https://virgool.ir/feed/@marzieh.nademمن یک نویسنده و محققم.یادداشت و داستان‌های تخیل‌گونه هم می‌نویسم. در کنار همه این‌ها یک ثبت‌کننده مردم‌نگاری هم هستم. در داستانم از چیزهای عجیب و خیالی می‌نویسم.fa2026-11-11 14:27:19https://files.virgool.ir/upload/users/203602/avatar/e7wo7a.pnghttps://virgool.ir/@marzieh.nademhttps://virgool.ir/@marzieh.nadem/صدای-تیک-تیک-لپ-تاپ-و-هیولای-کسلی-pptb3flocymyصبح که بیدار شدم، اول دوش گرفتم. وقتی صورت خودم را در آینه دیدم، دیگر زرد و رنگ‌پریده نبود. یک حس کسلی این چند روز دنبالم بود. من آن را مانند یک هیولا می‌دیدم. سایه‌اش رویم بود. وقتی که فنجان چای را می‌نوشیدم، او هم کنارم نشسته بود. وقتی که کتاب را در دستم می‌گرفتم و سریع آن را سر جایش می‌‌گذاشتم کنارم ایستاده بود. وقتی صبح‌ها بیدار می‌شدم، او بالای سرم ایستاده و منتظر بود. در این روزها، اول سایه‌اش کنارم ایستاده یا نشسته بود. اما کم‌کم داشت در اندامم رسوخ می‌کرد. او هر لحظه به من نزدیک‌تر می‌شد. امروز صبح که بیدار شدم، با خودم گفتم اگر دست نجنبانم او به من نزدیک‌ و نزدیک‌تر می‌شود تا جایی که جزیی از وجودم می‌شود. امروز وقتی که لپ‌تاپم را روشن کردم. و شروع کردم به تایپ کردن، صدای تیک‌تیکش آن کسلی سنگینی را که بر روی دوشم افتاده بود کمتر کرد. تا جایی که دیگر صدای کسلی را نشنیدم. صدای خودم را از دوران کودکی شنیدم. همان روزهایی که با دختر داییم در باغ‌شان معلم‌بازی می‌کردیم. گاهی روی شاخه درخت سیب می‌نشستیم و گاهی زیر سایه درختی بلند می‌نشستیم، کتاب می‌خواندیم. حرف می‌زدیم و می‌خندیدیم.من در بازی‌های کودکیم در حال نوشتن بودم. فکر می‌کردم نویسندگان آدم‌های استثنایی هستند. آن را از خودم دور و سخت می‌دانستم. همیشه از صدای تیک‌تیک دکمه‌های کیبورد خوشم می‌آمد. آن را مثل یک آهنگ می‌دانستم. امروز من آن آهنگ را نواختم تا دلم آرام بگبرد و شورشی خوش در دلم به پا شود. من به این شور نیاز دارم. به خاطرات دوران کودکی‌ام و ذوقی که در آن روزها داشتم نیاز دارم تا بتوانم با شور و اشتیاق بیشتر زندگی کنم و به برنامه‌ای که در طول روز برای خود چیده‌ام سر و سامانی دهم. اگر نتوانم به آن نظم دهم حس مرگ می‌کنم.برای همین تصمیم گرفتم درمورد کسلی بنویسم و چیزهایی که مرا از آن دور نگه می‌دارد:اگر کسل شوم، نمی‌توانم کتاب بخوانم.اگر کسل شوم، نمی‌توانم روی پروژه آموزشی‌ام کار کنم.اگر کسل شوم، نمیتوانم روزانه برای صدرا کتاب داستان بخوانم.اگر کسل شوم، نمی‌توانم ورزش کنم یا به پیاده‌روی بروم.اگر کسل شوم، نمی‌توانم برای کارگاه آموزشی که ثبت‌نام کردم وقت بگذارم و تمرین کنم.اگر کسل باشم، نمی‌توانم یادداشت بنویسم.اگر کسل باشم، نمی‌توانم تخیلم را پرورش دهم.و بعد در پایانش کارهایی را نوشتم که در زمان کسلی باید انجام دهم تا هیولای کسلی از روی دوشم برداشته شود:دوش گرفتن، نوشتن با لپ‌تاپ، روزانه‌نویسی،مدیتیشن، گوش دادن به پادکست و…Nadem.marziehNadem.marziehSun, 01 Nov 2026 14:51:40 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/در-جستجوی-ماه-kmykbzsjppsmمرد، خودش را تا کمر در سطل زباله فرو کرد. لابلای زباله‌ها دنبال ماه می‌گشت. می‌دانست فرصت‌ها دیر به دیر خودشان را نشان می‌دهند. آینه‌ای پیدا کرد. دستی به ریشش کشید و صورت خودش را در آن دید. گوشه آینه ستاره‌ای دید با خودش گفت: 《هیچ ماهی بدون ستاره‌هایش شب را به پایان نمی‌رساند.》اگر ماه را پیدا می‌کرد می‌توانست یک شب را در زیر پل با نوری به صبح برساند. ساعت ۶ بعد از ظهر بود. خورشید داشت غروب می‌کرد و کم کم هوا تاریک می‌شد.زباله‌ها مانند سنگ‌های مذاب بودند که انگار داشتند بالا می‌آمدند و داغ‌تر می‌شدند. زباله‌ها نمی‌گذشتند او صورت ماه را ببیند.می‌دانست ماه آن پایین است. نوری کوچک از سمت چپ زباله‌ها بیرون می‌زد.دوست داشت یک شب ماه برای او باشد. یک بار آن را پشت ویترین یک مغازه دید؛ مغازه‌ای آنتیک با وسایل جورواجور. وسایلی که برای عهد قجر بود.او حتی حق نداشت کنار مغازه بایستد و به شیشه و وسایلِ ویترین نگاهی بیندازد و آن‌ها را تماشا کند.با خودش فکر میکرد آخر چه کسی دوست داشت به یک پیرمرد ژنده‌پوشی نگاه بیندازد که لباس پاره به تن دارد و صورتش سیاه و پر از لکه است. و هر چند دقیقه یک بار دستی به پایین بینی اش می‌کشد. لابد آنها در دلشان می‌گفتند نکند کرمی در لای موهایش وول می‌خورد.دوست داشت حداقل یک روز دنیا برایش باشد یا حتی چند ساعت. دوست داشت یک بار دنیا به او نگاهی بیندازد.او می‌توانست با یک ماه حتی برای یک شب دنیایش را روشن کند؛ تنها برای یک شب.بعضی‌ها می‌گفتند اگر ماه در سطل زباله باشد کم‌کم شکل هندسی اش فرو می‌ریزد، بریده بریده شده و کم کم آب می‌شود.او شنیده بود حتی ماه تغییر رنگ داده بود.یکی می‌گفت مهتاب را سیاه دیده.شخص دیگری می‌گفت یک نور کور کننده داشت شبیه یک دیوار چهارگوش.دیگری آن را شبیه یک الهه دیده بود.نمی‌دانست آنها شایعه بودند یا واقعیت داشتند؟ ولی با خود گفت هر شایعه‌ای یک روز واقعیت داشته و کم کم رنگ و شکلش عوض شده.بعضی‌ها هم می‌گفتند شبیه شمشی شده اما سه گوش که روی هر گوشش، سه گوش دیگر درست شده.کسی نمی‌توانست به آن دست بزند.آخر چه کسی به یک سه گوش تو در تو و چرخان می‌توانست دست بزند چون می‌توانست مثل تیغ انگشتانشان را ببُرّد.شاید امشب شب او باشد و آن، پنهانی و دزدکی ماهش شود.Nadem.marziehNadem.marziehTue, 27 Oct 2026 13:04:17 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/بیدار-شدن-تخیل-با-حواس-پنج-گانه-ghu3lfxe9utsبخش دومِ روتین یک خیال‌پردازخیلی‌ها فکر می‌کنند خیال‌پردازی، یک اتفاقِ جادویی یا الهامی ناگهانی است که وقت و بی‌وقت سراغِ آدم می‌آید؛ اما من فهمیده‌ام که این‌طور نیست. خیال‌پردازی برای من شبیه رسیدگی به یک گیاه است؛ اگر هر روز به آن آب ندهم، خشک می‌شود.مدتی بود حس می‌کردم ذهنم درگیرِ واقعیت‌های روزمره شده و آن جهانِ عجیب و غریبِ نویسندگی‌ام دارد رنگ می‌بازد. برای همین تصمیم گرفتم یک روتین ساده برای خودم بسازم. این مسیرِ من است، از لحظه‌ای که چشم باز می‌کنم تا شب که می‌خوابم:۱. ایستگاهِ نور: ملاقات با موجوداتنورِ صبح برای من فقط روشنایی نیست؛ یک شخصیت است. وقتی چشم باز می‌کنم، به نور نگاه می‌کنم. فکر می‌کنم اگر این نور دست داشت، کدام وسیله‌ی اتاقم را لمس می‌کرد؟ اگر موجودی بود، با چه شدتی وارد اتاق می‌شد؟ گاهی تند و قاطع است، گاهی مردد. این بازیِ کوتاه، ذهنم را از 《بیدار شدن》به 《آفرینش》 می‌برد.۲. ایستگاهِ صدا: گوش دادن به زمزمه‌های پنهانصداهای اولِ صبح (نفس کشیدن، پارچه‌ی ملافه، صدای مبهم خیابان) خالص‌اند.انگار هنوز با واقعیتِ زمختِ روز ترکیب نشده‌اند. به آن‌ها گوش می‌دهم و از خودم می‌پرسم: 《این صدا چه رازی را از من پنهان کرده؟》گاهی فکر می‌کنم این زمزمه‌ها، پیام‌هایی از دنیای دیگری هستند که باید رمزگشایی‌شان کنم.۳. ایستگاهِ لمس: تماس با واقعیتِ خیالیپتو، سردیِ هوا، یا بافتِ لباست؛ این‌ها اولین تماس‌های تو با جهان‌اند. من سعی می‌کنم این لمس‌ها را به بخشی از جهانِ داستانم تبدیل کنم. از خودم می‌پرسم: 《این گرما یا این سردی، از چه دنیایی آمده؟》انگار که دارم با هر لمس، تکه‌ای از دنیای فانتزی‌ام را به اینجا احضار می‌کنم.۴. ایستگاهِ مزه: نقشه‌خوانیِ امروزعجیب‌ترین بخش روتینِ من است. مزه‌ی دهانم قبل از خوردنِ هر چیزی، انگار یک نشانه است. برای من شبیه یک نقشه است؛ نقشه‌ای برای مسیری که قرار است امروز در ذهنم طی کنم. امروز مزه‌ی 《فلز》 می‌دهم یا 《خاک》؟ این مزه، شخصیتِ امروزِ من را می‌سازد. کسی که در تمام طولِ روز، همراهِ من است و با هم می‌نویسیم.پایانِ روتین:این کارها شاید ساده به نظر برسند، اما برای من مثل کوک کردنِ یک ساز است. وقتی این مراحل را طی می‌کنم، دیگر فقط یک آدمِ معمولی نیستم که صبح بیدار شده؛ من یک خیال‌پردازم که با حواسِ جمع، آماده‌ی ساختنِ جهان‌های تازه‌ام.شما چطور؟ صبح‌ها اولین چیزی که به ذهنتان می‌آید، کدام حس است؟راستی یادم رفت به شما بگویم که من امروز با خیالم و گوش دادن به موسیقی، یک دختر را در یک جنگل مرموز خلق کردم. او دنبال یک چاه می‌گردد و می‌خواهد روحِ پلیدی را فرا بخواند که در تهِ چاه زندگی می‌کند.آیا شما می‌توانید حدس بزنید در این جنگل مرموز، تاریک و ممنوعه که همه چیز، حتی درخت‌ها عجیب‌اند . چرا او تنهاست و چرا همراهی ندارد.شاید تا شب، داستانش را برایت بخوانم.منتظری آن را بشنوی؟ من امروز با قلمم ساختمش.#روتین_یک_خیال‌پردازNadem.marziehNadem.marziehSat, 12 Sep 2026 19:00:19 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/از-دلِ-روزمرگی-whtr1ocw1ffcخندید و گفت:《 لازم نیست حساب کنی.》پیرمرد زل زده بود به من که کنارش ایستاده بودم. قبلش هم به او گفته بودم سررشته‌ای از حساب ندارم.او راحت نمی‌توانست حرف بزند. انگار زبانش گیر داشت. درست مثل ترمز یک ماشین.من نمی‌دانم چرا!؛ ولی وقتی عددها را جلوی دستم قرار بدهند، انگار اعداد جلوی چشمانم و دور سرم چرخ می‌زنند.پیرمرد جوراب فروش می‌خواست بداند چقدر می‌تواند از جوراب‌هایش سود کند؟سود و بدهکار و بستانکار چیزهایی بودند که مرا نتوانستند پابند دانشگاه کنند.سرانجام بعد از دو ترم از رشته حسابداری انصراف دادم.دستم را روبروی پیشانیم به چپ و راست تکان دادم و ابرهایی که دور سرم می‌چرخیدند، محو کردم. آن ابرها می‌خواستند مرا دوباره به دوران گذشته ببرند‌چند لحظه قبل از آنکه پیرمرد را ملاقات کنم، دود از سرم بلند شده بود. من یک مجسمه برنزی شیررا دیده بودم که پشت ویترین شیشه‌ای مغازه‌ای بود. شیر طلایی برق می‌زد. یک شیر روی یک مکعب طلایی.آن می‌توانست چشم هر بیننده‌ای را کور کند.