https://virgool.ir/feed/@maybe.ial.as7درباره علوم پزشکی انواع مقالات علمی را ترجمه کرده ام و هر هفته یکی را به اشتراک می گذارمfa2026-11-11 04:37:58https://files.virgool.ir/upload/users/4360270/avatar/VqmSd7.jpghttps://virgool.ir/@maybe.ial.as7https://virgool.ir/@maybe.ial.as7/سکته-قلبی-myocardial-infarction-iiyipl2p2ktbنمای کلیحمله قلبی زمانی رخ می‌دهد که جریان خون به قلب به شدت کاهش یافته یا مسدود شود. این انسداد معمولاً به دلیل تجمع چربی، کلسترول و سایر مواد در شریان‌های قلب (کرونر) است. رسوبات چربی و حاوی کلسترول، پلاک نامیده می‌شوند. فرآیند تجمع پلاک، تصلب شرایین (آترواسکلروز) نامیده می‌شود.گاهی اوقات، یک پلاک می‌تواند پاره شود و لخته‌ای تشکیل دهد که جریان خون را مسدود می‌کند. کمبود جریان خون می‌تواند به بخشی از عضله قلب آسیب برساند یا آن را از بین ببرد.حمله قلبیحمله قلبی زمانی رخ می‌دهد که شریانی که خون و اکسیژن را به قلب می‌فرستد مسدود شود. رسوبات چربی و حاوی کلسترول به مرور زمان تجمع می‌یابند و پلاک‌هایی را در شریان‌های قلب تشکیل می‌دهند. اگر پلاکی پاره شود، لخته خون می‌تواند تشکیل شود. لخته می‌تواند شریان‌ها را مسدود کند و باعث حمله قلبی شود. در طول حمله قلبی، کمبود جریان خون باعث مرگ بافت عضله قلب می‌شود.حمله قلبی، انفارکتوس میوکارد نیز نامیده می‌شود.برای جلوگیری از مرگ، درمان سریع حمله قلبی ضروری است. اگر فکر می‌کنید ممکن است دچار حمله قلبی شده باشید، با اورژانس تماس بگیرید یا از خدمات اورژانس پزشکی استفاده کنید.علائمعلائم حمله قلبی متفاوت است. برخی افراد علائم خفیفی دارند. برخی دیگر علائم شدیدی دارند. برخی افراد هیچ علامتی ندارند.علائم شایع حمله قلبی عبارتند از:درد قفسه سینه که ممکن است مانند فشار، تنگی، درد، فشردگی یا تیر کشیدن احساس شوددرد یا ناراحتی که به شانه، بازو، کمر، گردن، فک، دندان‌ها یا گاهی اوقات بالای شکم گسترش می‌یابدعرق سردخستگیسوزش سر دل یا سوء هاضمهسبکی سر یا سرگیجه ناگهانیحالت تهوعتنگی نفسزنان ممکن است علائم غیرمعمولی مانند درد کوتاه یا شدید در گردن، بازو یا کمر داشته باشند. گاهی اوقات، اولین علامت حمله قلبی، ایست ناگهانی قلب است.برخی از حملات قلبی به طور ناگهانی رخ می‌دهند. اما بسیاری از افراد ساعت‌ها، روزها یا هفته‌ها قبل از وقوع، علائم و نشانه‌های هشدار دهنده‌ای دارند. درد یا فشار قفسه سینه (آنژین) که ادامه می‌یابد و با استراحت از بین نمی‌رود، ممکن است یک علامت هشدار دهنده اولیه باشد. آنژین ناشی از کاهش موقت جریان خون به قلب است.چه زمانی به پزشک مراجعه کنیماگر فکر می‌کنید دچار حمله قلبی شده‌اید، فوراً کمک بگیرید. این مراحل را انجام دهید:با اورژانس پزشکی تماس بگیرید. اگر فکر می‌کنید دچار حمله قلبی شده‌اید، فوراً با ۱۱۵ یا شماره اورژانس محلی خود تماس بگیرید. اگر به خدمات اورژانس پزشکی دسترسی ندارید، از کسی بخواهید شما را به نزدیکترین بیمارستان برساند. فقط در صورتی که هیچ گزینه دیگری وجود ندارد، خودتان رانندگی کنید.در صورت تجویز پزشک، نیتروگلیسیرین مصرف کنید. در حالی که منتظر کمک اورژانس هستید، آن را طبق دستورالعمل مصرف کنید.در صورت توصیه، آسپرین مصرف کنید. مصرف آسپرین در هنگام حمله قلبی ممکن است با جلوگیری از لخته شدن خون، آسیب قلبی را کاهش دهد.آسپرین می‌تواند با سایر داروها تداخل داشته باشد. آسپرین مصرف نکنید، مگر اینکه پزشک یا پرسنل اورژانس به شما اجازه دهند. تماس با اورژانس را برای مصرف آسپرین به تعویق نیندازید. ابتدا با اورژانس تماس بگیرید.اگر کسی را دیدید که ممکن است دچار حمله قلبی شده باشد، چه باید کرد؟اگر کسی بیهوش است و فکر می‌کنید دچار حمله قلبی شده است، ابتدا با ۱۱۵ یا شماره اورژانس محلی خود تماس بگیرید. سپس بررسی کنید که آیا فرد نفس می‌کشد و نبض دارد یا خیر. اگر فرد نفس نمی‌کشد یا نبضی پیدا نمی‌کنید، فقط در آن صورت باید احیای قلبی ریوی (CPR) را شروع کنید.اگر در زمینه احیای قلبی ریوی (CPR) آموزش ندیده‌اید، احیای قلبی ریوی فقط با دست انجام دهید. این یعنی محکم و سریع روی سینه فرد فشار وارد کنید - حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ فشار در دقیقه.اگر در زمینه احیای قلبی ریوی (CPR) آموزش دیده‌اید و به توانایی خود اطمینان دارید، قبل از دو بار تنفس مصنوعی، با ۳۰ بار فشردن قفسه سینه شروع کنید.عللبیماری عروق کرونر قلب باعث اکثر حملات قلبی می‌شود. در بیماری عروق کرونر قلب، یک یا چند شریان قلب (کرونر) مسدود می‌شوند. این معمولاً به دلیل رسوبات حاوی کلسترول به نام پلاک است. پلاک‌ها می‌توانند شریان‌ها را باریک کرده و جریان خون به قلب را کاهش دهند.اگر پلاکی پاره شود، می‌تواند باعث لخته شدن خون در قلب شود.حمله قلبی ممکن است در اثر انسداد کامل یا جزئی شریان قلب (کرونر) ایجاد شود. یکی از راه‌های طبقه‌بندی حملات قلبی این است که آیا الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG) تغییرات خاصی (بالا رفتن قطعه ST) را نشان می‌دهد که نیاز به درمان تهاجمی اورژانسی دارد یا خیر. ارائه دهنده خدمات درمانی شما ممکن است از نتایج ECG برای توصیف این نوع حملات قلبی استفاده کند.انسداد کامل و حاد یک شریان قلبی متوسط ​​یا بزرگ معمولاً به این معنی است که شما دچار انفارکتوس میوکارد با بالا رفتن قطعه ST (STEMI) شده‌اید.انسداد نسبی اغلب به این معنی است که شما دچار انفارکتوس میوکارد بدون بالا رفتن قطعه ST (NSTEMI) شده‌اید. با این حال، برخی از افراد مبتلا به NSTEMI انسداد کامل دارند.همه حملات قلبی ناشی از انسداد شریان‌ها نیستند. سایر علل عبارتند از:اسپاسم عروق کرونر. این یک فشرده سازی شدید رگ خونی است که مسدود نشده است. شریان معمولاً دارای پلاک های کلسترول است یا به دلیل سیگار کشیدن یا سایر عوامل خطر، رگ به سرعت سفت می شود. نام های دیگر اسپاسم عروق کرونر، آنژین پرینزمتال، آنژین وازواسپاستیک یا آنژین واریانت است.برخی عفونت‌ها. کووید-۱۹ و سایر عفونت‌های ویروسی ممکن است باعث آسیب به عضله قلب شوند.پارگی خودبه‌خودی شریان کرونری (SCAD). این وضعیت تهدیدکننده زندگی در اثر پارگی درون شریان قلب ایجاد می‌شود.عوامل خطرعوامل خطر حمله قلبی عبارتند از:سن. مردان ۴۵ سال به بالا و زنان ۵۵ سال به بالا بیشتر از مردان و زنان جوان‌تر در معرض حمله قلبی هستند.مصرف دخانیات. این شامل سیگار کشیدن و قرار گرفتن طولانی مدت در معرض دود سیگار می‌شود. اگر سیگار می‌کشید، آن را ترک کنید.فشار خون بالا. با گذشت زمان، فشار خون بالا می‌تواند به شریان‌هایی که به قلب منتهی می‌شوند آسیب برساند. فشار خون بالا که با سایر بیماری‌ها مانند چاقی، کلسترول بالا یا دیابت همراه باشد، خطر را حتی بیشتر افزایش می‌دهد.کلسترول یا تری گلیسیرید بالا. سطح بالای کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL) (کلسترول "بد") به احتمال زیاد باعث تنگ شدن شریان‌ها می‌شود. سطح بالای چربی‌های خون خاص به نام تری گلیسیرید نیز خطر حمله قلبی را افزایش می‌دهد. اگر سطح کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL) - کلسترول "خوب" - در محدوده استاندارد باشد، خطر حمله قلبی شما ممکن است کاهش یابد.