https://virgool.ir/feed/@masi.mhکلماتی که از “دل” برمی‌آیند، نیاز به ترازنامه ندارند. اینجا دفترِ ثبتِ لحظاتی است که اعدادِ حسابداری نمی‌توانند آن‌ها را ثبت کنند. عاشقِ نوشتن، مادرِ دو پسر، و در مسیرِ ساختنِ نسخه بهتری از خودم.»fa2026-11-11 02:22:20https://files.virgool.ir/upload/users/4939896/avatar/l6rcEL.jpghttps://virgool.ir/@masi.mhhttps://virgool.ir/@masi.mh/روز-تعطیل-sd0cv0zgfh3iامروز، ساعتِ گوشی‌ام بی‌صداست و از هشدارِ بیدارباش خبری نیست. پتو را دورِ خود حلقه می‌کنم و با لبخندی از سرِ رضایت، چشم‌برهم می‌گذارم تا دقایقی بیشتر در خواب بمانم.پرتوِ خورشید که از پنجره به درون خانه سرک می‌کشد، آرام بیدارم می‌کند. راستی، چرا زمان در روزهای تعطیل روی دور تند می‌افتد؟ انگار خوشی و فراغت، زودتر از ما سبقت می‌گیرند؛ شاید ترسِ از دست دادنشان است که این‌گونه زمان را از چنگمان می‌قاپد. چای دم می‌کنم؛ عطرِ هل و دارچین در فضا می‌پیچید. چقدر صبحانه خوردن با حوصله و بی‌هیچ عجله‌ای دل‌چسب است. رها شدن از بندِ عقربه‌های ساعت و رسیدگی به کارهای نیمه‌تمام، برایم طعمی از جنس آرامش دارد. بازی با پسرانم، سامان دادن به خانه و رتق‌فتقِ امور؛ شاید ساده و معمولی به نظر برسند، اما به فرجام رساندنشان، لذتی عمیق و شیرین به جانم می‌ریزد. شب، خسته و خواب‌آلود روی مبل لم می‌دهم و روز رفته را مرور می‌کنم؛ یک روز تعطیلِ دیگر هم گذشت، اما چه زیباست همین که قدرِ لحظه‌ها را بدانیم و عمیق، در هوایشان نفس بکشیم.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیFri, 06 Nov 2026 20:55:02 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/انتظار-kmsvipck8b0lسالن انتظار، غم‌انگیز بود. صداهایی نامفهوم و گنگ در فضا می‌پیچید و آسانسور پی‌درپی بالا و پایین می‌رفت.همهمه و رفت‌وآمد آدم‌ها کلافه‌ترم می‌کرد.خبری در راه بود؛ خبری که از ته دل آرزو می‌کردم امیدوارکننده باشد. بیش از هر چیز از ناامید شدن می‌ترسیدم.بارها و بارها ناامید شده بودم، اما نمی‌دانم چرا هیچ‌وقت به ناامیدی عادت نکردم.تپش‌های نامنظم قلبم، عرق سردی که روی پیشانی‌ام نشسته بود و لرزش محسوس دستانم، حس تنفری عمیق از انتظار در من ایجاد می‌کرد.از کلمه‌ی انتظار متنفرم.چه از جانم می‌خواهی که مدام در لحظه‌های زندگی‌ام تکرار می‌شوی؟هر بار مرا با ناامیدی امتحان می‌کنی؛ دوباره و دوباره...از خانه‌ی قلبم، از لحظه‌های زندگی‌ام بیرون برو!دلم رسیدن می‌خواهد؛ رسیدن به آرامش.دلم می‌خواهد چشم‌انتظاری برایم کابوس نباشد. حضورش را بپذیرم.باید جور دیگری ببینم و جور دیگری بیندیشم. در دل انتظار، کاری برای انجام دادن بیابم؛ فکری برای صیقل دادن.باید دست به کار شوم؛ روحم را جلا بدهم، فکرم را پرورش دهم و زاویه‌ی دیدم را تغییر دهم.یاد بگیرم خوشحالی‌ام را به شنیدن خبری، رسیدن فردی یا نتیجه‌ی کاری معطوف نکنم.باز هم تلاش می‌کنم برای رسیدن؛ اما این بار بدون چشم‌انتظاری.من تلاشم را انجام داده‌ام. نتیجه قرار نیست همیشه همان باشد که می‌خواهم. در مسیر این تلاش، من ساخته می‌شوم.هنوز در میانه‌ی راهم؛ نه آن‌قدر بی‌قرار که در ابتدای مسیر بودم و نه آن‌قدر آرام که انتظار دیگر نتواند آشفته‌ام کند.هنوز دارم یاد می‌گیرم چگونه در انتظار بمانم و زندگی را از یاد نبرم.شاید آرامش، رسیدن به تمام خواسته‌هایم نباشد؛ شاید آرامش، آموختن زندگی کردن در فاصله‌ی میان خواستن و رسیدن باشد.masoumeh.delneveshteمعصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیMon, 02 Nov 2026 15:54:03 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/مرگِ-شوروشوق-ixtdotrgyhr9 احساس میکنم خط بزرگی روی قلبم کشیده شده.