https://virgool.ir/feed/@mbani83fa2026-11-12 09:08:21https://files.virgool.ir/upload/users/244295/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mbani83https://virgool.ir/@mbani83/به-چی-فکر-میکنی-مامانم-qcfoic17qpqtتقریبا ۹ ماهی میشه که اینجام. تو تقویم شمسی اواخر ماه آبانیم. طبق برنامه‌هام قرار بود ماه مهر رو ایران باشم. اما همیشه برنامه‌ها اونطور که باید پیش نمیره و این بار هم روش. تقریبا ۹ ماه پیش و فردای روزی که من ایران رو ترک کردم، یعنی ۳ اسفند ۹۸، همون روزی که روز قبلش انتخابات بود، اولین موارد ابتلا به ویروس کوید-۱۹ تو ایران گزارش داده شد! یک روز قبل من تو صف بازرسی بار تو فرودگاه امام یک بار دیگه برگشتم و مامان رو نگاه کردم. داشت راه می‌رفت و گریه می‌کرد. صورتش رو گرفته بود رو به بالا تا اشکاش نریزن تو صورتش و بتونه همونجا از گوشه‌های چشمش پاکشون کنه. چرا وقتی تو بغلم بودی گریه نکردی که محکم‌تر فشارت بدم؟ چرا همیشه احساساتت رو سانسور می‌کنی؟ می‌شد برگردم و دوباره بغلش کنم. اما اگر برمی‌گشتم منم می‌زدم زیر گریه. اشکالی نداشت. اما وقتی مامان داره سعی می‌کنه که خودش رو کنترل کنه پس تو هم خرابش نکن. پشتم رو کردم. یه بار وقتی یکی از دوستام داشت دلداریم میداد بهم گفت هر وقت خواستی چمدونت رو جمع می‌کنی و ۵-۶ ساعت میشینی تو پرواز و برمی‌گردی همینجا.مهرماه گذشت و من نتونستم برگردم. و خاطره‌ی مامانی که داشت راه میرفت و سقف رو نگاه می‌کرد تا اشکاش نریزه رو گونه‌هاش مثل خوره افتاده به جونم. حدود سه هفته از مرخصیام مونده برای آخر سال. وضعیت کرونا نسبت به مهر چند برابر بدتر شده. اصلا معلوم نیست کی قراره این وضعیت تموم شه. نگرانم. باید هر چه زودتر برم و مامان رو بغل کنم.Marsa BaniasadiMarsa BaniasadiSun, 22 Nov 2020 02:25:59 +0330https://virgool.ir/@mbani83/دوست-راحت-من-rgrzxp4sgslpدیروز بهش لینک اینجا رو دادم گفتم خوشحال میشم بخونی و نظرت رو بگی. گفت الان دارم میرم جایی نمیتونم دقیق بخونم. چون نمیخوام سرسری خونده باشم پس میذارم یه موقع بهتر. شاید اگر هر کس دیگه‌ای بود می‌گفتم پیچوند. اما در مورد علیرضا مطمئن بودم که این اتفاق نیفتاده. این حس اطمینانی که ازش می‌گیرم، برام ارزشمنده.امروز وقتی تلگرام رو باز کردم دیدم از همون پیام‌های طولانی معروفش گذاشته. نوشته بود:«من آدم خودخواهی‌ام، هر اتفاقی که بیرون از خودم میوفته رو وصل میکنم به خودم، شخص شخیص خودم.برای من آدما مهمن،دوستام مهم‌ترن واسه همین خیلی چیزا رو یادم می‌مونه و با خودم مرور میکنم و تو طول روزهام مزه‌مزه‌اشون میکنم و یه اتفاق، جمله، بو، مزه یا هرچیزی یهو پرتم میکنه تو یه خاطره‌ایبرام نوشتی "ولی بنویس"دفعه‌ی قبلی که یه جمله‌ی اینجوری بهم گفته بودی(حداقل تا جایی که یادمه) وقتی بود که کلاس طراحیمون با بچه‌های دیگه قاطی شده بود. داشتیم از رو مدل زنده طراحی می‌کردیم و من دور میزدم و تندتند اسکیس برمیداشتم. تو نشسته بودی رو زمین روبروی مدل، اشاره کردی به کنارت و گفتی "بیا بشین سرجات"هم اون موقع کیف داد هم وقتی این پیامت رو دیدم.شروع میکنم به خوندن، به خوندن نه، خوردن. بلعیدن. بلعیدن اطلاعات از چطوری گذروندن روزهات، چالش‌هات.اونقدر که حتی نگاه نمی‌کنم این سایته چیه و سریع اون پیام عضویتش رو میبندم که زودتر برسم به مرثایی که دوست سختمه و ناراحتم که تو این مدت از هم فاصله گرفته بودیم. نگاه سرسری و اینا نداریم، با کله فرو میرم تو نوشته‌هات.