https://virgool.ir/feed/@me.parsi7نشسته، بر قایق تنم. شناور، بر رودخانه ی زندگی.رودی، که در آن زمان جاریست.می نویسم، نجوای قایق با رود، رقص پارو با امواج.fa2026-11-10 15:11:05https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@me.parsi7https://virgool.ir/@me.parsi7/ملاقات-با-سایه-lpflsmc0kh6wحضور سایه ام رو در مواقعی که سر و کله اش پیدا میشد کم و بیش متوجه می شدم اما اسم سایه و ماهیتش را نه. بخشی از وجودم که تمام اصول و اخلاقیاتم رو که تمام اوقات به آنها پایبندم رو نعره کشان در هم می شکنه. کینه، خشم مثل ابری سیاه از لایه هایی زیرین و باستانی وجودم از راه می رسند و خورشید عقلم رو کاملا محو می کنند و فقط می خوان از تکرار وقایعی دردناک جلوگیری کنند. وقایعی که اگر در زمان درست شان، کار درست را کرده بودم و از وجودم حمایت های کافی را کرده بودم، امروز آن سیستم دفاعی هولناک رو در برابر حتی نزدیک ترین افراد زندگیم به کار نمی بردم. امروز برای او اسمی گذاشتم، Grom Hellscream. شخصیتی فانتزی از مجموعه ی وارکرافت. هر بار که او را می دیدم با آن خشم و کینه و آزداگی و شجاعت که چطور زندگی غریزی اش را دنبال می کند، بخشی از وجود شوق او بودن را فریاد می زد. او در من متراکم می شد و شکل می گرفت. او سایه ی من بود که خودش را نمایان می کرد. کهن الگو های آرس و پوزیدون که در من آگاهانه سرکوب شده بودن در اتحادی شگرف در قالب گروم رخ نمایی می کردن. اما نه به صورت خدایانی با شکوه بلکه به صورت اورکی خشمگین و کینه توز که به نعره های دوزخی اش شناخته می شد که تبری سهمگین را با قدرتش به رقصی مرگبار در می آورد که حتی کشتن مقدس ترین نیمه خدایان هم ناراحتش نمی کرد هر چند که قدرتمند ترین اربابان تاریکی را هم با زکاوتش به زانو در آورده بود. او من بودم، بیزار از تاریکی اما خسته از روشنایی.این روز ها با اون رو در رو ملاقات می کنم، صحبت می کنم و به اون کمک می کنم تا انرژیش انباشت نشود که ناگهان به صورت انفجاری از کنترل خارج شود. او بخشی از من است و من می دانم که می تواند در مواقع نیاز بهترین حامی من باشد اما اگر او را بپذیرم و به رسمیت بشناسم و با او وارد تعامل بشم تا بتوانم رامش کنم. بش نزیسته ی آن دو کهن الگو را زیست کنم تا انرژیشان متعادل شود.مردی مسافرمردی مسافرFri, 30 Apr 2021 14:33:56 +0430https://virgool.ir/@me.parsi7/سفر-bct3m29r6yxq به سفری دعوت شده ام، سفری که آن را پایانی نیست. کفش های بالدار هرمس را به پا می کنم. مرکبی افسانه ای برای پر کشیدن به زادگاه افسانه ها، بی کران ناپیدای درون. به جایی رهسپارم که در آن، آدمیان با سایه ها شان هم صحبت اند. به دیدار خدایان می روند، در بزم جاویدانشان بر بلندای کوهستان ابدیت یا که در ژرف ترین دالان ها و دهلیز ها، بر لب جوی آتش و سنگ مذاب، بر پای منبر مرگ حکیم، خرده ای خاک خرد می خورند. سفری خواهد بود، گیسوان آبشار هیجانش انبوه، چهره اش راه، ولی پنهان، در پس کوه ها، جنگل ها، بیانان ها یا که اعماق دریاها،نوازش مخملی دستان مرمرینش است، توشه ی راهم. ره آورد سفرم صلح خواهد بود، صلح با خود، صلح با هستی. مردی مسافرمردی مسافرMon, 26 Apr 2021 02:51:25 +0430