https://virgool.ir/feed/@max451076اینجا آینه ای از دغدغه های پنهان دل شماست.من خانم نیروانا با قلمم به سراغ رازها وتفاوت های آدم ها می روم.تا از دورن زیبایی هارا پیداکنیم قلم مو در دست ماست...fa2026-11-10 19:01:30https://files.virgool.ir/upload/users/4949051/avatar/MGNdNJ.pnghttps://virgool.ir/@max451076https://virgool.ir/@max451076/فرار-از-پشت-پنجره-با-کسی-که-فکرش-را-هم-نمی-کنی-heohc2pqxvrs•این بار همان پنجره است، همان باغ است، اما من، همان منِ همیشگی نیستم!با شنیدن آواز صبحگاهی پرندگان، ناخودآگاه به سمت پنجره کشیده می‌شوم. چشمانم را می‌بندم و بوی خوش بهار را از اعماق وجودم حس می‌کنم؛ اما این کافی نیست. با دلی لرزان و قدم‌هایی آرام، به سمت در حرکت می‌کنم. دستگیره در دستانم است، اما توان باز کردنش را ندارم. امروز فاصله میان من و جهانِ بیرون، فقط همین دستگیره است. نه صدای شوهرم مانع است، نه پدرش و نه کنایه‌های دیگران؛ به جز یک صدا: «ت ر س». صدای «ق ا ن و ن»؛ بدون محرم، بدون چادر، بدون زینتِ چهره، بدون خیلی چیزها...به عقب برمی‌گردم؛ قدم اول، قدم دوم، قدم سوم... دلم می‌ایستد. فقط سه قدم؛ آن هم نصفه‌ونیمه. چکه‌های عرق را روی صورتم احساس می‌کنم. دستانم شل شده‌اند، ولی پاهایم سنگین‌تر از هر وزنه‌ای است.با باز شدن در، چنان هول می‌شوم که انگار کسی مرا در حین دزدی گرفته باشد؛ اما با چیزی روبرو می‌شوم که در یک نگاه و در یک لحظه، تمام دنیایم را تغییر می‌دهد. با چشمان معصومش خیره در چشمان درشتم می‌شود؛ با لبخندی که اوجِ عشق و آرامش را تزریق می‌کند. دستان کوچک اما پرقدرتش را سمتم دراز می‌کند و مرا به سمت در می‌برد. انگار فهمیده بود زبانم بند آمده؛ با آن مغز کوچولو ولی پرادعایش سکوت می‌کند و من بی‌اختیار، به دنبال قدم‌های کوچکش راه می‌افتم.دروازه‌های زندانم را یکی‌یکی باز می‌کرد و من نیز با چشمان بارانی‌ام، بعد از مدت‌ها پا به بیرون می‌گذاشتم؛ با جنسی از همان مردها، از همان قماش، اما با تفکری کاملاً متفاوت. این بار در دستان کوچک او، نه کلید باغ، بلکه کلید آزادی‌ام را یافتم که به سمتم دراز شده بود. به خود آمدم و یک بار دیگر به یاد آوردم که من، همان زنِ قویِ داستانِ خودم هستم. با دستان لرزان اما قوی‌تر از چند لحظه پیش، کلید را در قفل باغ آرزوهایم چرخاندم.با هم وارد شدیم. در آن لحظه من فقط مردی را می‌دیدم که در وجود پسر شش ساله‌ام ظاهر شده بود. در مقابلش زانو زدم تا شیرمردم را در آغوش بکشم که گفت: «مادر! امروز من تو را آوردم بیرون تا یاد بگیری هر روز مرا بیرون ببری و با من و عمران بازی کنی؛ درست مثل وقتی که در خانه بازی می‌کنی. باشه؟» با سر حرفش را تأیید می‌کنم.من آن حسی را که پشت پنجره داشتم، حالا دیگر ندارم؛ ولی در عوض، نفس‌های آزاد می‌کشم. به آسمان آبی نگاه می‌کنم، به زمین نگاه می‌کنم و چنان چرخ می‌زنم که سن و سالم را از یاد می‌برم.امروز یاد گرفتم که من یا تو، اگر فقط یک دست کوچک یا یک نوشته کلامیِ کوچک ولی قوی پیدا کنیم، راهمان خودبه‌خود باز می‌شود. گاهی قدرت کلمات، از هر قانون نانوشته‌ای قوی‌تر است.ترس‌ها فقط پشت پنجره می‌مانند...✍️ نویسنده: نیرونا✍️خانم نیروانا✍️خانم نیرواناSat, 10 Oct 2026 12:44:21 +0330https://virgool.ir/@max451076/زنی-در-پشت-پنجره-bac7ivj9hpptکنار پنجره اتاق ایستاده‌ام و با لذت به باغ بزرگ میوه نگاه می‌کنم. به هر جا که چشم می‌اندازم، خیره‌کننده است! تمام اطراف باغ پر از درختان آلو، بادام و انار است. آهی می‌کشم و به پرنده‌هایی که زیبایی باغ را با تمام وجود حس می‌کنند، حسادت می‌کنم؛ منی که مجبورم از پشت شیشه پنجره نگاه کنم.