در مورد خونه‌ات نوشتی و درخت سخاوتمندی که جلوی خونست.پرت میشم تو خاطره‌هام و وقتی که داشتی تمرین میکردی تهران رو مثل یه توریست ببینی، نه فقط تهران رو، زندگی روزمره‌ات رو. و اون صندوق پستی که عکسش رو گرفته بودی و یه کپشن نوشته بودی تو مایه‌های این که مثل یه بچه‌ی شیطونه که گم شده ولی کنجکاویش اونقدر زیاده که یادش رفته بترسه، یا یه همچین چیزیخاطره‌هام انگار دارن تو یه دیگ قُل میخورن و هی یه خاطره‌ی جدید میاد رو.یاد حساسیت توی نگاهت میوفتم که اینقدر خوب و دقیق همه چیز رو میدید، یجوری که انگار فرمون چشمهات دست یه بچه بود که یجا بند نمیشد و تو هرچیزی تا شگفتی‌ای پیدا نمی‌کرد، بیخیال نمیشد. معلومه همچین نگاه کردنی، دست تکون دادن درخت رو هم میبینه.سرم رو تکون میدم که حواسم بیاد سر جاش و میرم نوشته‌ی بعدی رو میخونم، توش درمورد پیدا کردن وسایل خونه‌ات تو مغازه‌ها گفتی، دوباره یه چیزی از رو صندلی ماشین برم میداره و پرتم میکنه تو خیابونای پایین‌تر از چهارراه سیروس و مغازه‌های مسگری که همشون با شک بهمون نگاه میکنن که چرا یه ظرف مسی پرداخت نشده می‌خواهیم (بعدتره که میفهمیم مس پرداخت نشده برای عمل آوردن شیره‌ی تریاک مناسبه).بعد به دقتت به حرف زدن دوتا آقای الکتریکی که دارن سعی میکنن یه راهی پیدا کنن که وسط وسط ظرف مسی رو پیدا کنن که قراره لوستر اتاقت بشه و وقتی دقتت رو میبینم، دلم نمیاد شانس این رو بدم که خراب کنن لوسترت رو. میام جلو و پیشنهاد میدم ببرم پیش دوستم که کارش درسته.یاد شور و شوقی میوفتم که خودم داشتم تا لوسترت رو بدم دستت.جلوتر درمورد دلگیر شدنت از آقای تخت بیار نوشتی، فکر می‌کنم خودت هم میدونی نباید ازش دلگیر میشدی، اما اون بچهه نشسته پشت فرمون و دلش میخواد دلگیر باشه، میدونه اینجوری حالش زودتر خوب میشه.پرت میشم به چند سال پیش و کلاس بزرگمهر که یکی تخته شاسی‌ات رو با خودش برده و تو ناراحتی و دوست نداری از تخته شاسی‌های اضافه‌ی گوشه‌ی کلاس برداری و گوشه‌های لبت آویزون شده که این تخته شاسی‌ها غریبه‌ان و فقط وقتی راضی میشی که پیشنهاد میدم تخته شاسی من رو برداری که من رو میشناسی و حتما تخته شاسی‌ام رو میشناسی. و اینکه وقتی قبول کردی چقدر دلم میخواست محکم بغلت کنم که چقدر آدم بزرگ نیستی و چیزای مهمی برات مهمن که احتمالا واسه شازده کوچولو هم مهم بودن.دوباره سرم رو تکون میدم و برمیگردم به صندلی ماشین و نوشته‌ی بعدی که درمورد این نوشتی که قبلا ترسو نبودی. همیشه اونقدر بعنوان آدم محکم تو ذهنم داشتمت که تعجب میکنم که بنظر خودت ترسو شدی و داری سعی میکنی نترسی، بعد پرت میشم به چندتا تجربه‌ی مشابهی که دوستای مهاجرت کرده‌ی دیگه‌ام داشتن و اینکه چقدر مهاجرت خره که اینهمه دوستام رو ازم گرفته.بعد درمورد اوکسانا میخونم و اینکه دوست چیزیه که الان لازم داری.تو سرم میگردم دنبال وقتی که باهم دوست شدیم و سعی میکنم به ترتیب تاریخ sort بکنمت. یادم میاد اول اول و قبل از اینکه ببینمت از عکس پروفایل وایبرت، ازت ترسیدم که اوه اوه این عکسش هنری طوریه و حتما خیلی بارشه. بعدش تو کلاس و رای‌گیری. اما مهمترین جایی که برام مرثا شدی وقتی بود که دیر رسیدی به کلاس چون تو راه گشت بهت گیر داده بود. یه مانتو سبز با شلوار سبز گشادی که پاچه هاش رو بسته بودی با سایه‌ی تیره‌ی چشمت یا خط چشم محکم و داشتی از اتفاقی که برات افتاده بود تعریف میکردی و هزارتا خاطره‌ی دیگه که هرکدوم باعث شده بودن یه قدم، دوست تر بشی برام.