https://virgool.ir/feed/@masoudsaremi58نویسنده وکارگردان / علاقه مند به تئاتر و سینما / دوست دارم دوباره نوشتن رو شروع کنمfa2026-11-12 09:19:05https://files.virgool.ir/upload/users/165479/avatar/CTVkhx.jpeghttps://virgool.ir/@masoudsaremi58https://virgool.ir/@masoudsaremi58/زرد-ممتد-l9wmlpujmwx4وقتی از پله های دفترخانه رسمی طلاق و ازدواج پایین آمدند ، بدون اینکه به هم نگاه کنند سوار ماشین شدند .زن استارت زد و ماشین به حرکت در آمد . مرد نگاهش به زیر پاهایش بود . زن همانطور که دارد رانندگی می کند ، گاهی به مغازه های رنگارنگ اطراف نگاه می کند .جاده ای کوهستانی ... زن از پشت عینک دودیش خیره به جاده مانده بود . مرد به تپه های اطراف جاده نگاه می کرد . سکوت ماشین با آهنگ الهه ی ناز پر شده بود . مرد از جیبش تکه ای کاغذ بیرون آورد و تایش را باز می کند و با صدای بلند :_ حالا که حرفی برای گفتن داریم / می خواهم زخمی که زردم می کند / بی پرده فاش کنم .زن صدای موسیقی را بیشتر می کند . هیچ نگاهی بین شان رد و بدل نمی شود . مرد با چشمانی که در آن اشک دارد حلقه می زند به تپه ها و دره ها و درخت ها نگاه می کند . برگ درختان زرد و درختان پشت سرهم تا افق ادامه دارند . مرد عینکش را با پیراهن اش پاک می کند و با خودش می گوید :_ این هم بهشت من .. ولی تو حاضر نشدی اون عینک سیاه رو برداری .زن از آئینه نگاهی به عقب می کند و با خودش می گوید :_ و این هم سفر آخر آقای شاعر .. تو و این طبیعت لعنتی .. برو با گاوها بازی کن .. باهاشون حرف بزن .. بغل اشون کن و خودت و بمال به اونا ... لیاقتت همینه .مرد دستش را از پنجره بیرون می اندازد و با خودش می گوید : _ تو حتی نخواستی به بار بعد از ازدواج امون بیایی ده ما رو ببینی چطوریه ..زن عینکش را روی پیشانیش می گذارد و با خود می گوید :_ بعد از یه عمر تو ناز و نعمت زندگی کردن حالا بیام تو خونه ی گلی پدرت !دره ایی عمیق پر از درختان پر از رنگ چشم نوازی می کند . جاده ی ناهموار باعث می شود ماشین تکان بخورد . زن نوار را عوض می کند . حالا یک موسیقی تنند فضای ساکت ماشین را پر کرده . مرد کاغذ را در جیبش می گذارد . گاوی وسط جاده ایستاده و معلوم نیست به کدامشان زل زده .. زن ضربه ای به فرمان می زند . مرد آرام پیاده می شود و بطرف گاو می رود . کمی در چشمانش خیره می شود ، شاخ اش را می گیرد و به کنار جاده می آورد . زن پیشانیش را روی فرمان می گذارد و آرام می گوید « حتما فامیلت بوده » مرد همانطور که دست هایش را به هم می مالد ، سوار ماشین می شود . زن که هنوز لبخند روی لبش مانده دوباره ماشین را به حرکت در می آورد .زن خیره به خط زرد وسط جاده .. مرد از جیب کت اش دفترچه ای را بیرون می آورد ، با هر ورقه ای که عوض می کند ، زیرلب چیزی زمزمه می کند . عکسی را از میان دفترچه بیرون می کشد .. عکس روز عروسی .. زن با یک حرکت سریع عکس را از دستش می گیرد و آن را به بیرون پرت می کند و با خودش می گوید :_ وقتی خودمون کنار هم نیستیم این به چه دردی می خوره .مرد برای رهگذری که کنار جاده ایستاده دست تکان می دهد و با خودش می گوید :_ دوباره اومدم پیش شما .. دیگه هیچ وقت نمی رم ..اصلا نباید می رفتم .سربالایی جاده مانع می شود که امتداد خط زرد را ببیندد . مرد به صدای خرد شدن برگ های زرد جاده زیر لاستیک ماشین گوش می داد . با آهی پیش خودش گفت :_ ای کاش شاعر نمی شدم ، تا تو عاشقم بشی .زن نگاهی به صفحه ی موبایلش انداخت ، با تمسخر به خودش گفت :_ اروپا رو ول کرده ، می خواد بیاد تو این دهات زندگی کنه ! اونجا با روحیاتش سازگار نیست .. نمی تونه باهاش کنار بیاد ..مرد نگاهی به خانه های گلی می کند و با خود می گوید :_ تو هیچ وقت نمی فهمی که چه چیزهایی رو از دست می دی .. اصرار کردم بیا همین جا زندگی کنیم ولی تو ...