چاقی. چاقی با فشار خون بالا، دیابت، سطح بالای تری گلیسیرید و کلسترول بد و سطح پایین کلسترول خوب مرتبط است.دیابت. قند خون زمانی افزایش می‌یابد که بدن هورمونی به نام انسولین تولید نمی‌کند یا نمی‌تواند از آن به درستی استفاده کند. قند خون بالا خطر حمله قلبی را افزایش می‌دهد.سندرم متابولیک. این ترکیبی از حداقل سه مورد از موارد زیر است: بزرگ شدن دور کمر (چاقی مرکزی)، فشار خون بالا، کلسترول خوب پایین، تری گلیسیرید بالا و قند خون بالا. ابتلا به سندرم متابولیک احتمال ابتلا به بیماری قلبی را دو برابر بیشتر از زمانی می‌کند که به آن مبتلا نیستید.سابقه خانوادگی حملات قلبی. اگر برادر، خواهر، والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ شما در سنین پایین (تا سن ۵۵ سالگی برای مردان و تا سن ۶۵ سالگی برای زنان) دچار حمله قلبی شده باشند، ممکن است شما در معرض خطر بیشتری باشید.ورزش ناکافی. کمبود فعالیت بدنی (سبک زندگی بی‌تحرک) با افزایش خطر حملات قلبی مرتبط است. ورزش منظم سلامت قلب را بهبود می‌بخشد.رژیم غذایی ناسالم. رژیم غذایی سرشار از قند، چربی‌های حیوانی، غذاهای فرآوری شده، چربی‌های ترانس و نمک، خطر حملات قلبی را افزایش می‌دهد. مقدار زیادی میوه، سبزیجات، فیبر و روغن‌های سالم مصرف کنید.استرس. استرس عاطفی، مانند خشم شدید، ممکن است خطر حمله قلبی را افزایش دهد.مصرف غیرقانونی مواد مخدر. کوکائین و آمفتامین‌ها محرک هستند. آن‌ها می‌توانند باعث اسپاسم عروق کرونر شوند که می‌تواند باعث حمله قلبی شود.سابقه پره اکلامپسی. این بیماری باعث فشار خون بالا در دوران بارداری می‌شود و خطر ابتلا به بیماری قلبی را در طول زندگی افزایش می‌دهد.یک بیماری خودایمنی. ابتلا به بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید یا لوپوس می‌تواند خطر حمله قلبی را افزایش دهد.عوارضعوارض حمله قلبی اغلب به دلیل آسیب عضله قلب است. عوارض احتمالی حمله قلبی شامل موارد زیر است:ریتم‌های نامنظم یا غیرطبیعی قلب (آریتمی). آسیب ناشی از حمله قلبی می‌تواند بر نحوه حرکت سیگنال‌های الکتریکی در قلب تأثیر بگذارد و باعث تغییرات ضربان قلب شود. برخی از این موارد ممکن است جدی و کشنده باشند.شوک کاردیوژنیک. این بیماری نادر زمانی رخ می‌دهد که قلب به طور ناگهانی و ناگهانی قادر به پمپاژ خون نباشد.نارسایی قلبی. آسیب زیاد به بافت عضله قلب می‌تواند قلب را در پمپاژ خون ناتوان کند. نارسایی قلبی می‌تواند موقت یا طولانی مدت (مزمن) باشد.التهاب بافت کیسه مانند اطراف قلب (پریکاردیت). گاهی اوقات حمله قلبی باعث پاسخ معیوب سیستم ایمنی می‌شود. این بیماری ممکن است سندرم درسلر، سندرم پس از انفارکتوس میوکارد یا سندرم آسیب پس از قلب نامیده شود.ایست قلبی. بدون هشدار، قلب متوقف می‌شود. تغییر ناگهانی در سیگنال‌دهی قلب باعث ایست قلبی ناگهانی می‌شود. حمله قلبی خطر این وضعیت تهدیدکننده زندگی را افزایش می‌دهد. بدون درمان فوری می‌تواند منجر به مرگ (مرگ ناگهانی قلبی) شود.پیشگیریهیچ‌وقت برای پیشگیری از حمله قلبی دیر نیست - حتی اگر قبلاً دچار آن شده باشید. در اینجا راه‌هایی برای پیشگیری از حمله قلبی آورده شده است.یک سبک زندگی سالم را دنبال کنید. سیگار نکشید. با یک رژیم غذایی سالم برای قلب، وزن سالم خود را حفظ کنید. به طور منظم ورزش کنید و استرس خود را مدیریت کنید.سایر بیماری‌های خود را مدیریت کنید. برخی بیماری‌ها مانند فشار خون بالا و دیابت می‌توانند خطر حملات قلبی را افزایش دهند. از پزشک خود بپرسید که چند وقت یکبار به معاینات پزشکی نیاز دارید.داروها را طبق دستور مصرف کنید. پزشک شما ممکن است داروهایی را برای محافظت و بهبود سلامت قلب شما تجویز کند.همچنین ایده خوبی است که احیای قلبی ریوی (CPR) را به درستی یاد بگیرید تا بتوانید به کسی که دچار حمله قلبی شده است کمک کنید. گذراندن یک دوره آموزشی معتبر کمک‌های اولیه، از جمله CPR و نحوه استفاده از دستگاه دفیبریلاتور خارجی خودکار (AED) را در نظر بگیرید.تشخیصدر حالت ایده‌آل، یک ارائه دهنده خدمات درمانی باید در طول معاینات منظم، شما را از نظر عوامل خطری که می‌توانند منجر به حمله قلبی شوند، غربالگری کند.حمله قلبی اغلب در شرایط اورژانسی تشخیص داده می‌شود. اگر دچار حمله قلبی شده‌اید یا در حال حاضر دچار آن هستید، ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی اقدامات فوری را برای درمان وضعیت شما انجام خواهند داد. اگر بتوانید به سؤالات پاسخ دهید، ممکن است در مورد علائم و سابقه پزشکی شما سؤال شود.تشخیص حمله قلبی شامل بررسی فشار خون، نبض و دمای بدن است. آزمایش‌هایی برای بررسی ضربان قلب و بررسی سلامت کلی قلب انجام می‌شود.آزمایش‌هاآزمایش‌هایی که برای تشخیص حمله قلبی انجام می‌شوند عبارتند از:الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG). این اولین آزمایشی است که برای تشخیص حمله قلبی انجام می‌شود و سیگنال‌های الکتریکی را هنگام عبور از قلب ثبت می‌کند. تکه‌های چسبناک (الکترودها) به قفسه سینه و گاهی اوقات به بازوها و پاها متصل می‌شوند. سیگنال‌ها به صورت امواجی ثبت می‌شوند که روی مانیتور نمایش داده می‌شوند یا روی کاغذ چاپ می‌شوند. نوار قلب می‌تواند نشان دهد که آیا شما در حال حمله قلبی هستید یا قبلاً دچار حمله قلبی شده‌اید.آزمایش خون. برخی از پروتئین‌های قلب پس از آسیب قلبی ناشی از حمله قلبی، به آرامی به خون نشت می‌کنند. آزمایش خون می‌تواند برای بررسی این پروتئین‌ها (نشانگرهای قلبی) انجام شود.عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه. عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه، وضعیت و اندازه قلب و ریه‌ها را نشان می‌دهد.اکوکاردیوگرام. امواج صوتی (اولتراسوند) تصاویری از قلب در حال حرکت ایجاد می‌کنند. این آزمایش می‌تواند نحوه حرکت خون در قلب و دریچه‌های قلب را نشان دهد. اکوکاردیوگرام می‌تواند به شناسایی اینکه آیا ناحیه‌ای از قلب شما آسیب دیده است یا خیر، کمک کند.کاتتریزاسیون کرونری (آنژیوگرافی). یک لوله بلند و نازک (کاتتر) به داخل شریان، معمولاً در پا، وارد شده و به سمت قلب هدایت می‌شود. رنگ از طریق کاتتر جریان می‌یابد تا به شریان‌ها کمک کند تا در تصاویر گرفته شده در طول آزمایش، واضح‌تر نشان داده شوند.توموگرافی کامپیوتری قلبی (سی تی اسکن) یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (ام آر آی). این آزمایش‌ها تصاویری از قلب و قفسه سینه ایجاد می‌کنند. سی تی اسکن قلبی از اشعه ایکس استفاده می‌کند. ام آر آی قلبی از یک میدان مغناطیسی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویری از قلب شما استفاده می‌کند. برای هر دو آزمایش، معمولاً روی میزی که درون یک دستگاه لوله‌ای شکل بلند قرار می‌گیرد، دراز می‌کشید. هر آزمایش می‌تواند برای تشخیص مشکلات قلبی استفاده شود. آن‌ها می‌توانند به نشان دادن شدت آسیب قلبی کمک کنند.