قیمتش هشتاد میلیون بود. همان‌طور که راه میرفتم، داشتم با خودم حساب می‌کردم با فلان مقدار پول، چه مقدار طول می‌کشد تا بتوان یک شیر طلایی خرید.بعضی از کالاها به‌قدری زیبا هستند که دوست داری از آن خودت شوند.وقتی از کنار مغازه‌ها رد می‌شدم هر کسی مشغول به کاری بود. دو کارگر افغان هر کدامشان، لبه نردبانی را گرفته بودند. بار اول نتوانستند لبه‌اش را به لبه ساختمان برسانند. شاید جلوی عابرین خجالت می‌کشیدند.من فکر می‌کنم بعضی از آدم‌ها با خندیدن خجالت یا ترسشان را پنهان می‌کنند. من هم همین آداب را دارم؛ وقتی نتوانم کاری را به سرانجام برسانم دوست دارم از جلوی چشم دیگران رد شوم.رد شدن بهترین سلاح است.کار دم دستی‌ام در این مواقع، خندیدن یا پوزخند زدن یا حرف زدن است.وقتی در راهرو قطار نشسته بودم صدای هوهوی کلفت قطار در سرم زنگ می‌زد. صدای همهمه زن‌ها را می‌شنیدم که روزمرگی‌شان را برای هم روایت می‌کردند.محمدصدرا چسبیده بود به من‌.یک جرعه آب از بطری خوردم. یک تکه یخ باریک لوله‌ای شکل در بطری‌ام بود.فکر می‌کنم اگر آن یک تکه یخ نبود، گلویم مثل کویر ، خشکِ خشک می‌شد و زبانم مثل زمین بیابان ترک‌های ریزی می‌خورد. در آن لحظه بی‌آبی، باید آرزو می‌کردم زودتر به مقصد برسم تا آب خنک یخچال را بنوشم.تا رسیدن به مقصد با ایرپادی که در گوشم بود، کمی پادکست انگلیسی گوش دادم. می‌دانم که باید همه چیز را واقعی یاد گرفت اگر از یاد گرفتن لذت ببری خودش مثل یک مسافرت است.حتی در زمان‌هایی که ساکت هستی می‌توانی کاری را انجام دهی. وقتی به خودم، مکان‌ها و آدم‌ها فکر می‌کنم به این نتیجه می‌رسم که هر کدام‌مان تکه‌ای از بودنمان را در این جهان می‌خواهیم نشان دهیم و به رخ شهر بکشیم؛ به شهر پر هیاهو‌، پر دود و پرآشوب.Nadem.marziehNadem.marziehThu, 10 Sep 2026 08:15:58 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/تحلیلم-از-فیلمi-swearسندروم-تورت-gvankwjmqsvrمفاهیم پنهان روانی و اجتماعی در فیلم I swearگاهی سخت‌ترین نبرد زندگی، جنگیدن است.این فیلم معنای دوگانه‌ای دارد؛ هم به معنای قسم خوردن است و هم به معنای فحش دادن.در این فیلم، جان درگیر سندروم تورت است. اما مشکل اصلی، اختلال جان نیست؛مشکل اصلی این است که مردم به اندازه کافی درباره اختلالش نمی‌دانند و نسبت به او واکنش و قضاوت بدی نشان می‌دهند.اول بیایید خیلی کوتاه درمورد سندروم تورت بدانیم که چیست:سندرم تورت یک بیماری عصبی است که در آن فرد از حرکات ناخواسته و تکراری یا «تیک» رنج می‌برد. این تیک‌ها معمولاً به صورت پرش‌های بخش‌هایی از بدن یا صداها (آواگری‌ها) بروز می‌کنند.ناسزاگویی غیرقابل کنترل (که به «کوپرولالیا» نیز معروف است) نادر است و در حدود ۱۰٪ از موارد دیده می‌شود. تصور می‌شد بسیاری از موارد سندرم تورت در گذشته بیماری‌های روان‌پزشکی یا رفتاری هستند، اما اکنون سندرم تورت به‌عنوان یک اختلال عصبی شناخته می‌شود که ممکن است تا ۱٪ از جمعیت را تحت تأثیر قرار دهد.حالا برگردیم به ادامه:این فیلم یک فیلم بریتانیایی و در ژانر بیوگرافی، طنز و درام است و برگرفته از زندگی جان دیویدسون است که درگیر بیماری‌ای به اسم سندروم تورت است.داستان از جایی شروع می‌شود که با ورود به دانشگاه متوجه یک سری تیک‌های عصبی در خودش می‌شود که بی‌اختیار داد می‌زند، ناسزا می‌گوید و با حرف‌های عجیبش باعث می‌شود که از طرف دوستانش مسخره و طرد شود. حتی پدرش هم خانواده‌اش را به خاطر همین مشکلِ جان ترک می‌کند.چند سال بعد به صورت اتفاقی یکی از دوستانش را ملاقات می‌کند. او مادرش روان درمانگر است و همین باعث می‌شود که روند زندگیش عوض شود.و او را از حالت انزوا نجات دهد.اختلال تورت مسیر زندگی‌اش را دگرگون کرده بود و او را با چالش‌ها، قضاوت‌ها و سختی‌های بسیاری روبرو کرد؛ او با کمک داتی، مادر دوستش، تلاش می‌کند که در تمام محدودیت‌ها امید داشته باشد و قدرت ادامه دادن را از دست ندهد‌.اختلال تورت فقط چند تیک حرکتی نیست. این فیلم خیلی خوب نشان می‌دهد برای افرادی که به این اختلال دچار هستند، دردناک‌ترین بخش ماجرا خود تیک‌ها نیست بلکه نگاه‌ها، قضاوت‌ها و سوء برداشت‌های اطرافیان است.تیک‌ها عمدی نیستند و معمولاً با استرس، هیجان یا خستگی بیشتر می‌شوند. این فیلم هم آگاهی می‌دهد و هم همدلی ایجاد می‌کند. می‌خواهد بگوید گاهی فهمیده شدن، بزرگترین آرزوست.و یکی از چیزهایی که درباره سندروم تورت صحبت می‌شود اضطراب است. او اختلال وسواس فکری_عملی دارد یا خستگیِ ناشی از تظاهر به اینکه همه چیز خوب است؛ خستگیِ تلاش برای پنهان کردن تیک‌ها و سرکوب کردنشان.جان نمی‌تواند مانند اکثریت‌مان بسیاری از تکانه‌های ذهنی‌اش را پشت دیوارهای کنترلی‌اش پنهان کند. او در یکی از صحنه‌های فیلم نمی‌تواند در یک کار غیرقانونی همراه دیگران شود.به‌محض اینکه پلیس از راه می‌رسد تقریباً بی‌درنگ همه چیز را اعتراف می‌کند. اینجاست که جان برای من به انسانی تبدیل می‌شود که انگار تمام عمرش پشت یک دیوار شیشه‌ای زندگی کرده؛ نه اینکه از همه راست‌گوتر باشد؛ بلکه کمتر از دیگران توانایی پنهان کردن خودش را دارد و شاید به همین دلیل است که صحنه دادگاه دردناک می‌شود و او نمی‌تواند قسم بخورد.هر بار که می‌خواهد قسم بخورد، فحش می‌دهد. آدم‌ها بعد از قسم خوردن، دروغ گفتند، خیانت کردند، جنایت کردند. پس حقیقت از دل سوگند بیرون نمی‌آید.چیزی که به رفتار ما معنا می‌دهد شخصیت، وجدان و نسبت ما با دیگران است و شاید مهم‌تر از همه شناخت باشد.به نظرم اولین پیام بزرگ فیلم همین است که ما بیشتر از اینکه واقعیت را قضاوت کنیم، برداشت خودمان را قضاوت می‌کنیم.کسی که رفتار جان را می‌فهمد؛ دانستن، قضاوت را به همدلی تبدیل می‌کند.دومین پیام فیلم در مورد شکست است. جان تقریباً از همان نوجوانی، بارها تحقیر می‌شود، در مدرسه شکست می‌خورد، روابطش آسیب می‌بیند، خانواده‌اش فرومی‌پاشد: اما عجیب اینجاست که این همه رنج او را تلخ‌تر نمی‌کند؛ بلکه انسانی‌تر می‌کند اینجا یاد حرف آلن دوباتن می‌افتم:اینکه انسان‌هایی که بارها زمین خوردند. تاریکی را دیدند و دوباره ایستادند؛ اغلب فروتنی بیشتری از خودشان نشان می‌دهند.شاید موفقیت همیشه فضیلت نیاورد؛ اما رنج، اگر انسان را نشکند معمولاً فروتنی می‌آورد و شاید به همین دلیل است که ارزش یک انسان را نباید فقط با پیروزیی‌هایش سنجید؛ گاهی شکست بیشتر از هر موفقیتی شخصیت می‌سازد.Nadem.marziehNadem.marziehSun, 06 Sep 2026 14:29:35 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/ولوله-پیش-بینی-ها-در-من-itzj7e8rrftmبارش باران و رعد برق آسا؛ آن چیزی است که در مغزم مدام صداهایشان را می‌شنوم. مغزم پناهگاه جیغ‌های بسیار است و نعره‌های طوفان زا. مغزم کمین‌گاه آدم‌های مشوش است، اما همه جان‌ها خودمم. در صندلی قطار نشستم. پسری فال می‌فروشد. می‌گوید: 《خانم‌ها و آقایون! بیایید سعد آینده‌تون رو پیش‌بینی کنم.》 به کلمه پیش بینی فکر می‌کنم. آن را کلمه‌ای مبهم می‌دانم و دروغ. اگر پیش بینی می‌توانست نفس بکشد شاید شبیه اژدهایی می‌شد که می‌خواست جان‌هایمان را آتش بزند. ما مدام در حال پیش‌بینی هستیم. پیش‌بینی رفتارمان، پیش‌بینی آینده‌مان، پیش‌بینی خودمان، پیش‌بینی اطرافیان‌مان. گاهی این پیش‌بینی ما را به هم می‌ریزد. اگر پیش‌بینی درست از آب در نیاید، شروع می‌کنیم به متلاشی کردن خودمان. و خویشتن خودمان را دستی‌دستی تکه‌وپاره می‌کنیم. خودمان را در آینه می‌بینیم و هر چیزی که در دستمان است سمتِ آینه پرت می‌کنیم. با زدنِ سنگی بر آینه، هم خودمان و هم آینه با هم می‌شکنیم.جمله: بر خودت سخت نگیر.را دشمن می‌پنداریم و نقل کننده را بی‌حال از احوال خودمان. آیا هر کدام‌مان یک ورق پیش بینی در دستمان نیست؟ و هر کدام‌مان آن را رو نمی‌کنیم؟ اگر ما پیش بینی را پلی بدانیم مدام با آن کلنجار می‌رویم و تکانش می‌دهیم و پایمان را روی تخته‌اش می‌کوبیم‌. من نمی‌دانم کدام یک از پیش بینی‌هایم درست از آب درآمده!در هم اکنونِ خودم فراموشی آمده سراغم. من هم مدام در حال پیش‌بینی‌ام؛ پیش بینی خودم و رفتارها در آینده‌ها.هیچ راهی برای خاموشی‌اش نیست. آدم‌های زیادی در سرم ولوله می‌کنند و من نمی‌توانم هیچ کدام‌شان را ساکت کنم.ولوله‌ها سرم را سنگین می‌کنند. هیچ راهی نیست برای خاموشی‌شان.هیچ راهی نیست برای خاموشی‌شان.Nadem.marziehNadem.marziehSat, 05 Sep 2026 11:38:10 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/گزارش-نیکم-تاریخ-ملاله-xtfm0grqidj3امروز تعطیل بود اما برای من تعطیل نبود.امروز کمی زبان انگلیسی تمرین کردم.چند پادکست آموزش زبان هم از یوتیوب گوش دادم و یادداشت‌برداری کردم و جمله‌های جدیدی را به جمله‌های قدیمی در دفترم اضافه کردم.امروز می‌خواستم کمی متفاوت‌تر پیش بروم. ابتدا کتاب سندروم دختر خوب را مطالعه کردم و جملات مهمش را یادداشت کردم. به نظرم تمام جملاتش را باید یادداشت کردم یا زیر تمام جملاتش خط بنفشی کشید. دومین کتابی که می‌خواستم بخوانم، مطالعه کتاب من ملاله هستم بود.البته این یک کتاب صوتی است.دوست داشتم صوتی این کتاب را گوش دهم. آن را از قبل دانلود کرده بودم. پس آن را از حالت فشرده خارجش کردم و گوش دادم.من این کتاب را نوعی کتاب تاریخی و جامعه‌شناختی می‌دانم.این کتاب در مورد یک دختر پاکستانی است و در ابتدای داستان و صفحات اول با او آشنا می‌شویم.ابتدا می‌دانیم او دختری است که طالبان به او شلیک کردند و او به وسیله هواپیما به مکان دیگری منتقل شده و بعد فلش بک می‌خورد به گذشته به دوران تحصیلش ما با نوع پوشش دختران ،وضعیت تحصیلی، اجتماعی، مذهبی و کتاب‌هایی که آموزش می‌بینند آشنا می‌شویم.و حتی اطلاعات اولیه‌ای به دست می‌آوریم از: جزئی‌ترین کلماتی که خاص هستند و افراد بر زبان می‌آورند.به نظرم خواندن این گونه کتاب‌ها یعنی خواندن بخش‌های مختلفی از تاریخ به شیوه عینی‌تر است.