https://virgool.ir/feed/@maryamrainy86حالا تا آخر هفته ببینیم چی پیش میاد بعدش شاید نبودی اصلا. "Hungry for life."fa2026-11-10 18:25:25https://files.virgool.ir/upload/users/3657407/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@maryamrainy86https://virgool.ir/@maryamrainy86/پیر-شدم-rju8zktkcj1bاز آخرین باری که نوشتم یک دنیا پیر شدم یا شاید اینقدر ضعیف هستم که نتونم به جای زشتی‌هایی که دورم رو گرفته زیبایی‌ها رو ببینم ولی واقعا ضعیف شدم. مجبور شدیم برای عمل مادرم بیایم یه شهر دیگه... از شب‌های لعنتی و تخمی بیمارستان که بگذریم تا دیدن یه شهر دیگه و آدم‌های دعوایی شهر و نه روز موندن اینجا، فردا دارم برمی‌گردم و واقعا تا حالا هیچوقت از برگشت به خونه اینقدر خوشحال نبودم، دلم برای اتاقم، ماشین لباس‌شویی، یخچال، میوه فروشی نزدیک خونه و آزادی‌ای که توی شهر خودم داشته تنگ شده. حتی برای کوچیکیش. دلم حتی برای آدم‌های معمولی‌ای که هر روز می‌دیدم هم تنگ شده. کم کم زندگی رو آروم آروم داشتم نظم می‌دادم یهو بمب ترکید توی زندگیم، اون هم بمب عمل و سلامتی مامان. فردا هم روز سختیه و نمی‌دونم کی قراره روزهای سخت من تموم شه و زندگی معمولیم بالاخره خودش رو نشون بده. به ثانیه‌ای که برگردم خونه شروع می‌کنم به سالم‌خوری و روتین زندگی سالم و بالاخره به تمیزی. شهر بزرگ واقعا من رو هر روز سردرگم‌تر می‌کرد وقتی توی مترو می‌شینی و می‌بینی واقعا لازم نیست تو قهرمان این جهان باشی‌. تو فقط باید یه آدم باید عادی باشی که یه روزی می‌میره، همین‌قدر راحت. اینقدر چرت و پرت خوردم و استرس زیاد کشیدم که پوستم داغون شد دوباره. وای خدایا وای. یه چیز دیگه هم به بنده ثابت شد اینه که میزان خودخواهی و عجیب بودن و غریبه‌دوست بودن اطرافیانت رو فقط توی سفر متوجه می‌شی و واقعا فهمیدم که چقدر دورم آدم‌های اشتباهی هستند و شاید اصلا برای همین سردرگمم که من کی ام. وای که دلم می‌خواد فرار کنم... به هر حال فقط و فقط خوشحالم که دارم برمی‌گردم. می‌دونم اونجا حتی سخت‌تره و باید حواسم بیشتر به مادرم باشه ولی باز شهر خودته. تسلط داری و می‌دونی چه غلطی لازمه بکنی. خیلی سرم شلوغه خیلی زیاد، هر روز قفل یه سختی جدیدی باز می‌شه و برای من که آب خوردنم رو هم برنامه ریزی کنم خیلی سخته. دیشب فال حافظ گرفتم و بهم گفت "نه در ظاهر بلکه در باطن دچار غمی درونی شده‌ای. این دنیا نه سودش ارزش دارد نه زیانش پس غصه خوردن فایده ندارد‌." چه در زمان مناسبی به سراغم آمد این حرف. امیدوارم تن همه سالم باشه و پای هیچکس به بیمارستان باز نشه و تن هیچکس به ناز طبیبان و پرستارهای عصبی نرسه.MarMarSun, 01 Nov 2026 01:33:02 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/دوباره-اون-حس-ها-برگشتند-qrayv04tqhg8دوباره اون حس‌های وحشتناک افسردگی برگشتن دقیقا سال پیش همین روزها بود که شدیدا حالم بد شد و پنیک کردم. مجدد حالم بده و دوست دارم رو بیارم به قرص‌های افسردگی، حالم رو خوب می‌کرد و بهم کمک می‌کرد بفهمم کجام و چرا جای دیگه‌ای نیستم حواسم رو پرت می‌کرد و بهم یه خواب آروم می‌بخشید. واقعا حالم خوب نیست و نمی‌دونم چرا. یعنی می‌دونم ولی حتی گفتنش دیگه فایده‌ای نداره خب که چی؟ بله شرایط زندگی من سخت بود و می‌دونم آدم‌ها از این سخت‌ترش رو هم گذروندند. دلم می‌خواد ارتباطم رو با همه قطع کنم و برم یه کنجی فقط زار زار گریه کنم‌. دارم کم کم این کار رو می‌کنم و وحشتناکه. باز دوباره حس‌های سابق برگشتن دوباره دوباره دوباره. می‌فهمم باهام چمه اما نمی‌دونم چرا. چی کار کنم؟ نمی‌شه دوباره از اول متولد بشم فقط این دفعه توی این خانواده و ایران نباشه؟ نمی‌شه لطفا این دفعه اروپایی باشم؟ نمی‌شه همیشه سگ دو نزنم واسه هر چی که می‌خوام؟ نمی‌شه یه دفعه هم که شده یه چیزی طبق میل من باشه؟ فقط یه دفعه... یعنی توی آسمون من یک ستاره هم نیست؟ بی دفاع شدم چون دیگه عزت نفسی برام نمونده، از صحبت کردن فاصله می‌گیرم چون شرم دارم از کلماتی که می‌گم. احساس می‌کنم هیچکس مطلقا متوجه حال من نمی‌شه. چه بلایی سر من اومده؟ چی شده با من؟ کمتر از یه ماه دیگه نتایج دانشگاه میاد و دوباره این حس‌ها اومدن سراغم... چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ فعلا ارتباطم رو با چند نفری که می‌شناسم هم قطع می‌کنم و میرم توی کنجم فقط می‌خوابم و می‌خوابم و می‌خوابم و کتاب می‌خونم و می خوابم. این وسط‌ها هم باید بریم برای عمل مامانم یه شهر دیگه ای لعنت به این شانس. واقعا حوصله هیچ کاری ندارم انگار. لطفا بهم بگه یکی کجا اشتباه کردم چی رو اشتباه رفتم که اینقدر سردرگمم؟ هر چی که دوست داشتم راه اشتباه بوده همیشه اونی بودم که بقیه می‌خوان صادقانه چون نمی‌شد اونی باشم که خودم می‌خوام. دیگه منیت برای من تعریفی نداره. من شدم شما. نظر من شده نظر شما. آها الان دست‌گیرم شد پس چرا ناراحتم. چون دیگه یادم رفته که خودم کی ام... اصلا واقعا من کی ام؟ کی می‌تونستم باشم؟ اصلا مگه مهمه؟MarMarTue, 20 Oct 2026 01:19:38 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/امروز-عصبی-ام-tofz8yw15hkzامروز خیلی عصبی ام، خیلی خیلی زیاد. اصلا حتی نمی‌دونم چرا... می‌خوام یکم مسائل رو برای خودم روشن کنم تا شاید متوجه بشم. آدم‌ها یجوری شدن بیرون یا من تغییر کردم؟ واقعا نمی‌دونم. انگار همه خوشحال ترن، زیباتر، پولدارتر و موفق‌ترن؟ چطور؟ چطور امکان داره؟ اما از همه مهم‌تر مسئله امروزم زیباییه. چیزی که واقعا خیلی زیاد من رو داره اذیت کنه قضاوت شدن بر اساس ظاهره. وقتی تمام دوران نوجوونیت رو با چهره خیلی معمولی سپری کردی و بعد از اون تغییر می‌کنی متوجه چیزهایی می‌شی که هم برای تو در لحظه خوشحال کنندست ولی در طولانی مدت ناراحت کننده. نمی‌دونم چطور توضیح بدم توجه ناگهانی که از آدم‌ها دریافت می‌کنی اینکه یهو در نگاهشون دوست داشتنی تر شدی، بامزه تر شدی و حتی شاید آدم خوبی شدی. واقعا عجیب ترین و احمقانه ترین چیز دنیاست... بها دادن بیش از حد به فاکتور زیبایی که احساس می‌کنم در این برهه زمانی جای خیلی مسائل مهم‌تری رو پر کرده. واقعا زیبایی چیه؟ برای من هیچ زشتی‌ای در دنیا وجود نداشت چی شد که به این اندازه درگیر معیاربندی خودم و مقایسه با دیگران شدم؟ جدا از توجهی که بعد از پیدا کردن زیبایی در چهره و ظاهرت متوجه میشی، فهمیدن رفتارهای عجیب و حماقت بار در ذهنته که تو رو غافلگیرتر هم می‌کنه وقتی اصولا دیگه همه چیز رو با معیار زیبایی می‌بندی... "من فکر می‌کردم امروز زیبا ظاهر شدم چرا رفتار بقیه با من به اون شکلی که تصور می‌کردم نیست؟" درگیر شدن به این شکل با شکل و ظاهر چیزی بود که یک در هزار فکر نمی‌کردم داشته باشم... فکر می‌کردم قلبم بزرگ‌تر از این حرف‌هاست... فکر می‌کردم متوجه این هستم که به همه ما نعماتی بخشیده شده و تنها تفاوت ما رو علم و دانش ما مشخص می‌کنه؟ البته بگم دوست‌های واقعا افتضاحی در این مورد دارم همه درگیر چهره و شکل و بدن و این حرف‌ها شدن. واقعا اذیتم می‌کنه‌. امیدوارم بتونم آدم‌های درست رو پیدا کنم. یا هم تنها بمونم. تنهایی بهتر از هم‌نشین بده.پ.ن: به این مسئله جدید بین تینیجرها که looksmaxing و pretty privilege یا امثالش اسم داره بیشتر باید پرداخت و بررسی کرد اما فعلا از حوصله من خیلی خارجه. واقعا از آدم‌ها گاهی خیلی متنفرم و امیدوارم همه بگردن به اصل انسانیت. واقعا فعلا یه ؟ بزرگم.MarMarSun, 27 Sep 2026 21:51:22 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/حذف-ivppssvskjdqسرم درد می‌کنه اینقدر این اواخر مشکلات زیاد شدند و من ناتوان که گاهی راهی به جز حذف خودم نمی‌بینم. حذف خودم از خونه، محیط کار، هر جایی که باعث شه نسبت بهش وابسته شم یا احساس تعلقی پیدا کنم. زندگی توی ایران واقعا وحشتناک شده و این هزینه‌های عجیب غریب واقعا راه دیگه‌ای نمی‌ذاره. نه راه پس داری نه راه پیش. "نمی‌خوام بفروشم خودم رو به ارزون‌ترین قیمتی که فکرشم نکنی." اما زندگی خیلی بی‌رحمه. نمی‌خوام ارزش‌هام یادم بره نمی‌خوام واسه یه زندگی معمولی و پوشیدن و خوردن یادم بره چی بودم کی بودم چرا بودم. دلم می‌خواد خودم رو حذف کنم. از دنیا حتی. اوضاع خونه جالب نیست، گیر کردم توی یه باتلاق عجیب و غریبی که هر چی دست و پا می‌زنم انگار بیشتر دارم فرو می‌رم توش. امسال دیگه میرم چه سخت چه بد چه آسون چه دیر یا چه زود باید برم توی هر چی که شده. اینقدر بی انصافی و ناعدالتی و نامردی اینجا هست که تو یه نقطه ریز از این ناعدالتی رو حس کردنی. از این خونه خستم، از آدم‌هاش بیشتر. آدم‌هایی که دائما ناراحتن، قضاوت‌گرن، عصبی ان و داد می‌زنن و خشنن، باختن و دلشون می‌خواد دلیل باختشون رو به پای من بنویسن. من نمی‌تونم داد بزنم، عصبی باشم، دلم می‌خواد بخندم، بنویسم، با آدم‌هایی باشم که توی این زندگی مکانیکی غرق نشده باشن، بغلشون کنم، کنار هم آروم بگیریم... از این زندگی و آدم‌های احمقش خستم، قطعا ایرانی بودن این آدم‌ها هم قابل بررسیه. مگه من چند سالمه و چقدر توانایی حمل درد دارم؟ دیگه دلم نمی‌خواد دروغ بگم. همینه که هست. اگر حتی توی این زندگی باختم هم کسی نمی‌دونه که چیا کشیدم و چیا دیدم و کجاها بودم. من یه بازنده ام. حتی شاید بلند هم نشم از جام. حتی شاید دلم بخواد خودم رو یه روزی یه جایی همین نزدیکی ها حذف کنم. از این دنیا. ولی فعلا تحمل می‌کنم. شاید الان نه ولی شاید سال بعد آره. شاید هم سال بعدترش... فقط می‌دونم یه روزی این کار رو می‌کنم. چشم‌هام غمگینند؟ می‌دونم. بهم یادآوری نکن، فقط گاهی اوقات دیگه دلم می‌خواد نباشم. همین.MarMarSun, 19 Jul 2026 21:12:42 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/بخشی-از-زندگی-yzmgx0nkuu9nاز آخرین دفعه‌ای که اینجا نوشتم چند ماهی گذشته، چند ماه خیلی مهم اما واقعا... اصلا چیزی توی زندگی مهمه اگه یه روز خیلی عادی قراره بمیریم؟امروز یه دعوای خیلی بد داشتم، نمی‌دونم خیلی بد یا نه اما به یکی از دوست‌هام که ظاهرا شخصیت شکننده و تأثیرپذیری داره و راحت تریگر میشه یه حرف خیلی ساده زدم و دعوا شروع شد. سعی کردم در جواب بی احترامیش چیزی نگم که اگر می‌گفتم هم احتمالا خودم رو نمی‌بخشیدم چون وجدانم آگاهه. سعی می‌کنم هوش عاطفی داشته باشم، بهش گفتم چقدر عزت نفست کمه می‌تونیم دربارش صحبت کنیم و واقعا هم صحبت کردیم و مشکل رو حل کردیم در حالی که واقعا ناراحت شده بودم چون من دائما در تلاش بودم که این دوستی رو نگه دارم و اون بهم گفت الان فکر می‌کنه که حتی بیشتر از قبل دوستم داره. گفتم ممنون. حتی ممکنه این هم اذیتش کنه؟ واقعا نمی‌دونم دلم نمی‌خواد به آدم‌ها امید واهی بدم که احتمالا شانسی بیشتر از دوستی برای ما هست در حالی که آخرین چیزی که الان بهش فکر می‌کنم توی رابطه رفتنه گفت دوست نداره من حرف های سطحی بزنم واقعا نمی‌دونم. شاید اشتباه منه که به آدم‌هایی که نقش بسیار زیادی هم در دنیای واقعی و زندگیم ندارند بها میدم؟ با ساختن یه ورژن غیرواقعی از اون‌ها. به هر حال فعلا دوست شدیم و آشتی کردیم و بوس و بغل. چرا که نه هممون انسانیم؟خبر بدی که امروز شنیدم این بود که یکی از جالب‌ترین آدم‌هایی که در عمرم دیدم فوت کرد واقعا موندم زمان برام ایستاده یعنی چی؟ کی؟ چجوری؟ سنی نداشت که... و واقعا از اون موقع دارم با فکر زیاد عقلم رو از دست میدم. یعنی می‌دونست؟ چرا آخه؟ چرا اون؟ چرا الان؟ تو یه نقطه‌ای در جهان و هیچ نیستی! هیچی نیستی! "تو هیچی نیستی!" بیشتر از اینکه ناراحتم کنه الان آرومم می‌کنه؟ واقعا ما چی ایم؟ هیچی هیچی! پس این همه ناراحتی، ego، استرس، و نگاه سخت به مشکلات داشتن واقعا بی معنیه. نمیگم داشتن این احساسات خوب نیست اتفاقا خیلی هم لازمه اما واقعا اگر متوجه باشید می‌دونید چی میگم. خیلی دلم براش تنگ میشه آدمی که هیچوقت ندیدمش ):امتحاناتم داره شروع میشه و راستش از فردا برای خودم برنامه جدی ریختم، حوصله تشویق و تنبیه و اینکه یکی بگه نمیشه میشه ندارم به هیچکس هم ربطی نداره جز خودم. جز خودم و آدم‌هایی که بهشون اجازه بدم بهشون ربطی داشته باشه. می‌خوام اینو یاد بگیرم اگر به کسی اجازه ندادم توی موضوعی نظری نداشته باشه پس از گفتن نظرش هم نباید خیلی واکنش خاصی نشون بدم. همه این‌ها به کنار.‌‌‌‌.. رسالت من توی زندگی تجربه و لطف و محبت و کمک کردن به آدم‌هاست هر چند اونا آدم‌های آسیب دیده ای باشن و دوست داشته باشن به بقیه آسیب بزنند، صرفا اگر خیلی اذیتم کردند، اون‌ها رو با در جریان گذاشتن، ترکشون می‌کنم. بعضی ها رو هم همینجوری ترک می‌کنم چون واقعا دیگه خستم از بحث کردن درباره موضوعات واضح‌.