https://virgool.ir/feed/@me.you2.rdfa2026-11-11 21:50:59https://files.virgool.ir/upload/users/186/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@me.you2.rdhttps://virgool.ir/@me.you2.rd/پر-و-بالم-سیاه-رنگ-و-قشنگ-syqg0vjiees7کافی بعداز ظهر یک دور ساده توی شهر بزنیم یا اصلا در ارتباطات روزانه یکم عمیق تر شنا کنیم آن وقت متوجه یک بیماری همه گیر می شوایم.یک بیماری خاص ، یک بیماری که از روز اول هیچ کدام از ما نداشتیم .بیماری که بالاتر از قند و کزاز و سل همه ی وجودمان فرا گرفته و تا اعماق وجودمان پایین رفته حتی تا میتوکندری های لعنتی.بیماری خاص بودن . بیماریی که نه تنها ظاهر که داخل آدمم می پوساند.اطراف ما پر شده از آدم هایی که می خواهند نشان بدهند خاص هستند و تک, اونم به هر شکل و قیمتی ,حتی به قیمت اینکه جلوت کله خودشان را بکنند. پر شده از آدم هایی که هشتاد تا کلاس همراه هم جلو می برند تا خاص بشوند یا یک شاتل فضایی میخرند و بخودشان می بندند تا توی خیابان تو چشم های تو زل بزند و به هزار زبان بی زبانی بهت بگن من خاصم .اینقدر آدم خاص اطرافمان دیدیم که دلمان برای آدم ساده تنگ شده ، آدم های که نه به رنگ خورشیدن و نه به رنگ ماه ,بلکه بدون رنگ هستند . آدم هایی که این روزا خیلی کم دیده می شوند و شایع است که منقرض شدند یا به سیاره ایی دیگر کوچ کردند .بهرحال اگر صدای ما را می شنوید لطفا برگردید...شما دوستان را نمی دانم ولی من که دکمه خاص بودنم خاموش کردم حداقل سعی میکنم که دیگر خاص نباشم .شاید وقت آن رسیده که کمی هم برای دل خودمان زندگی کنیم .Ramin DehRamin DehWed, 07 Feb 2018 14:30:41 +0330https://virgool.ir/@me.you2.rd/من-که-همیشه-خوبم-ولی-شما-؟؟؟-x9sspf5pskvrهمه چیز به بدترین شکل ممکن پیش رفت ، اولین مصاحبه کاری عمرم که شب قبل حتی بازنشستگی خودمم توی این شغل دیده بودم با فضاحت کامل تمام شد .بعد از بیرون آمدن از دفتر استخدام تنها چیزی که یادم است بهانه های بنی اسرائیلی مسئول استخدام برای رد کردن من و توجیهای هفل هشت من برای ثابت کردن خودم و در نهایت بلند شدن صدای دو طرف برای به کرسی نشاندن حرف خود( مثل دو مربی کشتی ایی که برای اعتراض به داور تشک ؛ رگ گردنشان بیرون میزنه و میان تشک میپرن).بیرون از دفتر با اعصبانیت از نتیجه کار توی ذهن ارسطو وار خود سریعا دادگاه قضاوت راه انداخته و مسئول مربوطه را در کسری از دقیقه محکوم کرده و به اشد مجازات رساندم و در نهایت با افسوس خوردن به حال برخی از این انسان ها که طرز صحبت کردن بلد نیستند و ما داریم به کجا میریم ؟؟ و از این جور حرف ها، خودم را چون قدیسی که نزدیک بود دامنش به گناه آلوده بشه و از مهلکه گریخته از هر اشتباهی مبرا دانستم.الان که مثل امدادگران بدنبال بازماندگان آوار سونامی در ساحل ذهن خود جستجو میکنم و تنها جنازه خودم را بر کرانه ساحل پیدا کرده ام به تلخ ترین گنجینه ممکن رسیده ام که من هم همیشه در این گونه مراودات بی تقصیر نبوده ام و اکثر مواقع مقصر را طرف مقابل میدانستم در حالی که خیلی وقت ها مقصر مهم نیست کی باشه ؟؟ مهم اینه چه کسی اول خویشتن داری میکند.Ramin DehRamin DehSun, 09 Jul 2017 19:49:47 +0430