زیرا در رمان‌ها و داستان‌ها به صورت جزئی تر، ریزتر و موشکافانه‌تر با آدم‌های آن دوره، سبک پوشش‌شان، سبک زندگی‌شان، تروماها و ترس‌های‌شان، قواعد و قوانینشان، عقاید و باورهای‌شان بهتر آشنا می‌شویم‌.به عنوان مثال: در ملاله که البته از این کتاب، فیلمی هم ساخته شده ما با برتری پسران بر دختران در قالب داستان آشنا می‌شویم. در داستان است که حتی به شعارهایی اشاره می‌شود که در صف مدرسه باید خوانده می‌شدند. ما با خواندن داستانش است که متوجه می‌شویم دانش آموزان به پاشنه‌های پای‌شان فشار می‌آورند و می‌گویند: الله! هوشیار.اوج ترسی که در بخشی از تاریخ است نمی‌توان در کتاب‌های تاریخ درک کرد؛ اما یک نویسنده‌‌ی داستان نویس این‌گونه ترس از دشمن (طالبان) را تصویرسازی می‌کند: من با سرویس می‌رفتم، زیرا مادرم از اینکه تنهایی پیاده می‌رفتم می‌ترسید. ما تمام سال تهدید می‌شدیم. بعضی از تهدیدات در روزنامه‌ها بود. بعضی تهدیدات و پیام‌ها با مردم به ما منتقل می‌شد؛ اما تا به حال طالبان هرگز به سراغ یک دختر نیامده بود. اما من همیشه نگران آن بودم که پدرم را هدف قرار بدهند زیرا همیشه علیه آنان صحبت می‌کرد.ما می‌توانیم به وسیله داستان‌ها،از آرزوها، تمایلات، رازها و محدودیت‌های شخصیت‌ها در داستان مطلع شویم وبهتر می‌توانیم آن بخش از تاریخ را ببینیم و درکش کنیم.ملاله در همان بخش اول داستان از جایگاه دختران در جامعه سخن می‌گوید: ملاله کیست؟ این منم ملاله و این داستان زندگی من است. این گونه با یک نقل‌قول شروع می‌کند: افتخارم این است بدن سوراخ سوراخ شده است با باران را بغل کنم تا اینکه خبر بزدلیت را از جبهه جنگ دریافت کنم.وقتی متولد شدم، مردم روستا با مادرم همدردی کردند، اما به پدرم هیچکس تبریک نگفت. من در سحرگاه، وقتی آخرین ستاره چشمک می‌زد به دنیا آمدم. در صفحات بعد می‌خوانیم: من در سرزمینی به دنیا آمدم که برای تولد پسران شلیک می‌کنند. درحالی‌که دختران را پشت پرده قایم می‌کنند و نقش آنها در زندگی صرفاً پخت و پز و بچه به دنیا آوردن است. در فرهنگ پشتوها وقتی دختری به دنیا می‌آید یک روز تیره و تار به حساب می‌آید.ما در این کتاب داستانی و تاریخی با راز و داستانِ اصلی پشت نام‌ها آشنا می‌شویم.به نظرم این گونه کتاب‌ها، خواندنش جذاب‌تر و دوست‌داشتنی‌تر از خود کتاب تاریخ است. چون بیشترِ بچه‌ها خود کتاب‌های تاریخ را طوطی‌وار حفظ کنند؛ بدون آنکه برای‌شان مهم باشد.به نظرتان بهتر نیست که کتاب‌های تاریخ برای دانش‌آموزان و دانش‌پژوهان طوری نوشته شوند که حتی داستان پشت رقص‌ها، مهمانی‌ها و مناسبت‌ها را بداند تا هم بهتر بفهمد و درکش کند و هم تاریخ را به‌ گونه‌ای یاد بگیرد که با روش جذاب‌تری در ذهنش ماندگار کند.به نظرتان حفظ کردن طوطی‌وار مناسب است یا تاریخ‌های داستانی؟ به نظرتان بهتر نیست روش‌های خشک قدیمی روانه سطل آشغال شوند و روش‌های جدید، مدرن، داستانی و جذاب‌تری تعلیم داده شود.به نظرم داستان، این سفر را زیباتر و جذاب‌تر می‌کند.Nadem.marziehNadem.marziehMon, 31 Aug 2026 00:48:49 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/سنجاب-دم-مرواریدی-و-گلِ-آوازخوان-m3oqgjty6usoاولین تمرینم برای نوشتن داستان کودکیکی بود یکی نبود. پوتک یک سنجاب دُم مرواریدی بود که در دشت گل‌های آوازخوان زندگی می‌‌کرد. گل‌های آوزخوان روزها ترانه‌های شاد می‌خواندند و حیوان‌های جنگل را شاد می‌کردند. شب‌ها هم لالایی‌هایی را با صدایِ آرام می‌خواندند تا حیوانات جنگل بتوانند آرام و راحت بخوابند. وقتی که شب می‌شد دُمِ پوتک، نورِ ماه را به سمت خودش می‌کشاند و جنگل را مهتابی می‌کرد. اما یک شب که داشت از این شاخه به آن شاخه می‌پرید ناگهان پایش به یک شاخه گیر می‌کند و از بالای شاخه می‌افتد روی یکی از گل‌های آوازخوان. وقتی بلند می‌شود، متوجه می‌شود که مرواریدِ روی دمش، تِق و تِق شکسته است. دلش می‌شکند. جنگل هم تاریکِ تاریک می‌شود. جوری که چشم، چشم را نمی‌بیند. همان لحظه شروع می‌کند به هق‌هق کردن. دُم زخمیش را در دستش می‌گیرد و می‌گوید:«آخ دمم!آخ دمم.»گلِ آوازخوانی که پوتک رویش افتاده بود و داشت آرام لالایی برای حیوانات جنگل می‌خواند، سرش را بالا گرفت و گفت:« هیس هیس! چی شده؟ حیوونای جنگل خوابیدن. الان بیدار می‌شن.»پوتک گفت:«آخ دمم! من از اون بالا افتادم و مرواریدم شکسته.»و بعد دوباره شروع کرد به هق‌هق کردن. اشک‌هایش مثل شبنم از روی صورتش می‌افتادند روی برگ گل آوازخوان.گلِ آوازخوان روبرویی که صدای پوتک را شنید، تن ساقه‌ای سبزش را کشید بالا و با دست برگیِ سبزش دست کشید روی موی پوتک و گفت:« سنجاب دم مرواریدی چی شده؟»پوتک که دمش را در بغلش گرفته بود، گفت:« آخ دمم! دمم! شکست مرواریدم.»گل آوازخوان دستش را انداخت زیر چانه پوتک و گفت:« خب این که غصه نداره. شاید ماه تی‌تی بتونه کاری کنه!»هق‌هق پوتک قطع شد. اشک صورتش را پاک کرد و گفت:« ماه تی‌تی کیه؟»گل آوازخوان گفت:« اون یه پرنده‌ست که توی ماه زندگی می‌کنه.»دوباره اشک‌های شبنمیِ پوتک شروع کرد به ریختن و گفت:«آخه اون که صدای ما رو نمی‌شنوه.»گل آوازخوان دستش را برد توی یکی از غنچه‌هایی که بسته بود و یک زنگوله بیرون آورد. یک زنگوله طلایی که ستاره‌های نقره‌ای رویش بود و بعد زنگوله را تکون داد. همان لحظه یک پرنده آبی با تاجی شبیه ماه جلوی چشم‌شان ظاهر شد. او کنار گل‌آوزخوان بود و داشت پرهایش رو تکان می‌داد. با صدای مهربان و نازکی گفت:« گل آوازخوان چی شده؟ کاری از دستم برمیاد؟»گل آوازخوان رفت کنار و پوتک را نشون داد و گفت:« ماه تی‌تی می‌‍‌تونی یه کاری کنی که سنجابِ دم مرواریدی یه مروارید روی دمش داشته باشه؟»پوتک گریه‌اش قطع شد.. با دیدنِ ماه تی‌تی دلِ کوچکش آرام شده بود. ماه تی‌تی، پوتک را دید که دمش را بغل کرده. گفت:« من هرشب از اون بالا تو رو می‌دیدم که با دم مرواردیدیت جنگل رو روشن و مهتابی می‌کرد و نمی‌ذاشتی کسی از تاریکی بترسه.»سپس نوکش را برد سمت یکی از بال‌هاش و یک گردنبند نقره‌ای بیرون آورد که یک سنگ هم‌رنگ مروارید به آن آویزان بود و داشت می‌درخشید. گفت:« این سنگ ماهه. به گردنت آویزون کن»پوتک گردنبند را گرفت و به گردنش آویزان کرد. ماه تی‌تی گفت:« این پاداش کسیه که مراقب حیوونای جنگله تا شبا بتونن بدون ترس، آروم بخوابن تا صبح.»همه جا دوباره روشن و مهتابی شده بود. گل از گلِ پوتک شکفت. خواست از ماه تی‌تی تشکر کند که دید ناپدید شده. پوتک یاد گرفت وقتی دوستان خوبی داشته باشد و حواسش به دیگران باشد؛ وقتی برایش پیش بیاید، با همفکری هم دیگر می‌توانند مشکلات را حل کنند.Nadem.marziehNadem.marziehSat, 29 Aug 2026 13:19:32 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/جوششی-بنویس-gflxoxo7syvaتمرین‌هایی برای جوششی نوشتندیروز این پیام را دریافت کردم:سلام و ادب  پیشنهاد:جوششی بنویس.  در کوششی نوشتن چیزی دست آدم رو نمی‌گیرهفقط بنویسُ بنویس.ترسِ غلط ننوشتن بزرگترين مانع کار است.موفق باشید.و چون درموردش نشنیده بودم، کمی جستجو کردم و از هوش مصنوعی پرسیدم و این هم جوابش:اگر منظورت نوشتن به‌صورت جوششی است، معمولاً یعنی نوشتن خیلی سریع و یک‌نفس، بدون توقف و ویرایش زیاد؛ شبیه free writing یا brain dump.روش انجامش:1. موضوع را مشخص کن– مثلاً: «درباره‌ی سفر»، «مشکلی که امروز داشتم»، «ایده برای داستان»2. زمان تعیین کن– 5 تا 10 دقیقه بگذار.– بهتر است تایمر روشن کنی.3. بدون توقف بنویس– هر چیزی که به ذهنت می‌آید.– نگران غلط املایی، جمله‌بندی یا قشنگ‌نویسی نباش.4. ویرایش نکن– وسط نوشتن برنگرد و اصلاح نکن.– فقط ادامه بده، حتی اگر جمله‌ها ناقص باشند.5. اگر گیر کردی– همان کلمه‌ی آخر را تکرار کن یا از خودت بپرس:– «بعدش چی؟»– «چرا این مهمه؟»– «الان چه حسی دارم؟»مثال کوتاه:امروز حوصله‌ام کم بود. صبح دیر بیدار شدم و هنوز ذهنم شلوغ است. باید کارهایم را مرتب کنم ولی یک‌جور سنگینی دارم. شاید اگر پنج دقیقه فقط بنویسم، بهتر شوم…برای تمرین:– روزی 5 دقیقه– بدون توقف– بدون پاک‌کردن– فقط جریان ذهنو بعد من سؤالم این بود که آیا همان‌طور که جوششی می‌نویسم. انتشار بدم؟و بعد جوابی که خیلی از ماها رو به فکر فرو می‌بره و دوست داشتم اینجا هم به اشتراک بزارم، پاسخی از همان شخص فرهیخته و یک استاد عزیز و گرامی دریافت کردم:سلام  نویسندگی بایستی شبیه رانندگی باشهاصلا نمی دونی کی پات میره رو کلاژ یا نمی دونی کی دنده رو عوض میکنی.مهمترین دست مایه، تجربه زیسته استبایستی از این منبع استفاده کرد‌.این شاگرد ندیدم از کلاس‌های نویسندگی کسی نویسنده در بیاداین حقیر در مرکز صبا ۱۶ کارگاه نویسندگی داشتیم  و قرار بود نویسنده پویانمائی تحویل بدیم.  سال ۸۴فقط نویسندگانی موفق بودند که از خودشون مایه داشتن.نویسندگی در آغاز مثل صدای خوش است که خود نویسند با مرور نوشتن متوجه خیلی از تکنیک‌ها می‌شود.بالاخره چیزی که مینویسی تو یکی از سبک‌ها تعریف میشه.سبک اروپائی با سبک آمریکای فرق می‌کنه.اروپائی بیشتر شخصیت محوره ولی آمریکائی واقعه محوره.اروپائی ملال آوره خوندنش.گرایش فلسفی دارهو….فقط بنویسُ بنویسُ بنویسمن شخصا به این کلاسها اعتقادی ندارم.حسادت هم تو نویسندگی خیلی زیاده.تنهاکاری که میتونی بکنی بذار نوشته هات مدتی بیات بشن.بعد شش‌ماه خودت میفهمی چه اشکالاتی داری.حتا به نقد منتقدها هم گوش نگنبا جسارت بنویس.تمریNadem.marziehNadem.marziehFri, 28 Aug 2026 15:57:53 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/روحِ-نیلوفر-آبی-jpizcoubzjqfنیلوفر آبی،نفرتش نقطه سیاهی‌ستکه دایره‌های قرمز در باتلاق رابه خون می‌نشیندوتماشا می‌کند تیزیِ تیغِ منفور را.عقربه‌های ساعت در کبودِ آسمانبه چله نشسته‌اند.خنجری در گلِ تهِ باتلاقحباب‌های شکمِ فربهِ گِل رابا تیزی‌اش می‌تِرکانَد و گُل می‌کند.حال افسانه‌ها به حقیقت پیوسته‌اند.ریشه‌های نیلوفرهایی که زنجیر شده‌اند در گوشتِ گلجان‌های پوسیده آبی‌شان در جان خنجر فرونشسته.