https://virgool.ir/feed/@matin.psfa2026-11-11 21:47:55https://files.virgool.ir/upload/users/699159/avatar/Oi5UW7.pnghttps://virgool.ir/@matin.pshttps://virgool.ir/@matin.ps/من-همان-میخ-هستم-h3hqgmt5qhkgنشسته ام به در نگاه میکنم... دریچه آه میکشد ... جوانی‌ام در این امید پیر شد.من، من نبودم؛ ما بودیم. در کنار هم. خانه‌مان کیلومتر ها بالاتر از دریا بود. اکسیژن همسایه ما بود. گاهی ابرها میهان خانه‌مان بودند. گاهی آنقدر به هم نزدیک می شدند که دعوایشان میشد؛ بر سرهم فریاد می کشیدند و در نهایت آنقدر گریه میکردند که از خجالت محو می شدند.ما، استوار بودیم. ما، معدن آهن بودیم.اما این بار آتش جدایی بین مان افتاد. به یک بار متلاشی شدیم. پیوندمان گسسته شد. گاهی آنقدر دستان یکدیگر را محکم میگرفتیم که مته های فولادی شان در برابر پیوند مان بی اثر بودند. پس متوسل به انفجار و آتش می شدند.حرارت و اندوه این جدایی آنقدر در ما نفوذ کرد که خون مان به جوش آمد. شدیم آب روان؛ دیگر جسم مان توان ایستادن نداشت.هر یک سلول تنگ و تاریکی داشتیم که باید واردش می شدیم. آن جا خانه جدیدمان شد. روزها پی در پی شب ها و شب ها نیز به دنبال روز ها می دویدند. در من اما چراغ وفاداری کم‌کم کم سو شد و به یک باره ، خاموش...دیگر تمام وجودم شده بود همان اتاق تنگ و تاریک. این سلول انفرادی جوهره وجودم را به شکل خود درآورد. قامتی بلند داشتم؛ صاف و صیقلی. نامم شد میخ...سرانجام ازاد شدم. وارد جعبه ای فراخ شدم. جمع زیادی را همانند خویش دیدم. آن ها نیز رمقی برای سخن گفتن نداشتند. دورگردون چرخید و چرخید تا روزی پایم را فروکردند در تن دو پایه چوبی. شدم پیوند دو چوب عاشق. ما محکم بودیم اما فکر کنم آن ها توانایی این همه عشق و علاقه را نداشتند. ناگهان درهم شکستند. شعله آتش از شومینه زبانه کشید. ما در امان بودیم. اما آن شب باد سرگردان تر و یاغی تر شده بود. شراره های آتش را به سمت ما شلیک کرد. آتش به وجود دوستانم رخنه کرد. آن ها سوختند و نابود شدند.در آن لحظه خونم به جوش آمد. سرخ شدم. اما فقط به تماشا نشسته بودم و توان حرکت نداشتم. کمرم خم شده بود و دیگر نمیتوانستم سرم را بالا بگیرم. دوباره روزگار دویدن را از سر گرفت....میانه های پاییز بود. آن لحظه که نه روز است نه شب. پیر نجار چکش سرزنش را بر سرم میکوبید.تصمیم گرفتم که سرم را بالا بگیرم و جبران کنم. پس عین همان روز ها عین سرو با وقار ایستادم. در نهایت با چکش دیوار را فرو کرد در من. قاب عکسی زیبا را انداخت بر دوشم. اما، اما به یک باره قامتم خم شد و قاب عکس افتاد... شکست.... و دوباره من باختم. پیرمرد من را از دیوار کند و انداخت گوشه انبارش.MatinMatinTue, 15 Feb 2022 13:10:59 +0330https://virgool.ir/@matin.ps/کلافگی-و-درنهایت-شروع-دوباره-cahl33lndkitخسته ام؛ ترسیده ام؛ عذاب وجدان دارم؛ میخواهم که بتوانم و اراده داشته باشم.