیشتری نیاز داریم و ساده ترین راه برای رسیدن به این فشار فوری، شکر است.و این دقیقاً همان چیزی است که اکثر غذاهای ناسالم ارائه می دهند: حداقل مواد مغذی، حداکثر مقادیر شکر و نمک. به این ترتیب، ما به سرعت سیر می شویم و به زودی دوباره احساس گرسنگی می کنیم.مشکل این است که سوء تغذیه نه تنها به دور کمر شما آسیب می زند، بلکه رشد مغز را نیز کند می کند.حتی اگر مغز ما تنها 2 درصد از وزن بدن ما را تشکیل می دهد، از 20 درصد از منابع استفاده می کند. به همین دلیل است که غذایی که مصرف می کنید بسیار زیادی تأثیر در تفکر و تصمیم گیری شما دارد.چه باید کرد:به جای حذف نوشیدنی ها و غذاهای شیرین، سعی کنید آنها را با جایگزین هایی جایگزین کنید که بر سلامت (مغز) شما تأثیر مثبت می گذارد.انواع توت ها، غلات کامل، آجیل و سبزیجات برگ سبز تنها تعدادی از این نمونه ها هستند.تا حد امکان وعده های غذایی کامل را انتخاب کنید که از سبزیجات مغذی و منابع پروتئینی با کیفیت بالا تشکیل شده باشد.اگر با فنجان قهوه خود هوس شیرینی می کنید، یک تکه شکلات تلخ بدون شکر اضافه کنید. می دانم که طعم آن شبیه شکلات تخته ای مورد علاقه شما نیست، اما هوس شما را برآورده می کند و برای مغز شما مفید است، پس ارزش امتحان کردن را دارد.همچنین مصرف چربی های سالم و غذاهای غنی از امگا مانند مغزها و دانه ها را کاهش ندهید. طبق UCLA مطالعه ، افزودن اسیدهای چرب امگا 3 حتی می تواند به کاهش آسیب ناشی از مصرف زیاد قند کمک کند.و در آخر، مطمئن شوید که آب کافی بنوشید.اگر بدن شما کم آب باشد، بدن شما نمی تواند بهترین عملکرد خود را داشته باشد، و برای حفظ تمرکز یا حفظ کردن چیزهای مهم تلاش خواهید کرد - حتی اگر بیشتر غذاهای سالم می خورید.دوستان فیسبوکی شما به حساب نمی آیندطبق مطالعه رشد بزرگسالان هاروارد ، روابط خوب ما را شاد و سالم نگه می دارد.به عنوان انسان، ما برای تعاملات اجتماعی واقعی آماده ایم. با این حال، مشکل این است که ما اغلب سعی می کنیم آن روابط واقعی را از طریق دوستان فیس بوک و لایک های عکس های اینستاگرام خود جایگزین کنیم. و حتی اگر آن‌ها آدرنالین فوری به ما می‌دهند، حس واقعی ارتباط را به ما نمی‌دهند.همین امر زمانی صدق می‌کند که شما توسط صدها نفر احاطه شده‌اید که واقعاً احساس نمی‌کنید با آنها ارتباط دارید.تنهایی بودن تنها نیست این مربوط به کیفیت روابط شماست.تحقیقات ثابت می‌کند که فقدان تماس‌های اجتماعی با کیفیت می‌تواند در واقع منجر به مشکلات روحی و جسمی شود. فعل و انفعالات انسانی می تواند سلامت مغز ما را ایجاد کند یا آن را از بین ببرد و ارتباطات دیجیتالی نمی تواند جایگزین ارزش تعاملات چهره به چهره شود.چه باید کرد:کیفیت روابط و تعاملات اجتماعی شما تأثیر قابل توجهی بر سلامت مغز و کیفیت کلی زندگی شما دارد.در زندگی روزمره، فهرست کارهای شما ممکن است اغلب مهمتر از گذراندن وقت با عزیزانتان به نظر برسد، اما در دراز مدت، بهتر است انسان ها را به جای رایانه انتخاب کنید.ای در سال 2007 مطالعه توسط دانشگاه میشیگان نشان داد که حتی ده دقیقه مکالمه رو در رو در روز می تواند حافظه و شناخت را بهبود بخشد. اسکار ایبارا، نویسنده اصلی این مطالعه، حتی بیان می‌کند که معاشرت به اندازه انواع سنتی‌تر ورزش ذهنی مؤثر است.شما به اندازه کافی این کار را انجام نمی دهیدآخرین باری که خوب نخوابیدید اما احساس خوبی داشتید و بهترین عملکرد را داشتید کی بود؟بگذارید حدس بزنم: اینطور هرگز نبوده است.همه ما می دانیم که خواب بد شبانه منجر به عدم تمرکز می شود، به دامنه توجه ما آسیب می رساند و بر خلق و خوی ما تأثیر منفی می گذارد.