https://virgool.ir/feed/@maryam1007hodaیک دل ،هزار حال ❤️با احترام ،من مریم هستمfa2026-11-10 22:33:49https://files.virgool.ir/upload/users/4972381/avatar/BSyaz3.jpghttps://virgool.ir/@maryam1007hodahttps://virgool.ir/@maryam1007hoda/مینی-بوس-آبیقسمت-سوم-uphynug8mkzoمینی‌بوس آبی ـ قسمت سومپسربچه که از خوردن لقمه‌ی کتلت بین‌راهی خوشحال بود، جلو آمد و رو به راننده گفت:«آب می‌خوام!»راننده که اعصابش خط‌خطی بود، به آقایی که کنارش نشسته بود گفت:«بی‌زحمت یه لیوان آب بده دستش.»مرد پارچ پلاستیکی قرمزرنگ را از کلمن پر از آب خنک کرد. قطره‌های بخار روی پارچ، هر تشنه‌ای را تشنه‌تر می‌کرد. لیوان استیل را پر کرد، به دست پسر داد و گفت:«بخور، برو بشین. من به بقیه هم آب بدم.»پسر دماغش را بالا کشید، آب را یک‌ضرب سر کشید و گفت:«آخیش!»مرد لیوان را گرفت و بین مسافرها راه افتاد تا ببیند چه کسی آب می‌خواهد. ظاهراً کاسبی‌اش هم بد نبود!خیلی تشنه‌ام بود. رو به امید گفتم:«عزیزم، خیلی تشنه‌ام، ولی می‌دونی که من لیوان دهنی...»هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که آب پرید توی گلوی امید و افتاد به سرفه.پارچ آب را از مرد گرفت، داخل لیوان آب ریخت و شروع کرد به چرخاندن آن. مردمک چشم‌هایش هم مدام می‌چرخید و حواسش به اطراف بود. زیر نگاه مسافرها قرار گرفته بود و همین وادارش می‌کرد تمام تلاشش را به کار ببرد تا لیوان تمیزتر شود!راننده گفت:«داداش، بسه! میکروبا رو به خاطر ما ببخش!»و زد زیر خنده.توی دلم به امید افتخار کردم که این‌قدر به بهداشت فردی اهمیت می‌داد!لیوان را چند ثانیه توی دستم نگه داشتم؛ هم خنک شوم، هم طعم عشق را بچشم.دوباره صدایی از ته مینی‌بوس بلند شد:«سلطان، اون دریچه رو وا کن! مردیم از گرما!»امید با دو دست من را باد می‌زد و وسطش یک‌دفعه خودش را هم خنک می‌کرد و بعد هم عذرخواهی می‌کرد که وقفه انداخته!راننده هم هر یک ربع، دستمال نم‌دار یزدی‌اش را بیرون می‌آورد و سر و صورتش را تا توی یقه خشک می‌کرد.گرما همه را بی‌حوصله و کلافه کرده بود. صدای غژغژ مینی‌بوس با صدای امید که شیرین‌کاری‌هایش را برایم تعریف می‌کرد، همراه شده بود. من هم چشم از امید برنمی‌داشتم. او تعریف می‌کرد و من توی دلم پُزش را به عالم و آدم می‌دادم.یک‌دفعه همه تکان شدیدی خوردیم. راننده محکم فرمان را گرفته بود. مسافرها دخیل بسته بودند به ۱۲۴ هزار پیامبر و امید گفت:«خدایا، به مریم رحم کن؛ بعد تو منو داره!»بالاخره بعد از چند حرکت، مینی‌بوس کنار جاده متوقف شد.راننده با اخم و غرغر از جایش بلند شد و گفت:«همه پیاده شن! لاستیک پنچر شده.»مسافرها شروع به اعتراض کردند. یکی گفت:«آخه این چه وضعشه؟ وسط این بیابون؟»یکی دیگر گفت:«حالا کی می‌خواد اینو درست کنه؟»راننده حوصله‌ی شنیدن هیچ حرفی را نداشت. همان‌طور که سر و صورتش را با دستمال خشک می‌کرد، از مینی‌بوس پیاده شد.امید هم بلند شد. درحالی‌که شلوارش را بالا می‌کشید، سرش را خم کرد تا از در مینی‌بوس بیرون برود.من که تازه یادم افتاده بود خانم‌ها هم باید پیاده شوند، با نگرانی گفتم:«امید، پس من چی؟»امید برگشت و با همان ژست مردهای جنتلمن، دستش را به طرفم دراز کرد تا از پله‌ها پایین بیایم.من هم دستم را گذاشتم توی دستش و با اعتمادبه‌نفس تمام از مینی‌بوس پیاده شدم. تمام حواسم به نگاه خانم‌ها بود که حتماً توی دلشان به من حسادت می‌کردند. آرام، برای کوری چشم حسودها، پشت دستم را نیشگون گرفتم!پام روی زمین بند نبود. مانتوی بنفشم با ابرسرشانه‌هایی که اندازه‌ی بالش نوزاد بود، من را به یک مستطیل به طول ۱۶۰ در ۵۰ تبدیل کرده بود؛ مخصوصاً با فوکول مویی که حس باکلاسی مضاعفی به من می‌داد، طوری که توی لحن و نگاهم موج مکزیکی می‌رفت!لاستیک ماشین چنان پنچر شده بود که هنوز صدای فیسسسس و فیسسسسسسسش شنیده می‌شد؛ طوری که انگار سه کاسه خوراک لوبیا خورده بود!بعد از کلی زحمت، مینی‌بوس روبه‌راه شد و همه سوار شدیم. همان آقایی که به مسافرها آب می‌داد، گفت:«واسه سلامتی آقا راننده صلوات!»چشمم به تابلویی افتاد که نوشته بود تا ... ۱۰ کیلومتر.چیزی نمانده بود اولین مسافرت دونفره‌مان به مقصد برسد.امید آرام گفت:«تا حالا بهت خوش گذشته؟»تمام خاطرات دونفره‌مان، تا فیسسسسسس لاستیک، آمد جلوی چشمم.لبخند زدم و گفتم:«آره، خیلی... تو که باشی همه‌چی خوبه؛ حتی خوراک لوبیا!»بااحترام ،من مریم هستم❤️🌹مریممریمFri, 06 Nov 2026 11:43:15 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/مینی-بوس-آبیقسمت-دوم-j9kkjonsckrmمینی‌بوس آبیبهترین صندلی مینی‌بوس نصیب ما شده بود؛ یک صندلی فاصله با راننده داشتیم.هوا گرم بود. عرق از سر و روی راننده می‌ریخت و زیرپوش سفیدی را که دیگر به خاکستری می‌زد، راه‌راه کرده بود. با همان دستمال یزدی که شیشه‌ی مینی‌بوس را پاک کرده بود و هنوز نم داشت، سر و صورتش را تا گردن برق انداخت و بعد آن را توی یقه‌اش فرو کرد.بوی نان خیس‌خورده با کتلت و خیارشور و گوجه، تمام فضای مینی‌بوس را پر کرده بود.خانم مسنی از ته مینی‌بوس لقمه‌ای به دست گرفت و گفت:«ببخشید، اینو دست‌به‌دست کنید بدید آقا راننده. بوش پیچیده، خدا رو خوش نمیاد!»لقمه هنوز به دست دوم نرسیده بود که ناگهان پسربچه‌ای آن را قاپید و با دو دست فرو کرد توی دهانش.مادرش چنان پس‌گردنی‌ای به او زد و با عصبانیت گفت:«مگه نخورده‌ای؟ واسه آقا راننده بود! چرا آبروی ما رو می‌بری؟ خدا ذلیلت کنه!»راننده سرش را خاراند و گفت:«آبجی، بسه... حلالش باشه.»پسربچه که از درد پس‌گردنی چشم‌هایش پر از اشک شده بود، تقلا می‌کرد لقمه را بجود. همان‌طور که دهانش پر بود، بزاقش پاشید توی صورت مسافری که خیره به او نگاه می‌کرد. طفلک فقط پلک زد و به نگاه کردن ادامه داد.روی صندلی پشت کمک‌راننده، مرد میانسالی نشسته بود و پسرش که به نظر می‌رسید هنوز دبستانی باشد، روی پایش جا گرفته بود. مرد بلند شد و کنار راننده، روی صندلی کمک‌راننده نشست. یک‌جورهایی سر راننده را گرم کرد و جایش را به پسرش داد.نمی‌دانم چرا پسر آرام و قرار نداشت. انگشتش را توی سوراخ روکش صندلی فرو کرده بود و با جدیت و پشتکار تمام، پر و خرده‌کاغذهای داخل آن را بیرون می‌کشید.امید هم هر نیم ساعت از جایش بلند می‌شد و کمربندش را که تا سوراخ آخر کشیده بود، مرتب می‌کرد.هوا گرم بود و بوی گرما و خیارشور، طعم عجیبی به فضا داده بود.مینی‌بوس آبی با صدای غژغژ و تکان‌های پیاپی، جاده را بدجور درمی‌نوردید!با احترام،من مریم هستم ❤️🌹مریممریمThu, 05 Nov 2026 08:54:28 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/مینی-بوس-آبی-v6u5l7bbgykpقسمت اول: مرد رؤیاهاسال ۱۳۶۹تازه ازدواج کرده بودم و حسابی احساس خوشبختی می‌کردم. امید، مرد رؤیاهای من بود.همون شب خواستگاری، یک دل نه صد دل عاشقش شدم؛ اما به روی خودم نیاوردم! طوری رفتار کردم که انگار اصلاً قصد ازدواج ندارم و فقط می‌خوام ادامه تحصیل بدم!حسابی ناز کردم و وقتی دیدم نازم خریدار داره، تصمیم گرفتم به مرد رؤیاها جواب مثبت بدم.امید توی بیمارستان کار می‌کرد. قد بلندی داشت، موهای حالت‌داری که به یک طرف شونه می‌شد و سبیلی که قیافه‌اش رو به نظرم جذاب‌ترین مرد دنیا کرده بود.مهمونی آخری که برای گرفتن جواب مثبت اومدن، پیراهن یقه‌اسکی شکلاتی پوشیده بود با یک کت قهوه‌ای؛ همون‌جا تیر خلاص رو به قلبم زد! ولی من همچنان استوار بودم و فقط به ادامه تحصیل فکر می‌کردم!حالا چندین ماه از ازدواجم می‌گذشت. روی ابرها راه می‌رفتم و فکر می‌کردم آسمون شکاف خورده و امیدجان افتاده کف حیاط ما!یک شب که مشغول خوردن شام عاشقانه بودیم و دل‌ها و قلوه‌ها بین نگاهمون ردوبدل می‌شد، امید گفت:ـ مریم، آماده باش که می‌خوایم بریم مسافرت!درحالی‌که قلب‌های فراوانی از چشم و چال بنده توی فضا می‌ریخت، گفتم:ـ ولی من قصد ادامه تحصیل داشتم!هر دو خندیدیم. بعد ادامه دادم:ـ حالا مقصد کدوم کشوره؟امید خودش رو جابه‌جا کرد و گفت:ـ کشوررر؟! من یک آدم وطن‌پرستم. اول جای‌جای کشورم رو می‌گردم، بعد کشورهای همسایه!توی دلم بهش افتخار کردم و هزاران بار قربونش رفتم.