تولد ۱۹ سالگیم هم فروردین گذشت، روزهای وحشتناکی بودن. به هر حال امیدوارم حال همه خوب باشه. خیلی روزهای سختی گذشت و واقعا نیازه به یاد گرفتن و حس کردن و آموختن.MarMarMon, 06 Jul 2026 00:23:33 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/زندگی-تا-به-اینجا-g80xr9klyiklتوی این نقطه از زندگیم یه خورده گمم و نمی‌دونم چی بگم، ولی دوست دارم اینجا بنویسم چون یه جورایی دفتر خاطراتمه. سرتیتر خبرهای زندگی من خلاصه شده در چند چیز: قطع ارتباط کامل با تمام دوست‌هام، شروع درس خوندن، و امید... امید برای اینکه شاید فردا روز بهتری باشه. نه امید برای اینکه تهران قبول شم یا امثالها... بیشتر امید برای اینکه زنده بمونم و مهم‌تر از همه ادامه بدم. به قول آقای جالب: "منی که اینقدر نتیجه گرا بودم فقط تحسینت می‌کنم که داری ادامه می‌دی." اینکه تقریبا همه رو از زندگیم انداختم بیرون انگار آدم‌های اضافی روزگار من بودند، ناراحتم نکرد و این ماجرا حتی من رو ناراحت‌تر می‌کنه. اینکه از قطع ارتباط با آدم‌های مثلا جدی و نزدیک زندگیم ناراحت نشدم برام عجیبه. آدم‌هایی که ریز و درشت زندگی منو می‌دونن، هفت سال باهاشون حرف زدم، آدم های چرت و پرت، مفت‌گو و مغرور که برای قضاوت من حتی لحظه‌ای صبر هم نمی‌کردند. به من بگو بی انصاف اما متاسفم که بگم انسان آزاده و می‌تونه آزادانه انتخاب کنه. کاش می‌تونستم یه آدم درست حسابی پیدا کنم. عمیقا نیاز دارم به یه دوست. (شما می‌شناسید به من هم معرفی کنید.) بهش بگم بیا آغوشم که ما هم‌دردیم اما می‌دونی چیه عزیز من، رفیق من، تنها کسی که تو رو تا تهش می‌خواد، خودتی و خودت. دلم می‌خواد از اینجا برم تا این آدم‌های تکراری رو دائم نبینم. میرم بیرون قدم می‌زنم ماشین پلیس ها بهم نگاه می‌کنن... انگار گناهی مرتکب شدم. مردها نگاهم می‌کنن انگار طعمه‌ای هستم که باید شکار بشم. خجالت نمی‌کشم که اینو بگم از نگاه آدما بدم میاد خودم رو جوری می‌پیچونم و لباس می‌پوشم که انگار وجود نداشته باشم اما باز هم نگاه ها رو حس می‌کنم. وقتی یکی دنبالم می‌کنه، دلم می‌خواد شروع کنم به داد زدن اما واقعیت اینه تا وقتی تلاش نکنم و از این شهر به حقیقت تخمی نرم، وضعیت همینه. باید برم و محیط دانشگاهی رو تجربه کنم. پیش مثلا آدم حسابی ها باشم. مثلا. چرا اینقدر انگار توی زندگیم جاهای اشتباه بودم؟ و ترسیدم؟ نمی‌دونم. فعلا همین.MarMarWed, 18 Feb 2026 01:17:54 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/مامان-من-همیشه-باهاتم-ig2lakud2ifsیادم رفته چجوری می‌نوشتم... نمی دونم چقدر بنویسم و چطور... راستشو بگم اصلا این یه ماه یه جوری تمام شدم که یادم رفته چجوری بود زندگی قبلیم. امروز دقیقا یک ماه از روزی که هر چی کار و زندگی و درس و خواب و خوراکه رو گذاشتم کنار. از خشم لبریزم. اون زندگی درستی که در سرم بود حالا دیگه نیست، شروع کردم دوباره به انجام کارهایی که یه چند ماه تلاش کرده بودم که فقط ازشون فرار کنم. چی فکر می‌کردم و چی شد؟ از امروز و فردا باید ادامه بدم اما هیچ چیز فراموش نمیشه... متنفرم از اینکه مجبورم که ادامه بدم اما ناچار باید از اینجا و این شهر برم و تنها راه چاره من همینه، خوندن برای رفتن. باید براش تلاش کنم هر طوری که شده. دیگه تحمل موندن توی این آب راکد رو ندارم. می‌خوام جریان پیدا کنم، می‌خوام حتی جای این بچه‌های همسن خودم که دیگه نیستن هم زندگی کنم، حقشون رو از زندگی بگیرم. تنها راه نجاتم همینه. این چند روز با یکی از دوستانم به خاطر همین مسائل قطع ارتباط کردم، نتونستم... نشد و نتونستم بپذیرم یکی از بی عدالتی همینا استفاده می‌کنه و تازه در پی مخالفت با بیدادگریه؟ امکان نداره! همه ما یه هوا رو تنفس می‌کنیم، یه خون در رگ‌های ماست، چرا بپذیرم که با کسی دوست باشم که دستش حتی شده غیرمستقیم با خون آلودست؟ گور بابای دوستی تا وقتی که اخلاقیات و در پی اون انسانیت رعایت نشه. مگه این گل‌های تازه شکفته که ریششون سوخت، آرزو ندشتن؟ اما باز هم میگم هیچ چیز فراموش نمی‌شه، مگر میشه یه مادر فرزند و پاره‌ای از تنش رو که خون از تنش ریخته شد رو فراموش کنه؟ هیچ چیز عادی نیست. هیچ لبخند و لباس سفید و نقل و نباتی در کار نیست. حتی دیگه نایی برای ادامه این زندگی هم نیست. تنها صدایی که این روزها می‌شنوم اینه: "مامان من میرم ولی برمی‌گردم، من میرم اما همیشه باهاتم، پروانه‌ی بنفشی دیدی، منم. ابرهایی در آسمان دیدی، منم. گلی که بر سر راهت... افتاد، منم." نمی‌دونم چطور تونست این کلمات رو اینقدر درست در کنار هم بذاره.حالا هر چیزی رو که می‌بینم، یاد آدم‌هایی میفتم که نمی‌دونم چقدر غلط یا درست ولی دلم می‌خواست دستشون رو می‌گرفتم و می‌گفتم لطفا امشب رو خونه بمون. یعنی می‌دونستن اون روز آخرین روزیه که طعم زندگی رو می‌چشن؟MarMarSat, 07 Feb 2026 21:51:01 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/سلام-خدا-من-باهات-حرف-دارم-watrojupboyzامروز اول بهمنه. برف داره میاد اما نه من یه نوجوون عادی ام نه اینجا یه جای عادی. بیشتر از دو هفته شد که تقریبا دوباره به این نتیجه رسیدم که چرا تابستون کار رو خلاص نکردم؟ فکر می‌کردم قراره چیزی فرق کنه؟ چیزی بهتر شه؟ تقریبا نزدیک به دو هفته شد که از درس و زندگی و اون روتین تقریبا انسان غیرمعمولی در خاورمیانه رو دوباره از دست دادم. دیگه نه صبح‌ها پا میشم به امید دوش و چایی سر صبح نه شب‌ها می‌خوابم به امید اینکه بالاخره روزهای خوب میاد. کاش جهان جور دیگری بود... "این جهان که نشد، قرار ما جهان بعد، پای درخت بِه..." خودم رو خیلی سرزنش کردم این روزها اما خب کاش سرزنش داستانی رو عوض می‌کرد. امروز صبح که دیدم برف ها نشسته روی درخت‌ها یه چایی ریختم نشستم روی زمین و فکر کردم... "ملتی که ادبش، قناعت را فضیلت می‌داند، هر ساله دچار قحطیست." قناعت، قناعت، قناعت... هر کی به من میرسه میگه متولد ۸۰ و خورده‌ای؟ تمام شد شماها دیگه چجور می‌خواین زندگی کنین. راست هم می‌گن بالاخره. خیلی حرف‌ها هست که شاید می‌شد گفت. اما مهم ترینش اینه... هیچ موقع از ایرانی بودن ناراحت نبودم. هیچ موقع. دروغ چرا همیشه فکر می‌کردم دغدغه ۱۸ ساله‌ی سوئدی هم همینه؟ شاید همیشه ته دلم می‌خواستم که روزی از این منزل ویران برم ولی همیشه بذر حیف توی دلم هست. حیف از این سرزمین دوست‌داشتنی، حیف از این تاریخ و جغرافیا، حیف از این این نقل شیرین فارسی، حیف از این مردمان خوب، حیف از ما که هر روز با یکدیگر در جنگیم. وقت رفتنه، ما هم رفتنی ایم مثل همه، در امید یه بیست سالگی و یه سی سالگی معمولی در مملکتی که هویت تو هم علامت سوال بزرگی‌ست. امیدوارم حال همه خوب باشه و از عزیزانتون باخبر باشید. در هر جناحی که هستید، یادتان باشد که انسانیت بالاترین مقام است."