تو گرمای مطبوع آفتابی که از پنجره‌ی ماشین میاد تو نشستم و دارم نوشته‌هات رو میخونم و سردم میشه. از اینکه یه دوست، دوست آدمه اما الان اونور دنیاست و قسمت دردناکش وقتیه که اینور دنیا بودی و اینقدر کم همدیگه رو میدیدم.نوشته‌هات رو خوندم و یادم میاد وقتی داشتی میرفتی تو دفتر طراحی‌ام یه طرح زدم برای رفتنت که مجسمه‌اش کنم و بدم بهت اما منصرف شدم چون فکر نمی‌کردم مهاجرت برای تو اینقدر چالش داشته باشه.میرسم مترو و سوار میشم.یه ذره بیشتر میگردم و میبینم دلیل اینکه نساختمش این بود که فکر میکردم دیگه اونقدر نمیشناسمت و برای هم مهم نیستیم و احتمالا مجسمه رو میذاری تهران و میری. با خوندن نوشته‌هات میبینم که هنوز میشناسمت و برام خیلی خیلی عزیزتر از چیزی هستی که خودم فکر میکردم، به خودم میگم اولین چیزی که میسازم همون مجسمه است.دارم درمورد اینکه پادشاه زندگی خودت بودی و چطوری اینکه مصاحبتت با کریستوف مصاحبه‌ی کاری نبوده فکر میکنم که یه قطره اشک از گوشه‌ی چشمم میاد پایین که یادم بندازه چقدر دلم برای دوستم تنگ شده.»قبول دارم. من دوست سختی برات بودم. و تو در مقابل دوست راحتی بودی. تو هم مثل درخت روبروی خونه سخاوتمندی. در ضمن اون ماکتی که برام ساختی هنوز خونه مامانینا گوشه‌ی اتاقمه. مسلما نمیشد اون رو با خودم بیارم. اما مطمئنا مجسمه رو با خودم میاوردم. و البته می‌دونم که می‌سازیش. و این حس خوبیه که می‌دونم که می‌سازیش.مرسی برای یادآوری خاطره‌هامون و دمت گرم که دوستات برات اهمیت دارن و بهشون ارزش میدی. به امید دیدار به زودی در صحت و سلامت کامل.خوشحالم که هستی. دوست راحت من... Marsa BaniasadiMarsa BaniasadiWed, 11 Nov 2020 04:02:31 +0330https://virgool.ir/@mbani83/تو-خوبی-راحتی-ngki5x06dyk2کوتاه قده، سی ساله، با افکار مشوش... کریستوف دوست جدید من.یادمه اون روز خسته بودم. «فاصله» خسته‌م کرده بود. موضوع فقط دوری از دوستام و خانواده‌م نبود. نداشتن درد مشترک با آدمهایی که روزانه باهاشون سر و کار داشتم هم بود. هر چی بیشتر سعی می‌کردم بهشون نزدیک بشم بیشتر حس دوری می‌گرفتم. نمی‌شد بشینی کنارشون از اخبار اخیر کشورت بگی. می‌گفتی هم نمی‌فهمیدن چی داری میگی. تازه اصلا گفتنش هم تف سربالا بود. در نتیجه نبود اون آدم خاص که بشینی تو چشماش زل بزنی و هیچی نگی و بفهمتت، من رو خسته کرده بود. باید یه جوری فعالیت اجتماعی ترتیب میدیدم برای خودم. دوره‌های آموزشی که همه تعطیل بودن. کافه‌ها و بارها هم قرار بود تعطیل بشن. تازه منم که آلمانی بلد نبودم که بخوام برم ارتباطی بگیرم با کسی. اینستاگرام رو باز کردم. به جز چند تا گروه تلگرامی و واتزاپی که با دوستام دارم تنها جایی که میشد توش یکم به صورت مجازی یه نیمچه فعالیتی داشت همین اینستاگرام بود. استوری‌ها رو ورق میزدم که رسیدم به استوری یکی از معلم‌های کلاس نقاشی سارا. اون اوایل که تازه رسیده بودم سارا بهم معرفیش کرده بود که آدم باحالیه. منم فالو کرده بودم. که شاید بلکه یه زمان برم پیشش یه دوره‌ای بگذرونم. استوری از یه قطار قدیمی در حال حرکت بود. نوشتم این کجاست؟ بعدش با خودم گفتم الان میاد میگه من انگلیسی بلد نیستم. اما جواب داد! بلد بود. گفتم من شما رو از طریق خواهرم میشناسم. نمیدونم در حال حاضر دوره‌ای هست که بشه اومد و یاد گرفت یا نه! به خاطر تعطیلی‌های کرونا میگم. نوشت اینجا یه استودیوست که درش برای همه بازه. میتونی هر وقت خواستی تو هم بیای و حرف بزنیم ببینیم چیکار میشه کرد. خوشحال گفتم باشه.