درمانهر دقیقه پس از حمله قلبی، بافت قلب بیشتری آسیب می‌بیند یا می‌میرد. برای رفع مشکل جریان خون و بازیابی سطح اکسیژن، درمان فوری لازم است. اکسیژن بلافاصله تجویز می‌شود. درمان خاص حمله قلبی به این بستگی دارد که آیا انسداد جزئی یا کامل جریان خون وجود دارد یا خیر.داروهاداروهایی که برای درمان حمله قلبی تجویز می‌شوند عبارتند از:آسپرین. آسپرین لخته شدن خون را کاهش می‌دهد. به حرکت خون در شریان تنگ شده کمک می‌کند. اگر با ۱۱۵ یا اورژانس محلی خود تماس گرفته‌اید، ممکن است به شما گفته شود که آسپرین بجوید. ارائه دهندگان خدمات اورژانس پزشکی ممکن است فوراً به شما آسپرین بدهند.داروهای حل‌کننده لخته (ترومبولیتیک یا فیبرینولیتیک). این داروها به تجزیه هرگونه لخته خونی که جریان خون به قلب را مسدود می‌کند، کمک می‌کنند. هر چه داروی ترومبولیتیک زودتر پس از حمله قلبی تجویز شود، قلب کمتر آسیب می‌بیند و احتمال زنده ماندن بیشتر می‌شود.سایر داروهای رقیق‌کننده خون. دارویی به نام هپارین ممکن است از طریق تزریق داخل وریدی (IV) تجویز شود. هپارین باعث می‌شود خون چسبندگی کمتری داشته باشد و احتمال تشکیل لخته در آن کمتر شود.نیتروگلیسیرین. این دارو رگ‌های خونی را گشاد می‌کند. به بهبود جریان خون به قلب کمک می‌کند. نیتروگلیسیرین برای درمان درد ناگهانی قفسه سینه (آنژین) استفاده می‌شود. این دارو به صورت قرص زیر زبانی، قرص بلعیدنی یا تزریقی تجویز می‌شود.مورفین. این دارو برای تسکین درد قفسه سینه‌ای که با نیتروگلیسیرین از بین نمی‌رود، تجویز می‌شود.مسدودکننده‌های بتا. این داروها ضربان قلب را کند کرده و فشار خون را کاهش می‌دهند. مسدودکننده‌های بتا می‌توانند میزان آسیب عضله قلب را محدود کرده و از حملات قلبی در آینده جلوگیری کنند. این داروها برای اکثر افرادی که دچار حمله قلبی می‌شوند، تجویز می‌شوند.داروهای فشار خون به نام مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین (ACE). این داروها فشار خون را پایین می‌آورند و فشار روی قلب را کم می‌کنند.استاتین‌ها. این داروها به کاهش سطح کلسترول ناسالم کمک می‌کنند. کلسترول بد (لیپوپروتئین با چگالی کم یا LDL) بیش از حد می‌تواند شریان‌ها را مسدود کند.جراحی و سایر اقداماتاگر دچار حمله قلبی شده‌اید، ممکن است برای باز کردن شریان مسدود شده، جراحی یا روشی انجام شود. جراحی‌ها و روش‌های درمانی حمله قلبی عبارتند از:آنژیوپلاستی و استنت‌گذاری عروق کرونر. این روش برای باز کردن شریان‌های مسدود شده قلب انجام می‌شود. همچنین ممکن است مداخله کرونری از راه پوست (PCI) نامیده شود. اگر دچار حمله قلبی شده‌اید، این روش اغلب در طول روشی برای یافتن انسداد (کاتتریزاسیون قلبی) انجام می‌شود.در طول آنژیوپلاستی، پزشک قلب (کاردیولوژیست) یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر (کاتتر) را به قسمت تنگ شده شریان قلب هدایت می‌کند. یک بالون کوچک باد می‌شود تا به گشاد شدن شریان مسدود شده و بهبود جریان خون کمک کند.ممکن است در طول آنژیوپلاستی یک لوله توری سیمی کوچک (استنت) در شریان قرار داده شود. استنت به باز نگه داشتن شریان کمک می‌کند. این کار خطر تنگ شدن مجدد شریان را کاهش می‌دهد. برخی از استنت‌ها با دارویی پوشانده شده‌اند که به باز نگه داشتن شریان‌ها کمک می‌کند.پیوند بای‌پس عروق کرونر (CABG). این عمل جراحی قلب باز است. جراح یک رگ خونی سالم را از قسمت دیگری از بدن برمی‌دارد تا مسیر جدیدی برای خون در قلب ایجاد کند. سپس خون از اطراف شریان کرونری مسدود یا تنگ شده عبور می‌کند. این عمل ممکن است به عنوان یک جراحی اورژانسی در زمان حمله قلبی انجام شود. گاهی اوقات چند روز بعد، پس از بهبودی جزئی قلب، انجام می‌شود.توانبخشی قلبیتوانبخشی قلبی یک برنامه ورزشی و آموزشی شخصی‌سازی‌شده است که راه‌های بهبود سلامت قلب را پس از جراحی قلب آموزش می‌دهد. این برنامه بر ورزش، رژیم غذایی سالم برای قلب، مدیریت استرس و بازگشت تدریجی به فعالیت‌های معمول تمرکز دارد. اکثر بیمارستان‌ها توانبخشی قلبی را از همان بیمارستان ارائه می‌دهند. این برنامه معمولاً برای چند هفته یا چند ماه پس از بازگشت به خانه ادامه می‌یابد.افرادی که پس از حمله قلبی در برنامه‌های توانبخشی قلبی شرکت می‌کنند، عموماً عمر طولانی‌تری دارند و احتمال حمله قلبی مجدد یا عوارض ناشی از حمله قلبی در آنها کمتر است. اگر در طول مدت بستری در بیمارستان، توانبخشی قلبی توصیه نمی‌شود، از پزشک خود در این مورد سوال کنید.خودمراقبتیبرای بهبود سلامت قلب، مراحل زیر را دنبال کنید:ورزش. ورزش منظم به بهبود سلامت قلب کمک می‌کند. به عنوان یک هدف کلی، حداقل 30 دقیقه فعالیت بدنی متوسط ​​یا شدید را پنج روز یا بیشتر در هفته هدف قرار دهید. اگر دچار حمله قلبی یا جراحی قلب شده‌اید، ممکن است محدودیت‌هایی در فعالیت داشته باشید. از پزشک خود بپرسید که چه چیزی برای شما بهتر است.یک رژیم غذایی سالم برای قلب داشته باشید. از غذاهایی که چربی اشباع، چربی ترانس، نمک و شکر زیادی دارند، پرهیز کنید یا مصرف آنها را محدود کنید. غلات کامل، میوه‌ها، سبزیجات و پروتئین‌های بدون چربی مانند ماهی و لوبیا را انتخاب کنید.وزن سالم خود را حفظ کنید. وزن زیاد به قلب فشار می‌آورد. اضافه وزن خطر کلسترول بالا، فشار خون بالا و دیابت را افزایش می‌دهد.سیگار نکشید. ترک سیگار مهمترین کاری است که می‌توانید برای بهبود سلامت قلب انجام دهید. همچنین، از قرار گرفتن در معرض دود سیگار دیگران خودداری کنید. اگر نیاز به ترک سیگار دارید، از پزشک خود کمک بخواهید.مصرف الکل را محدود کنید. اگر تصمیم به نوشیدن الکل دارید، در حد اعتدال مصرف کنید. برای بزرگسالان سالم، این به معنای حداکثر یک نوشیدنی در روز برای زنان و حداکثر دو نوشیدنی در روز برای مردان است.معاینات منظم پزشکی انجام دهید. برخی از عوامل خطر اصلی حمله قلبی - کلسترول خون بالا، فشار خون بالا و دیابت - علائم اولیه ایجاد نمی‌کنند.فشار خون، کلسترول و قند خون خود را مدیریت کنید. از پزشک خود بپرسید که چند وقت یکبار نیاز به بررسی فشار خون، قند خون و سطح کلسترول خود دارید.استرس را کنترل کنید. راه‌هایی برای کمک به کاهش استرس عاطفی پیدا کنید. ورزش بیشتر، تمرین ذهن آگاهی و ارتباط با دیگران در گروه‌های حمایتی، برخی از راه‌های کاهش استرس هستند.مقابله و پشتیبانیحمله قلبی ترسناک است. صحبت کردن در مورد احساساتتان با پزشک، یکی از اعضای خانواده یا یک دوست ممکن است مفید باشد. یا صحبت با یک پزشک یا عضوی از گروه حمایتی را در نظر بگیرید. گروه‌های حمایتی به شما این امکان را می‌دهند که با افرادی که رویدادهای مشابهی را پشت سر گذاشته‌اند، ارتباط برقرار کنید.اگر احساس غم، ترس یا افسردگی دارید، به پزشک خود اطلاع دهید. برنامه‌های توانبخشی قلبی می‌توانند به پیشگیری یا درمان افسردگی پس از حمله قلبی کمک کنند.آماده شدن برای قرار ملاقات شماحمله قلبی معمولاً در شرایط اورژانسی تشخیص داده می‌شود. با این حال، اگر نگران خطر حمله قلبی خود هستید، با پزشک خود صحبت کنید. ارزیابی خطر قلبی عروقی می‌تواند برای تعیین سطح خطر شما انجام شود.