یک خط بطلان روی تمام آرزوهایم «انگار نه انگار پر از شور و شوق بودم روزی؛ می‌دویدم در پی‌ شان.نفس‌زنان ادامه می‌دادم؛ با چشم‌های امیدوار، مسیر را نظاره می‌کردم. دست روی زانوانم می‌گذاشتم بعد از هر بار افتادن باشوق بلند میشدم.خیلی شب‌ها بالشتم خیس از اشک‌هایم می‌شد، اما صبح با هزاران امید شروع می‌کردم. چقدر امیدوار بودم برای رسیدن! تاب می‌آوردم بی‌مهری‌های زمانه را.نور امید را در قلبم روشن نگه می‌داشتم، اما امشب شب عجیبی است.بی‌مهری قلبم را نوازش کرد؛ ناامیدی در جانم ریشه دواند و زانوانم دیگر توان ادامه دادن را از کف داد.امشب من عشقم را، انگیزه‌ام را از دست دادم. دیگر نمی‌خواهم اشک‌هایم را پاک کنم؛ بگذار زیر سنگینی هق‌هق‌اش جان بدهم.امشب مهتاب هم دیگر زیبا نیست، آسمان شب را دوست ندارم؛ دلم تنهایی می‌خواهد از جنس تاریکی، قلبم فریاد می‌خواهد از جنس رهایی.نفس‌هایم خسته است؛ چون سواری خسته در بیابان که راه گم کرده، سردرگمم.سراب می‌بینم، به‌دنبالش می‌دوم، اما دیگر هیچ چراغی در دوردست روشن نیست...امیدوارم این واژ یا حرفی بزنی، همین‌جا هستم.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیSat, 31 Oct 2026 22:57:52 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/پینه-های-دستانش-pxv5stf19vbnنگاهی به چین‌وچروکِ دست‌هایش می‌اندازد. پشتِ این پوستِ چروکیده، هزاران زخم و خاطره پنهان است. زبری انگشتانش، داستانِ سال‌ها کار و سختی را تعریف می‌کند.چانه‌اش را روی عصا می‌گذارد و اجازه می‌دهد ذهنش به گذشته‌های دور سفر کند؛ به کوچه‌باغ‌های قدیمی، به روزهای جوانی که صدایش دورگه بود و با همان غرورِ جوانی فکر می‌کرد دنیا را فتح کرده است. به ساعت‌های بلندی که گمان می‌کرد تمام وقتِ دنیا مالِ اوست، به دویدن‌های بی‌هدفِ آن روزها، و به اولین دل‌بستگی‌اش به دخترِ همسایه که با یک نگاه، دلش را می‌لرزاند. اما این خیالِ شیرین، طولی نمی‌کشد که راهش را کج می‌کند به سمتِ سال‌های سخت؛ به اولین کارش و تلخ‌ترین اتفاقِ زندگی‌اش... طعمِ گسِ نبودِ پدر در دهانش می‌پیچد و اشک، بی‌صدا روی پینه‌های دستش می‌چکد.سرش را بلند می‌کند و به پنجره‌ی اتاقِ ساکتش چشم می‌دوزد. دلش جوانی می‌خواهد؛ به یادِ وقت‌هایی که هدر داد و زندگی را جدی نگرفت. تمام عمرش به کارهای بیهوده گذشت.لبخندی تلخ گوشه‌ی لبش می‌نشیند. دلش برای پدرش تنگ شده است.نفسی آرام میکشد و چشمانش را میبندد....نفسی آرام می‌کشد و چشم‌هایش را می‌بندد.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیSun, 25 Oct 2026 15:33:22 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/روایت-خستگی-های-یک-زن-xwymgt4lxs2oدر ذهن من، دادگاه شلوغی برپاست؛ سالنِ بزرگی که در آن صداهای متعددی با هم می‌جنگند، اما همیشه یک صدای غمگین است که در نهایت پیروز می‌شود و سکوت را بر همه چیز تحمیل می‌کند.من خسته‌ام. خسته‌ای که ریشه‌اش در روحم است، نه فقط در تنم. خستگی از تمام نقش‌هایی که بر عهده دارم؛ از نقش مادر، از نقش کارمند، از نقش مدیری که باید همیشه بیدار و هوشیار باشد، و از نقش زنی که در میان هیاهوی این روزها و تورم و فشارهای اجتماعی، مدام در حال دویدن است. تمام روز در یک چرخه تکراری و بی‌امان گرفتار شده‌ام: صبحانه، مدرسه، آشپزی، کار، باشگاه، کلاس‌های بچه‌ها، بازگشت آن‌ها، تکالیف، ظرف‌شویی و لباس‌شویی... چرخه‌ای که انگار هیچ ایستگاه توقفی ندارد.