اگرچه خواب بخش مهمی از زندگی ما است ، اما اغلب آن را یک شر ضروری می بینیم. در دنیای بهره وری ما، بسیاری از مردم سعی می کنند خواب خود را کاهش دهند تا زمان بیشتری برای کار داشته باشند. با این حال، پیامدهای کم خوابی کشنده است و می تواند از زوال عقل متغیر باشد.در بدترین حالت، کمبود خواب می تواند منجر به از دست دادن سلول های مغز، از دست دادن زودهنگام حافظه یا حتی آلزایمر شود. این اثرات ممکن است تفکر شما را کند کند، حافظه شما را مختل کند و یادگیری را مختل کند. تحقیقات حتی نشان می دهد که کمبود خواب ممکن است مغز شما را کوچک کند.زمانی که می خوابید، مغز شما فرصتی برای بازیابی و پردازش آموخته ها و تجربه های شما در طول روز پیدا می کند.چه باید کرد:اینکه چقدر خوب و چقدر می خوابید می تواند تأثیر زیادی بر سلامت مغز و حافظه شما داشته باشد. اکثر افراد برای اینکه احساس کنند و بهترین عملکرد را داشته باشند به هفت تا هشت ساعت خواب نیاز دارند.با این حال، مراقبت از نیز مهم است کیفیت خواب .یکی از راه‌های خواب باکیفیت‌تر، داشتن ساعات خواب منظم و خوابیدن در یک زمان است.در حالت ایده‌آل، می‌توانید کمی نیز داشته باشید مراسم قبل از خواب که به شما کمک می‌کند حداقل یک ساعت قبل از رفتن به رختخواب آرام و آرام شوید.اجازه ندهید موسیقی به مغز شما آسیب برساندیکی دیگر از راه‌هایی که ممکن است هر روز به مغزتان آسیب برساند، صداهای بلند است، به خصوص از طریق هدفون.30 دقیقه موسیقی بلند (یا هر نوع سر و صدای دیگری) برای آسیب دائمی به شنوایی شما کافی است. اما بدتر این است که تحقیقات ثابت می کند کاهش شنوایی با مشکلات مغزی و زوال شناختی مرتبط است.اگر در یک شهر بزرگ زندگی می کنید، به هر حال ممکن است در معرض صداهای بلند باشید. در این صورت، مراقبت خوب از گوش‌هایتان مهم‌تر است.چه باید کرد:می‌دانم که وسوسه‌انگیز است که هدفون خود را وصل کنید و با خداحافظی کنید دنیای واقعی . من چندین ساعت در روز از هدفون استفاده می کنم، به خصوص هنگام کار و ورزش.با این حال، مطمئن می شوم که صدا تنظیم شده است، بنابراین در دراز مدت به من آسیب نرساند.هر زمان که برای مدت طولانی از هدفون استفاده می کنید، مطمئن شوید که صدای دستگاه خود را به طور منظم چک کنید.بیشتر اوقات، ما به صدای بلند عادت می‌کنیم، بنابراین صدای بلند دیگر احساس نمی‌شود - در آن زمان است که واقعاً خطرناک می‌شود زیرا در نهایت بدون اینکه از آن آگاه باشیم به شنوایی خود آسیب می‌رسانیم.برای بررسی نویز و تنظیم صدا، حداقل هر ساعت یک بار هدفون را خاموش کنید.انجام آن چک‌های منظم به شما کمک می‌کند تا متوجه شوید که صدا بیشتر از حد لازم است، زیرا گوش‌های ما به طور طبیعی با نویز سازگار می‌شوند.سریع دیگری بررسی که می توانید انجام دهید این است که هدفون خود را بردارید و آنها را به اندازه یک بازو در مقابل خود نگه دارید. اگر هنوز می توانید موسیقی را به وضوح بشنوید، نشانه آن است که آن را کم کنید.افکار نهاییبه جای اینکه ذهن خود را با محرک های منفی پر کنید و قربانی فعالیت های مخرب مغز شوید، هر روز را فرصتی تازه برای شروع مجدد و تغذیه مغز خود بدانید.بسیاری از این عادات می توانند اثرات طولانی مدت جدی داشته باشند، با این حال، خبر خوب این است که اجتناب از همه آنها آسان است و می توانید شروع کنید همین الان .مدیوممدیومWed, 15 Dec 2021 21:50:42 +0330https://virgool.ir/@medium/چقدر-یوتیوب-برای-یک-ویدیوی-۶۸-میلیون-بازدید-شده-به-من-پرداخت-میکند-yfftuaqno8lwعکس از Sanni Sahil در Unsplash آمار…این کانال بدون چهره یوتیوب را انتخاب می کنم که ناشناس بماند.آن را در یک طاقچه مد روز با رقابت زیادی در حال حاضر. من می دانم که اشتراک گذاری آن در یک انجمن عمومی احتمالاً رقابت را حتی بیشتر می کند.