ممکن است به پزشکی که در زمینه بیماری‌های قلبی آموزش دیده است (متخصص قلب) ارجاع داده شوید.در اینجا اطلاعاتی ارائه شده است که به شما در آماده شدن برای قرار ملاقاتتان کمک می‌کند.کاری که می‌توانید انجام دهیدهنگام تعیین وقت ملاقات، بپرسید که آیا لازم است از قبل کاری انجام دهید، مانند محدود کردن رژیم غذایی. به عنوان مثال، ممکن است لازم باشد قبل از آزمایش کلسترول، مدتی از خوردن یا آشامیدن خودداری کنید.فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:علائم شما، از جمله هر گونه علائمی که به نظر می‌رسد ربطی به بیماری قلبی ندارند، و زمان شروع آنهاسابقه خانوادگی مشکلات قلبی، از جمله بیماری قلبی، سکته مغزی، فشار خون بالا، دیابت یا حملات قلبی زودرساطلاعات شخصی مهم، از جمله استرس‌های عمده اخیر یا تغییرات اخیر زندگیتمام داروها، ویتامین‌ها و سایر مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید، شامل دوز مصرفیسوالاتی که باید از ارائه دهنده خدمات خود بپرسیددر صورت امکان، یکی از دوستان یا اقوام خود را همراه ببرید تا در به خاطر سپردن اطلاعاتی که به شما داده می‌شود، به شما کمک کند.برخی از سوالاتی که باید در مورد پیشگیری از حمله قلبی از پزشک خود بپرسید عبارتند از:برای تعیین سلامت فعلی قلب خود به چه آزمایش‌هایی نیاز دارم؟چه غذاهایی را باید بخورم یا از آنها اجتناب کنم؟سطح مناسب فعالیت بدنی چیست؟هر چند وقت یکبار باید برای بیماری قلبی غربالگری شوم؟من بیماری‌های دیگری هم دارم. چگونه می‌توانم به بهترین شکل این بیماری‌ها را همزمان مدیریت کنم؟آیا بروشور یا مطالب چاپی دیگری وجود دارد که بتوانم داشته باشم؟ چه وب‌سایت‌هایی را پیشنهاد می‌کنید؟از پرسیدن سوالات دیگر دریغ نکنید.چه انتظاری از پزشک خود داشته باشیدارائه دهنده خدمات درمانی شما احتمالاً از شما سوالاتی خواهد پرسید، از جمله:علائم شما چقدر شدید است؟آیا آنها ثابت هستند یا می‌آیند و می‌روند؟چه چیزی، اگر وجود داشته باشد، به نظر می‌رسد علائم شما را بهبود می‌بخشد؟اگر درد قفسه سینه دارید، آیا با استراحت بهبود می‌یابد؟چه چیزی، در صورت وجود، علائم شما را بدتر می‌کند؟اگر درد قفسه سینه دارید، آیا فعالیت شدید آن را بدتر می‌کند؟آیا فشار خون بالا، دیابت یا کلسترول بالا در شما تشخیص داده شده است؟کاری که می‌توانید در این میان انجام دهیدهیچ‌وقت برای ایجاد تغییرات سالم در سبک زندگی، مانند ترک سیگار، خوردن غذاهای سالم و فعال‌تر شدن، زود نیست. اینها گام‌های مهمی در پیشگیری از حملات قلبی و بهبود سلامت کلی هستند.آرژین صداقتآرژین صداقتWed, 19 Nov 2025 16:41:56 +0330https://virgool.ir/@maybe.ial.as7/اختلال-دو-قطبی-bipolar-disorder-eig15lyrzbcfمرور کلیاختلال دوقطبی، که قبلاً افسردگی شیدایی نامیده می‌شد، یک بیماری روانی است که باعث نوسانات شدید خلقی می‌شود. این نوسانات شامل اوج‌های احساسی، که به عنوان شیدایی یا هیپومانیا نیز شناخته می‌شوند، و پایین‌ترین‌ها، که به عنوان افسردگی نیز شناخته می‌شوند، می‌شود. هیپومانیا از شیدایی خفیف‌تر است. وقتی افسرده می‌شوید، ممکن است احساس غم یا ناامیدی کنید و علاقه یا لذت خود را در بیشتر فعالیت‌ها از دست بدهید. وقتی خلق و خوی شما به شیدایی یا هیپومانیا تغییر می‌کند، ممکن است احساس هیجان و شادی (سرخوشی)، پر از انرژی یا به طور غیرمعمول تحریک‌پذیر داشته باشید. این نوسانات خلقی می‌توانند بر خواب، انرژی، فعالیت، قضاوت، رفتار و توانایی تفکر واضح تأثیر بگذارند.دوره‌های نوسان خلقی از افسردگی به شیدایی ممکن است به ندرت یا چندین بار در سال رخ دهد. هر دوره معمولاً چند روز طول می‌کشد. بین دوره‌ها، برخی افراد دوره‌های طولانی ثبات عاطفی دارند. برخی دیگر ممکن است مرتباً نوسانات خلقی از افسردگی به شیدایی یا هر دو افسردگی و شیدایی را به طور همزمان داشته باشند. اگرچه اختلال دوقطبی یک بیماری مادام العمر است، اما می‌توانید با دنبال کردن یک برنامه درمانی، نوسانات خلقی و سایر علائم خود را مدیریت کنید. در بیشتر موارد، متخصصان مراقبت‌های بهداشتی از داروها و گفتاردرمانی، که به عنوان روان‌درمانی نیز شناخته می‌شود، برای درمان اختلال دوقطبی استفاده می‌کنند.Bipolar Disorderعلائمانواع مختلفی از اختلالات دوقطبی و مرتبط وجود دارد:اختلال دوقطبی نوع اول. شما حداقل یک دوره شیدایی داشته‌اید که ممکن است قبل یا بعد از دوره‌های هیپومانیا یا افسردگی اساسی رخ دهد. در برخی موارد، شیدایی ممکن است باعث جدایی از واقعیت شود. به این حالت روان‌پریشی می‌گویند.اختلال دوقطبی نوع دوم. شما حداقل یک دوره افسردگی اساسی و حداقل یک دوره هیپومانیا داشته‌اید. اما هرگز دوره شیدایی نداشته‌اید.اختلال خلق ادواری. شما حداقل دو سال - یا یک سال در کودکان و نوجوانان - دوره‌های زیادی از علائم هیپومانیا و دوره‌های علائم افسردگی را تجربه کرده‌اید. این علائم از افسردگی اساسی شدت کمتری دارند.انواع دیگر. این انواع شامل اختلالات دوقطبی و مرتبط ناشی از برخی داروها یا الکل یا به دلیل یک بیماری پزشکی مانند بیماری کوشینگ، ام اس یا سکته مغزی هستند.این انواع ممکن است شامل شیدایی یا هیپومانیا باشد که از شیدایی خفیف‌تر است و افسردگی. علائم می‌توانند باعث تغییراتی در خلق و خو و رفتار شوند که قابل پیش‌بینی نیستند. این می‌تواند منجر به پریشانی زیادی شود و باعث شود که شما در زندگی دوران سختی را سپری کنید.اختلال دوقطبی نوع دو، نوع خفیف‌تری از اختلال دوقطبی نوع یک نیست. این یک تشخیص جداگانه است. در حالی که دوره‌های شیدایی اختلال دوقطبی نوع یک می‌تواند شدید و خطرناک باشد، افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع دو می‌توانند برای مدت طولانی‌تری افسرده باشند.اختلال دوقطبی می‌تواند در هر سنی شروع شود، اما معمولاً در سال‌های نوجوانی یا اوایل دهه ۲۰ زندگی تشخیص داده می‌شود. علائم می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و علائم ممکن است با گذشت زمان تغییر کنند.مانیا و هیپومانیاشیدایی و هیپومانیا متفاوت هستند، اما علائم یکسانی دارند. مانیا شدیدتر از هیپومانیا است. این بیماری باعث مشکلات قابل توجه‌تری در محل کار، مدرسه و فعالیت‌های اجتماعی و همچنین در کنار آمدن با دیگران می‌شود. مانیا همچنین ممکن است باعث جدایی از واقعیت شود که به عنوان روان‌پریشی شناخته می‌شود. بسیاری از شما برای درمان نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارید.دوره‌های مانیک و هیپومانیا شامل سه یا بیشتر از این علائم هستند:فعال‌تر، پرانرژی‌تر یا آشفته‌تر از حد معمول بودن.احساس تحریف‌شده‌ی رفاه یا اعتماد به نفس بیش از حد.نیاز به خواب بسیار کمتر از حد معمول.پرحرفی غیرمعمول و سریع صحبت کردن.افکار تند داشتن یا پریدن سریع از یک موضوع به موضوع دیگر.به راحتی حواستان پرت می‌شود.تصمیم‌گیری‌های ضعیف. به عنوان مثال، ممکن است به خرید ولخرجی ادامه دهید، ریسک‌های جنسی کنید یا سرمایه‌گذاری‌های احمقانه انجام دهید.