و انتقام حبس‌شان جانِ باتلاق را می‌ستاند.نخواستم بازنویسی کنم و همین‌طوری نوشتم.نمیخوام درگیر درست و غلط باشم.دوست داشتم فقط فکرِ یهویی رو بنویسم.همین🌴🍃🦅🕊#شبانه‌_نویسی_بداههNadem.marziehNadem.marziehTue, 25 Aug 2026 09:58:47 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/یادداشتی-بر-فیلم-top-gun2-و-آموزه-هایی-از-آن-y2bi1lrbgeagنمی‌دانم آخرین فیلمی که در ژانر جنگ دیدم، چند سال پیش بود.خیلی وقت بود که به تماشای این‌گونه فیلم‌ها ننشستم.حدود یک‌ماه پیش این فیلم به من معرفی شد. وقتی تصویرش برای من فرستاده شد‌ بعد از نگاه کردن به تصویر، علاقه‌ام به تماشایش فروکش کرد.دوستم به من یادآوری کرده بود که حتماً آن را ببینم و من دلیل این همه اصرار را متوجه نمی‌شدم.تا اینکه بالاخره امروز تصمیم گرفتم، این فیلم را ببینم.البته من قسمت اولش را ندیدم و سراغ بخش دوم رفتم.تاپ گان درمورد پسری به نام ماوریک است که به خلبان‌های نیروی دریایی آموزش می‌دهد و در این مسیر با چالش‌هایی روبرو می‌شود.این چالش‌ها خاطراتی از گذشته و بهترین دوستش گوس را یادش می‌آورد.از همان اول می‌خواهم بگویم من نمی‌خواهم این فیلم را تحلیل کنم.فقط به موضوعاتی اشاره می‌کنم که این فیلم به من یادآور شد:۱. دوستی‌های خوب و اعتماد و اطمینان:انتخاب‌های سختی وجود دارند. بعضی از آدم‌ها چیزهایی را در ما می‌بینند که ما آن‌ها را فراموش کرده‌ایم یا ندیده‌ایم و به آن توجه نکرده‌ایم.آنها به ما اعتماد و اطمینان دارند.آنها می‌خواهند به ما بگویند:《برو و درستش کن. تو میتونی راست و ریستش کنی. به من و به خودت اعتماد کن.》۲. بعضی از رابطه‌ها تمام نمی‌شوند.همان‌طور که شروع‌شدن‌شان آشکار نیست، همچنان جاری هستند.۳. اعتماد به نفست را از راه‌های مختلف نشان بده. جوری جای پایت را نشان بده که دیگران به تو اعتماد کنند.اعتماد به نفست:در طرز راه رفتنتدر رفتار و برخوردنو در شیوه صحبت کردنتخودش را نشان می‌دهد.۴‌. وقتشه که بی‌خیالش شوی.وقتی می‌خوای کاری رو انجام بدی تروماها، ترس‌ها، شکست‌ها، خاطرات تلخ و اتفاقاتِ بد به سراغت می‌آید.این یک اتفاق طبیعی است.ممکن است آدم‌هایی هم سر راهت قرار بگیرند که با رویارویی با آنها همه این‌ها یادت بیاید.بهتر است که بی‌خیال‌شان شوی.دیالوگ کوتاهی از ماوریک و دوستش آیس:ماوریک: 《این پسر آماده نیست.》آیس: 《پس بهش یاد بده.》م:《نمی‌خواد از من چیزی یاد بگیره.》《از من نخواه که یه نفر دیگه رو بفرستم تا کشته بشه. ازم مخواه اون رو بفرستم. به جاش منو بفرست.》آیس:《وقتشه که بی‌خیالش بشی.》م:《نمی‌دونم چطوری؟ من معلم نیستم. من خلبان جنگنده‌م. این کارم نیست. هویت منه. چطوری این رو یاد بدم؟ حتی اگه می‌تونستم یاد بدم روستر این رو نمی‌خواد. نیروی دریایی این رو نمی‌خواد.برای همین بود که دفعه آخر اخراجم کردن. فقط به‌خاطرِ تو اومدم اینجا.اگه روستر رو به این عملیات بفرستم شاید هیچ‌وقت برنگرده به خونه. و اکه نفرستمش هیچ‌وقت منو نمی‌بخشه. در هر دو حالت ممکنه اونو برای همیشه از دست بدم.و در پایان به جمله‌ای که دوستش در صفحه نمایش لپ‌تاپ نوشته بود، دقت کرد:《وقتشه که بی‌خیالش بشی.》و گفت:《می‌دونم.》آیس:《 این بچه به ماوریک نیاز داره. برای همینه که بهشون اصرار کردم تو بیای. برای همینه که تو اینجایی.》۵. بهتر است که اعتماد کنی.فکر می‌کنم این دیالوگ کوتاه از ایمیلیا با ماوریک را همه والدین باید به آن اهمیت دهند و توجه کنند:ایمیلیا: فهمیدم که باید به دخترم اعتماد داشته باشم. بعضی وقت‌ها باید بذارم که خودش سرش به سنگ بخوره و خودش یاد بگیره.اون همیشه آزادی زیادی می‌خواست و من فکر می‌کردم که آمادگیش رو ندارم.گاهی اوقات والدین کاری رو انجام میدن که فکر می‌کنند بهتره. شاید دلیلش این باشه که فکر می‌کنن اون فرزند آمادگیش رو نداره یا به خاطر یه اتفاق یا تروما اعتمادشون کم میشه و می‌ترسن. شاید به‌خاطر یه اتفاق تلخی در گذشته، می‌ترسن اون اتفاق دوباره تکرار بشه.۶. بعضی سؤال‌ها باید بی‌جواب بمانند.در عملیات خطرناک در روبرویی بادشمن یکی از خلبانان می‌ترسید و از پیروز شدن ناامید بود. اما ماوریک به او گفت:《پیروزی بستگی به خلبانی دارد که هواپیما را می‌راند. برای رسیدن به هدف شاید نفست بند بیاید و چشم‌‌هایت جایی را نبیند.بعضی اوقات برای بعضی سؤال‌ها جوابی نداری و نمی‌توانی جوابش را پیدا کنی. فقط باید زمان سپری شود.》۷. زمان، بزرگ‌ترین دشمنِ شماست و هم بزرگ‌ترین حریفِ شما.برای خودت زمانی را مشخص کن.و یک اقدام کوچک انجام بده؛ مثلاً ۳ دقیقه.در این زمان، نباید حواست به چیزی پرت شود.باید در روزهای بعد کم‌کم سرعتت را بالا ببری.نباید از برنامه‌ات عقب بمانی.باید سرعتت را حفظ کنی.۸.در ترس‌هایت نیازی نیست مدام تجزیه و تحلیل و فکر کنی. فقط عمل کن‌.حواست به هدفت باشد. در مقابله با ترست، ترس‌های زیادی سراغت می‌آید. وقتی که داری قدم برمی‌داری، نفست بند می‌آید. شاید چشم‌هایت تار ببیند. شاید نتوانی هدف را ببینی و تشخیصش دهی.ممکن است اوضاع بد شود‌. شاید فکر کنی کارَت تمام است و ناامید شوی.در این لحظه فکر نکن عمل کن.۹. وقتی چیزی را دوست داری، یک راست برو سراغش.Nadem.marziehNadem.marziehMon, 24 Aug 2026 19:05:22 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/اواین-تصمیمِ-من-و-سختی-آن-le6bznctlkdzهمیشه اولین تصمیم مقابله با ترس‌هاست. وقتی که می‌خواهی کاری رو شروع کنی، اولین چیزی که سراغت می‌آید ترس‌ها و استرس‌هایش است. اولین بار که می‌خواستم صدایم را روی یک ویدئو ضبط کنم. با خودم گفتم:« اگه صدام رو بشنون چی میگن؟ اگه نوشتم رو بخونن چه واکنشی نشون میدن؟ یه موقع نیان مسخره‌م کنن؟»این‌ها صداهای ذهنم بودند. آنها تا مدت‌ها به من اجازه نمی‌دادند کاری که قصد انجامش را داشتم، به سراغش بروم.من چگونه می‌توانستم بر آن غلبه کنم؟نمی‌توانستم ترسم را نادیده بگیرم. چون آنها وجود داشتند. هر بار که صدایم را ضبط می‌کردم به سراغم می‌آمدند.وقتی به صداهای‌شان گوش می‌دادم، صدایم می‌لرزید. گاهی کلمات را جابه‌جا می‌خواندم یا مکث زیادی لابلای کلمات انجام می‌دادم. بعضی جملات را فراموش کرده و دوباره تکرارشان می‌کردم. وقتی که می‌خواندم یاد بعضی از حرف‌ها می‌افتادم. آنها به من یادآوری می‌کردند که از پسِ کاری نمی‌توانم بربیایم.و خب چه‌جوری من می‌توانستم بر آن غلبه کنم؟جوابش این است:« هیچ‌کس واقعا اهمیت نمی‌دهد.»چند ماه پیش با دوستم، رؤیا،  صحبت کردم و به او گفتم که یکی از مخاطبینم نظر مثبتی نسبت به صدایم نداشت.رؤیا گفت:« ببین! من وقتی صدات رو می‌شنوم لذت می‌برم. ولی تو اعتمادبه‌نفست یه کم پایینه. من شخصی رو می‌شناسم که واقعا صدای بدی داره. هروقت که صداش رو می‌شنوم واقعا سردرد می‌گیرم. اما محتوایی که می‌زاره برام مهمه. تو هم نباید با بازخورد منفی دیگران پاپس بکشی. کارت رو انجام بده. کم‌کم خودت می‌تونی اون یه‌سری ایراداتی که داری، اصلاحش کنی. تو باید فقط انجامش بدی.»این افکار به ذهن همه ما می‌آیند. یک چیز طبیعی هستند و نمی‌توان گفت که من با خرید فلان کتاب و فلان دوره مشکلم را حل کنم. به هر حال هرچیزی ترس دارد. ما باید بترسیم و کارمان را هم انجام دهیم.اولین تصمیم که می‌خواستم برای کانال یوتیوبم انجامش دهم این بود که صدایم را ضبط  و منتشر کنم. یادم می‌آید استرس داشتم. با خودم گفتم وای می‌خواد چی بشه؟وقتی برای تولید محتوا هدف داشته باشی. زمانی که به این افکار و ترس‌ها غلبه می‌کنم خودبه‌خود اعتمادبه‌نفسم بالا می‌رود. بعد از چند تولیدمحتوا و صدا ضبط کردن استرس اولیه را ندارم و خیلی راحت‌ترم. الان وقتی صدای خودم را می‌شنوم خجالت نمی‌کشم.یکی از اشتباهاتی که در شروع کردن اولین تصمیم داشتم این بود که تصور می‌کردم:« من باید متخصص و بی‌عیب باشم. اگر ایرادی در کارم داشته باشم دیگران من را قضاوت می‌کنند.»اما درواقع بقیه آدم‌ها فضایی و بی‌عیب و نقص نیستند که بخواهند مرا قضاوت کنند. همه مثل هم هستیم. البته افرادی هم هستند که انرژی منفی می‌دهند. ما نباید به آنها کاری داشته باشیم و اهمیتی دهیم. ما در هر شرایط و سطحی هستیم، می‌توانیم شروع به تولید محتوا کنیم.وقتی که من بر اولین تصمیم پافشاری می‌کنم و درمورد آن چیزی که می‌دانم(هرچند هم کم باشد) حرف می‌زنم. ناخودآگاه انرژی می‌گیرم و این شکلی خیلی ساده به بقیه هم کمک می‌کنم. باید یاد بگیریم هر آموزشی که می‌بینیم یا هر کتابی که می‌خوانیم، بیاییم درموردش صحبت کنیم. چون به این صورت می‌توانیم به خیلی‌ها کمک کنیم.اگر داری مهارت را یاد می‌گیری بیا درموردش بنویس. چون خیلی‌ها دوست دارند آن را بخوانند.فکر می‌کنم تنها چیزی که باعث شد من در همان اوایل کلاس داستان‌نویسی شرکت کرده بودم، زیاد بنویسم. این بود که نمی‌ترسیدم. از همان ابتدا بیشتر متن‌هایی که می‌نوشتم، منتشرشان می‌کردم. حتی برای اولین کتاب‌هایم هم که منتشر کردم وسواس به خرج ندادم و مته به خشخاش نگذاشتم. من فقط به انجام دادنش فکر می‌کردم. گاهی متن‌هایم را به افراد حرفه‌ای‌تر می‌دادم تا آن را نقد کنند. خلی کم پیش می‌آنمد از نظر یا نقد کسی ناراحت شوم. البته نمی‌خواهم بگویم که هیچ‌وقت ناراحت نشدم. راستش یک بار متنم را به کسی دادم تا آن را بخواند و نظرش را بگوید. اوایل نویسندگیم بی‌تجربه بودم. تصور می‌کردم، آن چیزی را که نوشتم شاهکار است. فکر می‌کنم این تله‌ای است که خیلی‌ها پای‌مان در آن گیر کرده.آن شخص متنم را خواند و گفت هرچه که نوشتی مزخرفه. آدم باید احمق باشه که متنِ تو رو بخونه.در آن لحظه انگار داشت قلبم از جا کنده می‌شد. مثل این بود که یه نفر آب‌جوش را روی سرم خالی کرده باشد. همان لحظه به این فکر کردم که من استعداد نویسندگی ندارم و برای این کار ساخته نشدم. کتاب و نوشتن را کنار گذاشتم و با خودم تصمیم گرفتم دیگر به سراغش نروم. دو هفته گذت و من در طول این دو هفته با خودم خیلی کلنجار رفتم. اما کتاب‌ها و نوشتن وسوسه‌ام کردند که بروم سراغ‌شان.