https://virgool.ir/feed/@mas85iنه نویسنده ام و نه کپی کار:) با دل قلم میزنم دفتر زیستن راfa2026-11-11 16:17:25https://files.virgool.ir/upload/users/3962535/avatar/SDO6Re.jpghttps://virgool.ir/@mas85ihttps://virgool.ir/@mas85i/مرورِخاطرات-fij9tc6pbxevمیهمانی دوساعتی بود که به پایان رسیده بود و ساغر مانند دختران مظلومِ بی پناه، درخود جمع شده بودو در فاصله ی نیم سانتی ام، خودرا در آغوشِ خواب سپرده بود!:) نمیدانم چه شد که قصد کردم واردِ ویرگول بشم و باز بنویسم.. 🤌🏼شاید برای این است که به ثبت خاطراتِ هرچند تلخ، اشتیاق دارم..«پیشنهاد میکنم ابتدا دو پست قبل رو بخونید» چشمانم را بستم و خودرا در آغوش زمان انداختم؛ و از او خواستم مرا به زمانی ببرد که اولین بار، با تعجب نیم بوت های مردانه را میدیدم.. باچهره ای پر از سوال، درحالیکه کفش های خیس شده را از پایم خارج میکردم؛ به مسعود خیره بودم.. خوشحالی زیر پوستی اش از همه چیز مشکوک تر بود!. مسعود چشم هایش را با آرامی برهم گذاشتو داخل شدیم.. این قسمت به این دلیل با جزئیات برجانم حک شده که؛ صدای مادرم را با ذوق میشنیدم که داشت پذیرایی میکرد. دیگر فک بی چاره ام درحال افتادن بود!.. چه شده بود که مسعود و مادر اینچنان خوشحال بودند..! حتی از یاد نمیبرم که لحظه ای باخود خیال می کردم، شاید روحِ بابا وارد خانه شده بود😂🙂[آن زمان ها کتاب جنایی زیاد مطالعه میکردم..] از قالی های کدر رنگ عبور کردم و چشمانم بر چشمان دایی محسن گیرکرد.. پوفی از حرص کشیدم!. آخه دایی محسن آنقدر ذوق و خوشحالی داشت؟! درحالیکه حسابی بادم خالی شده بود، سلامی بی حوصله کردم که .. چشمانم به پسر بغل دایی افتاد! سرش را که بالا آورد... دیگر نمیتوانم بنویسم.. ❤️‍🩹اصلا این نوشتن چه دردی بود که به جانم افتاد؟ من را چه به نوشتن؟!.. وقتی هنوز نتوانستم قلب بی جنبه ام را بعد از چندسال، حالی کنم به مالِ دیگران چشم ندوزد؛ چی را مینویسم؟💔جز اینکه با انداختن چشمانش در چشمانم، دلِ منِ بی نوارو لرزاند؟ جز اینکه نگاهش چنان با قدرت و نفسگیر بود که آب دهانم در گلو پرت شد؟ از زیبایی اساطیری و حرف کلیشه ای سخنی نمیگویم.. از مهربانی درون سیاهچاله هایش میگویم.. که گویی از ابتدا برای قلب بیچاره ام دام پهن کرده بود:) لحظه به لحظه اش را بر یاد دارم... که دایی سرفه ای مصلحتی کرد و من و او به خود آمدیم.. مادر خجل زده شکلات تعارف میکرد و دیدم صورت سرخ مادر را! سرخی که از فقر بود:) از خجالت بود!.. کنار مسعود نشستم و غرق در صحبت شدیم.. آن روز فهمیدم آقا پسر، همان سهیلِ خودمان است. پسرِ عنق کودکی!.. پسر ناتنیِ دایی که از همسر اولش بود.. _چیز درستی بر یاد ندارم اما میدانم سر همین بچه، تا سالها مامانجون با دایی محسن دعواداشت.. گویی آمده بودند در خرج و مخارج به ما کمک کنند.. پس از رفتنشان مسعود، خنده ی بلندی کرد ورو به مامان گفت:«همین پسری که شما، درحلال زاده بودنش شک داشتید داره دستمون رو میگیره!» کاش معصوم حالا، پوزخندی روانه شان میکردو به آن ها گوشزد میکرد که، هیچ گربه ای محض رضای خدا موش نمی گیرد!!!. ولی خوش خیال، لبخندی مهمان لب هایم کردموبا مسعود و مادر در رویا پروری همراه شدم:) درست از آن روز به بعد رفت و آمد دایی و تک پسرشدر خانه ی ما باز شد.. و من؟ در رویا سیر میکردم.. آن روزها، روز های خوش پس از بابا بود.. مسعود بسبب سهیل خان، کار خوبی دست و پا کردهو مادر نسبت به قبل کمتر کار می کرد!.. و من، دختری که تازه پابه عرصه ی جوانی گذاشته بودم؛ در خیالاتم، سهیل را شاهزاده ای سوار بر اسب می دیدمکه در شیرینی فروشی مهین از من خواستگاری میکند.. همین هم شد.. البته اگر خواستگاری را فاکتور بگیریم! به یاد دارم که به مناسبت مبعث، حسابی سرِمان در شیرینی کده شلوغ بود.. بی حواس درگیر وزن کردن کیک ها و بسته بندی بودم، که صدای آشنایی مرا به خود جلب کرد.. اما حجم کارها اجازه ی فکر اینکه چه کسی روبرویم است را از من گرفته بود.. سرد و خشک گفتم«بفرمایید» و بلافاصله باهمان عطوفت و بم صدایش گفت«دوچشمت از عسل لبریز و لب هایت شکر دارد، بیا! چند؟» گویا دچار شوک الکتریکی شده بودم، چشمانم از حدقه بیرون زده بود.. ابتدا باخود گفتم این چه کسی است که به خودش اجازه داده بامن آنقدر صمیمی باشد؟ اما امان از وقتی که سرم را بالا آوردم و چشمانمبر چشمان مرموزش گره خورد.. چشمانی که با هر پلک زدنش نور بر قلبم جاری میساخت. هول و خجل دستی بر شالم کشیدم و سلام کردمبا لبخند آرامش بخشی سلام کرد و گفت چند؟ با چهره ی سوالی و منگ به او خیره ماندم لبخند یک طرفی اش را گسترش داد.. و با نگاهی که پسِ آن خواندم که فهمیده بود وجودش حالی به حالی ام میکرد، گفت: عاشقی؟ کیک خامه ای ها چند؟ کنف قیمت را به او گفتم و خودرا درگیر بسته بندی کردم. اما چه کاری؟ معذب در زیر نگاه داغ اش جان دادم.. دست آخر با هول و ولا جعبه را دادم و کارت را کشیدم. او هم بی خداحافظی رفت.. از یاد نمیبرم این احمق بودنم را! که تا یک ماه حدودا این صحنه را درذهنم بازسازی میکردم.ادامه داردمعصومه:)معصومه:)Tue, 30 Dec 2025 04:08:55 +0330https://virgool.ir/@mas85i/درجازدم-gpd7nkzin87dروی تراس، به خیابان شلوغ می نگریستم..آدم ها پر سرو صدا از این فروشگاه،به آن فروشگاه میرفتند..باد پرقدرت موهایم را نوازش میکردو صفحات کتاب را برهم ریخته...اگر این امتحانات تمام میشدند چه؟تنها دلخوشی من، تنها چیزی که فکرم رو مشغول میکردامتحانات دانشگاه بود.اگر بابا بود؛حتما تشویقم می کرد(:دست های بامحبت و زحمتکشش را بر روی سرم می کشیدو مرا غرق در عشق می کرد!.آه از این دنیا که بر هیچکس وفانکرد.براستی دنیا چیست؟ سرزمینی پر از غم، پر از بی وفایی_پر از تنهایی:))لعنت بر خاطرات، که بر من بالی شدند برای پرواز!..پروازی بر سال های قبل..آن زمانی که مامان از شیراز برگشته بود؛ولی دیر شده بود..چون بابارو در بیمارستان از دست داده بودیم💔یتیمی و آوارگی بد دردیست..!هیچکدام آدم سابق نشدیم!. ولی محکوم بودیم...محکوم به ادامه دادن:)و من پس از آن فاجعه روزی هزاربار مردم..برای گیس های سفید و دستان لرزان مامان؛برای انگ هایی که خود خانواده اش بهش زدند..برای رگ بادکرده ی مسعود؛برای دستان مسعود که بجای رقصاندن قلم در بوم،جارو و پارچه را حمل میکرد..و باخفت سرایدار خانه ای شده بود که،روزی آنجا زندگی میکردیم:)برای سکوت پر دردش،و حتی قلبم برای خود نیز آتش می گرفت..درس و دانشگاه را در پسِ آرزوهایم سپرده بودمو در شیرینی فروشی مهین کار میکردم!.«هیچ کدام زندگی نمی کردیم!!..»پس از آنکه فهمیدیم آقاجون،در فوت بابا مارا مقصر میداندو قصد کمکی ندارد؛پاره خانه ای در منطقه ی جنوب تهران اجاره کردیم.صبح تا شب برای رسیدن به پولی که شایدقدیم،به راحتی از میان انگشتانمان پایین می افتاد..کار میکردیم وشب ها مانند روح مرده ای کنارهم جمع میشدیم💔وهمه چیز بر همین مِنوال میگذشت..و و و...هیچ وقت آن روز را فراموش نخواهم کرد:)آن روزی که در قلب ناخوش احوالم نوری جریان یافتولی کاش آن روز هرگز نبود!