دلم می‌خواهد همه چیز متوقف شود. تمام ساعت‌ها، تمام تیک‌تیک‌های زمان، همگی از حرکت بایستند. دلم می‌خواهد به جایی فرار کنم که هیچ مسئولیتی در کار نباشد؛ یک کلبه‌ی چوبی و دنج در دل یک مزرعه‌ی دورافتاده، جایی که سکوت تنها زبان موجود است. دلم می‌خواهد در آنجا، بی‌هیچ تعارفی، تا سپیده دم بخوابم.دلم می‌خواهد رانندگی کنم؛ ساعت‌ها، کیلومترها، بدون مقصد مشخص، تا جایی که خستگی از تمام وجودم عبور کند و من بالاخره در آرامشِ ناشی از تخلیه‌ی تمام توانم، به خودم بیایم. می‌خواهم لحظه‌ای باشد که کسی مرا «مامان» صدا نزند، لحظه‌ای که هیچ‌کس از من چیزی نخواهد و من فقط خودم باشم؛ رها، بی‌پروا و در سکوت مطلق.در اعماق این خستگی، تنها یک آرزوی ساده دارم: یک اتفاق خوب، یک تجربه‌ی هیجان‌انگیز، یک سفر یا حتی یک لحظه‌ی شادیِ خالص که تمام این سنگینی را از روی دوشم بردارد و دوباره رنگ و بویی به زندگی ببخشد.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیSat, 24 Oct 2026 18:41:42 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/ساعتِ-سرد-bs3hnrcpb707لعابِ سرد فنجان، نوک انگشتانم را سوزن‌سوزن می‌کند. روی سطح چای، حباب‌ها از نفس افتاده‌اند؛ و با تیک‌تاک ممتد ساعت دیواری، زمان در اتاق کش می‌آید.تار مویم را دور انگشت اشاره‌ام تاب می‌دهم و آن‌قدر نگه می‌دارم تا خط باریک و قرمزی روی پوستم جا خوش کند.چشم می‌بندم. با یک بازدمِ طولانی، انگشتانم را از شرّ موهایم می‌رهانم و اتاق دوباره در سکوتش فرو می‌رود.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیFri, 16 Oct 2026 13:40:56 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/صندوقچه-ای-از-جنس-توجه-s1gzczzqdowb«درونِ سرم هزاران صدا کم و زیاد می‌شود؛ شبیه به امواجِ رادیو، که گاه دور می‌شوند و گاه نزدیک. گاهی فریاد، گاهی تنها یک رنگ، یک بو، یا یک خاطره.عطرِ چایِ تازه‌دم، رایحه‌ی حنای روی دست و پای مادربزرگ، بوی نانِ تازه... آخر می‌دانی؟ بعضی بوها و صداها اصلا پُر از مزه‌اند. طعمِ انجیرِ خشک‌شده روی پشت‌بامِ خانه، طعمِ شیرینِ توتِ درختِ حیاط.چشمانم را می‌بندم؛ طعم‌ها را زیر زبانم حس می‌کنم و بوها را تا عمقِ جان می‌کشانم. آه که چقدر اکنون دلم سکوتِ وسطِ باغِ مادربزرگ را طلب می‌کند! کنارِ جویِ آب بنشینم، روی علف‌های روییده کنارِ درختان، خاطرات را مرور کنم؛ برگ‌های گذشته‌ی زندگی‌ام را آهسته ورق بزنم.بوقِ ممتدِ ماشین‌ها مرا به اکنون پرتاب می‌کند؛ زندگیِ ماشینی، عجله و نرسیدن‌ها، اخم‌های درهم و طعنه‌هایی که نثارِ یکدیگر می‌کنند.به آدم‌ها نگاه می‌کنم؛ خیابان‌های شلوغ، مغازه‌های رنگارنگ؛ اما من فقط عطر و طعمِ خاطراتِ بچگی‌ام را می‌خواهم. یک بغل از همه‌ی آنچه از گذشته برایم مانده برمی‌دارم، گوشه‌ی قلبم درونِ صندوقچه‌ی خاطراتم می‌نشانم و پارچه‌ای از جنسِ "توجه" رویش می‌کشم.این میراثِ من است برای فرزندانم؛ تا ببویند، بچشند، حس کنند و غرقِ روزمرگیِ اکنون نشوند؛ تا مرگِ رویا را باور نکنند. دست زیر قطره‌های باران ببرند، گوش به آوازِ قناری بسپارند، چشم به آسمان بدوزند و زندگی را جورِ دیگر زیست کنند.»معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیThu, 08 Oct 2026 09:18:58 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/فانوسی-دردالان-ذهن-yzviravr5p2rروز چه خاشعانه تنِ خود را در اختیار شب می‌دهد و شب، چادرِ مشکی‌اش را چه عاشقانه بر تنش می‌کشد؛ مشتی پولکِ طلایی‌رنگ را در هوا می‌تکاند، تاج پادشاهی‌اش را بر سر نهاده و شروع به حکمرانی می‌کند. در امتداد این سیاهی و سکوت، من نشسته‌ام با هزاران فکر... چشمم به سیاهیِ بی‌کرانش دوخته می‌شود؛ نسیم خنکی تنم را نوازش می‌دهد. تنهایی، این غم‌انگیزترین و ژرف‌ترین حالت انسانی، چه می‌کند امشب با من...