و مهم تر اینکه کلافه ام؛ کلافه، کلافه، کلافهبارها تصمیم گرفتم، بارها خواستم، بارها شروع کردم، بارها انجام دادم، اما بارها پیمانم را شکستم. خودم هم شکسته شدم. در تلاشم از آدم ها فاصله بگیرم. از آن‌ها دور شوم. دوست ندارم زیاد مرا بشناسند. دوست ندارم به یک باره به من وابسته شودند. چون می ترسم. می ترسم که مبادا خرده شیشه های شکسته ام را پیداکنند و مرا طرد کنند.دوباره با خودم لج کردم. عین همان دفعه های قبلی. دیگر خسته شدم. چرا نمیتوانم کمی با ثبات تر باشم. چرا نمیتوانم کمی با اراده داشته باشم؟آه اراده!! مشکل اینجاست. مشکل که نه؛ باید گفت فاجعه. بااااید متعهد بشوم. گوگل مرا کمک میکند. تا میتوانم راه های متعهد شدن را میخوانم. دوباره و سه باره. اما خواندن کافی نیست. باید عمل کرد. باید ایمان داشت. اما ..... دوباره جا می زنم. دوباره زیر قولم میزنم. و دوباره شکسته میشوم.هربار از خودم می پرسم، بالاخره کِی؟ آن روزی که به خودم افتخار کنم و بگویم آری من با اراده ام و بگویم من میتوانم خودم را کنترل کنم کجاست؟باید کارهایم را مرتب پشت هم بچینم. باید خودم را مشغول کنم. باید فکرم را خالی کنم. خالی از زنگ‌زدگی. خالی از نمی توانم. امروز میخواهم نمی توانم هایم را دفن کنم. البته میشود سوزاندشان. اگر بسوزانمشان دیگر دستم بهشان نمیرسد تا به نمی توانم هایم متوسل شوم. حتی دیگر آدرسشان را هم نمی شود پیدا کرد. در ضمن اگر نمی توانم هایم را دفن کنم ممکنه است خاک را نیز آلوده کند و درخت سیب مان و همچنین انگورمان و بوته های گل سرخ و سفیدمان را خشک کند و آن ها حس کنند که نمی توانند.ایده خوبی است. موافقید؟ اما یه جای کار هنوز می لنگد: اگر من قبول کنم که میتوانم اما خودم را مجبور به انجام آن نکنم چه؟ آه و دوباره بهانه ای دیگر! فکر میکنم به همان مشکل اراده برگردد. میتوان از اصل متمم کمک گرفت و بی ارادگی را سوزاند. اینگونه فقط اراده را در اختیار خواهم داشت. اما این روش به دلم نمی نشیند. باید راهکار دیگه ای را برگزینم.به خود هدیه بدهم؟ آخر چه هدیه ای؟ ماه هاست که به این موضوع فکر میکنم اما هدیه ای که بتواند مرا به سمت خوب بودن هل دهد پیدا نکردم. اما یه لحظه ..... فکرمیکنم هدیه حتما نباید یه وسیله یا خوراکی باشد. مثلا برای من که به چرخیدن در فضای مجازی عادت دارم و همچنین علاقه هم دارم؛ این موضوع میتواند مرا به انجام کارهایم سوق دهد. آری از نقطه ضعفم بر علیه خودم استفاده میکنم. هاهاهاهااما موجودی به نام وسوسه وجود دارد. که البته آدم خوبی است و دوستش دارم و گاهی مرا به سمت خوبی ها هل میدهد و گاه مرا به تنبلی دعوت میکند. :/ پس نمیشود او را سوزاند. ----- ------ ----- فعلا برای اهلی کردن او راهکاری ندارم بنظرم اول از شر بقیه شان خلاص شوم.