آن شخص با لحن تندی با من صحبت کرده بود. بعد از دوهفته سراغ صحبت‌هایش رفتم. متنم را جلوی خودم گذاشتم و یک خودکار دستم گرفتم تا اشتباهاتم را یادداشت کنم. بعد دوباره اصلاح‌شان کنم.در پایان می‌خواهم بگویم ترس‌ها وجود دارند. نمی‌توان نادیده‌شان گرفت. حتی وقتی که خوابیدی، آنها هستند. تنها کاری که باید انجام دهی این است که آنها را بپذیری و در کنارش کار خودت را هم انجام دهی. به مرور زمان در هر کاری که می‌خواهی انجام دهی متخصص خواهی شد. فقط با انجام دادن است که مهارتش را به دست می‌آوری و ماهر می‌شوی.پس دست‌به‌کار شو و انجامش بده.Nadem.marziehNadem.marziehSun, 16 Nov 2025 15:29:32 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/نقشه-نوشتنم-تجربه-ای-از-مارگارت-اتوود-iw3ckgb1zdyrیک روز در نوشتنم تأخیر افتاد. دلیلش هم این بود که نوشتن را خواستم به بعدازظهر بیاندازم، اما بعدازظهر هم وقت نکردم سراغ نوشتن بروم. پس امروز تصمیم گرفتم اولین کاری که می‌خواهم انجام دهم، نوشتن باشد. وقتی محمدصدرا را راهی مدرسه کردم، ظرف‌ها را شستم. در آن لحظه که تصمیم گرفتم در صبح بنویسم، فکرهای مختلفی به ذهنم آمد؛ اما باید همۀ‌شان را کنار می‌گذاشتم و مشغول نوشتن می‌شدم.هرکاری که تصمیم داشتم آن را انجام دهم، باید به بعد از نوشتن تعویقش می‌انداختم. ابتدا برگه‌ای برداشتم تا برنامه‌هایم را با شماره‌بندی داخلش بنویسم. باید هرکاری را که انجام می‌دادم، قبل و بعدش برایم معلوم می‌شد. باید می‌دانستم بعد از نوشتنم، چه کاری می‌خواهم انجام دهم.  محدودیت‌هایی هم برای خودم ایجاد کردم تا بتوانم زمان‌هایی غرق نوشتن شوم. هر کاری که انجام می‌دادم باید در لیستم می‌نوشتم حتی جزئی‌ترین‌شان را.مثلا چقدر گوشی در دستم گرفتم و در فضای مجازی سرک کشیدم؟ یا چند دقیقه طول کشید تا من صحبت با تلفن را قطع کنم؟ زمان‌هایم را باید مشخص کنم و بابت‌شان برنامه ریزی داشته باشم.همه این کارها  برای کسی است که هدفی دارد و می‌خواهد به آن برنامه و هدفش برسد. پس باید یک نقشه راه داشت چون بدونِ آن سردرگم خواهیم شد.دیشب قبل از خواب، یکی از کتاب‌های «مارگارت اتوود» که مربوط به نویسندگی بود، مطالعه کردم. خیلی خوب است که درمورد نویسندگان، روش زندگی‌شان و مسیری که رفته‌اند، تحقیق کنیم و بیشتر درموردشان بدانیم. چون وقتی این‌ها را بدانیم، در مسیر خودمان در نقش یک راهنما عمل می‌کند.شاید من در موضوعی  ضعف داشته باشم و نمی‌دانم چگونه ضعفم را اصلاح کنم؟ شاید مسیری را اشتباه رفته‌ باشم و نمی‌دانستم مسیرم اشتباه است و راه دیگری را باید امتحان می‌کردم. پس مطالعه‌ی زندگی‌ها، مسیرها و روش‌های‌شان به ما کمک مضاعفی می‌کند تا بهترین مسیر را انتخاب کنیم. مانندِ یک آموزگار، راه درست‌تر را به ما نشان می‌دهند و کارمان را آسان‌تر می‌کنند.نویسندگی راهی است که باید راه‌های مختلف را انتخاب کنی تا به نتیجه‌ی مطلوبی برسی. نامِ کتابی که مشغول خواندنش شده بودم، کلاس درس نویسندگی خلاق بود. در همان صفحات ابتدایی دانستم که در شانزده سالگی نوشتن را آغاز کرد. علاقه داشت به مدرسه روزنامه نگاری برود، اما به دلیل اینکه تفکر غالب آن زمان این‌گونه بود که به عنوان یک روزنامه‌نگارِ زن، تنها مطالبی که می‌توانست بنویسد، آگهی ترحیم و تبلیغات بود، از این تصمیمش کنار‌ه‌گیری کرد.سپس به دانشگاه هاروارد رفت. آن دانشگاه همیشه وقت بیشتری برای نوشتن به او می‌داد. در سال 1996 بود که اولین کتاب شعرش، بازی دایره‌ای، جایزۀ گاورنر( یکی از جوایز مهم ادبی در کانادا) را از آن خود کرد. اولین رمانش هم، زن خوراکی، سه سال بعد توسط انتشاراتِ استورات چاپ شد. از آن به بعد پانزده رمان دیگر و همچنین مجموعه‌ی اشعار و درام و ناداستان منتشر کرده بود.مارگارت معتقد بود:« ایده‌ها وقتی در کتاب نوشته شود، توسط خوانندگان کشف می‌شوند. او از طریق شخصیت‌ها، صداهایی که می‌شنود، صحنه‌ها و حتی اشیا را می‌نویسد.»او نوشتن را با دست‌نوشته شروع کرد؛ او معتقد بود بدین‌وسیله اطلاعات از مغز به دستش منتقل می‌شوند. سپس دست‌نوشته‌هایش را تایپ می‌کرد و در همان زمان آن‌ها را به روشی که نامش را «گلوله باران» گذاشته بود، ویرایش می‌کرد. این کار باعث می‌شد، آنچه را که در ذهن داشت، تازه نگه می‌داشت. ابتدا حدود پنجاه صفحه می‌نوشت و سپس به ساختار داستانش فکر می‌کرد که این روش را « اسکی سرازیری» می‌نامید.در موردش این‌گونه توضیح داده بود:« تا جایی که می‌توانید سریع بنویسید و بعد بازگردید و آن را مورد بازبینی قرار دهید.» البته هر نویسنده روش خودش را دارد:« بعضی از نویسنده‌ها از ابتدا تا انتهای داستان را یک‌باره می‌نویسند. برخی تکه‌های مختلف داستان را می‌نویسند و سپس آن‌ها را مرتب می‌کنند. افرادی هم وجود دارند که جمله‌به‌جمله داستان‌شان را پیش می‌برند.»پس نباید نگران امتحان کردن روش و تکنیک‌های دیگری که مختص شماست، باشید. چیزهایی را باید نگه داشت که برای‌تان درست کار می‌کنند. یکی از دلایلی که باعث می‌شود از نوشتن دوری کنیم، این است که می‌ترسیم. شاید با خود این‌ها را بگوییم یا مرورشان کنیم:« شاید نوشتۀ من به اندازه کافی خوب نشود. شاید از این می‌ترسم که یکی از اعضای خانواده‌ام آن را بخواند. شاید از این می‌ترسم که داستانم را تمام کنم.» یکی از ترس‌های خودم این است که می‌ترسم داستانم را تمام کنم و این بزرگترین ترسِ من است. در اینجا ترسم را می‌شناسم. پس باید با این ترسم مقابله کنم. هر روز یک زمان مشخص را تعیین کنم و خطوطی را به داستانم اضافه کنم. بی‌وقفه بنویسم؛ تا وقتی که ننویسم، ایده‌ها فراموش می‌شود.تا وقتی که ننویسم، نمی‌دانم کجایش نیاز به تحقیق دارد؟ وقتی که زمان‌های نوشتن در کنار هم جمع شوند، من به پایان داستانم نزدیک می‌شوم. پس در این مرحله من ترسم را شناختم و راهی را برایش پیدا کردم. در مرحله ابتداییِ نوشتن باید روش خودم را در این فرآیند پیدا کنم. روشی که با روش هر انسانِ دیگری فرق می‌کند. یک نویسنده باید یک دفترچه همراه خودش داشته باشد که درباره‌ی فرآیند نوشتنش در آن بنویسد. باید یک برنامه منظم برای نوشتن انتخاب کند که در ساعت مشخصی از روز و در مکان مشخصی، راحت‌تر بنویسد.من بیشتر اوقات صبح‌ها را در اتاق مطالعه‌ام انتخاب می‌کنم. شاید برخی از نویسندگان این تعهدات نوشتن برای‌شان سخت باشد. اگر پیش آمده که مدتی است ننوشته‌اید، بهتر است دربارۀ زمانی فکر کنید که در گذشته تجربه نوشتن داشتید:« آن زمان با چه روش‌ها و شرایطی راحت‌تر می‌توانستید کار کنید؟» سپس براساس این فهرست، باید یک فرآیند یا روشی را انتخاب کرد که علاقمند هستیم در طول روز انجام دهیم. این روش می‌تواند زمان‌محور انتخاب شود.مثلا: سی دقیقه نوشتن در طول روز یا هزار کلمه در روز. یا می‌تواند معیارش کیفی باشد. مثلا: هر روز صبح پشت میز تحریرم بنشینم و در دفترچه‌ام بنویسم.وقتی که برنامه‌ای برای نوشتن داشته باشید، می‌توانید فرآیند نوشتن را به یک عادت تبدیل کنید.Nadem.marziehNadem.marziehMon, 10 Nov 2025 18:03:36 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/سوگ-در-فقدانی-خون-آلود-y8mcfsgsplljدیشب دور و برِ ساعتِ دوازده شب بود که با صدایِ جیغی از خواب بیدار شدم. اولش خیلی ترسیدم. صدایِ قلبم را در گوش‌هایم می‌شنیدم. احساسِ کسی را داشتم که قلبش از سینه بیرون زده و جلویِ گوشش تِپ‌تِپ صدا می‌کند. وسطِ پیشانی‌ام شروع کرد به نبض زدن.هروقت که یک‌دفعه از خواب بپرم، سرم شروع می‌کند به درد گرفتن. حرکتش مانند یک نقطه است که بالا و پایین می‌رود؛ گاهی هم انگار کِرمی در فرق سرم می‌خزد و با بدنش در سرم می‌کوبد.من روی تشک، در خانه مادرم خوابیده بودم. پتویی که گل‌هایش، رنگش مانندِ شاتوت بود، کنار زدم و نشستم. خواهرم لب پنجره ایستاده بود. اما من هنوز در تشکم هاج و واج نشسته بودم. صدای ضجه‌هایی را می‌شنیدم که از پشت شیشه‌ چهارگوش می‌آمد. می‌دانستم صدای ضجه و ناله‌ها برای یک نفر نیست و زن‌های مختلفی صدای‌شان از کوچه شنیده می‌شد.صدای همهمه می‌آمد. صدای «وای‌وای» بلندی به گوشم می‌رسید که از همه صداها بلندتر بود. شاید همان لحظه که صدا در لالۀ گوشم می‌پیچید، با دست بر سرِ خودش هم می‌کوبید. صدای لرزشِ صدایش را می‌شنیدم. وقتی کسی ناراحتیِ عمیقی دارد از ته حنجره‌اش، همه صدایش را بیرون می‌دهد. شاید این‌‌گونه، اندکی تسکین بیابد.با چشمان خوابالویم به قد ایستادۀ زهرا در پشت پنجره نگاه کردم و گفتم:« چی شده؟ چرا جیغ دارن می‌کشن؟» خواهرم که پشتش به من بود، گفت:« فکر کنم پسره رو اعدامش کردن!» همان لحظه یادِ پسری افتادم که ماجرایش را چند ماهِ پیش شنیده بودم. دو پسر جوان بیست و چند ساله با هم گلاویز شده بودند. یکی از انها گردنِ دیگری را بریده بود و با ضرباتِ چاقوی قصابی چهارده، پانزده ضربه به قفسه سینه و شکمش زده و او را کشته بود. می‌گفتند روده‌هایِ درازش از شکم، دهانِ گشادش را باز کرده بود.همان روز دیده بودم که در کوچه حمامِ خون در جوی‌ها به راه افتاده. جوی‌ها رنگِ قرمزِ کبودی به خود گرفته بودند. اولش که سرخیِ جوی را دیده بودم؛ تصور کردم که سرِ گوسفندی را بریدند. هیچ تصورش را نمی‌کردم که سرِ یک مرد را بریده باشند. رنگِ آن در آبِ جوی داشت به سیاهی می‌زد. جوی‌ها رنگِ جدیدی به خود گرفته و قرمز شده بودند. خون حتی با آب هم پاک نمی‌شد.