<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Marziyeh Arabkermani</title><link>https://virgool.ir/feed/@marzikermani.mk</link><description>دانشجوی ارشد باستان‌شناسی | دانشگاه تهران</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:25:46</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/482095/avatar/avatar.png</url><title>Marziyeh Arabkermani</title><link>https://virgool.ir/@marzikermani.mk</link></image><item><title>خوابم میاد</title><link>https://virgool.ir/@marzikermani.mk/خوابم-میاد-c7vkf6zuqest</link><description>مطمئن نیستم که امروز دقیقا چند روز از شروعِ شیوعِ ویروسِ لعنتیِ خدا بگم چیکارش کنه‌یِ کووید ۱۹ و چند روز از روزی که بهمون گفتن باید خونه بمونید می‌گذره، ولی واقعا همه چیز تغییر کرده، نه فقط اینکه مجبوریم حدالامکان خونه بمونیم و جلسه‌هامون رو آنلاین برگزار کنیم، در واقع منظورم بیشتر احوال روحیمونه، حال و حوصله‌ای که دیگه نیست، اشتیاقی که قبلا واسه یک‌سری چیزها داشتیم و الان دیگه اون اشتیاق هم گذاشته رفته و جاش رو داده به کسلی و بی‌حالی.انگار که توی مغزمون یک‌سری اتفاق‌ها افتاده و جای بعضی سلول‌ها باهم عوض شده؛ سلول‌های شوق و احساس و فعالیت، تبعید شدن به اون ته ته‌های مغزمون، یک جای نمور و تاریک و مه‌گرفته و دور از دسترس. در حالی که کنار هم دور آتیش نشستن و از خاطرات خوب گذشته می‌گن و حسرت روزهایی رو میخورن که کنترل مغز دست سلول‌های کسلی و خستگی و بی‌حالی نبود و سلول غم هم کمتر پیداش می‌شد؛ انقدر می‌گن و می‌گن تا بحث می‌رسه به سلول انگیزه که نمیدونن چه بلایی سرش اومده و کجا گیر افتاده، گاهی نقشه‌هایی طرح می‌کنن تا دوباره زمام امور رو به دست بگیرن، ولی موفق نمی‌شن، چون اندازه سلول‌ها‌ی دیگه قوی نیستن و قدرتشون رو از دست دادن...+ یعنی چه بلایی سر شادی اومده، من خیلی نگرانشم، باید هرچه سریع‌تر پیداش کنیم، هرچی تعدادمون بیشتر باشه احتمال موفقیتمون هم بیشتره.-فعالیت! تا کی میخوای ادامه بدی؟ نمیبینی دیگه بقیه سلول‌ها طرف ما نیستن و الان  کنترل دست سلول بی‌حوصلگیه؟ تاحالا چندبار نقشه‌هامون شکست خوردن؟ خسته نشدی؟ نمی‌بینی هیشکی دیگه ما رو نمیخواد؟ (قطره اشکی از گوشه‌ی چشم راست به سمت گونه سرایز می‌شود)×ولی احساس، فعالیت راست میگه، ما باید سعی کنیم بقیه سلول‌هارو بیاریم طرف خودمون، قطعا اون‌ها هم از این وضعیت راضی نیستن (مارشمالو‌ی خود را روی آتش می‌گیرد)، آخرین باری که رفتیم عملیات بازپس‌گیری، سلول یادگیری رو دیدم، تو چشماش قشنگ می‌شد دید که از این وضعیت ناراضیه..+دو ساله که نتونسته درست درس بخونه و هنوز هم تو نوشتن پروپوزال پایان‌نامه مونده..×همین دیگه (مارشمالوی خود را از روی آتیش به سمت دهان می‌برد و فوت می‌کند)، ما باید قبل از هرچیز انگیزه رو پیدا کنیم (یکبار دیگر فوت کرده و بعد مارشمالو رو در دهان می‌گذارد). آیا سلول‌های تبعید شده موفق به بازگرداندن همه‌چیز به حالت اولش می‌شوند؟ تا قسمت بعد منتظر ادامه‌ی داستان باشید.