گفتم:ـ خب، حالا می‌شه مقصد رو بگی؟خندید و گفت:ـ یه رازه! تو فقط وسایلت رو جمع کن. همین‌قدر بگم که مسیر طولانیه؛ سه ساعت!امید جان عزیزم، تو چه خوب بلدی زندگی رو قشنگ کنی!همین‌طور قربون‌صدقه‌اش می‌رفتم و توی ذهنم مقصد سفر رو ترسیم می‌کردم.شب با رؤیای سفر فردا خوابیدیم. تا صبح خواب دیدم توی بازارهای خارج از کشور دارم خرید می‌کنم و امید هم یک عالم پول خارجی خرج می‌کنه!با احترام، منمریم هستم ❤️🌹مریممریمWed, 04 Nov 2026 10:29:46 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/شاهکار-توپ-سرخابی-nfdx7ybhhdlbشاهکار توپ سرخابیتابستون بود؛ از اون بعدازظهرهای داغی که آسفالت کوچه از شدت گرما برق می‌زد و سایه‌ی دیوارها تنها پناه بچه‌ها بود.ما بودیم و یک کوچه و چند تا بچه و یک توپ پلاستیکی راه‌راهِ سرخابی و زرد!البته اسمش توپ بود، ولی در واقع یکی از اعضای اصلی گروه ما به حساب می‌اومد؛ عضوی که نه حقوق می‌گرفت، نه بیمه داشت، اما هر روز تا مرز نابودی پیش می‌رفت و دوباره به زندگی برمی‌گشت!همه‌چیز خوب پیش می‌رفت تا اینکه یکی از بچه‌ها وسط بازی، چنان محکم با پشت پا به توپ ضربه زد که توپ از زمین جدا شد و مثل موشک رفت سمت خونه‌ی مش‌حسن؛ همون همسایه‌ی عبوسی که انگار با شادی بچه‌های محل خصومت شخصی داشت.چند ثانیه بعد، صدای شکستن گلدون شمعدونی بلند شد!سکوت...رنگ از صورت همه‌مون پرید. هرکس به سمتی فرار کرد و پشت دیواری پناه گرفت.در حیاط با عصبانیت باز شد. مش‌حسن با صورتی برافروخته بیرون اومد و توپ سرخابی ما رو بین انگشت‌هاش گرفته بود.با صدای بلند گفت:«کدوم بی‌شعوری این رو انداخته تو حیاط من؟! الان پاره‌اش می‌کنم!»ما پشت دیوارها خشکمون زده بود. نه کسی جواب می‌داد، نه کسی جرئت داشت حتی سرفه کنه!مش‌حسن توپ رو با خودش برد داخل و در رو محکم بست.تمام شد! رفیق روزهای تابستونی‌مون به اسارت رفته بود.اما ما از اون بچه‌هایی نبودیم که به این راحتی از توپمون دست بکشیم. شب که شد، با کلی ترس و نقشه‌کشی، بالاخره توپ رو از حیاط مش‌حسن بیرون آوردیم.ولی...وقتی توپ به دستمون رسید، با صحنه‌ی دلخراشی روبه‌رو شدیم. مش‌حسن با یک سوراخ کوچیک، تمام باد و غرور توپ رو گرفته بود!توپ مچاله شده بود؛ دیگه نه گرد بود، نه راه‌راه‌های سرخابی و زردش جلوه‌ای داشت. بیشتر شبیه یک دستمال پلاستیکی خسته بود!فردای اون روز، ستاد نجات توپ در آشپزخونه‌ی خونه‌ی ما تشکیل شد.مامان مشغول کارهای خودش بود و ما با جدیت تمام دنبال راهی می‌گشتیم که رفیق بیچاره‌مون رو به زندگی برگردونیم. با کمک بزرگ‌ترها و کلی کلنجار رفتن، بالاخره توپ دوباره شکل گرفت و باد شد.انگار نه انگار که یک روز قبل، تا مرز بازنشستگی اجباری رفته بود!