جای مردان سیاست بنشانید درخت تا هوا تازه شود."MarMarWed, 21 Jan 2026 13:30:03 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/چه-جوانی-ای-اسماعیل-می-بینی-fwfuhkda2xhrواقعا اینقدر دیدم به زندگی تغییر کرده در این یک ماه که نمی‌دونم آیا این حرف درسته یا نه ولی از دردهایی که کشیدم راضی‌‌ام. اینقدر دارم آرام آرام زندگی می‌کنم و عجله‌ای برای زیستن ندارم که خیلی عجیبه. شاید اگر این دردها با من نبود، نگاهم محدودتر از این حرف‌ها بود. چقدر زندگی یهو خوبه. نکنه تاثیر قرص‌هاست؟ ولی نمی‌دونم همه چیز یهو خوبه و سخت نمی‌گذره منتظرم فقط تایمه بیاد و آزمونه رو بدم و تمام. وای. ۲۶ روز از این دوره مونده... یعنی آبان ماه رو با این مشاوره هستم بعدش زنگ می‌زنم به آقا جالبه که از قضا فامیلمون هم هست بگم ببینم هنوزم کار مشاوره می‌کنه؟ خدا کنه نره تهران و بمونه همین دهات این یه سال رو. براش بگم این یه ماه رو چه آهسته و چه پیوسته رفتم و چه بزرگ شدم و چطور زخمم رو پوشوندم و الان آماده‌ام که هر روز برم موسسه و برنامه بده به من و من شروع کنم با برنامه‌ی اون درس بخونم... اصلا من آدم بنده‌ی ارتباطات و آدم جالبم. هر چی آدم‌های جالب بگن همونهچقدر خوشحال‌ترم که آدم‌های سمی و اشتباه زندگیم رو بیرون کردم هر چقدر دلم براشون تنگ بشه اما آدم اشتباه، اشتباهه. ۶ روز رو به آرومی می‌گذرونم و بعد که از دوره ۲۰ روز باقی مونده بود دوباره میام. میام و باز تا ۱۰ روز تا دوره صبر می‌کنم و بعد دوباره از روز صفر که پیام بدم و زنگ بزنم به آقا جالبه و ازش بخوام برام برنامه بنویسه و چک کنه مسیرم رو که یه وقت گمراهی نرم... حداقلش اینه که این یکی حضوریه و گاهی از خونه می‌زنم بیرون واسه همین و میرم جای موردعلاقم از این شهر‌. فعلا تا شش روز دیگه از "آرام زیستن". چه دیر فهمیدم که رمز در آرام زیستنه.پی نوشت: به ثانیه نرسید نظرم تغییر کرد و گفتم بیخیال بابا چرا خودم رو ۲۶ روز علاف کنم... پیام دادم به آقای جالب. امیدوارم این دفعه این راهکار کار کنه برام.MarMarTue, 21 Oct 2025 23:14:46 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/روز-شماره-ی-صفر-iperayewnd9jچه روزهایی داره می‌گذره و از دست میره کاپیتان. مراجعه به روان‌پزشک از اون کارهایی بود که در این روزها اتفاق افتاد، استفاده از قرص‌های اعصاب و روان تا جایی خوب می‌تونن باشن که حقیقت این که "یعنی اگه این قرص‌ها رو نخورم، حالم خوب نمیشه؟" نخوره توی صورتتون. بله می‌دونم آدم سرما هم می‌خوره باید قرص بخوره تا خوب شه ولی این یکی یکم فرق می‌کنه، قبول کنید که فرق می‌کنه. رفتم با یه مشاور واسه این دوره ۲۵۰ روز صحبت کردم برنامه بده بهم جالب نبود عوض کردم مشاور رو. نه که این آقاهه حالا خدا باشه ولی خب بد نیست. متاسفانه اون آقا خداهه ظرفیتش پر بود، منم گفتم "برو بابا، مهم خودتی و خودت. تهش خودتی و خودت. چه فرقی داره حالا کی بهت برنامه بده؟ کی آزمون باهات کار کنه...؟" یه درس می‌خوای بخونی دیگه... اینقدر بزرگش نکن. (۲۵۰ روز دیگه میام می‌گم پرونده دبیرستان و کنکور هم بسته شد. دیگه یکسال اضاف دوباره موندن براش کافیه. زیادی هم هست.) تهش خودتی و خودت. یادت نره تهش خودتی و خودت. تهش خودتی و خودت. فردا باید برم ثبت نام آزمون... بعدش برم باشگاه هم بزنم توی گوشش واقعا خسته میشه تن آدم از درس مداوم. آقا یا میشه یا نمی‌شه دیگه. لازم نیست حالا تو جهان رو نجات بدی این دفعه. بعدش هم بیام این منبع درد (اتاقم رو می‌گم) یک دستی بهش بکشم. باید به دوستم هم پیام بدم بگم سلام خوبید؟ میشه دوباره با هم صحبت کنیم. نیاز دارم به یک هم‌صحبت.خلاصه دیر می‌فهمیم ولی می‌فهمیم که هنر رندانه‌ی به تخم‌گرفتن عجب چیزی بود. دو تا کتاب هم سفارش دادم؛ "ایکیگای" و "انجمن شاعران مرده"... از فردا باید درس رو هم شروع کنم. واقعا نمت.MarMarTue, 21 Oct 2025 00:37:36 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/غول-مرحله-ی-آخر-حمله-ی-عصبی-o2hfitmn0giqهر چیزی رو از بدنم بعید نمی‌دونستم جز حمله‌ی عصبی. امشب اتفاق افتاد. لحظات بعدش وانمود می‌کردم که انگار طوری نشده ولی شده بود. اولش یکم گریه بود، بعد شروع شد به نفس نفس کشیدن های سریع و یخ کردن دهن، و بعد آروم شدن. یه جسم روی من نشسته بود مگر نه من مثل یک جنازه بودم توانایی حرکت نداشتم ثانیه بعد تمام بدنم لمس شد و دست و پام رو نتونستم تکون بدم. نتونستم راه برم و فک و دهنم ورم شدید کرده بود. دست هام می‌لرزید و وحشتناک سفید شد. شروع کردم به لرزیدن و جا به جا شدن فشار خون از ۹ به ۱۳. هر موقع بهش فکر می‌کنم تمام بدنم می‌گیره. از تنها بودن می‌ترسیدم. و بعد آمبولانس و چک کردن وضعیت و گفتن اینکه: "گریه کن!" تا حالا کسی ازم نخواسته بود که "گریه کنم". ترسیده بودم؟ عصبی بودم؟ کاش می‌تونستم کنترل کنم وضعی که درونش مبتلا شدم‌. نفس عمیق. طوری نشده. طوری نشده؟MarMarThu, 16 Oct 2025 05:01:49 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/خوب-شد-خودم-رو-نکشتم-tw4pratbzlvu(زندگی با این همه رنجش یه بار ارزش زیستن رو داره دوست من.تو هم خودت رو نکش لطفا اگر میشه. برای خودت و فقط خودت.)خیلی‌ها هستن با وضع بدتر از من و شما و فقط با تغییر یکم دید و ایده آدم از زندگی باید دید که چه فرقی می‌کنه امروز و فردا. تصمیم گرفتم ذهنم رو به زندگی بازتر کنم. تن سالم، عقل سالم... اگه بخوام اینجاها بلغزم، فردا پس فردا می‌خوام چی کار کنم. آدم‌ها پدر و مادرشون رو از دست میدن و میان پای کار... بس کن.