ذهنم، مکانی که فقط به من تعلق دارد؛ کلمات در آن دوان‌دوان در حرکت‌اند و گاهی با طعنه‌ای از کنار هم می‌گذرند. من چه ناشیانه سعی در آرام کردنشان دارم! کاغذ و قلمی در دست می‌گیرم تا بنشانمشان روی صفحه‌ی جلوی چشمانم، شاید از حرکت بایستند و لحظه‌ای آرام بگیرند. این صفحه‌ی کاغذ و این سکوت، پناهگاه من است و مکانی دنج برای رهایی از دغدغه‌های روزمرگی. دستانم می‌لرزند، گویی می‌خواهند مرواریدی را با وسواس درون صدفی جای دهند؛ مگر چه در ذهن دارم که نشاندنشان روی این بوم سفید آن‌قدر سخت است؟می‌ترسم نتوانم حق مطلب را ادا کنم. آخر من چگونه سال‌ها بغض، خستگی، آرزوهای نرسیده و از دست دادن‌های بی‌شمار را در قالب کلمات بگنجانم؟ فانوسی کم‌فروغ برمی‌دارم، در کوچه‌های ذهنم به دنبال ردی از حرف‌های نگفته می‌گردم؛ چه بی‌نتیجه است این جست‌وجو و چه دالان‌های تاریکی دارد این ذهن...سکوت می‌کنم؛ غم‌انگیزترین و اسرارآمیزترین حالت انسانی. شاید دفعه‌ای یا شبی دیگر بیابم مرواریدهای صدفم را...معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیFri, 02 Oct 2026 13:59:05 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/شکنجه-ی-فرزند-آهنی-qv9x5oljtkyoامروز صبح با یک خروار اضطراب پیچیدم توی مرکز معاینه فنی؛ جایی که تا حالا پام بهش باز نشده بود و حس می‌کردم دقیقاً هم‌زمان وارد مطب دکتر بی‌اعصاب و سالن امتحان نهایی شدم! چشم می‌گردوندم ببینم الان کی قراره بهم بگه بشین سر جات و مراقب باش با بقیه حرف نزنی.نوبت که به تحویلِ «بیمار» رسید، یه آقایِ جدی و همراه با اخم، سوئیچ رو از دستم گرفت. اصلاً نگاه نکرد که من چقدر با وسواس تمیزش کردم؛ انگار داشتم بچه‌ام رو می‌سپردم دستِ جراحی که قراره با بی‌رحمیِ تمام، کلی سیم و لوله بهش وصل کنه. من موندم و یه حسِ درموندگیِ محض که باید از دور تماشا می‌کردم چطور با ماشینم اون کارها رو می‌کنن.تا اینجاش که واقعاً شبیه اتاق شکنجه بود! حالا نوبت اون یکی رسید که پرید پشت فرمون. انگار یه اسباب‌بازیِ انتقامی پیدا کرده بود که می‌تونست تمامِ حرصِ این چند سالِ زندگی‌اش رو سرِ ماشینِ من خالی کنه. ماشین رو برد روی سکو و تا توان داشت، با پدالِ گاز و ترمز به بازی گرفت. من از پشتِ شیشه، جوری به اون گاز دادن‌های بی‌ملاحظه نگاه می‌کردم که انگار دارن روی اعصابِ خودم رژه میرن. دلم می‌خواست بدوم اون وسط و داد بزنم: «مردِ مؤمن! مگه باهات پدرکشتگی داره؟ آروم‌تر، اذیتش نکن!»یهو اون آقا داد زد: «راننده پژو، بیا اینجا!» و من با استرس گام برمی‌داشتم و همزمان به صفحه مانیتور روبه‌رو نگاه می‌کردم؛ انگار که منتظر حکمِ دادگاه باشم!اما انگار تهِ این داستان سیاه نبود. بعد از اون همه «شکنجه»، در کمال تعجب دیدم که اون کارشناسِ جدی، با یه لبخندِ خیلی ملیح برگشت سمت من و برگه معاینه فنیِ بی‌عیب‌ و نقص رو گذاشت کف دستم. انگار که نه انگار تا همین چند دقیقه پیش داشت با ماشینم کشتی می‌گرفت! منم که تا لحظه‌ای پیش داشتم تو دلم فحشش می‌دادم، ناخودآگاه با یه لبخندِ خجالتی و حسِ سبکی گفتم: «ممنون، خسته نباشید!» و انگار جراح، بچه‌ام رو صحیح و سالم بهم برگردوند.