زنی که روی سرش تشتی گذاشته از کنارشان عبور می کند . زن در دلش می خندد « حتما مثل اینا باید تشت می زاشتم روی سرم » ماشین را در کنار دره ایی پارک کرد و از ماشین پیاده شد . دستش صخره را گرفت و به بالایش رفت . نشست ، عینک را روی بینی اش جابه جا کرد و زیر پایش را نگاه کرد :_ کاش اصلا نمی دیدمت تا عاشقت بشم .. کاش باز برام شعر می گفتی .. چه روزای خوبی بود .. چیزایی که برای همه مهم بود برات ذره ای اهمیت نداشت .. مد روز بودن و نخواستی بفهمی ... شاید به قول مادرم اندازه ی همدیگه نیستیم ..مرد روی صخره نشست و شروع کرد با علف ها بازی کردن . نگاهی به دره انداخت و یک نفس عمیق کشید :_ کاش هیچ جا همدیگه رو نمی دیدیم .. حالا به خدا قسم دیگه دست خودم نیست .. نمی تونم توی اون شهر حتی راه برم .. از همون نگاه اول من و مال خودت کردی ..و زندگی امون با یه شعر شروع شد ....زن بلند می شود ، و پایش سر می خورد .. مرد سریع دستش را می گیرد و او را بالا می آورد .. نگاهی به هم می کنند . بدون حرفی سوار ماشین می شوند . مرد زیرلب می گوید : _ همیشه می دونستم بیرون از اینجا نمی تونم زندگی کنم .زن زیر چشمی نگاهش می کند و با خودش می گوید :_ کاش روزی که داشتی اون شعر و می خوندی اونجا نبودم ..جاده خاکی شد و تکان های ماشین شدید . چند نفر جلوتر ایستاده اند . زن ماشین را در کنار آنها نگه می دارد . مرد به زن می گوید « این چشمه آبش فوق العادست و هم معروف » خودش از ماشین پیاده می شود . آدم های کنار چشمه به سمتش می آیند و او را به آغوش می کشند و شروع به حرف زدن با او می کنند . مرد کنار چشمه می نشیند و دستهایش را در آب فرو می برد ، و بعد آب را روی صورتش می پاشد . زن از ماشین پیاده می شود . کمی جلویش می ایستد . آرام سمت چشمه می رود و کنار آن می نشیند .. دستش را در آب فرو می برد و به سرعت بیرون می کشد ._ بریم ؟_ دیگه از اینجا رو پیاده می رم .زن بلند شد ، مرد در مقابلش ایستاد " به هم نگاه کردند . زن آرام خداحافظی کرد و سوار ماشین شد . مرد به او نگاه می کرد . ماشین به حرکت در آمد و با سرعت از آنجا دور شد . مرد از درون گرد و خاک به طرف روستا رفت .masoud saremimasoud saremiSun, 19 Apr 2020 23:31:38 +0430https://virgool.ir/@masoudsaremi58/باد-هر-کجا-بخواهد-می-وزد-egrtnyvzyiebزن داشت شکم برآمده اش را نوازش می کرد و آرام لبخند می زند . از پشت پنجره بیرون را تماشا می کرد . در تاریکی باران را نمی دید ، اما از صدایش می فهمید که شدید است . و بادی که شیشه های پنجره را می لرزاند . دوباره به ساعت نگاه کرد " و این بار نگرانی اش ترس شد .. ترسش مظطرب ترش کرد ... باز شماره گرفت .. موبایل را روی میز انداخت ، و روی صندلی نشست . در آینه نگاه کرد .. بغضش را خورد .. آرام به شکمش دست کشید ... : کوچولوی من نگران نباش .. بابات الان میاد .. حتما یه جایی گیر کرده ... میاد عزیزکم .. میاد .. میاد .. خودش را دید .. پلک زد و اشک از چشمانش آمد . چشمش به ساعت روی میز افتاد .. دیگر صورتش خیس بود . با انگشتی روی چشمش در آینه کشید. شانه هایش داشت می لرزید .. از روی ناچاری تلویزیون را روشن می کند : یک قایق با پنجاه مهاجر غیر قانونی در سواحل ...