راستیییییی ببینید اگر رو عضله های اراده ام کار کنم و آن ها را به اندازه کافی ورزیده کنم شاید خود آقا یا خانم وسوسه هم دیگر روش نشود و بیاید مرا اذیت کند . :)فلسفه ای هم به اسم زمان وجود داره. مشکل از جایی شروع میشه که: فکر می کنیم زمان زیادی داریم.... یا شاید فکر می کنیم دیگه زمان نداریم.... فکر به زمان ؛ فکر به دیره...!  فکر به اینکه بعدا انجامش میدم ؛ فکر به اینکه دیگه نمی تونم انجامش بدم .. میدونی وقتی به زمان فکر می کنیم... گاهی برای خودت خیال راحت میخری که از یک جایی به بعد تبدیل به درد میشه و گاهی غصه و حسرت میخری که بازم درد ایجاد میکنه! فقط میشه اینجا بود و کاری رو که الان می تونی انجام بدی انجام بده.راستشو بخواین الان که دارم اینا رو میگم ذهنم پر از اما و اگر ها و نمیدونم هاست. مثلا : اگر هنگام سوزاندن نمیتوانم ها دود آتششان برود داخل بینی ام و دوباره وارد بدنم شود چه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ یا اینکه شاید کلا من دارم اشتباه میکنم. اصلا شاید دارم خودمو گول میزنم؟آقا ببینین انسان با امید زنده س . من که ده ها بار رفتم اما نشده بذارین این دفعه با این ترفند برم. امروز 5 شنبه س و از جمعه شروع میکنم کارو. خوبه؟؟؟ آره داوشم. میشه. میشهههههه . میدونین این دفعه با دفعه های قبل فرق داره و اینکه دارم توی ویرگول مینویسم. حداقل برای اینکه آبروم نره اینجا تلاشمو میکنم باوفعلا!MatinMatinThu, 02 Dec 2021 14:16:54 +0330https://virgool.ir/@matin.ps/می-نویسم-چون-قلبم-میخواهد-twrgzrsrrh4yبالاخره رسیدم. هوا بس ناجوانمردانه سرد است. نوک بینی ام یخ زده بود. باید یک کلاه دیگر بخرم . حس میکنم گوش هایم قرمز شده اند. در ضمن جیب هایم هم زمانی دست هایم را گرم میکنند که دستانم رو داخلشان فرو ببرم. اما زمانی که مجبورم پلاستیکِ میوه ها و خرت های پرت هایی که خریده ام دستم باشد یا آن کیف قهوه ای چرمی ام که کم کم دسته اش پوسیده میشود، دست هایم کاملا بی حس میشوند. پس یک جفت دستکش هم نیاز دارم.کلیدم را از توی جیب پالتو ام بیرون میاورم تا در خانه را باز کنم. آه ! در دوباره باز است! حتی در کاروانسرا هم چهارتاق باز نیست:/پله ها تاریک هستند اما هنوز جلوی پایم را میتوانم ببینم. همیشه صدای زار زدن این طبقه اولی نصف ساختمان را در برمیگرد. امروز صبح حتی وقتی که سر کلاس بودم هم صدای آن پسر در گوشم بود. بوی غذاهای لذیذ آن پیرزن هم همیشه راه رو را پر میکند. واقعا با سلیقه و مهربان است. حتی چند باری برایم از آن کیک های هویجش و سوپ مرغی که مرا یاد دست پخت مادرم می اندازد برایم آورده بود.بالاخره رسیدم به طبقه سوم. کلیدم را وارد قفل زنگ زده در چوبی ام میکنم. اول باید آن را کمی به داخل هل بدهم تا باز شود. در ضمن باید یادم باشد که این دفعه کمی روغن بزنم به لولا هایش آخر صدایش تنم را مور مور میکند.