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیTue, 29 Sep 2026 21:42:41 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/آیین-صبحگاهی-من-kj16fw0khbxbچشم می‌گشایم؛ صبح بال گشوده است. پرتوهای زرین خورشید بی‌واسطه بر چهره‌ام می‌تابند و گرمای نوازشگرشان، آخرین بقایای خواب را از دیدگانم می‌رباید. پرده‌ها را کنار می‌زنم و پنجره را می‌گشایم تا نسیم روح‌بخش بامدادی به خلوت خانه سرک بکشد. با طنین آرام موسیقی، گویی شور زندگی دوباره در رگ‌های خانه‌ام جاری می‌شود.صدای قل‌قل آب در چای‌ساز، ضیافت ساده‌ی پنیر و کره و حلوا، و عطر اشتها‌برانگیز نان کنجدی داغ در کنار استکان‌های چای و شیر، آرام در گوشم نجوا می‌کنند که زندگی چه ساده می‌تواند سرشار از زیبایی باشد. پسرانم بر سر میز نشسته‌اند و فضای خانه از طنین شوخ‌طبعی و خنده‌های دلنشین‌شان پر می‌شود. با نگاهی آکنده از مهر به تماشایشان می‌نشینم و در دل، شوقی بیکران برای آغازی دوباره جوانه می‌زند؛ افکارم در زلالی این لحظه غوطه‌ور می‌شوند و نقش‌هایم را یک‌به‌یک پیش چشمم مجسم می‌کنند.پسرانم را رهسپار مکتب عشق و دانایی می‌کنم. آنگاه جامه‌ی مادری را با ظرافتی دلنشین به ردای همسری پیوند می‌زنم و با وسواسی شیرین، پای به ساحت آشپزی می‌گذارم؛ و چه عاشقانه این نقش را زیست می‌کنم! گوشه‌ی دنج من: برنج و گوشت و عطر وسوسه‌انگیز پیازداغ... هم‌آوایی آرام ظرف‌ها، قابلمه و کفگیر را دوست دارم؛ وقتی دست‌دردست هم می‌گذارند تا مرا به سرمنزل مقصود برسانند.اینک عطر غذا در فضا موج می‌زند؛ عطری که زاده‌ی مهارت همسری و مهر مادری من است. این رایحه، امضای زرین من است پای عهدنامه‌ی عشق و مسئولیتی که تا ابد در قبال عزیزانم بر دوش دارم.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیMon, 28 Sep 2026 15:32:20 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/عطر-جامانده-درامتداد-اتاق-ها-flufgimqh4s6یک دستت به چوبِ عصا تکیه داشت و دست دیگرت در دستِ من بود. قدم‌هایت می‌لرزید؛ انگار تنِ خسته‌ات توانِ حمل آن‌همه سال رنج را نداشت، اما صدایت هنوز پناه بود. در امتداد اتاق‌ها راه می‌رفتیم و تو لابلای قصه‌های دیروز و یادِ رفتگانت، مدام قربان‌صدقه‌ام می‌رفتی و زیر لب برایم دعا می‌خواندی. چقدر بی‌خبر بودم... خیال می‌کردم این دست‌های گرم همیشه تکیه‌گاهم می‌مانند. نمی‌دانستم این‌ها آخرین کلماتی‌ست که در هوای خانه رها می‌کنی؛ وگرنه عطر تنت را عمیق‌تر نفس می‌کشیدم، سرم را بیشتر روی زانوهایت می‌گذاشتم و نگاهم را از خطوط دست‌هایت برنمی‌داشتم.حالا تو نیستی، اما ردِ حضورت در بندبندِ خانه حبس شده؛ عصایت مات و بی‌حرکت به دیوار تکیه داده و روسریِ گل‌گلی‌ات هنوز روی رخت‌آویز نفس می‌کشد، انگار که همین چند لحظه پیش از سر باز کرده باشی. چشم‌هایم را می‌بندم... سردیِ آن تنِ آرام‌گرفته دوباره به سرانگشتانم می‌دود. صدایت می‌زنم، اما سکوت، جای آن «جانم» گفتن‌هایت را گرفته است؛ همان صدایی که موهایم را لابلای انگشت‌هایش می‌گرفت و اندوهِ دنیا را از سرم می‌تکاند.حالا من مانده‌ام و قاب عکست در آغوشم، روبروی سنگی که سردی‌اش تا استخوانم نفوذ می‌کند. رفتی و دردِ بی‌مادربزرگ شدن را روی شانه‌های نوهٔ دردانه‌ات جا گذاشتی. اما این سکوت، پایانِ تو نیست؛ من این عهد را با تو می‌بندم: تا روزی که در کنارت آرام بگیرم، به جای تو در این جهانِ خسته، مهربان خواهم بود و عشق خواهم ورزید.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیSun, 27 Sep 2026 15:23:35 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/خاطره-بامزه-k2fovghggcn3در افکارم غوطه‌ور بودم؛ ذهنم داشت کارهای روزانه‌ام را مرور می‌کرد و من با وسواس آن‌ها را اولویت‌بندی می‌کردم. کوله‌به‌دوش و سلانه‌سلانه وارد مؤسسه شدم. نگاهی در آینه‌ی قدیِ داخل راهرو به خودم انداختم؛ لبخندی نمکین گوشه‌ی لبم نقش بست و چشمک ریزی به خودم زدم. وارد کلاس شدم؛ هوای کلاس در آن اواخر شهریور، گرم و نفس‌گیر بود؛ گرمایی که آدم را حسابی کلافه می‌کرد. بچه‌ها یکی‌یکی رسیدند.