دوره افسردگی اساسییک دوره افسردگی اساسی شامل علائمی است که به اندازه کافی شدید هستند که باعث می‌شوند انجام فعالیت‌های روزمره برای شما دشوار باشد. این فعالیت‌ها شامل رفتن به محل کار یا مدرسه و همچنین شرکت در فعالیت‌های اجتماعی و کنار آمدن با دیگران می‌شود.یک دوره شامل پنج یا بیشتر از این علائم است:داشتن خلق و خوی افسرده. ممکن است احساس غم، پوچی، ناامیدی یا گریه کنید. کودکان و نوجوانانی که افسرده هستند می‌توانند تحریک‌پذیر، عصبانی یا خصمانه به نظر برسند.از دست دادن قابل توجه علاقه یا عدم احساس لذت در همه یا بیشتر فعالیت‌ها.کاهش وزن زیاد در صورت عدم رژیم غذایی یا پرخوری و افزایش وزن. وقتی کودکان طبق انتظار وزن اضافه نمی‌کنند، این می‌تواند نشانه افسردگی باشد.خوابیدن خیلی کم یا خیلی زیاد.احساس بی‌قراری یا کندتر از حد معمول عمل کردن.خستگی زیاد یا از دست دادن انرژی.احساس بی‌ارزشی، احساس گناه بیش از حد یا احساس گناه در مواقع غیرضروری.سخت فکر کردن یا تمرکز کردن، یا عدم توانایی در تصمیم‌گیری. فکر کردن، برنامه ریزی یا اقدام به خودکشی.سایر ویژگی‌های اختلال دوقطبیعلائم اختلالات دوقطبی، از جمله دوره‌های افسردگی، ممکن است شامل ویژگی‌های دیگری مانند موارد زیر باشد:پریشانی اضطرابی، زمانی که علائم اضطراب و ترس از دست دادن کنترل را احساس می‌کنید.مالیخولیا، زمانی که احساس غم شدید می‌کنید و از دست دادن عمیق لذت را تجربه می‌کنید.روان‌پریشی، زمانی که افکار یا احساسات شما از واقعیت جدا می‌شوند.زمان بروز علائم ممکن است به صورت زیر توصیف شود:مختلط، زمانی که علائم افسردگی و شیدایی یا هیپومانیا را همزمان دارید.چرخه سریع، زمانی که در سال گذشته چهار دوره خلقی داشته‌اید که بین شیدایی و هیپومانیا و افسردگی اساسی تغییر می‌کنید.همچنین، علائم دوقطبی ممکن است در دوران بارداری رخ دهد. یا علائم می‌توانند با تغییر فصل تغییر کنند.علائم در کودکان و نوجوانانشناسایی علائم اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان می‌تواند دشوار باشد. اغلب تشخیص اینکه آیا این علائم فراز و نشیب‌های معمول هستند یا به دلیل استرس یا تروما، یا اینکه نشانه‌هایی از یک مشکل سلامت روان غیر از اختلال دوقطبی هستند، دشوار است.کودکان و نوجوانان ممکن است دوره‌های افسردگی اساسی، شیدایی یا هیپومانیا متمایزی داشته باشند. اما این الگو می‌تواند با بزرگسالان مبتلا به اختلال دوقطبی متفاوت باشد. خلق و خو می‌تواند در طول دوره‌ها به سرعت تغییر کند. برخی از کودکان ممکن است دوره‌هایی بدون علائم خلقی بین دوره‌ها داشته باشند.قابل توجه‌ترین علائم اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان ممکن است نوسانات شدید خلقی باشد که مانند نوسانات خلقی معمول آنها نیست.چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، با وجود نوسانات خلقی شدید، اغلب نمی‌دانند که بی‌ثباتی عاطفی چقدر زندگی خود و عزیزانشان را مختل می‌کند. در نتیجه، درمان لازم را دریافت نمی‌کنند.اگر شما هم مانند برخی از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی هستید، ممکن است از احساس سرخوشی و چرخه‌های پربارتر بودن لذت ببرید. اما همیشه پس از این سرخوشی، یک فروپاشی عاطفی رخ می‌دهد. این فروپاشی می‌تواند شما را افسرده و فرسوده کند. این می‌تواند باعث شود که در کنار آمدن با دیگران مشکل داشته باشید. همچنین می‌تواند شما را با مشکلات مالی یا قانونی مواجه کند.اگر علائم افسردگی یا شیدایی دارید، به متخصص مراقبت‌های بهداشتی یا سلامت روان خود مراجعه کنید. اختلال دوقطبی به خودی خود بهبود نمی‌یابد. افکار مربوط به خودکشی و عمل به این افکار برای افراد مبتلا به اختلال دوقطبی رایج است. اگر به آسیب رساندن به خودتان فکر می‌کنید، یا اگر یکی از عزیزانتان در معرض خطر خودکشی یا اقدام به خودکشی است، کمک بگیرید. می‌توانید به یکی از اعضای خانواده یا دوستانتان اطلاع دهید، با خط تلفن خودکشی تماس بگیرید، با 110 یا شماره اورژانس محلی خود تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید.تشخیصبرای تشخیص ابتلا به اختلال دوقطبی، ارزیابی شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:معاینه فیزیکی. متخصص مراقبت‌های بهداشتی شما ممکن است معاینه فیزیکی و آزمایش‌های آزمایشگاهی انجام دهد تا هرگونه مشکل پزشکی که می‌تواند باعث علائم شما شود را پیدا کند.ارزیابی سلامت روان. متخصص مراقبت‌های بهداشتی شما ممکن است شما را به یک روانپزشک ارجاع دهد که در مورد افکار، احساسات و الگوهای رفتاری شما با شما صحبت خواهد کرد. همچنین ممکن است به یک سری سؤال پاسخ دهید. با اجازه شما، ممکن است از اعضای خانواده یا دوستان نزدیک خواسته شود تا اطلاعاتی در مورد علائم شما ارائه دهند.نمودار خلق و خو. ممکن است از شما خواسته شود که روزانه از خلق و خو، الگوهای خواب یا سایر عواملی که می‌توانند به تشخیص صحیح و دریافت درمان مناسب کمک کنند، یادداشت برداری کنید.تشخیص در کودکاناگرچه کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال دوقطبی بر اساس همان معیارهایی که برای بزرگسالان استفاده می‌شود، به عنوان اختلال دوقطبی تشخیص داده می‌شوند، اما علائم در کودکان و نوجوانان اغلب الگوهای متفاوتی دارند. این الگوها ممکن است به طور کامل در دسته‌های تشخیصی قرار نگیرند.همچنین، کودکانی که اختلال دوقطبی دارند اغلب با سایر بیماری‌های روانی مانند ADHD یا مشکلات رفتاری تشخیص داده می‌شوند. این می‌تواند تشخیص را پیچیده کند. این کودکان ممکن است نیاز به مراجعه به روانپزشک کودک با تجربه در اختلال دوقطبی داشته باشند.درماندرمان بهتر است توسط پزشکی که بیماری‌های سلامت روان را تشخیص داده و درمان می‌کند (روانپزشک) که در درمان اختلالات دوقطبی و مرتبط مهارت دارد، هدایت شود. تیم مراقبت شما همچنین ممکن است شامل یک روانشناس، مددکار اجتماعی یا پرستار روانپزشکی باشد.اختلال دوقطبی یک بیماری مادام‌العمر است و درمان آن برای مدیریت علائم تجویز می‌شود.بسته به نیازهای شما، درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:داروها. اغلب، برای متعادل کردن خلق و خوی خود باید فوراً مصرف دارو را شروع کنید.درمان مداوم. شما باید تا آخر عمر - حتی زمانی که احساس بهتری دارید - دارو مصرف کنید. اگر مصرف داروی خود را ادامه ندهید، علائم شما ممکن است برگردد، یا تغییرات جزئی خلق و خو می‌تواند به شیدایی یا افسردگی کامل تبدیل شود.برنامه‌های سرپایی فشرده یا برنامه‌ای که شامل بستری جزئی در بیمارستان است. این برنامه‌ها پشتیبانی و مشاوره فشرده‌ای را ارائه می‌دهند که چند ساعت در روز و به مدت چند هفته طول می‌کشد تا به شما در کنترل علائم کمک کند.درمان سوء مصرف الکل یا مواد مخدر. اگر با الکل یا مواد مخدر مشکل دارید، به درمان این سوء مصرف نیز نیاز خواهید داشت. بدون این درمان، مدیریت اختلال دوقطبی می‌تواند بسیار دشوار باشد.بستری در بیمارستان. اگر رفتارهای خطرناکی از خود نشان می‌دهید یا به خودکشی فکر می‌کنید، یا از واقعیت جدا شده‌اید، ممکن است پزشک توصیه کند که در بیمارستان بستری شوید.دریافت درمان سلامت روان در بیمارستان می‌تواند شما را آرام و ایمن نگه دارد و خلق و خوی شما را تثبیت کند. این موضوع چه در دوره شیدایی و چه در دوره افسردگی اساسی صادق است.