</description><category>Marziyeh Arabkermani</category><author>Marziyeh Arabkermani</author><pubDate>Wed, 13 Oct 2021 01:40:45 +0330</pubDate></item><item><title>همدم‌السلطنه</title><link>https://virgool.ir/@marzikermani.mk/همدمالسلطنه-bqbqwikd8u9d</link><description>همدم‌                                                              فرهنگ فارسی معین                                                  ( ~. دَ) (ص مر.) ۱- رفیق، هم‌نفس. ۲- هم‌زبان، هم‌سخن. ۳- هم‌پیاله. ۴- پیاله شراباز زمانی که تو قرنطینه‌ایم حدود یک سال میگذره، این یک سالِ سخت و طاقت‌فرسا، من بودم و همدمم [طاقت‌فرسا، ( ~ . فَ) [ ع - فا. ] (ص فا.): آن که طاقت و شکیب ببرد، آن چه که تاب و توان بزداید]. باهم کلاس رفتیم و جلسه‌های آنلاین رو شرکت کردیم و باهم از دست آموزش آنلاین عصبانی شدیم، تو این یه سال با هم یه زبان جدید رو یاد گرفتیم (한국어 공부했어요)،کلاس آنلاین، تمرین‌های گرامر &#34;تجربه کردن&#34; باهم انواع شیرینی‌ها و نون‌ها و غذاها‌ی جدید پختیم و عکسشو با بقیه به اشتراک گذاشتیم (البته نه با هشتگ خودم‌پز)، با هم فیلم و سریال و انیمیشن دانلود کردیم و تماشا کردیم، باهم آنلاین خرید کردیم و دم در خونه تحویل گرفتیم، با هم کلی عکس گرفتیم و ویرایششون کردیم، باهم کتاب خوندیم و بازی کردیم، باهم آهنگ گوش دادیم و با خواننده بلند بلند خوندیم و رقصیدیم و با هم چیزای جدید یاد گرفتیم و گاهی هم باهم وقتمونو به بطالت گذروندیم؛ و البته لازم به ذکره که چند تلاش ناموفق برای ورزش کردن هم داشتیم که البته ناموفق شدن این تلاش‌ها تقصیر خودم بود.تمام این لحظه‌ها همدم من کنارم بود، هیچوقت ازم ناراحت نشد و همیشه هم سخت کار کرد، حتی وقتایی که مامانم ازم میپرسید :((خسته نشدی انقد گوشی دستته؟ آرتروز گردن میگیریا!)) یا اینکه مقصر همه بیماری‌ها رو اون میدونست، غمگین نشد؛ خب البته من هم یار باوفایی بودم و هیچوقت ازش خسته نشدم و اگه نبود نمیدونم چیکار میکردم [وفا، (وَ) [ ع . وفاء ] (مص ل.) به جا آوردن عهد و پیمان و پایداری در دوستی].همدم مهربون من، نمیخوام سرت الکی غر بزنم، تو واقعا هیچی کم از همدم‌های خیلی خیلی گرون بقیه نداری، فقط اگه یخورده زورت بیشتر بود و قوی‌تر بودی، یخورده کیفیت دوربینت بهتر بود و عکس‌های بهتری می‌گرفتی، صفحه بزرگتری داشتی که راحت‌تر باهات کتاب بخونم و یه قلم هم داشتی که بتونم راحت‌تر بنویسم و نقاشی بکشم دیگه هیچی کم نداشتی؛ آخه میدونی، من خیلی دلم میخواد کمیک و نقاشی‌های دیگه باهات بکشم، ولی اینجوری خیلی سخت و زمان‌گیره و تقریبا هم میشه گفت غیر ممکن.نمونه‌ای از تلاش ناموفق در نقاشی کردن با انگشتنمونه دوم نقاشی با انگشت، البته این تقریبا موفق بود! فقط میتونست بهتر باشهالبته بگم که من با همین کم و کاستی‌ها هم عاشقتم؛ عشق واقعی همینه دیگه، مگه نه؟ازت معذرت میخوام که دست آدم حواس‌پرت و خراب‌کاری مثل من افتادی و همش می‌افتی زمین، معذرت میخوام که این روزا همش از یه همدم جدید حرف میزنم که صفحه‌اش بزرگتره و دوربین بهتری داره و قوی‌تره، ببخشید که بخاطر سلامت خودم همش مجبورم با الکل تمیزت کنم؛ این اواخر یخورده چشمک میزنی و یه موقعا الکی خاموش میشی و تحملت یخورده کمتر شده... ولی اصلا عیبی نداره چون من هنوزم مثل روز اولی که دستم گرفتمت و آوردمت خونه دوستت دارم [دوست داشتن. [ ت َ ] (مص مرکب) مهر و محبت داشتن به کسی یا چیزی. مهر ورزیدن. وداد. ود. مودة. علاقه و دلبستگی داشتن].#روایتگرباش #روایتگر_روزهای_کرونایی</description><category>Marziyeh Arabkermani</category><author>Marziyeh Arabkermani</author><pubDate>Sat, 19 Dec 2020 20:18:22 +0330</pubDate></item></channel></rss>