اما کلاس زبان، مثل همیشه لذت‌بخش بود. سهیلا، معلم‌مان، با حرص‌خوردن‌های بامزه و چاشنی شوخی، کلمات را برایمان پانتومیم اجرا می‌کرد. صورتش را کج‌وکوله می‌کرد، ابروانش را بالا و پایین می‌برد و گاهی از سرِ تلاش برای انتقال مفهوم، گوشه‌ی لبش را می‌گزید؛ با دستانش چنان حرکاتی انجام می‌داد که انگار داشت رقص خاصی به ما یاد می‌داد. من که تمام‌قد به تماشای او نشسته بودم، ذهنم حسابی درگیرِ پیدا کردنِ واژه‌ها بود. ناگهان خنده‌ام گرفت و در میانِ همان هیاهوی ذهنی به سهیلا گفتم: «سهیلا! حتماً در مسابقات پانتومیم شرکت کن؛ مطمئنم مقام اول را می‌آوری!» بچه‌ها ریزریز خندیدند. من هم بادی در گلو انداختم و با لحن طنازانه‌ای ادامه دادم: «البته یادت باشد موفقیتت را مدیونِ ما هستی!» و دوباره کلاس از خنده منفجر شد.»معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیSat, 26 Sep 2026 18:57:34 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/چرا-باید-گاهی-مثل-یک-کودک-کنارِ-مورچه-ها-نشست-gsd4rcrbgm2wدخترکِ شیطون و بازیگوش با دامنِ چین‌چینِ زرد رنگش به دنبال مرغ و خروس‌های حیاط می‌دوید؛ چه سروصدایی به پا شده بود!دخترک خنده‌کنان و جیغ‌کشان می‌دوید، گویی در باد می‌رقصید. مرغ و خروس‌های بی‌نوا از ترس در میان علف‌های باغ پنهان می‌شدند، اما بی‌نتیجه بود. می‌دوید و موهای بلندِ گیس‌بافتش در هوا معلق می‌ماند و دستانش را جوری بالا می‌برد و برای مرغ‌ها خط‌ونشان می‌کشید که نگو!در همین لحظه، خروسِ مغرور خودنمایی کرد؛ سینه‌ای صاف کرد و چشم‌درچشمِ دخترک ایستاد. خروس بال‌هایش را باز کرد و چند قوقولیِ بلند برای رجزخوانی از گلویش بیرون داد، به امیدی که این وروجکِ شیطون و سربه هوا را بترساند؛ اما زهی خیال باطل!دخترک هم با صدای نازک و بامزه‌اش صدای خروس را تقلید کرد و با یک حرکتِ ناشیانه به سمتش خیز برداشت. اما ناگهان پایش به تشتِ آب گوشه‌ی حیاط گیر کرد و تالاپ... نقش بر زمین شد و دادوهوارش به هوا رفت!ناگهان نگاهش به مورچه‌های گوشه‌ی دیوار جلب شد و سکوت کل حیاط را فرا گرفت. نگاهش دقیق شد، کنارشان نشست و در گوش‌شان گفت: «نترسید فسقلی‌ها! من فقط داشتم به اون خروسِ مغرور یاد می‌دادم که اینجا کی رئیسه... شما چرا این‌قدر عجله دارید؟ بیایید کمی استراحت کنیم.»دیگر نه دردِ پاهایش اهمیت داشت، نه دامنِ خیس‌شده و گِلی‌اش. چقدر این لحظه را دوست دارم! دخترکِ درونم چه معصومانه دنیا را می‌نگرد و چقدر زود از درد و غم رهایی می‌یابد. کاش یاد بگیریم در دنیای پرهیاهوی امروز، دست از تلاش‌های بیهوده برداریم، لحظه‌ای کنار مورچه‌های حیاط بنشینیم و خودمان را غرق لذت کنیم.دخترکِ درونِ شما این روزها کجای زندگی‌تان ایستاده؟ هنوز هم گاهی هوسِ دویدن و خندیدن‌های بی‌دلیل می‌کند، یا پشتِ دغدغه‌های بزرگسالی قایم شده؟ خوشحال می‌شوم از نگاهِ شما هم بخوانم. 🌱معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیThu, 24 Sep 2026 15:50:16 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/میان-صخره-و-پَر-fzx0manuqykbدستم روی فرمان ماشین، جاده در گرگ‌ومیش صبحگاهی کش می‌آید. نسیم خنکی از شکاف پنجره خودش را به زور به داخل می‌کشاند؛ روی پوستم می‌نشیند و ته‌مانده‌ی خواب را از سرم می‌پراند.