درمان‌های اصلی اختلال دوقطبی شامل دارو و گفتاردرمانی، که به عنوان روان‌درمانی نیز شناخته می‌شود، برای کنترل علائم است. درمان همچنین ممکن است شامل آموزش و گروه‌های حمایتی باشد.داروهاداروهای مختلفی برای درمان اختلال دوقطبی استفاده می‌شوند. انواع و دوزهای داروهای تجویز شده بر اساس علائم شما تعیین می‌شوند. معمولاً به یک تثبیت‌کننده خلق یا یک داروی ضد روان‌پریشی که به عنوان تثبیت‌کننده خلق عمل می‌کند، نیاز خواهید داشت.داروها ممکن است شامل موارد زیر باشند:تثبیت‌کننده‌های خلق. داروهای تثبیت‌کننده خلق به کنترل دوره‌های مانیک یا هیپومانیک کمک می‌کنند. آنها همچنین ممکن است به دوره‌های افسردگی کمک کنند. مثال‌هایی از این داروها عبارتند از لیتیوم (لیتوبید)، والپروئیک اسید، دیوالپروکس سدیم (دپاکوت، دپاکوت ER)، کاربامازپین (تگرتول، تگرتول XR، اکوئترو و غیره) و لاموتریژین (لامیکتال).داروهای ضد روان‌پریشی. داروهای ضد روان‌پریشی دارای خواص تثبیت‌کننده خلق هستند و بسیاری از آنها توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده برای دوره‌های مانیک یا هیپومانیک یا درمان نگهدارنده تأیید شده‌اند. داروهای ضد روان‌پریشی ممکن است به تنهایی یا همراه با تثبیت‌کننده‌های خلق استفاده شوند. نمونه‌هایی از داروهای ضد روان‌پریشی عبارتند از: اولانزاپین (زیپرکسا، لیبالوی و غیره)، ریسپریدون (ریسپردال)، کوئتیاپین (سروکوئل، سروکوئل XR)، آریپیپرازول (ابیلیفای، آریستادا و غیره)، زیپراسیدون (گئودون)، لورازیدون (لاتودا)، آسناپین (سافریس)، لوماتپرون (کاپلیتا) و کاریپرازین (ورایلار).داروهای ضد افسردگی. پزشک شما ممکن است با احتیاط یک داروی ضد افسردگی را برای مدیریت افسردگی اضافه کند. اما یک داروی ضد افسردگی گاهی اوقات می‌تواند باعث یک دوره مانیک یا هیپومانیک شود. داروهای ضد افسردگی باید همراه با یک داروی تثبیت کننده خلق یا داروی ضد روان‌پریشی تجویز شوند.ترکیب داروی ضد افسردگی-ضد روان‌پریشی.داروی سیمبیاکس ترکیبی از داروی ضد افسردگی فلوکستین و داروی ضد روان پریشی اولانزاپین است. این دارو برای درمان افسردگی دوقطبی تأیید شده است.داروهای ضد اضطراب. بنزودیازپین‌ها ممکن است اضطراب را کاهش داده و خواب شما را بهتر کنند. اما معمولاً به صورت کوتاه مدت استفاده می‌شوند زیرا در صورت مصرف طولانی مدت می‌توانند مورد سوء مصرف قرار گیرند.پیدا کردن داروی مناسبپیدا کردن داروی مناسب برای شما احتمالاً نیاز به کمی آزمون و خطا دارد. اگر یکی از داروها برای شما خوب عمل نکند، ممکن است داروهای دیگری برای امتحان کردن وجود داشته باشد. گاهی اوقات، دو یا سه دارو به طور همزمان استفاده می‌شوند. این فرآیند نیاز به صبر دارد، زیرا برخی از داروها برای تأثیر کامل به هفته‌ها تا ماه‌ها نیاز دارند. ممکن است برای برخی از داروها، نظارت دوره‌ای یا روتین خون لازم باشد.به طور کلی، متخصص مراقبت‌های بهداشتی شما فقط یک دارو را در یک زمان تغییر می‌دهد. این کار برای فهمیدن اینکه کدام داروها علائم شما را با کمترین عوارض جانبی آزاردهنده بهبود می‌بخشند، انجام می‌شود. متخصص مراقبت‌های بهداشتی شما همچنین ممکن است با تغییر علائم شما، نیاز به تغییر داروهای شما داشته باشد.عوارض جانبیممکن است با مصرف داروها عوارض جانبی داشته باشید. برخی از عوارض جانبی ممکن است با تنظیم دوز توسط متخصص مراقبت‌های بهداشتی و عادت کردن بدن شما به داروها بهبود یابند. برای یافتن دارویی که می‌تواند مؤثر باشد و عوارض جانبی کمی داشته باشد، با متخصص مراقبت‌های بهداشتی یا متخصص سلامت روان خود صحبت کنید.داروهای خود را تغییر ندهید یا مصرف آنها را قطع نکنید. اگر داروی خود را قطع کنید، ممکن است عوارض ترک داشته باشید یا علائم شما بدتر شود یا برگردد. ممکن است بسیار افسرده شوید، به خودکشی فکر کنید یا وارد یک دوره مانیک یا هیپومانیک شوید. اگر فکر می‌کنید نیاز به ایجاد تغییر دارید، با متخصص مراقبت‌های بهداشتی خود تماس بگیرید.داروها و بارداریچند داروی اختلال دوقطبی می‌توانند با نقص‌های مادرزادی مرتبط باشند. این داروها ممکن است از طریق شیر مادر به نوزاد منتقل شوند. هر دارویی متفاوت است، بنابراین باید با پزشک خود مشورت کنید. والپروئیک اسید و دیوالپروئکس سدیم هشدار خاصی دارند که باید در دوران بارداری از مصرف آنها اجتناب شود. کاربامازپین، یک تثبیت‌کننده خلق و خو، ممکن است اثر برخی از داروهای ضدبارداری را کاهش دهد.در صورت امکان، قبل از بارداری با پزشک خود در مورد گزینه‌های درمانی صحبت کنید. اگر برای درمان اختلال دوقطبی خود دارو مصرف می‌کنید و فکر می‌کنید ممکن است باردار باشید، فوراً با پزشک خود صحبت کنید.گفتاردرمانیگفتاردرمانی که روان‌درمانی نیز نامیده می‌شود، بخش حیاتی درمان اختلال دوقطبی است. این درمان می‌تواند در محیط‌های فردی، خانوادگی یا گروهی ارائه شود.انواع مختلفی از درمان ممکن است کمک کند، از جمله:درمان ریتم بین فردی و اجتماعی. این درمان بر تثبیت ریتم‌های روزانه، از جمله خواب، بیداری و غذا خوردن تمرکز دارد. یک روال منظم به مدیریت خلق و خو کمک می‌کند. یک روال روزانه برای خواب، رژیم غذایی و ورزش ممکن است به افراد مبتلا به اختلال دوقطبی کمک کند.درمان شناختی رفتاری (CBT). این درمان بر شناسایی باورها و رفتارهای ناسالم و منفی و جایگزینی آنها با باورها و رفتارهای سالم و مثبت تمرکز دارد. CBT می‌تواند به یافتن آنچه که باعث ایجاد دوره‌های دوقطبی شما می‌شود کمک کند. شما همچنین روش‌های مؤثری برای مدیریت استرس و مقابله با موقعیت‌های ناراحت‌کننده یاد می‌گیرید.آموزش روانی. یادگیری در مورد اختلال دوقطبی، که به عنوان آموزش روانی نیز شناخته می‌شود، می‌تواند به شما و عزیزانتان کمک کند تا اطلاعات بیشتری در مورد این بیماری کسب کنید. دانستن اینکه چه اتفاقی می‌افتد می‌تواند به شما کمک کند تا بهترین حمایت را دریافت کنید، مشکلات را پیدا کنید، برنامه‌ای برای جلوگیری از بازگشت علائم تهیه کنید و به درمان پایبند باشید.درمان متمرکز بر خانواده. حمایت و ارتباط خانواده می‌تواند به شما کمک کند تا به برنامه درمانی خود پایبند باشید. همچنین می‌تواند به شما و عزیزانتان کمک کند تا علائم هشدار دهنده نوسانات خلقی را مشاهده و مدیریت کنید.سایر گزینه‌های درمانیبسته به نیازهای شما، متخصص سلامت شما ممکن است درمان‌های دیگری را به درمان افسردگی شما اضافه کند، مانند:درمان با تشنج الکتریکی، که با نام ECT نیز شناخته می‌شود. در طول ECT، جریان‌های الکتریکی از مغز عبور می‌کنند و باعث تشنج مختصر می‌شوند. به نظر می‌رسد ECT شیمی مغز را تغییر می‌دهد که می‌تواند علائم برخی بیماری‌های روانی را معکوس کند. ECT ممکن است گزینه‌ای برای درمان اختلال دوقطبی باشد اگر با داروها بهبود پیدا نمی‌کنید، به دلایل سلامتی مانند بارداری نمی‌توانید داروهای ضد افسردگی مصرف کنید یا در معرض خطر بالای اقدام به خودکشی هستید.