اما، من همچنان تمام اعداد داشبورد خود را با شما به اشتراک خواهم گذاشت:یوتیوب این ویدئو حدود یک سال پیش منتشر شد.یوتیوب یوتیوب چقدر درست کردممن نمی خواهد به تاخیر می اندازد ا sهر بیشتر. در اینجا یک اسکرین شات کامل از صفحه تجزیه و تحلیل ویدیوی من در یوتیوب است که نشان می دهد چقدر از درآمدهای YouTube Adsense درآمد داشته ام.یوتیوب همانطور که می بینید، من ZERO را از YouTube Adsense ساخته ام.چطور؟چه طور ممکنه؟اینجوری..جایگاهی که من در آن هستم با YouTube Adsense قابل کسب درآمد نیست. این در برخی از طاقچه‌های بدون چهره، مانند ویدیوهای بارانی که در سراسر تیک توک می‌بینم، رایج است. من مطمئن هستم که برخی از حساب‌های بارانی اگر مدتی قبل راه‌اندازی شده باشند، درآمدزایی دارند، اما امروز، شک دارم که بتوانند درآمد کسب کنند.من در واقع یک کانال یوتیوب با صدای آرام بخش را راه اندازی کردم. این یکی دیگر از روایت های من بود.من از ویدیوهای بدون حق چاپ از Pexels استفاده کردم و آنها را ساعت ها در یک حلقه قرار دادم. هیچ موسیقی پس‌زمینه‌ای وجود نداشت، فقط صدای ویدیو بود که مانند وزش باد، قطرات باران و غیره بود.ایده این بود که مردم وقتی می‌خواهند استراحت کنند، استراحت کنند یا برای خواب آماده شوند، این ویدیوها را پخش کنند. آنها هنگام کار برای صدای پس زمینه خوب هستند و فقط برای دلپذیر بودن خوب هستند.از همه بهتر، مردم برای مدت طولانی به آنها گوش می دهند. اگر در این مدت چند تبلیغ را وارد کنید، این یک راه آسان برای کسب درآمدهای زیادی از YouTube Adsense است.به هر حال سعی کردم از آن درآمد کسب کنم و نشد. این حدود یک سال پیش بود. به همین دلیل است که من شک دارم که حساب‌های جدید در این سبک بتوانند برای تبلیغات تأیید شوند.بنابراین، به کانال بی چهره من با 68 میلیون بازدید ویدیو بازگردید.من از YouTube Adsense چیزی به دست نیاوردم، اما این بدان معنا نیست که از منابع دیگر کسب درآمد نکرده ام.کسب درآمد از خدایان بازاریابی وابستهاول، بازاریابی وابسته.این فرصتی است برای کسب درآمد با قرار دادن لینک در ویدیو و سایر ویدیوها در کانال. هنگامی که بازدیدکنندگان روی لینک وابسته شما کلیک کرده و خرید می کنند، کمیسیون کمی دریافت خواهید کرد.من روی پیوندهای وابسته خود در این ویدیو کلیک های زیادی کردم.من به چند محصول مختلف آمازون به همراه یک ابزار ایجادکننده یوتیوب، پیوند کوفی من که در آن افراد می‌توانند در صورت علاقه به کار من پول به من کمک کنند و پیوند اشتراک من، پیوند می‌دادم.سلام اسپانسری هابعد، درآمد اسپانسر.این زمانی است که با برندهایی کار می‌کنید که به شما پول می‌دهند تا آن‌ها را در یک تبلیغ در ویدیویتان نشان دهید.من در نتیجه این ویدیو اسپانسرهای زیادی انجام دادم.در طول سال گذشته، احتمالاً ده‌ها کمپین حمایت مالی انجام داده‌ام که از 40 تا 50 دلار برای یک صفحه پایانی تا 450 دلار برای تبلیغات قبل از پخش هزینه پرداخت کرده‌ام.کلام پایانیدر مجموع، من در نتیجه این ویدیو زیر 3000 دلار درآمد داشتم.اگر وقت داشتم، در مورد حمایت ها فعال تر بودم. می توانید با مارک های مورد علاقه خود تماس بگیرید و کمپین های حمایت مالی را راه اندازی کنید. این بسیار موثر است، باور کنید یا نه.اگر می توانستم زمان را به عقب برگردانم، این کار را می کردم.هنوز هم می‌توانم صادق باشم، اما اگر به تاریخ انتشار آن ویدیوی ویروسی نزدیک‌تر بود، فکر می‌کنم میزان پاسخ‌دهی بیشتر می‌شد.به هر حال من از آن 68 میلیون ویدیوی بازدید شده همین مقدار درآمد داشتم.آیا بالاتر از آن چیزی است که فکر می کردید یا پایین تر؟مدیوممدیومWed, 15 Dec 2021 21:29:07 +0330