همان شب بود که صدای ضجه‌ها را از ساختمان روبرویی شنیدم؛ صدا از خانۀ همان کسی می‌آمد که به قتل رسیده بود یا شاید بهتر باشد بگویم کشته شده. تا چند روز تصویرِ آن دو پسر، انگار جلویِ چشمانم بودند:« پسری با چاقویِ قصابی در حالِ بُریدن.» درست است که آن‌ها را ندیدم، اما تصویرشان با قرمزی خون‌شان در ذهنم قاطی شده بودند. با خودم گفتم:« یعنی به این زودی اعدامش کردن! آخه فقط چند ماهه که گذشته.» به این راحتی نمی‌شود فقدانِ کسی را فراموش کرد. اولش شاید نخواهی باور کنی؛ اما وقتی نگاه‌ها، چشم‌های قی گرفته، سفیدیِ چشمها و اشک‌های جمع شده در زیرِ چشم‌ها را ببینی؛ به یک چیز فکر می‌کنی:« کسی که باید باشد؛ اما دیگر نیست.» آن وقت است که شاید بر سر و سینه‌ات بکوبی. آن وقت است که از تهِ حنجره‌ات می‌خواهی داد بزنی. آن‌قدر بلند داد می‌زنی که فکر می‌کنی صدایت در گوش خودت شنیده نمی‌شود. خیلی طول می‌کشد تا حرف‌های عزابیننده، راست شود:« خدا بهت صبر بده.» همان اول، صبر نیست. ابتدا، گریه‌های مدام است. شاید نیمه‌های شب از خواب بیدار شود و یادِ فقدان بیفتد. یادِ خاطره‌ها، یاد همه آن لحظه‌های خوش و ناخوش. بدترین چیزی که آدم را می‌تواند داغان کند، همین است:« یادها و خاطره‌ها.» تنها چیزی که می‌توند ساکت‌ترش کند، زمان است. زمانی که باید، سخت سپری شود. عمری باید از خاک بگذرد تا جوشش، سرد شود. فقط باید بگذرد تا صبر راهش را پیدا کند. دور و برِ ساعت هفتِ صبح بود که با صدایِ گریۀ پسربچه‌ای که پدرش را صدا می‌کرد از خواب پریدم. هیچ صدایی را نمی‌شنیدم؛ جز صدایِ همان کودک را. همان لحظه یاد ضجه‌های دیشب افتادم . به همین راحتی نمی‌شود تحمل کرد.Nadem.marziehNadem.marziehSat, 08 Nov 2025 09:29:16 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/نامه-ای-به-ترس-ها-و-ناامنی-هایم-ddwulhfgxxi6سلام چیکای عزیز و مهربونماوضاعت خوبه؟ روبه‌راهی؟امروز وقتی از عرض خیابون داشتم رد می‌شدم و عبور ماشین‌ها رو از کنارم نگاه می‌کردم؛ یاد تو افتادم. یه چند ماهیه که بهت نامه ننوشتم. خیلی دوست دارم باهات حرف بزنم. می‌دونی چیه دو کلمه‌ای که این روزا خیلی بهش فکر می‌کنم ترس و ناامنیه. وقتی که بهش فکر می‌کنم، یا من رو می‌بره به گذشته یا به آینده‌ای که هیچ خبری ازش ندارم.به زمانایی فکر می‌کنم که وجودم رو یه ناامنی کوچیک یا بزرگ می‌گرفت و توی اون لحظه خودم رو تنها لبه پرتگاه حس می‌کردم. پرتگاهی که لبه‌ش سنگ‌ها پایین میفتن و هر لحظه امکان داره من از اون بالا به پایین سقوط کنم.نمی‌دونم تو تابه‌حال حس ناامنی رو تجربه کردی یا نه؟فکر می‌کنم همه ما این حس رو تجربه کردیم. اما من بارها و بارها این حس مزخرف رو همراه خودم داشتم. انگار یه جزئی از وجودم شده بود. مثل این بود که شکل یه شخصیت به خودش گرفته بود و داشت توی وجودم زندگی می‌کرد.دیروز که داشتم کتاب «چاه معراج» رو می‌خوندم، رسیدم به صفحه 154.البته این رو هم بگم هروقت این کتاب رو میخونم و به سطرهایی می‌رسم که وین درمورد خودش صحبت کرده. متوجه این میشم که یه جاهایی من و وین شبیه همیم.توی سطر پونزده همون صفحه، وین داشت از چیزایی که عاشقش بود یا ازشون نفرت داشت صحبت می‌کرد. یکی از چیزایی که وین دوست داشت مه بود که بهش احساس قدرت و آزادی می‌داد. توی اون لحظه به یه چیز فکر کردم که چه چیزی باعث میشه که من این دو چیز رو توی وجود خودم حس کنم. و به این رسیدم وقتی که می‌نویسم همه اون چیزی که توی ذهنمه میاد بیرون. یه حس شفابخشی داره برام. احساس قدرت هم می‌کنم. اینکه بتونی با زبون قلمت حرفت رو بزنی این یه حس قدرت به من میده. وقتی می‌نویسم دنیام بزرگتر میشه و با نوشتن بیشتر و عمیق‌تر به چیزای مختلف فکر می‌کنم. البته چیزای دیگه‌ای هم حس خوبی به من میدن:« مثل جنگل، دیدن غروب خورشید و طلوع آفتاب، رفتن به کتابخونه و گلفروشی، در عرض خیابونِ پهن توی یه شهر بزرگ قدم زدن و توجه عمیق کردن به آدما، در عرض جاده سنگی تنهایی راه رفتن، نگاه کردن به سنجاقک‌ها.»اگه بخوام همه اون‌ها رو پشت‌سرهم برات ردیف کنم، یه لیست بلندبالا باید تحویلت بدم.دومین چیزی که وین درموردش صحبت کرد درمورد نفرتش بود و اون هم کلمه‌ای نبود جز ترس‌هاش.در سطر آخر همون صفحه نوشته بود به‌قدری با ترس زندگی کرده بود که زمانی ترس را مثل خاکستر خورشید یا خود زمین طبیعی می‌پنداشت.زمانی که به ترسام فکر می‌کنم انگار من هم مثل وین یه چیزی به من میگه بدو، فرار کن، مخفی شو.وقتی که از چیزی واقعی می‌ترسم، وجودم انگار سرد میشه. دردی توی سرم تیر میکشه. انگار درد از گوشم به مغزم وارد میشه. وقتی که می‌ترسم مثل اینه که صدای تو حنجره‌م خفه میشه و انگار من رو از پشت به زمین میزنه.وقتی که می‌ترسم اون آدم ناامن درونم میاد بیرون و مثل ابری که در اثر باد حرکت می‌کنه از کنارم رد میشه.یکی از زمانایی که آدم ناامن درونم رو می‌بینم اون‌وقتائیه که بعضی آدما من رو توی شرایط دفاع می‌خوان قرار بدن. من رو جلوی میز محاکمه خودشون میزارن. خودشون قاضی میشن و خودشونم رأی صادر می‌کنن. آخر هم بدون اینکه به دفاعیاتم توجه کنن. طناب محکومیت رو دور گردنم می‌پیچن و با دست‌شون از هر طرف فشارش میدن و می‌کشن. درست توی این زمانه که من وجودم به ناامن‌ترین صورت ممکن خودش می‌رسه. خودم رو لبه پشت بامی می‌بینم که حاکم قضاوت‌گر از پشت هُلم میده و من رو از اون بالا به پایین میندازه. و توی زمانی که دارم سقوط می‌کنم. صورتش رو توی چشام می‌بینم که داره با پوزخندی سقوطم رو نگاه می‌کنه.در صفحه بعد نوشته شده بود:« نجات‌یافته چیزی بسیار بهتر از ترس را به او نشان داده بود؛ اعتماد.»اعتماد یه چیزیه که به من انرژی میده. به نظرم اعتماد یعنی اطمینان. خیلی از اوقات حرف‌های پر از اعتماد، دلگرم و دوستانه رفیقانم من رو از اون آدم ناامنم دور می‌کنه. به من یه انرژی و انگیزه‌ای میده که بتونم یه پل محکم برای خودم بسازم و با آسودگی خیال در مقابل طوفان قدم‌هام رو محکم روش بزارم.اگه بخوام بگم که چه چیزی در طول زندگیم من رو از ناامنی دور کرد و سعی می‌کرد من رو قویم کنه تا به خودم اعتماد کنم و از اندیشه‌های بدبینانه دیگران دور بشم، وجود آدم‌های پر از اعتماد و دلگرم‌کننده بود.آیا باید به آدما اعتماد کرد؟ آیا باید همیشه محتاط بود؟ آیا میشه در زمانی که می‌ترسیم و ناامن میشیم عادی رفتار کنیم و همه چیز رو به‌دقت زیرنظر بگیریم؟ آیا باید حواسم رو جمع کنم تا اون آدم ناامن درونم بزرگتر نشه؟ناامنی برام مثل قدم زدن توی یه خیابون تاریک می‌مونه. خیابونی که پر از شیشه‌های شکسته‌ست. وقتی که می‌ترسم؛ یا زمان خیلی برام کش میاد یا اصلا متوجه گذر زمان نمیشم. چون اون‌قدر دوروبرم رو مه ناامنی گرفته که حساب ثانیه‌ها از دستم درمیره.یکی از زمانایی که دست‌خط خرچنگ‌قورباغه آدم ناامنم رو روی کاغذ می‌بینم، زمانیه که جمله سازگار رو می‌نویسه. بعد چشم‌هاش رو گرد می‌کنه و به من زل میزنه.بعد من زیرلب تکرار می‌کنم:« سازگار، سازگار، سازگار.»ترس میاد سراغم و ناامنی هم دستش رو میزاره زیرِ گلوم. اگه سازگار نشم فشار بیشتر میشه. اما اگه سازگار هم بشم باید یه نقش دیگه‌ای رو بازی کنم که اصلا شبیه خودم نیست. زمانایی که نمی‌تونم اون فشار رو تحمل کنم تصمیم می‌گیرم که سازگار بشم. اما زمان‌هایی که خود سازگاری به من فشار میاره، خودم رو مدام تکون میدم و تموم سعیم رو می‌کنم تا ناامنی دستِ سازگاری رو از گلوم برداره. توی این تقلا کردنا شاید به من یه سیلی بزنه یا مشتی رو به صورتم بکوبونه.من از شبیه شدن به دیگران متنفرم. از اینکه مثل دیگران فکر کنم متنفرم. از اینکه بخوام همرنگ جماعت بشم متنفرم. به این جمله اعتقادی ندارم: گر خواهی نشوی رسوا هم‌رنگ جماعت شو. من متنفرم لباس همه‌پسند دیگران را به تن کنم.از این متنفرم که دیگران منو با عینک بدبینی و قضاوت‌گرشون می‌بینن. یه ذره‌بین توی دست‌شون می‌گیرن تا همه چیز رو بزرگ‌نما کنن.آره! چیکا جانم یه زمانی من هم می‌خواستم هم‌رنگ جماعت باشم؛ چون تاب و تحمل قضاوت‌ها من رو خسته می‌کرد. هر کاری می‌کردم تا رضایت دیگران رو جلب کنم. ولی از یه جایی از این نقش بازی کردن خسته شدم و خواستم فقط خودم باشم. حتی اگه دیگران انگشت اتهام‌شون رو سمتم بچرخونن، سعی کردم پام رو عقب نزارم.چیکای عزیزم دوست دارم حالا نظرِ تو رو بپرسم ناامنی برات مثل چیه؟ اگه بخوای یه موقعیت ناامن رو توصیفش کن چی میگی؟ چه کاری در مقابلش انجام میدی؟ خیلی دوست دارم  نظرت رو بدونم. منتظر پاسخ نامه‌ت می‌مونم.دوستدار همیشگیِ تو مرضیه.Nadem.marziehNadem.marziehMon, 13 Oct 2025 12:46:16 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/شطح-نویسی-میراث-بر-خانه-نفرین-e4bxp7i4lnz7پایان به طرز ملال‌آوری برایش معمولی است. آزاد نبود به معنای واقعی. ولی حالا آزاد است. جسدش را دورِ پتو پیچید و انداخت روی دوشش.با خود گفت:« آیا تراژدی یعنی بدبینی؟»حقیقی‌ترین خیال آدمی در رؤیاها برای‌مان آشکار می‌شود و تمامی اشکال با او سخن می‌گویند. یک ترس موهوم در جانش لخته شده بود. آخرین باری که گربه شوم را روی پنجره‌اش دید، همان شبی بود که صورتِ چاقِ ماه روی پنجره‌اش افتاد. وحشت‌نویسان در کتاب‌شان، تاریخی را یادداشت کرده بودند. اما کسی ان تاریخ را باور نداشت. او و آن جسد روی دوشش  نیز باور نداشتند. سنگ‌ها خونی بودند.تمام عمر خود را به چیزهایی وابسته می‌کنیم که از آن رنج می‌کشیم.در گرگ‌ومیش بامدادی به دهکده‌ای رسید. ریشش را خاراند. انگار جسد روی دوشش سنگین‌تر شده بود. صدای خس‌خسی را در گوشش شنید. گردنش خیس و سرد شده بود. یادش آمد همان روزی که سگش روی بالکن خانه‌شان روی دو پایش نشسته بود. صدای قرچ‌قروچ استخوانی را از دهانش شنید. وقتی به او نزدیک شد، سایه‌ای روی بالکن افتاد. سایه‌ای که حرکت می‌کرد و دراز می‌شد. دهانِ سگش خونی بود و دندانش در پای انسانی فرو رفته بود که سعی می‌کرد استخوانش را بشکند. وقتی او را دید صدای خِرخِری از گلویش شنید. او لب‌های بالایش را کج کرد. با چشمان یکپارچه سیاهش به دستانش نگاه می‌کرد. پیرمرد قالب تهی کرد. گردنش خیس و سرد شد و صدای خس‌خسی را شنید.