توپ رو برداشتیم و دویدیم توی کوچه.دوباره صدای آشنای بازی پیچید:«پاس بده!»«بزن!»«نره تو حیاط مش‌حسن!»و صدای دوک، دوک، دوک توپ روی آسفالت، سکوت کوچه رو شکست.فقط از اون روز به بعد، یک قانون نانوشته به قوانین بازی اضافه شد:هر چیزی شد، توپ رو سمت خونه‌ی مش‌حسن شوت نکنید!با احترام، منمریم هستم ❤️🌹مریممریمTue, 03 Nov 2026 17:47:50 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/کلید-gj5dtq3ukd2jاز کلاس کنکور که برگشتم، خسته و کوفته زنگ در رو زدم و منتظر موندم. خواهر کوچیکم سرش رو از پنجره بیرون آورد و گفت:«در قفله، با کلید خودت بازش کن. کسی خونه نیست.»گفتم: «خیلی خب، برو تو! این‌قدر خودت رو از پنجره آویزون نکن.»با کلافگی دست کردم توی کیفم. هرچی گشتم، کلید رو پیدا نکردم. یک‌دفعه یادم افتاد کیف لوازم آرایشم رو توی سرویس بهداشتی آموزشگاه جا گذاشتم. عادت داشتم کلید رو کنار لوازم آرایشم بذارم؛ امن‌ترین جا!دوباره زنگ خونه رو زدم و پرسیدم:«مامان اینا کی میان؟»خواهرم از پشت آیفون گفت:«رفتن خونه‌ی دایی امید، بعد شام میان. آبجی، چرا نمیای خونه؟»گفتم: «کلیدم رو جا گذاشتم. می‌رم ببینم هنوز همون‌جاست یا نه. مراقب خودت باش.»پوفی کشیدم و راه افتادم. خودم رو دلداری دادم و گفتم: «قسمت این بوده فردا بدون کرم ضدآفتاب نمونی!»ساعت هفت بود که رسیدم آموزشگاه. اندازه‌ی مسیر تهران تا شمال زمان برد تا برسم! در آموزشگاه بسته بود. چند بار زنگ زدم، اما کسی جواب نداد.مونده بودم چه‌کار کنم. روی پله‌ی جلوی آموزشگاه نشستم. هوا سردتر شده بود. دست‌هام رو توی جیب کاپشنم کردم و خودم رو جمع کردم تا یه کم گرم بشم.همون موقع انگشتم به سوراخ ته جیب گیر کرد و سوراخ بزرگ‌تر شد!با خودم گفتم: «اینم از شانس من!»اما درست همون لحظه، چیزی زیر انگشتام حس کردم. دست کردم توی جیب و گشتم...بله! کلید!کلید تمام این مدت همراهم بود!هم خوشحال بودم، هم عصبانی. هزار بار مامان گفته بود: «این کلید رو این‌جوری نگیر، گم می‌شه!»من هم همیشه از جاکلیدی فراری بودم. اصلاً دوست نداشتم چیزی به کلید آویزون باشه. این هم عاقبتش!دست از پا درازتر برگشتم خونه. کلید انداختم و در رو باز کردم. در قفل نبود، مامان و بقیه برگشته بودن.این وسط فقط من بودم که یک روز کامل بین خونه و آموزشگاه در رفت‌وآمد بودم؛ تازه فردا هم باید از مامان کرم قرض کنم!کلید رو گذاشتم روی میز و با حسرت گفتم:«کاش جلوی خونه سردم شده بود!»با احترام، منمریم هستم ❤️🌹مریممریمTue, 03 Nov 2026 12:41:33 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/گوهر-ncic1kex7xorزن‌دایی گوهر با همه فرق داشت. اصلاً رفتارش شبیه زن‌برادرها نبود؛ بیشتر به همسایه‌ای می‌مانست که چند خانه آن‌طرف‌تر زندگی می‌کند.