چشم به بالا می‌دوزم؛ به این پهنه‌ی آبیِ زلال. تکه‌های ابر در آسمان، شبیه پنبه‌های حلاجی‌شده‌ای هستند که دستان خسته‌ی پیرزنی آن‌ها را روی این مخمل نیلگون پخش کرده باشد. لکه‌های سایه‌شان آرام و بی‌صدا روی تن کوه‌ها سُر می‌خورند و به پایین دامنه سرازیر می‌شوند تا سایه روشنی بی نظیر خلق کنند.کوه‌ها دیگر سبزِ تابستان را ندارند؛ خاکی و صخره‌ای، با دیواره‌هایی ستبر ایستاده‌اند، مثل دیده‌بان‌هایی که سال‌هاست چشم از این دشت برنداشته‌اند. جاده از میان شکاف دو صخره‌ی عظیم می‌گذرد؛ آن‌قدر سنگین و پابرجا که کوچک بودنم را پیش چشمم می‌آورند. و چه همنشینی غریبی است میان پرِ کاه بودنِ این ابرها و سنگینیِ بی‌حد آن صخره‌ها! کمی پایین‌تر، تک‌درختانی با برگ‌های زرد و نارنجی، آمدن پاییز را جار می‌زنند.نسیم پاییزی برگهایشان رادرآسمان به رقص در می آورد و ناگاه با فروتنی برزمین مینشینند.کنار رودخانه‌ای که دل سنگ‌ها را شکافته و پایین آمده، توقف می‌کنم. آب، آرام و کش‌وقوس‌کنان از حاشیه‌ی دشت می‌گذرد. پیاده می‌شوم. تکه‌سنگی برمی‌دارم و در آب می‌اندازم: «قُلوپ!»؛ چه ضرباهنگ کوتاه و زنده‌ای.خم می‌شوم، مشتی آب برمی‌دارم و به صورتم می‌پاشم. سوزشی خنک و گزنده پوستم را بیدار می‌کند. دلم می‌خواهد ساعت‌ها همین‌جا بنشینم و بگذارم این هیاهوی زلال تمام خستگی‌ام را با خود ببرد… اما جاده منتظر است و باید رفت....معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیWed, 23 Sep 2026 12:14:15 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/به-نام-مادر-omogpvqg1apt«در آن لحظه‌ی زایمان که درد تا مغز استخوانم زبانه کشید و فریادم به آسمان بلند شد، اشک در چشمانم حلقه زد و کلافگی، روانم را پریشان کرده بود؛ یادِ مادرم ذهنم را به خود مشغول کرد. دردِ فیزیکی و عمیقی که تجربه کردم، مرا وصل کرد به عشقِ بی‌نهایتِ مادرم؛ پلی زد از من به مادرم تا بیشتر و ناب‌تر بشناسمش.در آن لحظه، چهره‌ی زیبای مادرم و نگاهِ پرمهرش را دیدم. چشمانم را بستم و با صدای آرام، نامِ زیبایش را زمزمه کردم تا مسکنی باشد بر دردهایم.عزیزتر از جانم! بعد از خدا می‌پرستمت. تو چون آبِ زلالی، چون نسیمِ مطبوعی، و برایم گوهری هستی ارزشمند که تا ابد، مهرت در صندوقچه‌ی قلبم باقی خواهد ماند.امروز که به چشمانِ فرزندانم نگاه می‌کنم، انگار معجزه‌ی عشق رخ می‌دهد. مهربانیِ مادرم را درک می‌کنم؛ محبت و دوست داشتن را از او آموختم و عاشقانه و بی‌منت به پای فرزندانم می‌ریزم. عشقِ بی‌پایانِ مادرم، جاری شده از قلبش به قلبم، و از من به فرزندانم؛ این زنجیره تا ابد ادامه خواهد داشت...مهربان‌ترین بانوی دنیای دخترانه‌ام! بر دستانت بوسه‌ای از جنسِ قدردانی خواهم زد و دستانم در پیشگاهِ پروردگار، التماس‌کنان برای سلامتی و طولِ عمرت بالا خواهد ماند. مرا ببخش اگر کم بودم و نادانسته برایت دختر نبودم، همراه نبودم؛ اگر گاهی با کلامی یا نگاهی قلبت را رنجور کردم، ای مقدس‌ترین و ناب‌ترین حسِ دنیا...»معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیTue, 22 Sep 2026 16:25:20 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/سرمایه-گذاری-بلندمدت-azzsdstfjttmاحساس می‌کنم با هر وزنه‌ای که در باشگاه بلند می‌کنم، یک سرمایه‌گذاریِ بلندمدت در حسابِ سلامتِ آینده‌ام انجام می‌دهم.بعضی از حرکاتِ ورزشی، چنان توانی از من می‌گیرند که گویی از “دارایی‌های جاری‌ام” کسر می‌شود؛ اما مطمئنم که این هزینه‌ها در ترازنامه‌ی جانم، به حسابِ “سرمایه” منتقل خواهد شد و سودِ انباشته‌اش را در سال‌های پیشِ رو دریافت خواهم کرد.