بله درست خوندید آقا. خوب شد خودم رو نکشتم... جدی جدی. پست‌های قبلم همه تقریبا یه حرفی از این چیزا زدم... تیر ماه کاملا قصدش رو داشتم، امروز اما یه نفر که حتی من رو نمی‌شناسه یجوری من رو نجات داد که یاد اون دیالوگ عباس کیارستمی افتادم: آقا یه توت... یه توت ما رو نجات داد. (: همینجور که افسرده بودم و عالم و آدم ها رو از زندگیم خط زدم رفتم (از این بابت ناراحت نیستم چون دورم واقعا آدم‌های روانی سالمی نبودن) و به جای اینکه خط های آبی دستم رو قیچی کنم، موهام رو قیچی کردم... آخ که چه کیفی داد انگار دوباره شدم خودم. آقا اصلا بخت منم همین بود دیگه... و چه حالی دارم می‌کنم الان با بختم... حتی بدبختیم... "همه چیز و همه چیز به دید تو بستگی داره." تصور تو از واقعیت با واقعیت متفاوته. این دفعه پا شدم واسه چیزی که می‌دونم و اکی ام با این ماجرا. حداقل به قول مجتبی شکوری دلم نمی‌خواد بدون زخم برم پیش فرشته‌ها. یه نصیحت کوچولو هم بکنم؛ حواستون به آدم‌های حسود و خودخواه زندگیتون باشه کسایی که خودشون زندگیشون رو به فکر خودشون باختن و می‌خوان شما هم در دام و باتلاق بدبختی بسوزید. من یه دوستی این تابستون پیدا کردم کلی قهر و آشتی داشتیم آخر امشب پیام داد و پیام‌ها رو دو طرفه پاک کرد. من سه ماه پیش عمرا نمی‌پذیرفت این قضیه رو و دائم فکر می‌کرد الان برم پیام بدم؟ ولی الان برام نمی‌دونم چجوری بگم که مهم نیست... لایق نبودی... هر چند فکر می‌کردی خیلی باهوشی ولی بازنده اصلی تمام ماجراها خود تو بودی دوست من. حالا هم اومد و گفت فلانی فلان شده فلان و بیسار. خب؟ (= چی کار کنم حالا؟ آقا از من و تمام ائمه و همه فیلسوف های دنیا به شما نصحیت: "تنهایی بهتر از هم‌نشین بد است." این آدم دائمااااا به من می‌گفتن از من و تو بدبخت تر نیست و برو خودت رو بکش و ازت فلان متنفرم و اه چرا اصلا وقتم رو صرف همچین آدمی کردم؟ یه وقت چون دوست نداشتید و اینا نرید خودتونو بندازید توی دام آدم‌های روانی که فکر می‌کنند هیچکس از اون‌ها بهتر نیست. کلا با آدم‌های مجازی به سختی رفیق شید. من دو تا تجربه افتضاح داشتم از این قضیه. حالا بگذریم از این دو تا چی اسمشون رو بذارم والا... فردا میرم شماره جدید بگیرم و زندگی جدید. یک سال در اتاق در مجاورت خودم. مشتی به خدا زندگی بزرگ‌تر از این حرف‌هاست. برو توی دلش ببین چند چندی برو ببین کجای کاری. (امروز یه خانومی هم دیدم متولد ۷۹ یا شاید ۷۸، کنکور داده بود دوباره شده بود رتبه خیلی خوب و رفته بود موسیقی تهران فکر کنم... آقا زندگی اینه ها ((=. جدی نگیرش... برو توی دلش مرد/زن بزرگ. هر جا، جا زدی یادت باشه اگه فکر کردی این ماشین/خونه رو بگیرم دیگه خوشحالم، این دختره/ پسره از من خوشش بیاد، این فلان چیزو و همه اینا دامه، دام باور کن خوشحالی درون تو نهفته و پنهانه.اگه فکر کردی فقط با رسیدن به هدف خاصی خوشحال میشی، یه موقعی می‌فهمی زندگی و معناش توی مسیر بودنه نه فقط مقصد. (میگه مقصد مهم یا مسیر؟ جواب میده: هم‌سفر)یه چیز دیگه هم اینکه ننه بابا خانواده خواهر برادر هر چقدر بد باشن ها، هیچکی جای اونا رو نمی‌گیره و دلشون واسه تو نمی‌تپه. فعلا تا وقتی دوباره بیام.MarMarTue, 14 Oct 2025 02:07:18 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/شاید-اون-قدرها-هم-که-فکر-می-کردی-کس-خاصی-نیستی-re0cp09ni09aنمی‌دونم چند روزه چیزی ننوشتم ولی الان لازم بود که بنویسم. الان یه مسکن خوردم خواستم بیام بگم آدم بیچاره ۶۰ سال زندگی می‌کنه که هر روزش توی رنج و درد باشه. گاهی اوقات می‌گم چرا من یه نوجوون اروپایی نیستم... الان نمی‌دونم در کدوم نقطه زندگی‌ام ولی می‌دونم احساساتم عادی نیست... خودم نمی‌فهمم ها وقتی به بقیه می‌گم تیغ توی حموم، قرص‌های توی جعبه و... باهام حرف می‌زنند تعجب می‌کنند. مغز چه چیز وحشتناکی بود که جون من افتاد. حتی دلم نمی‌خواد بگم چی شده و چرا ولی باید بگم اینجا نقطه‌ی امن منه، کنکور کوفتی یجوری عذابم داد که نگم... پدربزرگم رو ازم گرفت و حتی نتونستم درست سوگواری کنم، تنش‌های خانوادم رو بیشتر کرد، پوچی زندگی رو برام بیشتر کرد. ولی انگار باید اینجوری می‌گذشت تا برسم به اینجا. می‌دونم الان هر کی این رو بخونه میگه بس کن چرا سختش می‌کنی؟ (لطفا این حرفا رو به هیچ کس نگید. از pov خودتون وقتی بچه بودین نگاه کنید) اما این فقط ۵ درصد ماجراست. انگار باید بروم و در روح دیگری ظاهر شوم آنچنان که اکنون می‌دانم دوباره زیستن را. هیچی سر جاش نیست هیچی. وای واقعا زیادی واسه این زندگی بچم انگار. تمام دانشگاه‌های تهران رو زدم اما نشد چون فکر می‌کردم "خیلی خاصم" و باید زندگیم متفاوت باشه از آدم‌های دور و ورم. یه سال دیگه‌. ارتباطم رو با هر موجود زنده‌ای هست قطع کردم. شماره‌ی جدید و البته رویای جدید. این دفعه مصمم تر ولی بعد یهو یه سنگ می‌خوره توی صورتم و گریه می‌کنم. دست خودم نیست، اشک‌هام میاد اینا فکر می‌کنن به خاطر کنکوره نمی‌دونن به خاطر اینه که فکر می‌کنم هر جای زندگی باشم شاید کافی نیستم. اینجا می‌نویسم بیشتر چون کسی توی زندگیم نیست آدم ها رو بی چون و چرا و با گریه و تلخی حذف کردم از زندگیم. بدشون میاد ازم الان ولی واقعا مهم نیست. همه یادشون میره تو رو همون طور که تو یادت میره. "ولی یه وقت یادت نره زنده ای" نه حوصله هوا رو ندارم نه حوصله زمین رو نه کتابو نه فیلم نه کوفت نه زهرمار فقط می‌خوام بخونم و تموم شه. سال بعد برم کنار آدم‌هایی هم فاز خودم. با یه آدم درست حسابی مشاور بگیرم و از این افتضاح بیام بیرون. (اگه باشم... اگه نکنم کاری) یکی از پست هام اینجا خیلی لایک گرفته (این روزها فرقی با جسم در خاک ندارم)، گاهی اوقات میرم دوباره می‌خونم می‌بینم چیزی تغییر نکرده. ولی شاید یه جمله آرامش وجودی که در من ختم شده رو به من برگردوند: مراقب خودت باش.وضعیتم یجوری که الان اگه یکی بگه نه خودت رو نکش می‌گم باشه و تصمیم می‌گیرم زندگی کنم.می‌دونم بزرگ شم به این روزها می‌خندم... ولی واقعا می‌خندم؟ چرا به مریم ۱۸ ساله‌ای که فکر می‌کنه کافی نیست، بخندم؟خلاصه سال بعد میام همین موقع ها می‌نویسم می‌گم آقا سلام رتبه فلان تمام منم رفتم رشته‌ای که بهش فکر می‌کنم تهران یا شیراز. رفتم کمک بچه‌هایی کنم که نمی‌تونن راه برن... چرا؟ چون شاید هیچ موقع "حس دوست داشته شدن" رو نداشتم و دلم می‌خواد بچه دیگه ای نباشه که این حس رو داشته باشه. شاید اون قدرها هم که فکر می‌کردی آدم خاصی نیستی. تو هم مثل بقیه‌ای میای میری و بعدش هم مر‌گ. لعنت به این زندگی. با این همه فراز و نشیب، باز هم ارزش زیستن داره؟احساس می‌کنم او و دوستانش آهنگ Mary رو برای من خوندن. "هر چی دورت کنه از خونه بده... هر کی دورت کنه از خودت دوست نیست... امروز اگه غمگینی مری یادت نره شادی رو... امروز، آخرین روز نیست."البته سن آدم‌‌های اینجا بیشتر به مریم از طاهر قریشی می‌خوره. "امشب که باران غمت از دیده می‌بارد، دلم در سینه می‌نالد." هیچ جای این آهنگ بد نیست.