حیاط خانه‌مان با دایی جواد مشترک بود و تقریباً هر روز همدیگر را می‌دیدیم؛ دست‌کم توی حیاط!هرچقدر مادرم همسایه‌ای گرم و صمیمی بود، زن‌دایی گوهر سرد و نچسب به نظر می‌رسید. چشم‌هایش یک‌جوری بود؛ انگار همیشه آشوبی پشت آن‌ها پنهان بود. شب‌ها هنوز عقربه‌ی کوچک ساعت از هشت نگذشته بود که چراغ خانه‌شان خاموش می‌شد، اما صداهای نامفهومی از خانه به گوش می‌رسید.یک سالی می‌شد که دایی جواد ازدواج کرده بود، اما هنوز به خانه‌شان نرفته بودیم. معمولاً دررا نیمه‌باز می‌کرد، آش شله‌زرد نذری یا نان داغ را تحویل می‌گرفت و در را می‌بست.همیشه دلم می‌خواست بروم و توی خانه‌شان بنشینم، کلی با زن‌دایی حرف بزنیم، عکس‌های عروسی‌اش را ببینیم، ادای رقص زری‌خانم، دخترعمه‌ی لیلا، را دربیاوریم و بخندیم.من کلاس دوم دبیرستان بودم و شنیده بودم زن‌دایی شاگرد درس‌خوانی بوده؛ فکر می‌کردم شاید بتواند توی درس‌هایم کمکم کند.چند باری هم که ما دعوتشان کردیم، برای شام آمدند و رفتند. دایی جواد کارگر کارخانه‌ی سیمان بود و بیشتر وقت‌ها خسته بود و حوصله نداشت.اصلاً رابطه‌ی ما، رابطه‌ی دایی و خواهرزاده‌ای نبود. بیشتر شبیه این بود که ما ارثش را بالا کشیده‌ایم و یک پارچ آب هم رویش خورده‌ایم!سخت ارتباط می‌گرفت. همیشه رد یک اخم عمیق روی صورتش بود؛ اخمی که نه‌تنها جذابش نمی‌کرد، بلکه ته دل آدم را هم خالی می‌کرد.یک روز، دم‌دمای ظهر جمعه، مامان و بابا رفتند خانه‌ی مادرجانم. من ماندم که درس بخوانم. راستش حوصله‌ی درس نداشتم. همین‌طور شبکه‌های تلویزیون را بالا و پایین می‌کردم که صدای در، رشته‌ی افکارم را پاره کرد.در را باز کردم. زن‌دایی گوهر بود؛ یک کاسه‌ی استیل ماست‌خوری پر از شکلات‌های رنگی دستش بود.گفت: «می‌تونم بیام تو؟»کنار رفتم و گفتم: «آره، مامان اینا نیستن. من تنهام.»روی مبل تک‌نفره‌ی نزدیک تلویزیون نشست و کاسه‌ی شکلات را روی میز گذاشت. با کلیدی که توی دستش بود بازی می‌کرد؛ جاکلیدی‌ای که یک دختر موفرفری به آن آویزان بود.گفتم: «چای آماده‌ست، الان میارم.»چیزی نگفت.از توی آشپزخانه، زیرچشمی نگاهش می‌کردم. روسری سورمه‌ای با گل‌های ریز سفید، چقدر به چهره‌اش می‌آمد! آرایش کرده بود؛ نه مثل تازه‌عروس‌ها، اما بیشتر از همیشه به خودش رسیده بود.سینی چای را که روی میز گذاشتم، بلند شد و گفت: «می‌خوام برم.»گفتم: «تو که هنوز چایی نخوردی! بشین، من تنهام، تو هم تنهایی. بمون یه کم غیبت کنیم، دلمون وا شه.»خواستم یخ چندلایه‌ی بینمان، دست‌کم کمی ترک بردارد.نشست، ولی سکوت کرد...