چند روز بعد قرار رو گذاشتم. تو استودیو، ۴-۵ نفر دور یه میز نشسته بودن به حرف و خنده و دود سیگار هم بالا سرشون. سلام کردم. دیدم کریستوف از یه اتاق دیگه اومد جلو و من رو معرفی کرد. اشاره کرد به اتاق بغلی که بریم اونجا حرف بزنیم.- قهوه می‌خوری؟+ آره، مرسی- با شکر؟+ نه بدون شکر- باشه بشین تا بیاماما رفت تو آشپزخونه و از همونجا شروع کرد سوال پرسیدن. که کی هستی و چیکاره‌ای و اینجا چیکار می‌کنی. قبلا متوجه نشده بودم. شاید تا حالا پیش نیومده بود که انقدر دور بمونم از آدمها و زندگی اجتماعی. تو ایران، تقریبا هر روز زندگیم رو داشتم کنار آدمهایی می‌گذروندم، که من، یعنی مرثا، براشون مهم بود. از مادری که شیش دنگ حواسش به صحت و سلامتم بود و پدری که وقتی تو خونه راه می‌رفتی نگاهش رو ازت برنمی‌داشت و حتی روزای آخر قبل سفرم، انگار داشت تلافی آینده‌ای که منو کمتر میبینه رو هم درمیاورد. تا دوستایی که براشون مهم بود بشناسنت و همکارایی که دوستات بودن. هر روز و هر روز حرف من بود و من پادشاه زندگی خودم بودم. و حالا نه ماه از آخرین باری که پادشاه به طور مستقیم و غیر مجازی مورد توجه قرار گرفته بود گذشته بود. سارا البته خیلی تلاش کرده بود. اما زمان لازم بود تا اون هم خواهر جدیدش رو از خواهری که ده سال پیش ترک کرده بود، تشخیص بده. هر دومون تو این مدت تغییرات زیادی کرده بودیم و قبول این تفاوت‌ها، برای ما که ۲۶ سال زندگیمون رو مثل دوقلوها به هم چسبیده بودیم و دیگه فکر همدیگه رو هم می‌تونستیم بخونیم، خیلی سخت بود.- پس برنامه‌نویسی می‌کنی؟و حالا دوباره یکی داشت از من درباره‌ی من می‌پرسید. پادشاه شروع کرد به بشکن زدن. این یه مصاحبه‌ی کاری نیست. موضوع اصلی منم نه یه برنامه‌نویس وب. + آره، اما لازم دارم یه وقتایی حالم رو با کارای هنری خوب کنم- می‌فهمم.و تقریبا تا یک ساعت بعد از اون فهمیده شدم. اینکه تا حدی ایران رو می‌شناخت و از اخبارش آگاه بود هم کار رو راحت‌تر می‌کرد. - من این مدت فرصت لازم رو برای پیدا کردن دوست نداشتم. همه جا تعطیل بوده و اغراق نیست اگر بگم هیچ کس رو ندیدم که باهاش ارتباط بگیرم.خندید. مشتش رو بالا آورد و گفت من دوستت. مشتم رو زدم به مشتش و خندیدم.کریستف شفافه. هر اتفاقی که درونش می‌افته رو از چشماش میشه فهمید. تو فکر فرو میره و تو می‌فهمی که جنس فکرش چیه. گاهی نگاهش نگران و نگران‌تر میشه. بعد یهو به خودش میاد و نفس عمیقش رو بیرون میده و میگه درست میشه. ماها بلدیم چطور خلاق باشیم که زندگی رو راحت‌تر کنیم. تو خوبی؟ راحتی؟Marsa BaniasadiMarsa BaniasadiMon, 09 Nov 2020 03:35:46 +0330https://virgool.ir/@mbani83/خاله-oq36udpf2jabساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر یکشنبه ۲۵ اکتبر، حسش شبیه حس عصر‌های جمعه‌ایه که خاله فرح یواش یواش شروع می‌کرد به جمع کردن وسایلش که برگرده خونه‌ش. دلگیر...یادمه وقتی می‌خواست بره مستاصل می‌شدم. که اینبار به چه دستاویزی می‌تونم راضیش کنم که بیشتر بمونه. یا اصلا شب رو بخوابه و فرداش از خونه ما بره سر کار. عصرهای جمعه صورت خاله اضطراب داشت. اون موقع درک نمی‌کردم. اما الان درک می‌کنم. می‌گفت باید برم خاله. خیلی کار دارم. خونه به هم ریخته‌ست. اون موقع نمی‌فهمیدم. ولی الان می‌فهمم.ساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر یکشنبه، دارم وسایلم رو جمع می‌کنم که برگردم خونه خودم. وی‌وی داره سعی می‌کنه تمام نمک و بامزگی خودش رو به کار بگیره تا من منصرف بشم. بهش می‌گم باید برم خاله. ناامید از تلاش بیشتر، میاد پایین پاهام وایمیسه دستاش رو باز می‌کنه که بغلش کنم. بغلش می‌کنم. سرش رو میذاره رو شونه‌م. نرمی لپش رو روی گردنم حس می‌کنم. از اینکه هستم خوشحالم. بهش می‌گم خاله وقتی خونه‌م درست شد بیا پیشم بمون. محکم‌تر بغلم می‌کنه. دلم میره پیش خاله فرح. وقتی می‌رسم خونه بهش پیام میدم می‌گم مرسی که یه وقتا می‌موندی پیشمون. قربونم میره میگه بچه خواهر مثل بچه خود آدمه. راست میگه.Marsa BaniasadiMarsa BaniasadiMon, 26 Oct 2020 02:58:55 +0330https://virgool.ir/@mbani83/فارسی-برای-من-شکر-است-gi2yi1sh4sgrوقتی بدون مطالعه قبلی اصلاحات انگلیسی میری تو یه فروشگاه لوازم خونگی که اصلا ممکنه هیچ کس توش انگلیسی بلد نباشه، تا پرده و چوب پرده بخری و وقتی داری زور می‌زنی که بگی چوب پرده می‌خوام و همزمان خودت رو سرزنش می‌کنی که چرا حداقل قبلش یه نگاه نکردی ببینی چوب پرده به انگلیسی چی میشه. اما بعد یهو فروشنده می‌گه زبونت فارسیه؟ و تو سورپرایز میشی و می‌گی چقدر خوبه که افغانی‌ها و ما زبان مشترک داریم. هیچی دیگه. بعد از اینکه کلی درباره‌ی پرده و چوب پرده یاد گرفتم وقت اضافه آوردیم درباره‌ی اینکه چطوری می‌تونه کمک کنه یکی از فامیلاشون با ویزای کار بیاد هم صحبت کردیم. میون حرفاش و از بار احساسی جملاتی که استفاده می‌کرد متوجه شدم شخص مورد نظر مونثه و انگار یه حسی هم بهش داشته باشه. که خودش آخر مکالمه تایید کرد و گفت که طرف فامیل دورمونه. می‌تونم باهاش ازدواج کنم بیارمش. اما اونقدری روش شناخت ندارم که برای ازدواج تصمیم بگیرم. خلاصه که همین ریزه‌کاری‌ها و شناخت بار احساسی کلماته که حرف زدن به زبان مادری رو شیرین‌تر می‌کنه.Marsa BaniasadiMarsa BaniasadiSun, 25 Oct 2020 02:27:48 +0330https://virgool.ir/@mbani83/اوکسانا-jp7xezzl5fmgاهل اوکراینه. مادر یه بچه و مطلقه. شبیه مو بورهای خودمونه. یعنی اگر تو ایران میدیدمش شاید فکر نمی‌کردم خارجیه. تقریبا یک ماه پیش به عنوان حسابدار تو شرکت استخدامش کردن. وقتی فهمیدم قراره یه همکار اوکراینی بهمون اضافه بشه، یاد خلبان پرواز ۷۵۲ افتادم. دیروز وقتی رفتم قهوه بریزم تو آشپزخونه دیدمش. لبخند زدیم و سلام کردیم. خیلی خوب انگلیسی صحبت نمی‌کنه اما از من بیشتر دنبال ارتباط گرفتنه. اولین سوالش هم این بود: «تو هم می‌خواستی بری کشورت خانواده‌ت رو ببینی، نشد؟»گفتم: «آره»- منم همینطور+ چند وقته ندیدیشون؟- یک سال و نیم+ چند ساله اینجایی؟- ۵ سال+ هر سال می‌رفتی میدیدشون؟- آره+ من هنوز یک سال نیست اینجام.- واقعا؟ اوایلش سخته+ آره تقریبا. ولی خواهرم هم اینجاست.- چقدر خوب. من تنهام+ امیدوارم بتونیم زودتر خانواده‌هامون رو ببینیم.- منم همینطوربا یه لبخند رضایتی که تونسته بود ارتباط بگیره برگشت سر کارش. یاد رکسانا افتادم. اونم راحت ارتباط می‌گیره با بقیه. اسم‌هاشونم که شباهت داره.امروز بعد از ناهار داشتم برمی‌گشتم سر میزم که دوباره دیدمش. بنا داشتم سلام کنم و بهش بگم اگر یه وقت دلش خواست میتونیم با هم وقت بگذرونیم. اما فقط سلامش از دهنم بیرون اومد. بر خلاف من اون باز ادامه‌ی صحبت رو گرفت و گفت:- من یه سوال داشتم.