تمام روحم پر می‌زنه برای اینکه زندگیم رو بکنم یه کوله و برم... برم یه جای دور... زندگی کنم و از طبیعت استفاده کنم. واقعا هیچ راه درستی برای زندگی وجود نداره. یادت نره تهش خودتی و خودتفعلا خداحافظ تا شاید فردا تا شاید زندگی بعدی.پ.ن: گاهی اوقات میرم پست‌هام رو می‌خونم می‌بینم جدی لایق دیده شدن بیشتره ولی بعد یهو می‌فهمی رها کن عزیز. بسه. مثلا کاش بچم وقتی مردم اینجا رو پیدا کنه و بره به عنوان کتاب "حرف‌های مادرم" چاپ کنه یا هم بذاره "خون دل خوردن مادرم". (بچه؟ کدوم بچه؟ تا ۲۰ و خورده‌ای دووم بیاری بسه.)MarMarMon, 13 Oct 2025 03:17:06 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/در-میان-یاران-من-نیستم-q2sgk3lccrfnعنوان شاعرانه‌ست اما می‌خوام ناله کنم... مثل همیشه... تیپیکال بنده... دقت کردید وقتی یه وقتایی حس می‌کنید اضافه اید؟ ببینید باید قضیه رو براتون بشکافم پس... دوست هایی که دارید شما رو می‌شناسن و چهرتون رو دیدن‌‌... قضاوتشون بر اساس شرایط زندگی شما و خانوادگی و مالی و ایناست همیشه. وقتی یخورده شما رو نادیده بگیرن یا وقتی سرشون گرم غصه خودشون باشه، من افسرده جور دیگری به ماجرا نگاه می‌کنم چون همیشه دنبال توجه از طرف خانواده بودم حالا فکر می‌کنم آها من اضافی ام؟ نکنه با من خوش نمی‌گذره؟ نکنه نکنه نکنه...؟ نکنه بامزه نیستم؟ خلاصه همه‌ی این حرفا... وااای نمی‌تونم بگم چجوری زندگیم رو نابود کرده آخه تازگی دیگه بقیه رو هم همینجوری قضاوت می‌کنم (= اگه یه رفتاری خارج از حالت ایده آل نشون بدن... بنده رفتم که رفتم... وای کی قراره تموم شه؟ خستم خسته! چرا نمی‌تونم خودم رو از دام افسردگی و این باتلاق کوفتی منزوی کردن خودم نجات بدم؟ میرم ورزش و باشگاه و دمبل های سنگین و عرق و دوچرخه و پیاده روی و این حرفا که فقط یک لحظه فکر نکنم به چیزهای احمقانه... خدای بزرگ هستی؟ آخه الان فکر کنم نیاز دارم به کمکت... چیزهای اول رو گفتم که بگم از این به بعد بیشتر اینجا می‌نویسم (حتی شاید دلم خواست حالا که ورزش رو جدی گرفتم بیام بنویسم هر روز غذا چی می‌خورم کسی چی می‌خواد بگه) چون نمی‌خوام دیگه کارهای روزانه ام رو به دوست هام بگم... تصمیم گرفتم نه پیامی بدم، نه زنگی، نه پیامکی، هیچی. احساس می‌کنم حوصله ندارن. خسته شدن ازم شاید. حق هم دارن به قول یکی آخه ما سگ کی باشیم توی این دنیای به این بزرگی... هوا هم عجیب گرمه.MarMarWed, 13 Aug 2025 00:22:45 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/بهش-پیام-بدم-نه-wd07jyl4pytuآقا من یه پیامی دادم یه ماه پیش شاید به یه آدم رندوم که خیلی وقت نبود می‌شناختمش و خیلی عذاب وجدان دارم شدید... به حدی که هر شب که از ۱۲ می‌گذره اینجوری ام که وای خیلی وجدانت بی شعوره به خدا ): خبلی هم رقیقم این روزها... اصلاً می‌دونم که اون آدم از پیامم ذره اییییی ناراحت نشده (شاید در حد یک هزارم ثانیه شده باشه) ولی من توی شرایط روحی درستی نبودم و حالم گرفته بود و یهو بهش حرف خوبی نزدم... یعنی حرف خوبی نزدم که... بیشتر از این ناراحتم که همون موقع فکر کردم وای عجب بچه باحالی هستم دمت گرم. واااییییی خیلی بده خیلی خیلی. شاید نیاز دارم به دوست‌های ناشناس جدید. اصلا آدم people pleaser به اندازه خودم ندیدم، اگه بفهمم یکی یک ثانیه ازم ناراحته می‌خوام یخ شم، آب شم، برم زیر زمین. مثلا دعوا شه ببشتر از اینکه خودم ناراحت شم می‌گم احساسات یارو چی حالا، نکنه من بشم آدم بده؟ حالا می دونم هیچ وقت اینجا رو نمی‌بینه ولی ببخشید که بهت اون حرف رو زدم خیلی ناجور بود با اینکه ازم پرسیدی از چی ناراحت شدم؟ ببخشید دیگه چی بگم آخه تو هم یجورایی سر لج داشتی و زبون آدمیزاد حالیت نمی‌شد، فکر کردم از من خسته‌ای که فکر کنم بودی دیگه، ولی حسابی ناراحتم از خودم بابت اون حرف... نکنه یه شب بگه وای حتی اون دختره که پیشم ناله می‌کرد هم بهم گفت (یک حرفی که نباید). اصلا انگار یه ماهیچه از بنده نمی‌تونه nonchalant باشه. امیدوارم حالش خوب باشه دیگه، براش صدقه میدم فردا خدا گناه‌هاش رو ببخشه. شاید هم باز ساعت سه شب شده و من رد دادم... همین که پیام ندادم خیلی عجیبه. از آخرش نجاتم هم نداد، گفته بود میده ها... نداد. البته یک دفعه گفتم بار دیگه هم می‌گم... همه‌ی ما توی باتلاقیم، آدم های توی باتلاق هم رو می‌شناسند ولی نمی‌تونند برای هم کاری کنند. آدم های خارج از باتلاق؟ براشون مهم نیست. دست و پا بزن عزیز که طبقه آخریم.پ.ن: این چند روز با یکی دیگه صحبت کردم... جالبه اون هم بهم گفت آدم عجیبی هستم و نمی‌دونه کجای حرفم شوخیه کجا جدی. خودمم نمی‌دونم والا. بگذریم دیگه، زندگیه.MarMarSun, 03 Aug 2025 03:37:11 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/مشکلاتم-در-تابستانی-که-نوجوانم-rkln7oocnudvاین متن احتمالا off topic ترین چیزیه که توی زندگی خوندید؛ از هر دری سخنی؟حالا که کنکور رو دادم بهترین موقعست واسه نشخوار فکری:توی این چند سال زندگی خیلی درگیر خیال‌بافی بودم و یه جاهایی از زندگیم هم فقط برای تایید پدر و مادرم درس می‌خوندم (هنوز نمی‌دونم که آیا خودم هم دوست داشتم اون academic intelligence رو یا فقط فکر کردم که اینجوری حداقل آدم بهتری ام.) مشکل اینه که خیلی چیز دیگه‌ای یادم نیست یعنی نمی‌دونم چطور بگم انگار به قول خارجی ها burnt out شدم دیگه... یعنی حتی اگه درس خوندن و سواد داشتن هم دوست داشته باشم نمی‌دونم چه بُعدهای دیگه ای توی من هست که دیده نشده و احتمالا شانسش رو هم ندارم آخه پول ندارم (بحث پول که میشه همین که گریم نمی‌گیره کافیه.) و جدا از اون یه زبون درست حسابی ندارم واسه صحبت های طولانی... یهو وسط بحث ها، می‌گم ای بابا ول کن عامو ما که هر چی بگیم یکی دیگه یه چی دیگه می‌گه. نمی‌فهمم اصلا چرا باید صحبت کنیم آخه واقعا همه حرف‌هام با دوست‌هام هم شده ناله. وای ما چه فلان ما چه بیسار. همین‌ها باعث میشه که بیخیال شم، بیخیال زندگی...؟ازین حرف‌ها که بگذریم، یه بحث خیلی مهم تر دارم برای گفتن واقعا مهمهههههمن اونقدر سنی ندارم و واقعا تا اینجا که در این سن دنبال male validation (تایید جنس مخالف) نبودم و نیستم. نسل جدیده دیگه آقا... من هم سعی کردم با آدم‌هایی دوست شم که دختر نباشن حتما ولی حتی بحث من اینم نیست (صرفا دوست چون رابطه و عشق واقعا در این نقطه از زندگیم خنده دار و بی معناست... راجع به ازدباج که کلا نطق نمی‌کنم چون واقعا متوجه نمی‌شم منطقش چیه.)