زن تلویزیون را خاموش کرد .. صدای آژیر در خیابان نگرانش کرد ... نگرانیش اظطراب شد و بعد ترسید ... شماره ای گرفت . آژیر قطع نمی شد .. موبایل را روی میز انداخت .. به شکم برآمده اش دست کشید ... سنگین بلند شد ، دست روی دیوار گذاشت تا به اتاق رسید . روی صندلی نشست .. عکسی قاب گرفته را برداشت ، بغضش را خورد . خودش را در آینه دید ، قطره ای اشک روی صورتش سر خورد .. دستانش را روی شکمش گذاشت ، نوازشش کرد : _ کوچولوی من نگران نباش ... دوباره خودش را دید .. صورتش خیس شدده بود .. شانه هایش می لرزید .. صدای آژیر دور شده بود . انگشتانش را روی شکمش حرکت داد ، لبخند زد و خندید : _ عزیزکم هیچی نیست ، بابات قول داده تا تولدتت پیش ما باشه .. قربونت برم خوب باش .masoud saremimasoud saremiFri, 17 Apr 2020 00:36:20 +0430https://virgool.ir/@masoudsaremi58/کسی-برایم-زنگ-نزند-uqvbx4ixdudcنمایشنامه ای دارم با نام کسی برایم زنگ نزند . . البته اول رمان بود ، این طور بودم وقتی حس نوشتن به سراغم می آمد فقط می نوشتم .. و می نوشتم . به شرایط آن روز و یا روزهایم داشت . تنها با یک ایده شروع می شد . منظورم از ایده را مبناهای کتاب های داستان نویسی و فیلمنامه نویسی نگیرید ، یک تک خطی که به ذهنم می خورد و اگر جذاب بود و در ذهنم می ماند " آنوقت می نشستم و یک کاست از موسیقی که در آن روزها حالم را حال دیگری می کرد را می گذاشتم و خودکار شروع می کرد به حرکت و باز حرکت . هیچ وقت هیچ چیز را از قبل برای پلان یا چهارچوب رمانم و یا نمایشنامه ام آماده نمی کردم . همان حال در لحظه به من یا بهتر بگویم به خودکارم فرمان می داد چه موقعیتی را چطور روایت کنم . و در آن روایت کاراکترها چگونه با هم گفتگو می کنند . چه دیالوگ های از کار در می آمد . حالا که مدتهاست فاصله گرفتم از آن موسیقی گذاشتن ها و آن حال و احوال می بینم چه سخت شده .. سخت شده حتی اندکی نوشتن .. همینجوری نوشتن .. دیگر نه تنها خبری از آن حال نیست که با موسیقی میامد بالا و خودش خودکار و خطوط کاغذ را در اختیار می گرفت " موقعیت های فوق العاده می ساخت و گفتگوها را عالی پیش می برد .. وای چقدر خوب بود . چقدر خوب می شدیم ... من الان چند روز است دارم فکر می کنم شاید بشود دوباره با یک موسیقی به موقعیت های تازه پا بگذارم و در آنجا در مورد موضوعات مختلف گفتگوهای تازه ای را آغاز کنم . « ادامه دارد »masoud saremimasoud saremiSat, 11 Apr 2020 04:10:33 +0430https://virgool.ir/@masoudsaremi58/از-کار-افتادگی-زودهنگام-من-uqbcmwf3bukmمن یک نویسنده و کارگردان تئاتر شهرستانی هستم . تا سه سال قبل بطور مستمر کار می کردم خیلی فعال و پیگیر . نمایشنامه می نوشتم ، گروهی جمع می کردم و تمرین رو شروع می کردیم . برای جشنواره آماده می شدیم ، به جشنواره می رفتیم . آشنایی های جدید برامون پیش میومد و ارتباط های تازه . هنوز اون کار تموم نشده به یه کار جدید فکر می کردم . سعی می کردم به هم جا سرک بکشم . داستان می نوشتم ، سال هشتاد رمانم چاپ شد ، فیلمنامه نوشتم و ساختم و ... و داشت کم کم اتفاق های خوبی برام می افتاد مثل سال نود و چهار به عنوان یکی از معلولین برتر کشور انتخاب شدم . اینکه گفتم معلول یوقت فکر نکنید این مساله باعث اختلال در روند من شده " نه . من در طول زندگیم هیچ وقت فکر نکردم کاش معلول نبودم . چون هیچ گاه این مساله برام بغرنج نبوده . این طور نبوده که بخوام کاری کنم و بخاطر معلولیت نتونم . بخوام ارتباطی داشته باشم و نتونم . اما یکباره از سه سال قبل من به خونه نشینی عادت کردم و این نشستن و نشستن منو از مسیرم دور کرد . زمان هایی شده که من دو ماه تا توی حیاط نمی رم . این نشستن منو وادار کرد برای گذران وقت فقط ببینم و باز ببینم و .. و هر روز تنبل و تنبل ترم کرد . دیگه نخوندم فقط دیدم ، گاهی نه برای لذت چون چیزهایی که می دیدم هم تکراری بود . این وضعیت رو دوست ندارم ولی انگار دیگه نمی تونم از دستش فرار کنم . گاهی که به توانایی ها و کارهایی که می تونم بکنم فکر می کنم و یا بهم یادآوری می کنند دلم می خواد از این نشستنه که منو تو خودش گرفته فرار کنم ، ولی نمی شه یا نمی خوام . masoud saremimasoud saremiMon, 06 Apr 2020 03:23:15 +0430