آواز پرنده‌ها که گاهی روی درختان و گاهی وسط باغ، روی جوی‌های انگور می‌نشینند، حس دلگرمی به من می‌دهد. ناخودآگاه لبخند می‌زنم. ساعت‌ها کنار پنجره خیره به پرنده‌ها وقتم را سپری می‌کنم، آسمان و زیبایی بیرون را نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم که چه بودم؟ چه شدم؟ و چه خواهد شد؟ولی هرچه بود و هرچه می‌شد، من همان زن قویِ داستان زندگی خودم و صدای زن‌های دیگرم. به این حسم خیلی باور دارم و مطمئنم روزی می‌رسد که صدای زن‌هایی باشم که سال‌ها «ظلم» را در سکوت تماشا کردند!با سرصدا و هیاهوی بچه‌هایم به خودم می‌آیم. می‌بینم اتاقی که تا چند لحظه پیش خیلی منظم و مرتب بود، حالا بالشت‌هایش به‌هم‌ریخته و اسباب‌بازی‌ها هر کدام به سویی پراکنده‌اند. صدای جروبحثشان مرا به خود می‌آورد. می‌روم روی بالکن خانه و تماشایشان می‌کنم. خنده روی لبانم عمیق‌تر می‌شود؛ مهران، پسر شش‌ساله‌ام گاو شده و عمران، پسر چهارساله‌ام گوسفند!مهران می‌گوید: «حهووووم، حههههوم، حهووووم می‌خورمت!»عمران پاسخ می‌دهد: «بههه، بههه، بههه، من را نخور، من خوشگلم!»نگاهی می‌اندازم به گاو و گوسفندهای واقعی که در گوشه‌ای از حیاط هستند؛ گاهی سرشان را بالا می‌آورند و دوباره در آبشخورشان فرو می‌برند. در قسمت دیگر حیاط، برگ‌های بزرگ کدو تنبل و بوته‌های توت‌فرنگی که برگ و شاخه‌هایشان روی هم رفته و به شکل آبشار درآمده، بسیار چشم‌گیر و زیباست. نفس عمیقی می‌کشم و بوی خوش گل‌های رنگارنگ را به ریه‌هایم می‌کشم.با خودم می‌گویم: خدایا! کمکم کن تا پسرانم را طوری تربیت کنم که «زن» را نه مایه ضعف، بلکه نقطه قوت بدانند. من باید کاری کنم تا فردا و پس‌فردا که عاقل و بالغ شدند، طرز دیدشان با طرز دید پدرشان کاملاً متفاوت باشد. اما چطور؟ نمی‌دانم؛ فقط این را می‌دانم که نسل آینده باید درک کند نباید قهرمانیِ زن‌ها در پشت زورگویی مردها پنهان بماند. من قول می‌دهم که سکوت نکنم؛ بایستم، بگویم و ببینم.با دلی شکسته اما قوی، سرم را بالا می‌گیرم و می‌گویم: آیا من مثل تو به دنیا نیامده‌ام؟ پس این‌ همه تفاوت چرا؟ خدایی که مرد و زن را از یک بطن آفرید، زمین و آسمان را به هردو هدیه داد؛ ولی امروز تو برایم محدودیت گذاشتی و خودت در این جهان زیبا حس می‌کنی، قدم می‌زنی و می‌بینی!مرا فراموش کرده‌ای؛من همان دختری‌ام که روزی با شیرین‌زبانی‌اش لبخند بر لبانت می‌نشاند.من همان خواهری‌ام که روزی دانه‌های محبت را در دلت کاشت.من همان زنی‌ام که مسئولیت بار سنگین خانه و خانواده را پشت لبخندش پنهان می‌کند تا خستگی مردش را برطرف کند.من همان مادری‌ام که باعث شد چشمان زیبای تو این جهان را ببیند.امروز چرا من باید محروم از زیبایی‌های جهان باشم؟چرا؟نویسنده: خانم نیروانا✍️خانم نیروانا✍️خانم نیرواناWed, 07 Oct 2026 08:00:06 +0330https://virgool.ir/@max451076/پناهگاه-قلم-khpubptrwogzبه پناهگاه قلم من خوش آمدید. من زنی افغانستانی، از جنس غم و درد، اما قوی مثل پولاد هستم. از دردها و غم‌هایم کلبه‌ای ساختم بنام "پناهگاه قلم"؛ در این زمینه زندگی، هزاران بار زمین‌گیر و خاکستر شدم، اما قلمم مرا قوی‌تر ساخت و امروز با گام‌هایی محکم رو به آینده حرکت می‌کنم. در این مسیر، همسفر نوشته‌های من باشید.✍️خانم نیروانا✍️خانم نیرواناTue, 06 Oct 2026 00:57:34 +0330