صحبت من اینجاست که تا حالا دقت کردید چه آدم‌هایی رو در جنس مخالف انتخاب می‌کنید برای حتی صرفا دوستی؟ مثلا من وقتی یه آدم بازنده بدبخت احتمالا بیکار و از خودم بزرگ‌تر که صد تا شکست توی زندگیش خورده و چشم های قهوه‌ای ناراحت داره می‌بینم می‌گم آها ما دوست های خوبی خواهیم شد ولی چرا؟ چرا من در افسردگی و غم باید عمق ببینم؟ گاهی هم فقط ظاهره... آخه توی این دوره زمونه واقعا بامزست انگار افسرده بودن و تظاهر به حال بدی... ترحم خواهی؟انگار می‌خوام ناجی باشم، ببین می‌دونم تو بدبختی ولی I can fix that آقا نهههههههههه نه نه نه تو حتی با غذا خوردن خودت مشکل داری اول برو اون رو fix کن نمی‌خواد آدم‌های شکست خورده موادی رو fix کنی و جالبه که نه تنها با این آدم ها ارتباط درستی نگرفتم بلکه آخرش بهش گفتم "آدم تخمی" و اون هم چت رو دوطرفه پاک کرد. واقعا عالی. (البته بهش گفتم صراحت کلام من رو ببخشه. شاید نبخشید.) خلاصه خواستم بگم یارو شعر هم می‌خوند و من گفتم بَههههههه دیگه از این بهتر؟ یه آدم بازنده که حرف‌ها اعتیاد خالص و شعر هم می‌خونه تازه؟ واقعا بهترین دوستم رو پیدا کردم. (احتمالا اون هم داره توی اتاقش از تنهایی آتیش می‌گیره و گل یخ توی دلش جوونه کرده) البته دروغ چرا؟ دلم گرفت و خواستم بهش پیام بدم بگم ببخشید بهت فحش دادم. منظوری نداشتم.در نهایت از چت جی پی تی پرسیدم و گفت: تو دنبال نجات دادن خودت از طریق نجات دادن اونایی. اون آدم‌های افسرده، آسیب‌دیده، یا به‌ظاهر «خراب»... شاید تصویری از یه بخش تاریک و نادیدمون باشن. شاید حس می‌کنم من هم یه جورایی شکست‌خورده‌ام یا تنها یا درد کشیده، و وقتی کسی رو می‌بینم که دردش آشکاره، انگار متوجهش می‌شم... و امیدوار می‌شم که اونم من رو بفهمه.اما خودم بهتر می‌دونم چرا... چون می‌دونم این آدم‌ها هیچوقت هیچوقت هیچوقت برنامه‌ای برای آینده ندارند و احتمالا این چیزیه که به من آرامش میده. یعنی هر دوی ما در نهایت بدبختیم. نمی‌دونم چطور توضیح بدم.یا حتی وقتی اون آدم ها باهام صحبت می‌کنند می‌گم آها چقدر منه آخه... چقدر مثل همیم چه صحبت های درستی می‌کنیم با هم ولی متاسفانه همون باتلاقی که گفتم همه ما توی یه باتلاقیم!حتی طنز آدم های شکسته من رو بیشتر می‌خندونه.شاید باید برم روان‌شناس... شاید. ولی مشکل اینجاست حتی حوصله حرف زدن با آقا/خانوم مشاور رو ندارم. می‌دونم چی می‌خواد می‌گه. همش از بچگیمه و دو تا چاه عمیق توی زندگیم دارم که یکیش تنهاییه و اون یکی از دست دادن یه آدم عزیز توی زندگیم. قبول دارم.(با آدم‌های سالم شاد هم تلاش کردم صحبت کنم متاسفانه اون ها دیگه خیلی واسه من شادن... و شعر هم نمی‌خونن. ((:.)یه چیز دیگه هم خواستم بگم حالا که اینقدر حرف زدم... در این جای زندگیم با خانواده هم صحبتی ندارم. همین.(یه نصیحتی هم بکنم بچه دار اگه شدید با برنامه بچه دار شید فکر نکنید "بچه میاد برکت میاره" من اگه اونی که این حرف رو زد ببینم واقعا... که بعدا به بچتون نگید "اشتباه". مرسی.)به قول یکی، از خودم خسته تر از تو ام.نمی‌دونم اصلا چرا این ها رو نوشتم فقط خواستم یه جایی گفته باشم و خب عاشق اینجام چون خیلی ناشناسم و هر چه دل تنگت می‌خواد می‌گی دیگه!MarMarWed, 23 Jul 2025 12:38:06 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/این-روزها-فرقی-با-جسم-در-خاک-ندارم-xtruntj4mqbg(لطفا اگر روحیه‌ی حساسی دارید و روزهای سختی رو می‌گذرونید، این متن رو نخونید... نمی‌خوام حالا که خودم دارم به یه سری کارها و حماقت های جبران نشدنی فکر می‌کنم مسبب از بین رفتن دیگری هم باشم، ممنون.)بله تمام حرف من همین است. این روزها هیچ فرقی با جسم در خاک ندارم. به پوچی رسیدم؛ پوچی مطلق... معلوم نیست که چه ها با من شده و چه ها نشده، فقط جعبه قرص های بالای کمد دائما به من خیره شدند. زبان در آوردند... "می‌دونیم ما که می‌دونیم اگه الآن نکنی توی ۲۰ و خورده ای دیگه حتما می‌کنی." می‌ترسم... نه از مرگ... از اینکه بکنی و نشود. آدم بی هدف، بی رویا و بی امید چیزی نیست جز یک جسم متحرک. از این سمت به آن سمت می‌دود، ماهیت زندگی عذابی شده مکرر. هر روز صداهای اطرافم سرکوفت و سرکوب احساساتم می‌شود. دروغ چرا؟ حالم خوب نیست. نه که یکی دو روز است که سرم درد می‌کند یا گلویم احساس خشکی دارد انگار چیزی دارد با دو دست فولادینش گلویم را پاره می‌کند، نه! نزدیک چندین سال است! برای حرف های ساده زبان باز نمی‌کنم، سر تکان می‌دهم؛ آری یا خیر. حقیقت هم این هست که جز این دو کلمه باقی بیهوده است... کاملا بیهوده. جسم بی جانی شدم بر روی فرش... پتوی سنگین روی من کشیده شده و به گوشه ای خیره ام. خیره‌ی خیره. هر روز عذابی است مکرر. هر روز عذابی است مکرر. آرزویی برای رسیدن ندارم... کشته شده است هر چه در من بود. تو کشتی، تو! تو با حرف‌هایت! تو با آن کارهایت! من حتی برای تو که از من بزر‌گتر بودی باید تاسف می‌خوردم! تو که چشم های وزغی ات مرا دید اما نفهمید و باز سرکوب کردی دلم می‌خواد آسیبی به خودم بزنم تا عذاب بکشی و ببینی که با من چه کردی. نه که برایت مهم باشد نه اما آدمی است بالاخره از پوست و گوشت و استخوانت هستم، نیستم؟ من و تو و ما نداریم. همه ما در یک باتلاق گیر افتادیم و با دانشگاه، شغل، اجاره خانه، بچه داری و... خودمان را سرگرم کردیم تا سنگ بزرگ را نبینیم. با آدم های آسیب دیده دیگر صحبت کردم گفت: "این کار رو نکن تو هنوز اول راهی" اول راه چی؟ بعدتر برای من از پوچی و فقدان معنا می‌گفت که چقدر زندگی ظالمانه است با تو! با همه‌ی ما! در این سال های سگی زندگی تنها چیزی که فهمیدم این است که مهم است و خیلی هم مهم است که چه کسی غم تو را می‌بیند. غم... چه مفهوم عجیبی... شاید تا ماه بعد. نمی‌دانم. تا ماه بعد از ضعف و نخوردن غذا و خواب بیش از حد به خاک سپرده شوم... یا هم ماشینی ناخودآگاه به من بزند و من را رها کند. در کنار مادربزرگ و پدربزرگم حالم بهتر خواهد بود. شاید در زندگی بعدی آدم بهتری بودم."