خستگیِ دستانم را به امیدِ افزایشِ “حساب‌های دریافتنی‌ام” از زندگی، به جان می‌خرم و خستگیِ پاهایم، اندوخته‌ای می‌شود برای دوران پیری. من در حین ورزش، ذهنم را رها می‌کنم تا به آرامش برسد. چه دردهایی که لابلای این دستگاه‌ها گم شده‌اند و چه زخم‌هایی که با بلند کردنِ هر وزنه، بی‌صدا فریاد شده‌اند.روی تردمیل می‌دوم تا در نهایت، ستونِ “ترازِ” زندگی‌ام را به تعادل برسانم و… تراز شود.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیMon, 21 Sep 2026 09:27:25 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/عطر-مهر-و-ردپای-کودکی-qpe1usxzohyiعطر مهر و رد پای کودکیغروب ۳۱ شهریور چقدر حس دوگانه‌ای را تجربه می‌کنم؛ پایان سه ماه تعطیلی و شروع دیدن همکلاسی‌هایم. دنیایی از کتاب‌ها و دفترهای جدید، مدادهای رنگی که منظم در جامدادی‌ام کنار هم نشسته‌اند و بوی پاک‌کن نو. لای کتاب‌هایم را باز می‌کنم و بوی کاغذ تازه را تا عمق جان نفس می‌کشم؛ چقدر این لحظه برایم لذت‌بخش است.همین بو ناخودآگاه مرا پرتاب می‌کند به سال‌ها پیش؛ یاد اولین روز کلاس اولی شدنم. چقدر استرس داشتم؛ می‌ترسیدم از جدا شدن از خانواده، از رها کردن دست‌های گرم مادرم و روبه‌رو شدن با چهره‌های غریب و ناآشنای کادر مدرسه.به سمت کلاس رفتیم؛ حس ناآشنای نیمکت‌های چوبی و غربت نشستن کنار یک غریبه. اما ناگهان خانمی مهربان با لبخندی شیرین وارد کلاس شد؛ چقدر حضورش حس امن و خوبی داشت و همان لحظه حس کردم چقدر دوستش دارم. نگاهم که به نگاه بغل‌دستی‌ام گره خورد، هردو به صورت هم لبخند زدیم؛ و این لبخند، نقطه آغاز یک دوستی قشنگ شد.زنگ‌های تفریح و ساعت‌ها پشت سر هم گذشتند و کم‌کم به محیط مدرسه انس گرفتم. یادم می‌آید در حیاط پشتی مدرسه با گچ روی زمین «لی‌لی» می‌کشیدیم و تمام زنگ تفریح را بازی می‌کردیم؛ مدام دنبال یک سنگ صاف بودیم که راحت‌تر روی خط‌ها سر بخورد. دیگر صف‌های سرصبح برایم ترسناک نبود، بوی اشتیاق دیدار دوستانم را می‌داد و زنگ آخر، نویدبخش بوی ناهار خوشمزه مامان بود و دل‌کندن از حیاط پرهیاهوی مدرسه.آن روزها چه زود گذشتند... امروز دیگر استرس بازگشایی مدرسه‌ها را ندارم، اما هنوز هم عاشق بوی ماه مهرم؛ هنوز بوی کتاب نو مستم می‌کند و دلم عجیب هوای آن نیمکت‌های سفت چوبی را دارد.حالا که به آن روزها فکر می‌کنم، لبخند می‌زنم. دیگر از جدایی نمی‌ترسم؛ چرا که حالا خودم دست‌های کوچک و معصومی را در دست دارم که باید هر روز صبح با عشق و امید به سمت مدرسه راهی‌اش کنم. شاید آن نیمکت‌های چوبی در غبار سال‌ها جا مانده باشند، اما همان اضطراب‌های شیرین، حالا در نگاه پسرکم دوباره جان می‌گیرد. من بزرگ شده‌ام، اما آن دخترکِ لی‌لی‌بازِ حیاط مدرسه، هنوز گوشه‌ای از قلبم نفس می‌کشد و با هرنسیم پاییزی ،باشوق شروع ب دویدن میکند....نسیم پاییزی,دل‌میکندمی‌کند...معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیSun, 20 Sep 2026 13:20:13 +0330https://virgool.ir/@masi.mh/وقتی-اعداد-دیگر-جوابگویِ-دلتنگی-هایم-نیستند-mo5riuqoonr3من زنی ۳۷ ساله هستم؛ مادرِ دو پسر بازیگوش.حسابداری که مدام دنبالِ تراز کردن است تا ستونِ بستانکار با ستونِ بدهکار بخواند. مدام ذهنم درگیرِ اختلاف‌های بدهکار و بستانکار است.اما برای رهایی از خستگیِ سر‌و‌کله زدن با اعداد، می‌نویسم… و عشق‌ورزی با پسرانم را تمرین می‌کنم.صبح‌ها با امیدِ روزی روشن از خواب بیدار می‌شوم. بعضی روزها خسته و ناامید می‌شوم، و بعضی مواقع چنان نورِ امید در دلم جوانه می‌زند که گویی گنجی نهان‌شده را یافته‌ام.معصومه محمدحسینیمعصومه محمدحسینیSat, 19 Sep 2026 20:37:03 +0330