چون قلبم را نیز از من گرفت:)همان روزی که مسعود در مغازه از من شیرینی گرفته بودو باهم به خانه برگشته بودیم:)در راه، باران و بویِ خوشِ خاک ِمرطوب همبرحالِ خوب ِ بی سابقه ی مسعود افزود!..من با تعجب از او جویای احوال شدم!؟ او با لبخندی مرموز پاسخ ام را می داد..بالاخره به خانه رسیدیم و من یک جفت نیم بوت مردانه مواجهه شدم:)دیگر مغزم از مرور خاطرات خسته شده بود و چشمانماز گریستن بی جان بود.. حسابی سردم شده بود و باید به داخل خانه می رفتم_ادامه دارد..معصومه:)معصومه:)Mon, 29 Dec 2025 12:59:14 +0330https://virgool.ir/@mas85i/یکی-بود-هیچکس-نبود-ufc15axj726xباز شب شدو جهان دیگری به رویم باز شد..وارد تراس شدم و زیر قرص ماه،به تماشای باران رحمت نشستم..ماشین ها باسرعت رد می شدند و گودال های پر از آببه شیشه ی مغازه ها ریخته میشد..جهان پر از سکوت بود.انگاری همه غرق درخواب زمستونی بودند...ممکن بود امشب بدترین شب زندگی یکی باشد!.خدا داند و بس(:ایرپاد، گوش هایم را نوازش میکرد ومن؟درحالی که باران بی مهابا بر صورتم شلاق میخورد؛دیوانه وار میخندیدم.اگه این روزها،خود زندگی نیستند؛پس چی حسابشون کنیم؟شاید روز هایی بیایند که؛از این روز های روتین هم بدتر باشند!باخودم گفتم که معصوم الان وقتشه...باز شب شده و تو محکومی که خاطراتتو روی دایره بریزی!.این کار هرشب من بود ولی؛راستش نمیدونم چرا دارم اینجا مینویسمش:)تصاویر خاطرات، پشت پلک هایم نقش بست..و من برگشتم به«پنج ساله پیش»زمانی که؛از اوج جاه به قعر چاه افتادیم:))))ورشکسته شدیم...بابا کلی بدهی بالا آورده بود وکارخانه به طرز فجیعی شکست خورده بود!مسعود هم برخلاف میل باطنی اشگالری نقاشی شو فروخت!:)و ضربه ی بدتر برایش، دوستانی بودند که وقتی فهمیدندکه بی پول شدیم، ترکش کردند🙂همه چیز خر تو خر بود.اون سال، سالِ سرنوشت ساز من بود و من؟کنکور و به طرز افتضاحی خراب کردم..هرکس درگیر خودش بودبابا سکته کرده بود و یک شبه موهاش سفید شده بود💔مامان برای مراقبت از مامانجون، شیراز رفته بود..خونه رو تازه فروخته بودیم:))هیچوقت اون روز رو از یاد نمیبرم که؛با چند کیلو بغض خونه رو تحویل دادیم:)نه من و نه مسعود، جرات نگاه کردن به هم و نداشتیم!هردو هنوز توی بهت بودیم..هنوز باورمون نمیشد که تقدیر همچین سرنوشتی رو،برامون رقم زده((:اون شب خونه ی عمو حمید رفتیم..اونوقتا عمو حمید برای کارش از خوزستان به تهران،باخانواده در رفت و آمد بود..من و مسعود اون شب هیچ چیز از گلومون پایین نرفت.هردو با شکم خالی رفتیم توی رختخواب..با لبخند های پربغض خودمون رو به خواب زده بودیم..و هردومون به روی خودمون نمیاوردیم که؛بیداریم:)))میخواستیم بگیم که چیزی نشده..ولی خوب میدونستیم که کمرمون شکسته❤️‍🩹اونجا بود که برای اولین بار صدایی شنیدم که،آوار شد روی سرم..صدایِ بغضِ شکسته شده ی مسعود!با ناباوری سرم رو از بالشت بلند کردم و دیدمشونه های مسعودو که تکون میخورد💔اونجا بود که فهمیدم بزرگ شدم((:که بجای گریه، شونه های برادرمو به آغوش کشیدم..برادری که بیخیالیش زبانزد عام و خاص بود؛با غرورِ شکسته در آغوشم میگریست..با دیدن گریه هایش همونجا فهمیدم کهاز دنیای قبلی مون خداحافظی کردیمو این آغاز بدبختی هامون بود:) حالا بارون قطع شده بود و من؟ خیره به نقطه ای نامعلوم بودم.. خواب چشمانم را ربوده!. خلاصه اومدم بگم که قدر زندگیاتونو بدونید:). چون اگه ندونید؛ دریای مصیبت زندگیتون رو میبلعه.. _ادامه دارد.. معصومه:)معصومه:)Sat, 27 Dec 2025 00:39:15 +0330