آه. هوای اتاق حتی از بیرون سرد تر است. آب داخل کتری به طور کل یخ زده. ترک روی شیشه اتاقم هم کم کم کل پنجره را در بر گرفته و امیدوارم دوباره آن بچه های جیغ جیغو توپ شان را به سمت پنجره ام شوت نکنند. بخاری را روشن کردم اما هنوز خیلی مانده که حتی خود بخاری گرم شود. یخ آب کتری هم هنوز آب نشده که بتوانم خودم را با یک لیوان چایی گرم کنم.وسایل نگارش را آماده کردم که شروع به نوشتن بکنم. کاغذ هایی که دیروز از آن مغازه کنار دانشگاه خریده بودم بوی خوبی میدادند. فکر کنم همان بویی است که همیشه پدر لباس هایش را با آن خوشبو میکرد. آه چقدر دلم برایشان تنگ شده. هنوز جواب نامه ای را که دو هفته پیش برایشان فرستاده بودم را برایم نفرستاده اند......خب کم کم دارم گرم میشوم. چایی ام آماده است و حدودا بیست تا سی صفحه از داستانم را نوشته ام. به عنوان اولین تجربه ام در نویسندگی داستان جذابی شده. حتی دیروز دوست قدیمی ام به زور داستانم را گرفت تا بخواند. هوز هم نمی دانم چرا این کار را شروع کردم اما همین کافی که قلبم نوشتن را دوست دارد....بریم سراغ درس؟؟ I can, I have to and i willدر حال ادامه دادن....آقا خیلی میشد بهتر بنویسمش و گسترشش بدم ولی خب راستش طاقت نیاوردم. مخصوصا اون آخرش رو خیلی خوب تموم نکردم. اگه ایده ای داشتین ممنون میشم بگید. :)) پس فعلا ....MatinMatinWed, 01 Dec 2021 18:11:02 +0330https://virgool.ir/@matin.ps/اولین-حرفای-من-توی-ویرگول-o5zrrckrnpywهاهاهاهاهاجدیدا که دارم با آدمای بیشتر و متفاوتی برخورد میکنم دارم بیشتر میفهمم که چقدر آدما در عین سادگی میتونن پیچیده باشن. دارم میفهمم که شناختن یه آدم به این معنی نیست که اون فرد چه رنگی رو دوست داره یا چه فصلی رو دوست داره؟ بلکه یه عاااااااااااالمه چیز متفاوت هست که ما از اون آدم نمیدونیم؛ تازه وقتی که اون فرد روی صورتش ماسک بزنه و خودش رو جور دیگه ای جلوه بده دیگه اصلا یه کار خیلی خیلی سختی میشه.من همیشه فکر میکردم که آدم منطقی ای هستم و همچنین همیشه توی این تست های شخصیتی آدم درون گرا و منطقی ای بودم. اما الان یهو فرق کرده همه چیز. جدیدا زیاد احساساتی میشم و اینو زمانی بیشتر درک میکنم که در میون جمع دوستام قرار میگیرم.....اصلا به دوستام حسودیم میشه آخه همشون ثبات دارن. مگه من یه نوجوون 16 ساله نیستم؟ مگه اونا مثل من نوجوون نیستن؟ پس چرا اینقدر حال من بالا و پایین داره؟ حتی خیلی گشتم یکی عین خودمو پیدا کنم اما هیچکس اینجوری نمیشه. البت از حق نگذریم جدیدا دو نفر هستن که خیلی باهاشون حال میکنم و دوسشون دارم ولی بقیه ماجرا بماند ....خلاصه که معمولا با خودم دارم دعوا میکنم که پسر! این چه وضعیه؟ها؟ بگو دیگه.به عنوان اولین نوشته، نمیدونم خوب شد یا نه؟ احتمالا دو سه ساعت دیگه به این نتیجه برسم که چقدر چرت و پرت نوشتی متین!! و در آخر ممکنه پاکش کنم. اما فعلا نظرم اینه که خوبه :)MatinMatinTue, 23 Nov 2021 11:54:36 +0330