+ بگو- تو نمی‌خوای کلاس زبان بری؟+ چرا می‌خوام اما ساعت‌هاشون بهم نمی‌خوره. اتفاقا می‌خواستم ازت بخوام که اگر وقت داری یه وقتایی با هم صحبت کنیم که منم آلمانیم بهتر شه.با ذوق زیادی گفت: «حتمااااا... معلومه که می‌خوام. من هم مثل تو اینجا خارجی هستم و درک می‌کنمت. هر کمک دیگه‌ای هم خواستی بگو.»خداحافظی کردیم و این بار من لبخند به لب داشتم. دوست همون چیزیه که این روزها نیاز دارم...Marsa BaniasadiMarsa BaniasadiFri, 23 Oct 2020 03:14:05 +0330https://virgool.ir/@mbani83/از-رفته-میندیش-وز-آینده-مترس-bi6nejxckzx5بابا بزرگ چند وقت پیش سکته کرد. وقتی مامان خبرش رو بهم داد زدم زیر گریه. ترسیده بودم. و اولین واکنش من در برابر ترس گریه‌ست.امشب بهش زنگ زدم و با هم حرف زدیم. با بابابزرگ. تقریبا همه چیز خوب به نظر میومد تا اونجایی که بهم گفت بیا با ناهید خانوم صحبت کن و گوشی رو داد دست ناهید خانوم! و من نمی‌دونستم چی باید بهش بگم. ناهید خانوم پرستاریه که این مدت از بابابزرگ نگهداری میکنه. چون بابابزرگ در طول روز تو خونه تنهاست. مامان بزرگ دو سه ماهی بعد از اینکه من اومدم اینجا فوت کرد. وقتی از روی مبل با لپهای مثل همیشه گل انداخته از فشار بالا برام دست تکون داد و گفت خداحافظ، فکر نمی‌کردم آخرین باری باشه که می‌بینمش. اما پروازا لغو شد و ما هیچ کدوم نتونستیم روزهای آخر مامان بزرگ کنارش باشیم. یادمه وقتی مامان خبر فوت مامان‌بزرگ رو داد، گریه کردم. می‌دونستم که بیشتر ترسیدم. ترس اینکه این اتفاق بازم تکرار بشه.ناهید خانوم گفت سلام. تولد شما بود چند روز پیش؟ گفتم بله. گفت مبارک باشه تولدتون. تشکر کردم. ازش خوشم اومد. از آدمهایی که حواسشون هست خوشم میاد. به مامان تکست دادم گفتم چه خانومه باحال بود. گفت آره خیلی هم منظمه و خونه رو حسابی تر و تمیز نگه میداره. یه نگاه به اطرافم کردم دیدم کارتون و پلاستیکه که کف اتاق ریخته... پاشدم به جمع و جور کردن. حین کار کردن خر خوشحال(۱) اومده میگه: - تو قبلا انقدر ترسو نبودی!+ تو هم انقدر فضول نبودی.- دارم باهات حرف میزنم ببینم چته؟+ از آخرین باری که یکی باهام حرف زد ببینه چمه خاطره‌ی خوشی ندارم.- چرا؟+ چون دیوونه بازی درآوردم اونم ترسید رفت.- تو از رفتن آدمها می‌ترسی؟+ بله- چرا؟+ حتما یه جایی ریشه در کودکیم داره. یا مثلا ناخودآگاهم یه چیزیش میشه اینجور وقتا. روانشناسی مگه انقدر سوال می‌پرسی؟- نه... من که خودتم... ورژن یکم خوشحال‌ترت. روانشناس کجا بود؟+ یعنی میگی منم خرم؟- این رو دیگه من نمی‌گم. + تو هم اگر بری من می‌ترسم. - خب حق داری... تو همه جون و انرژیت از منه.+ قبول داری مثل روزای اول نیستی؟- اره خب یه زمان از شدت سرخوشی جفتک اندازی می‌کردم.+ به نظرت چی فرق کرده؟- تو؟+ من؟- آره... تو ترسیدی. ترسو شدی. + چیکار باید بکنم؟- اعتماد+ به چی؟- به اینکه من همیشه هستم.+ حتی وقتی هیچ کس نیست؟- انتخابش با خودته. بخوای می‌مونم، نخوای میرم.+ معلومه که می‌خوام.- پس نترس...۱- خر خوشحال افکار مثبتمهMarsa BaniasadiMarsa BaniasadiWed, 21 Oct 2020 01:39:20 +0330https://virgool.ir/@mbani83/خر-بهتر-است-یا-آدم-ouz7hd2rixyvساعت زنگ می‌خوره. بیدار میشم. فحش میدم. قبلا عادت نداشتم با ساعت بیدار شم. معمولا انقدر می‌خوابیدم تا خوابم تموم شه. بعد هم مثل لاک‌پشت جمع می‌کردم و یک ساعتی تو ترافیک بودم و بعد هم پشت میز کارم.