https://virgool.ir/feed/@marziehfarahmandfa2026-11-12 04:51:02https://files.virgool.ir/upload/users/152715/avatar/6QEipR.jpghttps://virgool.ir/@marziehfarahmandhttps://virgool.ir/@marziehfarahmand/سریال-هاداستان-های-مصور-هستند-mwhiqy6alsexسریال گابلینتنها دلیلی که به سریال های کره ای علاقه مندم داستان آنهاست.تقریبا از سال 2014 کم کم داستان سریال ها شکل بهتری گرفتند و از ماجراهای دختر فقیر و پسر پولدار به سمت داستان های قوی تری رفتند.تا جایی که در سال 2014 سریال بکش و خلاصم کن به داستان مردی با بیماری اختلال چند شخصیتی میپردازد.در این داستان هر شخصیت عواطف،سن،علاقه مندی و اهداف خاصی دارد.مثلا شاهد یک شخصیتی هستیم که دختری 17 است و مانند هر دختر دیگری هیجانات خاص نوجوانی را دارد.درحالیکه فرد اصلی یک مرد سی و خورده ای ساله است.حالا فکر کنید وقتی این شخصیت بیرون میاید چه اتفاقاتی می افتد؟یا شخصیتی دیگر پسری نوجوان است که از افسردگی رنج میبرد.دیگری پیرمردی که بسیار سرخوش است و دردسر میسازد و شخصیت های دیگر.نویسنده هر شخصیت را مانند انسانی کامل خلق کرده که به هنگام بیدار شدن کارهایی میکند و بخشی از عواطف شخصیت اصلی را به دوش میکشد.اهدافش دقیقا در راستای این عواطف است و در آخر داستان وقتی این عواطف مثل خشم،دلسوزی،کنجکاوی،افسردگی و غیره از بین میروند شخصیت ها نیز با آگاهی کامل خداحافظی میکنند و ناپدید میشوند.سریال kill me heal meسریال گابلین سریالیست که مرا ناخواسته وادار به تحسین میکرد.داستان مردی که هزار سال است که با شمشیری در سینه اش زندگی میکند.فقط یک انسان تحت عنوان عروس جن آن شمشیر را میبیند و فقط اوست که میتواند آن را خارج کند و با این کار آن مرد میمیرد.بخش هایی بسیار برایم جذاب بود.جایی که شخصیت اصلی از عروس جن میخواهد که شمشیر را از بدنش خارج کند ولی همان موقع ترس مرگ و پایان زندگی ابدیش به سراغش می آید و باعث می شود بارها منصرف شود.درواقع یک انسان در هزار سال هر چه بخواهد را تجربه خواهد کرد.خصوصا اگر مانند شخصیت اصلی این فیلم قدرت هایی خاص و ماوراءالطبیعه داشته باشد.مثل ساخت طلا و از درودیوار رد شدن و دیدن آینده.اما باز هم از مرگ میترسد.چقدر انسان طمع کار است.نهایت ثروت،زمان و قدرت را هم که داشته باشد باز هم دلش میخواهد.این فیلم حرف برای گفتن زیاد دارد که اینجا نمیگنجد.مگر اینکه خودتان تماشا کنید.سریال های کره ای بسیاری وجود دارد که داستان های آن موبر تن انسان سیخ میکند.شاید در کنار کتابهایی که خواندم از منابع الهام بخش اصلیم باشند.این سریال ها من را مجبور به درک نویسنده و داستان میکنند.چیزی که کمتر در سریال های آمریکایی یا کشور های دیگر یافت میشود.و اغلب این داستان ها همراه با تحسینی که مرا وادار به آن میکنند این غصه را نیز بر دلم مینشانند که کشور ما با این تاریخ ادبی طولانی و نویسندگان و شاعرانی که نمونه ی آنها در تاریخ دنیا یافت نمیشود(مثل نیما و فروغ و آل احمد و حتی قبل و بعد آنها)چرا فیلمنامه هایی آنقدر قوی به گونه ای که موبر تن انسان سیخ کند ندارد و اگر دارد بسیار کم است؟مرضیه فرهمندمرضیه فرهمندFri, 20 Mar 2020 20:17:15 +0330https://virgool.ir/@marziehfarahmand/روز-های-خوش-قرنطینه-histv6wkeoagاز تقریبا اواخر بهمن کرونا در ایران شایع شد و دانشگاه ها تعطیل.اوایل فقط دنبال پست های تکراری اینستاگرامی یا سریال های مختلف بودم.اما کم کم یادم به داستان نیمه نوشته ام افتاد که آرزویم این بود که آن را تمام کنم و به یکی از انتشاراتی ها ببرم و چاپش کنم.اما خب تعلیل کاریست که همیشه انسان انجام میدهد در رسیدن به آرزو هایش.قبل از ورود به دانشگاه فکر میکردم من دیگر همه چیزم با یاد گرفتن کامپیوتر کامل میشود و اگر بنشینم سر کلاس های یک دانشگاه دولتی میشوم دانشجو و بالاخره زندگیم از بیکاری و بیهودگی خارج میشود.ولی بعد از یک ترم و نصفی دیدم جوهر وجودم دارد خشک میشود و کل کاری که انجام میدهم خوردن و خوابیدن و سرکلاس رفتن است.دوران قرنطینه ی کرونایی بهترین فرصت برای خودشناسی بود.کم کم شروع به مطالعه ی درس ها کردم.کتاب خواندم.باغبانی یاد گرفتم.از تخفیف های فوق العاده سایت ها برای یادگیری موضوعات جدید استفاده کردم و مهمترین دستاورد خانه نشینی این بود که آرامش گم شده ام را پیدا کردم.حالا من اینجا هستم تا دوباره بنویسم و خیال آشفته ام را آرام کنم.مرضیه فرهمندمرضیه فرهمندWed, 18 Mar 2020 16:07:44 +0330