تحریک مغناطیسی مکرر ترانس کرانیال، که با نام rTMS نیز شناخته می‌شود. در طول یک سری جلسات درمانی rTMS، امواج مغناطیسی مغز را تحریک می‌کنند تا افسردگی را کاهش دهند. این درمان به عنوان گزینه‌ای برای افراد مبتلا به اختلال دوقطبی که به داروهای ضد افسردگی پاسخ نداده‌اند، در حال بررسی است. به اندازه ECT قدرتمند نیست.کتامین. کتامین همچنین به عنوان یک درمان احتمالی برای افسردگی دوقطبی در حال بررسی است. تحقیقات محدود نشان می‌دهد که کتامین می‌تواند یک درمان کوتاه مدت امیدوارکننده باشد که عموماً به خوبی تحمل می‌شود. نشان داده شده است که این دارو علائم افسردگی را کاهش می‌دهد و افکار خودکشی را کاهش می‌دهد - همه اینها در عرض دو هفته. اما اثرات کتامین شامل علائم تجزیه‌ای در طول درمان است. بیماران ممکن است احساس گیجی، سردرگمی، عدم تعادل یا قطع ارتباط با واقعیت و محیط اطراف داشته باشند.اما برخی از بیماران همچنین گزارش می‌دهند که با وضوح بیشتری فکر می‌کنند و احساس ارتباط بیشتری با دیگران دارند. مطالعات بیشتری برای تعیین نقش کتامین در درمان طولانی مدت اختلال دوقطبی و ایجاد دستورالعمل‌هایی برای استفاده از آن مورد نیاز است.درمان در کودکان و نوجوانانبه طور کلی، متخصصان مراقبت‌های بهداشتی بسته به علائم، عوارض جانبی دارو و سایر موارد، در مورد درمان کودکان و نوجوانان به صورت موردی تصمیم می‌گیرند.به طور کلی، درمان شامل موارد زیر است:داروها. تحقیقات کمتری در مورد ایمنی و اثربخشی داروهای دوقطبی در کودکان نسبت به بزرگسالان وجود دارد، بنابراین متخصصان مراقبت‌های بهداشتی اغلب بر اساس تحقیقات بزرگسالان در مورد درمان تصمیم می‌گیرند. کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال دوقطبی اغلب همان نوع داروهایی را دریافت می‌کنند که بزرگسالان مصرف می‌کنند. به این دلیل که کودکان در مطالعات کمتری شرکت کرده‌اند. اما کودکان می‌توانند نسبت به بزرگسالان به داروها واکنش متفاوتی نشان دهند. برخی از کودکان ممکن است برای بهترین نتیجه نیاز به امتحان کردن بیش از یک دارو داشته باشند.گفتاردرمانی. درمان اولیه و طولانی مدت می‌تواند به جلوگیری از بازگشت علائم کمک کند. گفتاردرمانی، که به عنوان روان‌درمانی نیز شناخته می‌شود، می‌تواند به کودکان و نوجوانان کمک کند تا روال‌های خود را مدیریت کنند، بهتر کنار بیایند، مشکلات یادگیری را مدیریت کنند، مشکلات اجتماعی را بهبود بخشند و پیوندهای خانوادگی و ارتباطات را قوی‌تر کنند. در صورت نیاز، گفتاردرمانی می‌تواند مشکلات سوء مصرف الکل یا مواد مخدر را که در کودکان بزرگتر و نوجوانان مبتلا به اختلال دوقطبی رایج است، درمان کند.آموزش روانی. آموزش روانی می‌تواند شامل یادگیری علائم اختلال دوقطبی و تفاوت آنها با رفتارهای مرتبط با سن، موقعیت و رفتار فرهنگی مناسب فرزند شما باشد.دانستن بیشتر در مورد اختلال دوقطبی همچنین می‌تواند به شما در حمایت از فرزندتان کمک کند.شاید برای شما عجیب باشد ولی فرد بعدی وینسنت ویلم ونگوگ نقاش مشهور پست امپرسیونیست است که ساکن هلند بود. وی از جمله افراد مشهور مبتلا به اختلال دو قطبی بود. او در زمان حیات خود از نظر تجاری موفق نبود و پس از تحمل سال‌ها بیماری روانی، افسردگی و فقر در 37 سالگی از دنیا رفت. نکته جالب دیگر این است که روز جهانی اختلال دو قطبی (World Bipolar Day) هر ساله در ۳۰ مارس و همزمان با سالروز تولد این نقاش هلندی گرامی داشته می‌شود.آرژین صداقتآرژین صداقتWed, 19 Nov 2025 16:13:21 +0330https://virgool.ir/@maybe.ial.as7/اسکیزوفرنی-schizophernia-psiudrjvqxmjمرور کلیاسکیزوفرنی یک بیماری جدی سلامت روان است که بر نحوه تفکر، احساس و رفتار افراد تأثیر می‌گذارد. این بیماری ممکن است منجر به ترکیبی از توهم، هذیان و تفکر و رفتار آشفته شود. توهم شامل دیدن چیزهایی یا شنیدن صداهایی است که توسط دیگران مشاهده نمی‌شوند. هذیان شامل باورهای محکم در مورد چیزهایی است که درست نیستند. به نظر می‌رسد افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ارتباط خود را با واقعیت از دست می‌دهند، که می‌تواند زندگی روزمره را بسیار دشوار کند.افراد مبتلا به اسکیزوفرنی به درمان مادام‌العمر نیاز دارند. این شامل دارو، گفتاردرمانی و کمک به یادگیری نحوه مدیریت فعالیت‌های روزمره زندگی است.از آنجا که بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نمی‌دانند که یک بیماری سلامت روان دارند و ممکن است باور نداشته باشند که به درمان نیاز دارند، بسیاری از مطالعات تحقیقاتی نتایج روان‌پریشی درمان نشده را بررسی کرده‌اند. افرادی که روان‌پریشی دارند که درمان نمی‌شود، اغلب علائم شدیدتری دارند، مدت بیشتری در بیمارستان بستری می‌شوند، مهارت‌های تفکر و پردازش ضعیف‌تری دارند و پیامدهای اجتماعی، آسیب‌ها و حتی مرگ را تجربه می‌کنند. از سوی دیگر، درمان زودهنگام اغلب به کنترل علائم قبل از بروز عوارض جدی کمک می‌کند و چشم‌انداز بلندمدت را بهتر می‌کند.علائم.اسکیزوفرنی شامل طیف وسیعی از مشکلات در نحوه تفکر، احساس و رفتار افراد است. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:توهمات. این زمانی است که افراد به چیزهایی اعتقاد دارند که واقعی یا واقعی نیستند. به عنوان مثال، افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ممکن است فکر کنند که در حال آسیب دیدن یا آزار و اذیت هستند در حالی که اینطور نیست. آنها ممکن است فکر کنند که هدف برخی حرکات یا نظرات هستند در حالی که اینطور نیست. آنها ممکن است فکر کنند که بسیار مشهور هستند یا توانایی زیادی دارند در حالی که اینطور نیست. یا ممکن است احساس کنند که یک فاجعه بزرگ در شرف وقوع است در حالی که این درست نیست. اکثر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی توهم دارند.توهمات. این موارد معمولاً شامل دیدن یا شنیدن چیزهایی است که افراد دیگر مشاهده نمی‌کنند. برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی، این چیزها واقعی به نظر می‌رسند. توهمات می‌توانند با هر یک از حواس رخ دهند، اما شنیدن صداها رایج‌ترین آنهاست.گفتار و تفکر آشفته. گفتار آشفته باعث تفکر آشفته می‌شود. صحبت کردن با دیگران برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی می‌تواند دشوار باشد. پاسخ‌هایی که افراد مبتلا به اسکیزوفرنی به سوالات می‌دهند ممکن است به آنچه پرسیده می‌شود ربطی نداشته باشد. یا ممکن است به سوالات به طور کامل پاسخ داده نشود. به ندرت، گفتار ممکن است شامل کنار هم قرار دادن کلمات نامربوط به روشی باشد که قابل فهم نباشد. گاهی اوقات به این حالت سالاد کلمات می‌گویند.رفتار حرکتی بسیار آشفته یا غیرمعمول. این ممکن است به چندین روش نشان داده شود، از حماقت کودکانه گرفته تا آشفتگی بدون دلیل. رفتار بر روی یک هدف متمرکز نیست، بنابراین انجام وظایف دشوار است. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ممکن است نخواهند از دستورالعمل‌ها پیروی کنند. آنها ممکن است به روش‌هایی حرکت کنند که معمول یا مناسب محیط اجتماعی نیست. یا ممکن است زیاد حرکت نکنند یا اصلاً پاسخ ندهند.علائم منفی. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ممکن است نتوانند مانند قبل از شروع بیماری خود عمل کنند. به عنوان مثال، ممکن است حمام نکنند، تماس چشمی برقرار نکنند یا احساسات خود را نشان ندهند. ممکن است با صدای یکنواخت صحبت کنند و نتوانند احساس لذت کنند. همچنین، ممکن است علاقه خود را به فعالیت‌های روزمره از دست بدهند، از نظر اجتماعی کناره‌گیری کنند و در برنامه‌ریزی برای آینده مشکل داشته باشند. علائم می‌توانند از نظر نوع و شدت متفاوت باشند. گاهی اوقات، علائم ممکن است بهتر یا بدتر شوند. برخی از علائم ممکن است همیشه وجود داشته باشند.افراد مبتلا به اسکیزوفرنی معمولاً در اواخر نوجوانی تا اوایل دهه ۳۰ زندگی تشخیص داده می‌شوند. در مردان، علائم اسکیزوفرنی معمولاً در اواخر نوجوانی تا اوایل دهه ۲۰ زندگی شروع می‌شود. در زنان، علائم معمولاً در اواخر دهه ۲۰ تا اوایل دهه ۳۰ زندگی شروع می‌شود. همچنین گروهی از افراد - معمولاً زنان - وجود دارند که در سنین بالاتر تشخیص داده می‌شوند. تشخیص اسکیزوفرنی در کودکان رایج نیست.علائم در نوجوانانعلائم اسکیزوفرنی در نوجوانان مانند بزرگسالان است، اما تشخیص دقیق این بیماری ممکن است دشوارتر باشد. دلیل این امر این است که برخی از علائم اولیه اسکیزوفرنی - مواردی که قبل از توهم، هذیان و بی‌نظمی رخ می‌دهند - معمولاً در بسیاری از نوجوانان مشاهده می‌شود، مانند:کناره‌گیری از دوستان و خانواده.عملکرد ضعیف در مدرسه.مشکل در خواب.احساس تحریک‌پذیری یا افسردگی.بی‌انگیزگی.همچنین، استفاده از داروهای تفریحی مانند ماری‌جوانا، محرک‌هایی مانند کوکائین و مت‌آمفتامین یا مواد توهم‌زا می‌تواند علائم مشابهی ایجاد کند. در مقایسه با بزرگسالان مبتلا به اسکیزوفرنی، نوجوانان مبتلا به این بیماری ممکن است کمتر دچار هذیان و بیشتر دچار توهم شوند.چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟افراد مبتلا به اسکیزوفرنی اغلب نمی‌دانند که یک بیماری روانی دارند که نیاز به مراقبت پزشکی دارد. در نتیجه، خانواده یا دوستان اغلب باید به آنها کمک کنند.کمک به کسی که ممکن است اسکیزوفرنی داشته باشداگر افرادی را که می‌شناسید علائم اسکیزوفرنی دارند، با آنها در مورد نگرانی‌هایتان صحبت کنید. اگرچه نمی‌توانید آنها را مجبور به درخواست کمک کنید، می‌توانید آنها را تشویق و حمایت کنید. همچنین می‌توانید به آنها در یافتن یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی یا متخصص سلامت روان کمک کنید.اگر افراد برای خود یا دیگران خطرناک هستند، یا غذا، لباس یا سرپناه ندارند، ممکن است لازم باشد برای کمک با ۹۱۱ در ایالات متحده یا سایر مراکز اورژانس تماس بگیرید. یک متخصص سلامت روان باید آنها را ارزیابی کند.برخی از افراد ممکن است نیاز به بستری اضطراری در بیمارستان داشته باشند. قوانین مربوط به درمان سلامت روان علیه یک فرد در ایالت‌های مختلف متفاوت است. می‌توانید برای جزئیات بیشتر با سازمان‌های بهداشت روان جامعه یا ادارات پلیس در منطقه خود تماس بگیرید.افکار و رفتار خودکشیافکار و اقدام به خودکشی در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بسیار بالاتر از حد متوسط ​​است. اگر فردی در معرض خطر خودکشی است یا اقدام به خودکشی کرده است، مطمئن شوید که کسی در کنار آن فرد می‌ماند. با یک خط تلفن ویژه خودکشی تماس بگیرید. در ایالات متحده، برای تماس با خط تلفن خودکشی و بحران ۹۸۸ که ۲۴ ساعت شبانه‌روز و هفت روز هفته در دسترس است، با شماره 110 (در ایران ) تماس بگیرید یا پیامک ارسال کنید. یا از چت خط تلفن استفاده کنید. خدمات رایگان و محرمانه هستند.درمان مناسب اسکیزوفرنی می‌تواند خطر خودکشی را کاهش دهد.عللمشخص نیست چه چیزی باعث اسکیزوفرنی می‌شود. اما محققان معتقدند که ترکیبی از ژنتیک، شیمی مغز و محیط می‌تواند در آن نقش داشته باشد.تغییرات در برخی از مواد شیمیایی طبیعی مغز، از جمله انتقال‌دهنده‌های عصبی به نام دوپامین و گلوتامات، ممکن است در اسکیزوفرنی نقش داشته باشند. مطالعات تصویربرداری عصبی، تغییراتی را در ساختار مغز و سیستم عصبی مرکزی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نشان می‌دهد. در حالی که محققان هنوز نتوانسته‌اند این یافته‌ها را در درمان‌های جدید به کار گیرند، یافته‌ها نشان می‌دهد که اسکیزوفرنی یک بیماری مغزی است.عوامل خطراگرچه علت اسکیزوفرنی مشخص نیست، اما به نظر می‌رسد این عوامل احتمال ابتلا به اسکیزوفرنی را بیشتر می‌کنند:سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی.تجربیات زندگی، مانند زندگی در فقر، استرس یا خطر.برخی از مشکلات بارداری و زایمان، مانند عدم تغذیه کافی قبل یا بعد از تولد، وزن کم هنگام تولد، یا قرار گرفتن در معرض سموم یا ویروس‌ها قبل از تولد که ممکن است بر رشد مغز تأثیر بگذارند.مصرف داروهای روانگردان - که روانگردان یا روانگردان نیز نامیده می‌شوند - در نوجوانی یا بزرگسالی.عوارضاسکیزوفرنی در صورت عدم درمان، می‌تواند منجر به مشکلات شدیدی شود که بر هر حوزه زندگی تأثیر می‌گذارد.عوارضی که اسکیزوفرنی ممکن است ایجاد کند یا با آنها مرتبط باشد عبارتند از:خودکشی، اقدام به خودکشی و افکار خودکشی.اختلالات اضطرابی و اختلال وسواس فکری-عملی، که با نام OCD نیز شناخته می‌شود.افسردگی.سوءمصرف الکل یا سایر مواد مخدر، از جمله نیکوتین.عدم توانایی در کار یا حضور در مدرسه.مشکلات مالی و بی‌خانمانی.انزوای اجتماعی.مشکلات سلامتی و پزشکی.قربانی شدن.رفتار پرخاشگرانه یا خشونت‌آمیز، اگرچه افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بیشتر احتمال دارد که مورد حمله قرار گیرند تا حمله به دیگران.پیشگیریهیچ راه مطمئنی برای پیشگیری از اسکیزوفرنی وجود ندارد. اما پایبندی به برنامه درمانی می‌تواند به جلوگیری از بازگشت یا بدتر شدن علائم کمک کند. محققان امیدوارند که کسب اطلاعات بیشتر در مورد عوامل خطر اسکیزوفرنی منجر به تشخیص و درمان زودهنگام شود. تحقیقات نظری دنباله‌رو استراتژی‌هایی هستند که ممکن است بیماری اسکیزوفرنی را کاهش دهند. به دنبال یک روش برای درک آنچه در سطح ژنتیک و عصبی اتفاق می‌افتد تا یک بیماری به‌حساب بیاید، به‌طوری‌که مداخلات زیست پزشکی می‌توانند گسترده شوند. با این حال، آثار متعدد و متنوع ژنتیکی به هر اندازه که کوچک باشند، تعامل با محیط زیست را با مشکل مواجه می‌کنند. متناوباً، استراتژی‌های بهداشت عمومی می‌توانند عوامل انتخابی اقتصادی و اجتماعی باشند که در گروه‌های خاص به میزان بالایی از اسکیزوفرنی، به عنوان مثال در ارتباط با مهاجرت، قومیت یا فقر، به هم مرتبط هستند. گروه گسترده‌ای از استراتژی‌ها می‌توانند از خدمات مربوط به اطمینان از بارداری سالم و رشد سالم، از جمله در مناطق توسعه روانی مانند شناخت اجتماعی حمایت کنند. با این حال، به اندازه کافی شواهد و مدارکی دال بر اجرای ایده‌هایی که در زمان فعلی وجود دارند، و تعدادی از مسائل گسترده‌تری که مختص اسکیزوفرنی باشند موجود نیست.استفاده از ریسپریدون برای کاهش میزان اسکیزوفرنی ( درمان قطعی نیست )آرژین صداقتآرژین صداقتFri, 14 Nov 2025 18:17:03 +0330