اما الان چند وقتیه که ساعت کوک می‌کنم. هر چی زودتر کار رو شروع کنی از اون طرف می‌تونی زودتر بزنی بیرون و قبل اینکه مغازه‌ها راس ۸ ببندن، توشون یه چرخی بزنی بلکه بتونی یکی دیگه از وسایل خونه‌ت رو پیدا کنی. بیشتر از همه دنبال آینه‌ام. اما هنوز پیداش نکردم. پیدا کردن آینه‌ای که خوب نشونت بده سخته.از اونجایی که ۷ دقیقه پیاده بیشتر فاصله ندارم با محل کارم و از اونجایی که همون رو هم با دوچرخه می‌رم که همون هفت دقیقه هم بشه دو دقیقه و‌ پنج دقیقه زودتر رسیده باشم، وقتی می‌رسم هنوز خوابم. شب قبلش ساعت ۱ رفتم تو تخت و تا ۲ بیدار بودم. تاثیر هورمون‌هاست.می‌شینم پشت میز‌ و کار رو شروع می‌کنم. به نظرم همه چیز احمقانه میاد. فحش می‌دم. تحمل می‌کنم. هر چند بلد نیستم تحمل کنم. رو کارم متمرکز نیستم. ایمیل‌هام رو چک می‌کنم. شرکتی که ازش اجاق گاز و یخچال رو خریدم یه ایمیل فرستاده:«خانم بنی‌اسدی عزیز،متاسفانه باید به اطلاعتان برسانیم به علت اینکه اجاق گاز مورد نظر شما همچنان در انبار ما موجود نیست، زمان تحویل آن دو هفته‌ی دیگر به تاخیر افتاد. در نتیجه متعاقبا سایر خرید‌هایی که به همراه این اجاق گاز سفارش داده شده‌اند نیز دو هفته‌ی دیگر به دست شما خواهند رسید. لطفا اگر مخالفتی در این مورد دارید ما را در جریان بگذارید.با احترامفروشگاه فلان شما»گوگل ترنسلیت رو‌ می‌بندم. فحش می‌دم. اپلیکیشن period tracker رو باز می‌کنم. تاریخش نزدیکه. حالات روحیم رو توش وارد می‌کنم. عصبانی، گیج، خسته با حالات روحی متغیر.هفته‌ی پیش خر شدم پریمیومش رو خریدم. حالا هر روز هی بهم می‌گه بیشتر بخواب، مقوی بخور، ورزش کن. دلم می‌خواد بهش بگم تو هم کمتر گه بخور.به سرپرست تیم می‌گم من بعد از ناهار از خونه کار می‌کنم. امروز قراره تخت رو بیارن. آدم خوش برخوردیه. میگه به بقیه هم خبر بده که میری. می‌رسم خونه می‌شینم پشت میز. فکر‌ها حمله می‌کنن. از نیست شدن انسولین تو ایران تا ممنوعیت سفر بین شهری تو آلمان. کتفم تیر می‌کشه از درد.گوشی رو برمیدارم به یکی از دوستام که دیابت داره پیام میدم. می‌گم اوضاع چطوره؟ میگه نه اینکه نباشه. اما سخت پیدا میشه. آدم با شعوریه در ادامه‌ش میگه چیزی که تو خبرا می‌خونی بد هست اما نه اونقدر بد که تو تصور می‌کنی. مثل همون موقعست که ایران بودی. نترس. از اینکه حال من رو فهمیده خوشحال میشم. به یکی دیگه از دوستام پیام میدم. مثل همیشه با آرامش حرف می‌زنه. یکم آروم‌تر میشم. خداحافظی که می‌کنم زنگ در رو می‌زنن. می‌پرسم کیه؟ میگه تخت رو آوردیم. میان بالا. سه‌تا مرد گنده‌ی خوش برخورد مشتی. آلمانی میگه کارتت رو بیار برای پرداخت پولش. نمی‌دونم چرا فکر می‌کنم قبلا پولش رو پرداخت کردم. انگلیسی می‌گم پرداخت نشده؟ میگه نه. می‌گم شده‌ها. می‌خنده، آلمانی میگه اگر شده بود اینجا نوشته بود. با دستش برگه‌ی رسید رو نشون میده.کارت رو میارم و با این که تو این فاصله یادم افتاده که پول رو پرداخت نکرده بودم اما بازم قیافه‌م شبیه ایناییه که داره ازشون کلاه‌برداری میشه و شاکی‌ان. دوست داشتم اون لحظه ازش به دل بگیرم. به هر حال اون یه مرد قویه که احتمالا خورد و خوراک خوبی داره و خوابش هم‌کافیه. ناراحت نمیشه اگر من ازش به دل بگیرم و گوشه‌های لبام آویزون شه. کارت رو پس میده، می‌خنده، میگه روز خوبی داشته باشی. ناراحتیم یادم میره. می‌گم شما هم همینطور.از در میره بیرون و خونه دوباره ساکت میشه. برمی‌گردم پشت میز. فکرام هم برمی‌گردن.