آیا ماه روی زمین افتاده بود! همان لحظه سایه گرد ماه را  دید که از بالای سرش به پایینِ بالکن روی زمین کشیده شد و بعد زمین زیر پایش لرزید. سگش به پایش چسبیده بود و دندان قروچه می‌کرد. شاید می‌خواست پایش را گاز بزند و مغز استخوانش را بیرون بکشد. میخکوب شدن روی زمین را همان‌وقت بود که حس کرد. انگار پاشنه پایش را با میخ به زمین محکم کرده بودند. گردنش می‌سوخت. خیس و سرد شده بود.پسرش می‌‌گفت:« شب‌ها کسی را روبرویش می‌بیند که روی هوا معلق است. بدن ندارد. فقط صورت است و دست. اما دستش به‌حدی دراز است که از فاصله دور بر قفسه سینه‌اش فشار می‌آورد. چند بار او را در خوابش دیده که به او گفته بود یا تو خواهی مُرد یا یکی از اطرافیانت.» سگ هنوز  داشت دندان قروچه می‌کرد. نفس پیرمرد بند آمده بود. با خودش اندیشید ای کاش کابوس‌های پسرش را جدی گرفته بود. شاید خودش همان کسی بود که باید می‌مُرد. سایه خودش داشت کِش می‌آمد. سگش هم همین‌طور.انگار از پایین بالکن چیزی داشت آن‌ها را با خود پایین می‌کشید. صدای عوعوی سگش را شنید. سگ داشت خودش را گاز می‌گرفت. استخوان پایش را وحشیانه گاز محکمی زد و ان را ترکاند. پیرمرد جرأت نداشت ببیند. آن تهوعی که تا زیر گلویش آمده بود، راهش را به بیرون باز کرد و همان لحظه روی سگ بالا آورد. سایه سگ دورش می‌چرخید. سپس از نرده بالکن آویزان شد و همراه سگ به پایین سقوط کرد. یک استخوان قوز شده کنار پایش افتاده بود.وقتی که ترس را بپذیریم تا چه حد در برابرش بی‌دفاع خواهیم شد!گردن پیرمرد می‌سوخت. جسد سنگین‌تر میشد. گردنش سرد شد و جسد پیچ‌ و تاب خورد. دیگر نتوانست ان را روی دوشش نگه دارد و روی زمین انداخت. جسد منحنی و بعد شبیه هرمی و بعد شکل دایره به خود گرفت.  جسد همان سایه بود. سایه همان ماه که روی زمین افتاده بود.پسرش شب‌ها در خوابش تکرار می‌کرد:« دوست دارم شبیه ماه بشم و به پشت دروازه سفر کنم.»و بعد پشت سر هم تکرار می‌کرد:« رؤیا رؤیا قربانی قربانی.»ماه دهانش را باز کرد و پیرمرد و سایه‌اش را در شکمش بلعید.شاید سایه‌ها روزی زنده شوند؛ اما در کالبدی دیگر و وحشیانه‌تر.رؤیاها باید به‌قدری قوی باشند که میان خاک و خاشاک بتواند خوف و ترس را ادراک کند.Nadem.marziehNadem.marziehSun, 12 Oct 2025 00:08:13 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/چگونه-یک-هم-تیمی-قابل-اعتماد-داشته-باشیم-xadp0lukpixgامروز داشتم به این واژه فکر می‌کردم: هم‌تیمیِ خوب. تا اینکه یک ویدئو در اینستا دیدم. چند ماهی بود که پیجش را فالوو کرده بودم. او دختری مستقل خودساخته بود که به آمریکا مهاجرت کرده و استاد دانشگاه بود.او در پیجش از جلسات تراپی و چالش‌هایی که در زندگی سپری کرده بود، صحبت می‌کرد. واژه هم‌تیمیِ خوب را امروز از او شنیدم. البته من چند روز بود به این موضوع فکر می‌کردم اما نمی‌توانستم واژه مناسبی برایش انتخاب کنم.وقتی به دوستانی که در این چند سال با آنها آشنا شدم، توجه می‌کنم. متوجه این موضوع می‌شوم که همه‌شان هم‌تیمی خوبی برایم نبودند. با افراد زیادی آشنا شدم؛ چون تصور می‌کردم هرچه بر تعداد دوستانم اضافه شود بهتر است. شاید اگر در دوستی‌هایم ماندگار نبودم دلیل اصلیش این بود که آنها چیز جدیدی به من اضافه نکردند. یا شاید مثل هم نبودیم.درست نمی‌دانم.همیشه سعی کردم دنبال یک هم‌تیمیِ خوب باشم.وقتی این چند سال و تعداد دوستانم را جلوی رویم قرار میدهم به این نکته می‌رسم که تعداد خیلی محدودی واقعا هم‌تیمی خوبی برایم بودند. شاید به این خاطر بوده که در برخی از دوستی‌هایم خیلی جلو نمی‌رفتم و احساس کامل بودن نمی‌کردم. به نظرم دوستی به گونه‌ای است که تکه‌ای از پازلت را کامل می‌کند. او تو را آن‌طور که دیگران می‌بینند، نمی‌بیند. او به موضوعات از دید متفاوت‌تری نگاه می‌کند. قرار نیست همیشه در دوستی‌ها همیشه حاضر باشیم گاهی غیب می‌شویم. گاهی نیستیم. اما زمانی که نیاز داریم تا جور دیگری به مسائل‌مان بنگرد، هم‌تیمی‌مان حضورش شفاف می‌شود.گاهی اوقات هم فکر می‌کردم دوستی‌ها باید سراسر تفاهم باشند. اما واقعا نمی‌شود در همه چیز موافقت کامل داشت. ما با آدم‌های مختلف آشنا می‌شویم با افکار، آرمان، انتظارات و ذهنیت‌های بسیار متفاوت.و این موضع است که باعث یادگیری و حتی رشدِ ما می‌شود.هم‌تیمیِ خوب این گونه نیست که همیشه با تو موافق باشد. گاهی با تو مخالفت می‌کند. گاهی ممکن است با هم جروبحث کنید. اگر کسی مدام با من موافق باشد چگونه می‌تواند دیدگاه جدیدی به من اضافه کند.اگر شخصی مدام به من بگوید که من درست می‌گویم یا من او را برای خودم بتی بسازم که او همه دیدش درست است، چگونه می‌توانم به شناخت برسم.هم‌تیمیِ خوب سعی می‌کند با زبانِ منطقی و عاقلانه راهنمایی، انتقاد یا پیشنهادش را در اختیارت قرار دهد.وقتی من چیزی بنویسم یا فکری در ذهنم باشد، ولی آن چیز درست نباشد هم‌تیمیِ خوب با زبان و ادبیاتِ خوب و خاصِ خودش دیدِ درست‌تر را در اختیارم قرار می‌دهد بدون اینکه با حرف‌هایش مرا برنجاند یا بی‌احترامی کند. مخالفتش را با روش درست‌تری در اختیارم قرار می‌دهد. او دیدِ واقع‌گرایانه‌ای نسبت به من دارد؛ هم نقاط قوتم را می‌بیند و هم نقاط ضعفم. او کسی است که نقاط قوتش ، نقاط ضعفم را جبران می‌کند.هم‌تیمی خوب کسی نیست که بخواهد مرا مجبور کند تا نظرش را بر من تحمیل می‌کند. او نظرش را به من اعلام می‌کند و از من می‌خواهد تا روی حرف‌هایش فکر کنم. او از من نمی‌خواهد تا از او بت بسازم.این یک ویژگی شاید دراکثر هم‌تیمی‌ها صدق نکند:« هم‌تیمی خوب به نظرِ خودم کسی است که ارزش‌هایش با من هم‌خوانی داشته باشد. او به‌دنبالِ رشد است و از روانش مراقبت می‌کند. کسی که بی‌تعارف به خودش و سوء‌گیری‌های ذهنش نگاه می‌کند و حتی گاهی اوقات سعی می‌کند که عمق روانم را به من نشان دهد. او چیزی را از اعماق وجودم به من نشان می‌دهد که من فراموشش کردم یا به آن توجه نمی‌کردم. او دیدِ واقع‌گرایانه‌ای نسبت به خودم در اختیارم قرار می‌دهد.»به‌نظرِ شما یک هم‌تیمیِ خوب چه ویژگی دیگری می‌تواند داشته باشد؟Nadem.marziehNadem.marziehFri, 10 Oct 2025 11:54:42 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/تجربه-نگاریشکل-دهی-به-رؤیاهایم-pzgr3nlzmlcnبعضی از واژه‌ها صدادار هستند. این واژه‌ها به من یادآوری می‌کنند چه چیزی را گرانبها بدانم و بعد درموردش با من عمیق‌تر صحبت می‌کند و آن را هم عمیق‌تر برایم می‌شکافد.یکی از واژه‌ها رؤیاهایم هستند. چه می‌خواهیم باور کنیم یا نکنیم، آن را جدی بگیریم یا نه! آنها همیشه در ما حضور دارند؛ بلکه ما هم در آن‌ها حضور داریم. جالب اینجاست که رؤیاها یک حالت انفرادی‌اند یعنی هرکس رؤیاهای خودش را تجربه می‌کند و به‌تنهایی آنها را می‌بیند. رؤیا یک تجربه شخصی از زمینه عمیق و تاریک است که حائل زندگی آگاهانه‌مان است. هر رؤیایی که مشاهده و تجربه می‌کنیم برای خود معنایی دارد. تا جایی که می‌توانیم بایدتصاویر نمادین رؤیاهای‌مان را با معنی‌شان وصل کنیم، آنها را سازمان دهیم. چون کلید موفقیت‌مان در همین نهفته است. در رؤیاها فریب نیست، دروغ و عبث هم نیست.آخر یک رؤیا چطور می‌تواند عبث باشد؟آن از خودمان سرچشمه می‌گیرد. جزئی از وجودمان است. چیزی که جزئی از وجودمان باشد، نمی‌توان انکارش کرد. مانندِ استخوانی که در زیر پوست‌مان جابجا می‌شود، آنها نیز وجود دارند. رؤیا‌های‌مان مانند طفلی کوچک هستند، وقتی که احساس امنیت می‌کنیم، شاد هستند. ما مثل یک پدر و مادر باید شاد بودنش را تضمین کنیم. اما زمان‌هایی پیش می‌آید که ما آن را نادیده می‌گیریم و نمی‌بینیم؛ چون هم‌نشین‌هایی که انتخاب می‌کنیم باعث می‌شوند آن را نبینیم، حرف‌هایش را جدی نگیریم و زمانی که خودمان را به کَری بزنیم و نخواهیم صدایش را بشنویم، گوشه‌ای کِز می‌کند. اگر حواس‌مان به کِز کردن‌هایش نباشد، کم‌کم محو می‌شود. اگر حواس‍مان نباشد او شکل دیگری به خود می‌گیرد.پس باید یاد بگیریم او را پیرامون دوستانی ایمن قرار دهیم.یکی از موضوعاتی که گاهی فراموشش می‌کنم این است که اجازه می‌دهم برخی از افراد پیرامونم شکل رؤیاهایم را تغییر دهند. وقتی که این عمل از کسی سربزند، آن رؤیایی که می‌توانست طفلِ هنرمند درونم را شکوفا کند و رشدش دهد، جایی در اعماقِ تاریکم فرو می‌رود. مثل این است که او را از نوکِ درّه‌ای به اعماقش هُل دهم.اگر دیگران می‌دانستند با حرف‌های ساده‌انگارانه‌شان چه بلایی سرِ طفلِ درون‌مان می‌آورند، شاید کمتر غلط‌اندازی‌های‌شان را بر زبان‌شان می‌پراندند.زمان‌هایی پیش آمده که من روی صندلی درمانگاهی نشستم و منتظرم تا زمانِ ویزیتم برسد تا به پزشک مراجعه کنم؛ اما هم‌نشینی که کنارم نشسته و من او را می‌شناسم؛ کم‌کم شروع می‌کند به پرسیدن سؤالاتی و پایش را از حریم خصوصی‌ام فراتر می‌گذارد. آنها با غرض یا بی‌غرض می‌خواهند طفلِ درون‌مان را موشکافی کنند. انگار نگاه‌هایش اذیت‌شان می‌کند. می‌خواهند قد و قامتش را اندازه بگیرند و شکل دیگری به آن دهند.گاهی اوقات با خودم می‌گویم چه خوب می‌شد برخی از هم‌نشین‌های‌مان حدشان را می‌دانستند و پا را فراتر نمی‌گذاشتند تا درمورد رؤیاهای‌مان بخواهند نظر دهند. همیشه باید این در پسِ ذهن‌مان باشد که هر زمان از کسی خواستیم، نطرش را بیان کند.یکی از مکان‌هایی که دیگران می‌خواهند مزه‌پرانی کنند، زمانی است که ما در یک میهمانی حضور داریم و درحال پوست گرفتنِ میوه‌مان  یا نزدیک کردنِ قاشق به دهان‌مان هستیم. در آن زمان به خود جسارت می‌دهند و با کج‌کردنِ چشم‌های‌شان سؤالاتی را درمورد رؤیاهای‌مان می‌پرسند. می‌خواهند آن را بالا و پایین کنند و بسنجند. سپس چهره حق‌به‌جانب به خود می‌گیرند و جوری زیرچشمی نگاه‌مان می‌کنند که به خیال خودشان حالی‌مان کنند راهی عبث را می‌پیماییم و رؤیاهای‌مان راه به جایی نمی‌برند. حتی دست به انتقاد می‌زنند یا ترجیح‌هایی را برای‌مان پیشنهاد می‌دهند تا شکل رؤیاهای‌مان را تغییر دهیم.