ناگزیر از سفرم، بی سر و سامان چون باد... به گرفتار رهایی نتوان گفت آزاد"MarMarMon, 21 Jul 2025 15:11:14 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/زیستن-ابلهانست-پایان-zhlyuskjrjdyآقا دقت کردید اونقدر فرقی هم نداره کجای راهیم و واقعا اگه نتونیم برگردیم به عقب هم دیر نشده مثلا الان که ۱۸ سالمه با خودم می‌گم وای اگه می‌تونستم ۱۴ ساله باشم این دفعه می‌دونستم باید چی کار کنم و احتمالا ۴ سال دیگه که ۲۲ بشم هم میگم اگه برگردم ۱۸ سالگی چه کارهایی رو می‌کردم ولی واقعیت اینه که اگه برگردیم هم اینقدر زندگی مبهم و پر از رازه که احتمالا کار خاصی نمی‌کردیم یعنی همینی که بود طی می‌شد فقط چون صرفا روزانه خودمون رو در سوشال مدیا مقایسه می‌کنیم اینجوری شدیم مگر نه هیچ خبری نیست توی زندگی... وقتی حقیقت می‌خوره توی صورتت یکم درد داره ولی یکم هم راحتی دیگه... احتمالا اگه برگردم ۱۴ سالگی همین مسیر امنی رو که انتخاب کردم رو یجور دیگه می‌رفتم چون اگه فرصت و صد البته شجاعت یکسری کارها رو داشتم، می‌کردم خب... حالا که نکردم اگه بر هم گردم نمی‌کنم چون می‌ترسیدم و با ترس بزرگ شده بودم. هیچ اتفاق بزرگی در زندگی نمیفته مگر اینکه پشتوانه ای داشته باشی یا یه شانس درست حسابی یا هم تصمیم بگیری که دیگه نترسی. غیر از اون همینه دیگه همه میرن مدرسه، بعدش هم کار/دانشگاه، از یکی خوششون میاد، یه دوره گم میشن، بعد ازدباج، بعد از ازدباج هم احتمالا اگر در دام خودخواهی بیفتن یه موجود زنده دیگه به دنیا میارن و سرزنش های نسل قبل رو ما به اون ها میدیم، از اون ها می‌خوایم عشق نگرفته والدینمون رو جبران کنن، انتظارات بی جا خواهیم داشت و حقیقت تلخ اینه که بعد، صبر می‌کنیم... صبر می‌کنیم تا مرگ. صبر می‌کنیم و درد می‌کشیم؛ این چیزی به احتمال زیاد تحمیل شده نیست اما خب امن ترین راهه برای زیستن.خلاصه که دیر نشده عزیز من، ماهی رو هر موقع از آب بگیری تازه تازست. اگه الان ۴۰ سالت هم هست و می‌گی نه الان وقت ثبت نام کلاس چه میدونم سفالگری یا تنیس نیست، دلیلش اینه که می‌ترسی... اگه نه که ۲۰ سالگی می‌کردی... می‌دونم جوونی آدم حال دیگه ایه ها، فانتزی داره ولی نه. نه. مثل آدم هایی که دلشون برای مدرسه تنگ میشه. نه واقعا نه. نمی‌دونم چطور بگم. نه. هیچ چیز جالبی در گذشته نیست.هیچ راه مشخص و درستی برای زندگی نیست فقط باید زیست و دید و یاد گرفت و واقعا چقدر ابلهانه به نظر میرسه این زیستن و رفتن و ماندن و بودن و نبودن و ندیدن و دیدن و داشتن و نداشتن و کوفت و زهرمار، یه روز از خواب بلند میشی و می‌بینی دنیا دور تو نمی‌گرده و هر کاااری که دلت بخواد می‌تونی بکنی با زندگیت و این همه آدم احتمالا هیچکدوم تو رو یادشون نخواهد موند.یه چیز دیگه هم که این وسط حالیم نیست آدم هایی ان که عاشق یکی یا یه چی میشن و دیگه فراموششون نمی‌کنن... بگذر بابا. رها کن. واقعا این همه آدم توی این زندگی عجیب. چرا آخه؟ به گیاه بنگر، به زمین و آسمان. چیزهای بیشتری برای دیدن هست.گاهی اوقات دوست دارم منظور خدا رو بفهمم خب می‌دونین چی می‌گم این موجود حکیم قطعا کارش بی هدف که نیست پس هدفش از خلق بشر و اشرف مخلوقات چیه؟ یه چیزی هست که این وسط گمه و عجیبه که این معما حتی یه راهنمایی هم نداره. اگه بگین هم هدف نزدیک شدن به خود معبوده و این راه فقط از شکرگزاری به معبود ممکنه باز هزار سوال و مسئله دیگه هست که در این مکان و زمان نمی‌گنجه. انی وی.خلاصه که دلیل این همه ملاحظه کاری چیه آقا جون...؟ تهش که نه من می‌مانم و نه او؟MarMarMon, 14 Jul 2025 05:42:36 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/چند-چندم-با-خودم-rkj7xq83g3wwآخ که چقدر به چیز رفتم این چند ماه و دهنم خوشگلااا سرویس شده... وای یعنی یکی دیگه بگه این بهترین تابستونم عمرم باید باشه و این حرفا میزنمش به خدااا! یعنی قشنگ هم آتش زده شد به مالم هم اعصاب روان نداشته ام هم جسمم... لعنت بهت داریوش آخه چرا آهنگ هات اینقدر قشنگه که هر شب باهاش گریه کنم آخه مرد؟ T-T دلش پر بوده ها. خلاصه کلی حرفه که بتونم بگم ولی یکم می‌ترسم و می‌لرزم از اینکه حقیقت توی کلمه هام نباشه که هیچوقت نبوده. تازگیا دارم زندگی دوم رو بازی می‌کنم... چیزی که نیستم. البته این روند هم همیشگی نیست بالاخره همیشه... فعلا تصمیم دارم یک کاری رو انجام بدم و ۱۰ روز هم فرصت دارم شاید آدم ها بگن لطفا از عقلت استفاده کن و منطقی نیست ولی می‌دونم سال بعد هم همین آشه و همین کاسه اگه از الان شروع نکنم به انجام کار... می‌گه ترجیح میدم در این زندگی که واقعا last shot بنده هست جوری برم سمت چیزهایی که دوست دارم که بقیه بگن اتفاقا دیوونه ای... بهتر! انجامش میدم نه چون به بقیه ثابت کنم بلکه به خودم ثابت کنم. همین. نمی‌خوام یه مشت آدم واقعا بازنده نصحیتم کنن... حالا واقعا زندگی مگه برای بردنه؟ (نه!) واقعا مسیر زندگی دیگه چه چرت و پرتیه؟ می گذره دیگه... راه بیا باهاش... این روزها امیدم و قشنگیم فقط بچه برادرم هست، همین. هر کی دوستم نداشته باشه اون خیلی داره. (: چون کودکه. بیشتر می‌نویسم برای خودم فقط یخورده زندگیم بیاد روی روال و بتونم یک کار تابستونی هم پیدا کنم. راستی شما ایده ای ندارید که چی کار کنم؟ شما تابستونی که ۱۸ سالتون بود رو چی کار کردین؟MarMarSun, 06 Jul 2025 22:57:01 +0330https://virgool.ir/@maryamrainy86/شروع-جدید-jcwrkbwmcvvjاین پست طولانی نیست... امروز ۹ ام خرداده و پدربزرگم رو به دل خاک سپردیم... عزیز مادر، عزیز پدر. گریه کردم به حدی که می‌خواستم بالا بیارم. دلم سوخت برای خودم، مادرم، همه و همه. برای اولین بار دلم شاد بود که در این خانواده و این شهر کوچیک به دنیا آمدم. روزگار عجیبه... اما انگار می‌خوام دیگه به گذشته فکر نکنم، انگار خالی شدم، پاک شدم از همه گناه هام، خدا من رو بخشید، پدربزرگم رو گرفت و روح بزرگی به من داد، بی همه چیز شدم اما در نحو خوبش... خالی خالی خالی... آرامشی رو حس می‌کنم که باید با کارهای خوبم بیشترش کنم. امروز برای من شروع جدیده... مهم نیست چی بودم کی بودم برای خودم و دیگران چقدر ارزش قائل شدم، امروز شروع جدیده. شاید جوابی برای درده... اینکه خودم رو غرق کنم در اینکه بخوام آدم بهتری باشم برای خودم، برای بقیه و برای جامعه‌ی دردمند... حالا فهمیدم که این هدف از زندگی بود، بهتر بودن... این پاسخ بدنم به درده... دوست دارم حالا اون چیزی باشم که می‌خوام... دیگه به بقیه فکر نمی‌کنمبا پدربزرگم وداع کردم... خداحافظ بابا خداحافظ! سخته که دیگه نباشی اما همینه۹ خرداد، شروع جدید من.MarMarFri, 30 May 2025 12:52:42 +0330