-یعنی تنهایی می‌تونم این تخت رو درست کنم؟+حتما می‌تونی چرا نتونی؟-کاش نمی‌تونستم.+چرا؟-قشنگ‌تر نبود؟+لوس شدی باز؟-اصلا من رو آوردی اینجا چیکار؟+که آدم شی.-من یه خر خوشحال رو ترجیح می‌دم.+باشه تو خر. برو به چریدنت برس.میره. اما این معنیش این نیست که برنمی‌گرده. همینطور که دارم سرم رو می‌گردونم سمت مانیتور، کارتون‌های رو هم چیده‌ی شده‌ی تخت رو می‌بینم.میگه:-پاشو درستشون کن.پا میشم. یه قدم میام این طرف میز. اما وجدان کاریم نمیذاره. برمی‌گردم.حدود ساعت ۴ یادم می‌افته ویدیوهای کلاس زبان رو ندیدم. می‌گم حالا یه نیم ساعت هم برای خودم. بالاخره ۴:۳۰ میرم حموم و حاضر میشم. Whatsapp رو باز می‌کنم می‌بینم کلاس کنسل شده! اول فحش میدم اما بعد می‌گم بهتر. تخت رو می‌بندم.شام رو می‌خورم و می‌افتم به جون تخته‌ها. بالغ بر ۵۰ تا پیچ رو با آچار آلن می‌بندم. دستام تاول می‌زنه انقدر پیچ چرخوندم. اما حالم خوبه. گردنم هم کمتر درد می‌کنه. تموم میشه. عکس می‌گیرم می‌فرستم برای مامان. میگه خودت درست کردی؟ می‌گم آره. قربونم میره. البته این رو تو چت نمی‌نویسه اما من خودم می‌دونم.سارا هم بهم افتخار می‌کنه. می‌فرستم برای دوستام. تایید می‌کنن و تبریک می‌گن. به پشت دراز می‌کشم روی تخت و تو این فکرم که یعنی امشب بهتر می‌خوابم؟Marsa BaniasadiMarsa BaniasadiTue, 20 Oct 2020 22:20:17 +0330https://virgool.ir/@mbani83/اولین-داستان-qsbtbejnvijaخانه در شهری کوچک و در انتهای خیابانی به نام strand به معنای ساحل واقع شده بود. علت این نامگذاری قرار گرفتن این خیابان در مجاورت رودخانه‌ی وارنو (warnow) بود. رودخانه‌ای که از دریای بالتیک سرچشمه می‌گرفت و در دل کشور جریان پیدا می‌کرد و آن را از وسط به دو نیم تقسیم می‌کرد.نمای ساختمان ترکیبی از آجر، پنجره‌هایی عریض با چهارچوب سفید و سقفی شیروانی به رنگ سیاه بود و تک درخت کهنه‌ای قسمتی از آن را پوشانده بود.ساکنین ساختمان انسان‌هایی دوست داشتنی و مهربان بودند. این نظر دختری بود که به تازگی به آن ساختمان نقل مکان کرده بود. از نظر دختر درخت روبروی ساختمان هم سخاوتمند می‌آمد. چرا که تمام روز را آنجا می‌ایستاد و برایش دست تکان میداد.دختر آن شب هم مثل دیگر شب‌های سکونتش در ساختمان از پنجره به بیرون نگاه کرد و اینطور فکر می‌کرد:«نمای درختی سخاوتمند واقع در انتهای خیابان ساحل،که نامش را به علت همسایگی با رودخانه‌ی وارنو که غرب و شرق کشور را به هم پیوند میداد گرفته بود،شاید دورترین تصویر از آینده‌ای بود که سالها قبل،وقتی خیلی کوچک بود و در پناهگاه خانه منتظر تمام شدن آژیر قرمز بود،و یا سالها بعد وقتی بین همکلاسی‌هایش دنبال یک دوست برای تمام عمر می‌گشت، و یا باز هم سال‌ها بعد وقتی دست در دست پسر مورد علاقه‌اش در خیابان‌ها پرسه می‌زد و لبخند رضایت به لب داشت،و یا اصلا همین چند سال پیش وقتی با یکی از مشاورین املاک «خانه‌ی تو» واقع در میدان هفت‌تیر تهران، برای دیدن خانه‌ای اجاره‌ای در کوچه پس‌کوچه‌های همان محل، پنج طبقه‌ی بدون آسانسور را بالا رفته بود و خانه را به دلیل نداشتن پنجره نپسندیده بود،برای خودش متصور شده بود.پنجره رو باز کرد. سعی کرد نم هوا رو روی تنش بهتر حس کنه و با خودش اینطور زمزمه کرد:«تو برای برد و باخت نیومدی مرثا، اومدی که لذت ببری، تولدت مبارک...»Marsa BaniasadiMarsa BaniasadiTue, 20 Oct 2020 22:17:18 +0330