اگر لحظه‌ای به حرف‌های‌شان بیندیشیم، روحِ طفلِ درون‌مان دست‌خوش نگرانی‌های ناهمگون و کج خلق می‌شود. او به ما تشر می‌زند که به فلان کس و حرف‌هایش ذرّه‌ای ارزش قائل نشویم یا خودمان را به نشنیدن بزنیم. اما اگر ما از آن دسته بزرگترهایی باشیم که به کودک‌شان می‌گویند حق ندارند نظر دهند، روحش کم‌کم پژمرده و کهنه می‌شود. ما باید این نکته را همیشه مدنظر نداشته باشم این کودک مانندِ یک هدایتگر درونی است که روح‌مان را تازه نگه می‌دارد.شاید بهتر باشد این جملات شانتی گواین را روی یک کاغذ بنویسم تا همیشه جلویِ چشم‌مان باشد:« هرگاه که از هدایت درونی‌تان پیروی نمی‌کنید، احساس می‌کنید که نه انرژی دارید، نه قدرت و نه حتی سرزندگی.»ما به شادی و سرزندگی طفل درون‌مان نیاز داریم. اگر آن نشاط را از دست بدهیم به دام طرح‌ها و برنامه‌هایی می‌افتیم که دیگران برای‌مان تعیین کرده‌اند.وقتی که اوایل راه نویسندگی بودم، با سرزندگی ساعات زیادی از روز را به نوشتن اختصاص می‌دادم. حتی شب‌هایی که خسته از مهمانی برمی‌گشتم، بعد از آنکه پسر کوچکم که دو سالش بود می‌خواباندم، کامپیوترم را روشن و شروع به تایپ می‌کردم. اما زمانی این نوشتن‌ها برایم سخت و گاهی طاقت‌فرسا شد که برخی از اطرافیانم غرض‌ورزی‌ها، قضاوت‌ها و انتقادهای‌شان شروع شد. اما من در کنار همه آنها سعی می‌کردم در نوشتن دوام بیاورم، گرچه گاهی براندازکردن‌شان گاهی از حدتعادل خارج می‌شد و برنامه نوشتنم را کُند می‌کرد، اما وقتی متوجهش می‌شدم دوباره شروع می‌کردم تا برای ادامه روزهایم برنامه‌های مفصلی را بچینم.وقتی که روزانه قدمی برای رؤیاهای‌مان برمی‌داریم، آن کودک رشد می‌کند. می‌خواهد خود را شکوفا کند و به بالندگی برسد. هر روز جزئیاتی را برایش برنامه‌چینی می‌کنیم. این طفل نمی‌خواهد ما شبیه دیگران باشیم. هر روزی که یک قدم پای‌مان را فراتر می‌گذاریم تا برنامه‌هایی که چیدیم به سرانجام برسانیم، از سطح « خوب بودن» عبور کرده و شکل جدیدی به کودک درون‌مان می‌دهیم. او عاشق این است که چیزهای جدیدی را یاد بگیرد و خودش را به سطح بالاتری برساند.او دوست دارد در  ساده‌ترین امور روزمره دست به انتخاب باکیفیت بزند. چون می‌داند انتخاب‌ها هستند که او را به سمت رشد هدایت می‌کنند. هر انتخابی ممکن است رشد را متوقف یا سریع کند. مثلا شاید استفاده بیش‌ازحد از فضای مجازی رشدش را متوقف کند. اما خواندن یک موضوع یا مبحث جدید رشدش را سریع‌تر کند.او دوست دارد به هر روز از زندگیش معنا، عمق و غنا ببخشد و زمانی که در پایان روز نگاهی می‌اندازد به جزئیاتی که در قدم‌های کوچکش برداشته به خوش می‌بالد و لذت می‌برد. او از سطح گذران روزها فراتر می‌رود و به تجربه معنادارتری از زندگی می‌رسد. در چنین چشم‌اندازی، کیفیت به‌منزلۀ سرمایه‌ای نامرئی عمل می‌کند؛ سرمایه‌ای که بازدهی‌اش را در آرامش، امید، انرژی و توان ادامه‌دادن زندگی آشکار می‌سازد.سخن پایانیهرکدام از ما باید مانند یک والد مهربان و آگاه با رؤیاهای‌مان رفتار کنیم. آرزوهای‌مان مانند طفلی هستند که نیاز به مراقبتی دارند که به رشد منتهی شود. هر اقدام‌مان ممکن است به متوقف شدن  یا سریع‌ترشدن بینجامد؛ حتی ممکن است به نابودشدن‌‌شان ختم شود. تلاش‌های روزانه‌مان می‌تواند تعیین‌کننده چگونگی مسیرمان باشند.Nadem.marziehNadem.marziehThu, 09 Oct 2025 09:32:57 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/راز-لاوکرفت-برای-شروع-نوشتن-hooqjrvdyw80امروز مشغول خواندن کتاب «احضار کطولحو» بودم. به داستان «خرموش‌های دیوار» رسیدم که مابین ماه اوت تا سپتامبر سال 1923 نوشته‌شده و در سال 1923به چاپ رسیده بود.لاوکرفت در مورد ایده داستانش می‌گفت که آن را براساس یک اتفاق خیلی ساده و پیش‌پاافتاده که برایش رخ داده، نوشته بود. یک شب بخشی از کاغذ دیواری اتاقش ورمی‌آید و صدای خش‌خشی از پشت کاغذ دیواری شنیده می‌شود که آن را در دفتر ایده‌هایش یادداشت می‌کند و در پایان، داستان خرموش‌های دیوار خلق می‌شود.استیون.جی.ماریکوندا به این نکته اشاره می‌کند که لاوکرفت در توصیف ویرانه‌های زیرزمینیι از افسانه‌های اسرارآمیز خاورمیانه استفاده کرده حتی برای توصیفاتش از مقبره «سن پاتریک» الهام گرفته است. ماجرای موش‌ها هم اشاره به خورده شدنِ کشیش افسانه‌ای دارد که طیِ یک دوره قحطی مردم گرسنه را به آتش کشیده. به‌طورِ کل می‌توان گفت لاوکرفت در این داستان از افسانه‌ها، ایزدها، واقعیت‌های پیش‌پاافتاده و ساده اطرافش در داستانش استفاده کرده.حتی گربه در داخل داستان نیز به گربه خودش اشاره دارد. این نویسنده با استفاده از تعدادی منبع الهام گرفته است تا داستانش را خلق کند.حالا می‌خواهم درمورد خودمان صحبت کنیم. در عصرِ کنونی منابع زیادی در دسترس‌مان است؛ از فضای اینترنت و هوش مصنوعی گرفته تا نمونه فیلم‌های متنوع و خوبی که هر روز تولید می‌شود و همچنین به تولید بازی‌ها و انیمه‌ها نیز افزوده می‌شود. کتاب‌های مختلفی در حیطه‌های گوناگون وجود دارد: روان‌شناسی، تاریخ، ادبیات، جامعه‌شناسی، فلسفه، نجوم، ریاضی و غیره. منابع فراوان و نامحدودی در دسترس‌مان است.بنابراین ایده‌های بسیاری وجود دارد تا ما بتوانیم با استفاده از آنها بنویسیم. اما خیلی از ما نویسنده‌ها دست‌روی‌دست گذاشته‌ایم و معطل این هستیم که چه بنویسم!حتی کلی منبع آموزشی هم وجود دارد که ما بتوانیم با بهره‌گیری از آنها بنویسم. پس هیچ بهانه‌ای برای یادگیری هم وجود ندارد. ما از هر چیزی می‌توانیم استفاده کنیم. حتی از خواب‌های‌مان هم می‌توانیم الهام بگیریم. من کابوس‌های زیادی می‌بینم. از آنها استفاده می‌کنم، آنها منبع الهامم هستند و با آنها می‌توانم شخصیت‌ها، متن‌ها و جهان‌هایی را خلق کنم و بنویسم.هرکدام از ما باید دفتر ایده‌ای داشته باشیم تا ایده‌های روزانه‌مان را در آن یادداشت کنیم. یکی از دوستانم که درمورد شخصیت‌هایش با من صحبت می‌کند، از خواب‌هایش، احساساتِ خودش و شخصیت‌های و اتفاقاتی که می‌خواهد در داستانش رقم بخورد با من حرف می‌زند؛ اما دریغ از اینکه جمله‌ای بنویسد.آخرین بار به او گفتم جانِ هر کسی را که دوست دارد، شروع کند به نوشتن. به او پیشنهاد دادم دفتری کنار بگذارد و از احساساتش، خواب‌هایش و هر چیزی که در طول روز مشاهده و احساس می‌کند در آن بنویسد.یک دفتر و خودکار همیشه در دسترس همه‌مان است. بهتر است خودمان را درگیر حاشیه‌هایی که ما را از نوشتن دور می‌کند برحذر باشیم و فقط بنویسم.Nadem.marziehNadem.marziehWed, 08 Oct 2025 11:55:31 +0330https://virgool.ir/@marzieh.nadem/شطح-داستانِ-فضای-بی-خلأم-qxnbrg3tlo1pبا روحم به تو ملحق می‌شوم و با نفسم به تو می‌پیوندم.چرا فکر می‌کنی که هنوز نمرده‌ای؟من داستانی دارم. داستان برایم حکم یک فانوس دارد. اشکال روبروی بینی‌ام مدام تغییر رنگ می‌دهند از آبی به سبز و از زرد به نیلی. شکل‌شان عوض می‌شود دایره‌ای در اشکال یک خروس ظاهر می‌شود و بعد شبیه یک مار در دیوار فرو می‌رود. همه چیز دارد به هم می‌ریزد. احساساتم مدام تغییر می‌کند. اما تنها چیزی که در پایان برایم می‌ماند عصبانیت است.من اینجا چه کار می‌کنم؟ می‌خواهم از این اتاق بیرون بروم. هیچ چیز شکل ثابتی ندارد. انگار من روی یک صفحه سفید نقاشی قرار دارم. نمی‌دانم شاید همین‌طور باشد.از آن شبی که تصمیم گرفتم تا نوکِ تیزِ چاقو را در شکمش فرو کنم، همه چیز تغییر کرد.هلالِ سرخِ ماه در آسمان شفق‌گون درست مثل خونی است که از شکم دریده‌ای روی زمین ریخته و پخش شده.اطرافم بی‌رنگ است. انگار در صفحه خلأ گیر افتاده‌ام. همه جا بی‌فضاست. حتی دست‌هایی که سمت من دراز می‌شوند رنگی به خود ندارند.اگر ننویسم همین‌طور همه چیز محو می‌شود. من کند می‌نویسم. مدتی است که می‌ترسم. اگر بنویسم همه چیز تغییر می‌کند. ناامیدی‌ام خنجری را در شکمم فرو برد. آری! من باعث مرگ خودم شدم. حالا باید با پشتکار و سمجی‌ام بنویسم و قصه را تغییر دهم.اگر بنویسم همه چیز تغییر می‌کند و من در کالبدی دیگر زنده می‌شوم.آدمی در تنهایی، جانوری است وحشی و خطرناک که چنگال و دندانِ او همان فکرهای پوچ و سمج است.همه چیز دارد دوباره تغییر می‌کند و رنگ خاکستری به خود می‌گیرد. خودم را در آینه‌ای که روبرویم از سقف بر روی زمین کشیده شد، دیدم. صورت رنگ‌پریده‌ای دارم. انگار کهکشانی درون چشمانم است. به شکمم دست می‌زنم. وحشت می‌کنم. یک دایره بزرگ و سفید در وسط شکمم باز شده. اما درونش خاکستری است. دایره داشت بزرگ‌تر می‌شد.روی آینه جملاتی نمایان شد:« اگر آن چنان نیرومند نیستی که تا دل تیرگی‌ها را روشن سازی، بهتر این است که تاریک بمانی تا روشنایی بیرون بهتر در تو نفود کند. شعله لرزانی که هر دم بیم مردنش می‌رود، جز اشک و اضطراب ثمری ندارد.» آینه به سمت سقف کشیده و ناپدید شد.یک قلم روی زمین جلوی پایم افتاده بود.اگر من نتوانم چیزی را تغییر دهم چه؟رنگ خاکستری اطرافم داشت پررنگ‌تر می‌شد. حتی دست‌هایم.اگر نمی‌نوشتم همه چیز نابود می‌شد.اما همه به من می‌گفتند:« تو نمی‌توانی با نوشتن دنیایت را تغییر دهی.»صورت‌هایی روی دیوار نمایان شد. آن‌ها همان‌ها بودند که شوق نوشتن را از من گرفته بودند. قلم را در دستم فشردم.آنها داشتند مسخره‌ام می‌کردند. آنها اینجا هم دست از سرم برنمی‌داشتند.دنیایم در حال نابودی بود.«هیچ چیز برای همیشه دوام نخواهد آورد حتی سختی‌های شما.» این جمله را یک هفته پیش در کتابی خوانده بودم.اما چرا یادم نمی‌آمد!همه چیز را زمانی فراموش کردم که قلمم را انداختم در کشو و ننوشتم.همان روز ناامیدی‌ها در شکمم فرو رفت.فقط یک تلنگر کافیست که من زنده شوم و دنیایم را تغییر دهم؛ حتی آدم‌های اطرافم را.این همان قلم است که پنهانش کرده بودم.من میتوانم بنویسم و خودم را پویا کنم.همه چیز از خودم آغاز می‌شود. وقتی می‌نویسی نمی‌دانی به کجا کشیده می‌شوی. این خاصیت قلم است. وقتی در فضای بی‌فضایم شروع کردم به نوشتن. همه چیز داشت تغییر می‌کرد.Nadem.marziehNadem.marziehThu, 11 Sep 2025 18:47:56 +0330