استکان چای را توی دستش فشرده بود. قند را که توی دهان گذاشت، گفت: «من می‌خوام برم. فقط خواستم تو بدونی. بگو دنبالم نیان.»آرام به سمتش رفتم. دستم را روی دستش گذاشتم. هیچ تلاشی نکرد که دستش را کنار بکشد.گفتم: «چی شده؟ چرا؟ می‌تونی بهم بگی. قول می‌دم کمکت کنم.»سرش پایین بود. دانه‌های اشک یکی‌یکی مستقیم توی استکان چای می‌افتادند.دستش را گرم‌تر لمس کردم.گفت: «من یه نفر دیگه رو دوست داشتم... و دارم.»و هق‌هق گریه‌اش بلند شد.زن‌دایی گوهر رفت. دایی جواد نه سراغش رفت و نه چیزی به کسی گفت. مامان، مثل همه‌ی خواهرها، دلش برای برادرش کباب بود.حیاط خانه‌ی ما هنوز با دایی جواد مشترک است...و من هنوز عکس‌های عروسی‌شان را ندیده‌ام.چهره‌ی زن‌دایی گوهر هنوز جلوی چشمم است. حالا که به آن روز فکر می‌کنم، می‌بینم شاید او برای ماندن، دلیلی می‌خواست و برای رفتن، عاشقی را بهانه کرده بود.گوهر پای ماندن نداشت...و دایی جواد هنوز هم فکر می‌کند ما ارث بابایش را خورده‌ایم!با احترام، منمریم هستم ❤️🌹مریممریمMon, 02 Nov 2026 20:17:57 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/سامسونت-بابا-و-چمدان-ما-ksvjfq60alkfبابام عاشق کیف سامسونت بود. سر ماه که می‌شد، می‌گفت: «ماه بعد حتماً یه کیف سامسونت برای خودم می‌خرم.»دوازده ماه سال همین حرف رو تکرار می‌کرد؛ انگار دلش نمی‌اومد آرزوش زودتر از آرزوی بقیه برآورده بشه!من و خواهرم تصمیم گرفتیم برای روز تولدش، کیف مورد علاقه‌اش رو بخریم.اون سال‌ها هرکسی از این کیف‌ها دستش می‌گرفت، با بقیه فرق داشت. یا پولدار بود، یا دکتر بود، یا مهندس؛ خلاصه پشت داشتن این مدل کیف، یه برچسب باکلاسی چسبیده بود!یه عصر تابستونی، من و زهرا کل بازار رو گشتیم تا متناسب با بودجه‌مون، کیف سامسونت مورد علاقه بابا رو پیدا کنیم.با کلی ذوق وارد مغازه شدیم و برای فروشنده توضیح دادیم دنبال چه کیفی هستیم. فروشنده یه کیف گذاشت جلومون و گفت: «۳۱ هزار تومن.»آرزوی بابا برای دو تا نوجوون بیکار و مصرف‌کننده، زیادی گرون بود! تموم اندوخته‌مون ۲۰ تومن بود.فروشنده که حال و روز ما رو دید، یه چمدون گذاشت روی میز و گفت:«اینم هست. اتفاقاً قیمتش از پول شما کمتره. رنگش هم شبیه کیف سامسونته، قفل هم داره. فقط چمدونه و بزرگ‌تره، دسته محکمی داره، کمربند دورش هم هست و جای بیشتری داره.»با حرف‌های فروشنده قانع شدیم حداقل آرزوی بابا رو تا یه جایی برآورده کنیم!باقی‌مونده پول که مبلغ زیادی هم نبود، دو جفت جوراب خریدیم و یه زیرپوش سفید هم گذاشتیم توی چمدون بدل سامسونت.به‌سختی توی خونه، پشت رختخواب‌ها قایمش کردیم؛ که خود این کار یه داستان جداگانه داره!بعد از شام، مامان سینی چای رو گذاشت جلوی بابا و گفت:«احمدآقا، تولدت مبارک!»بعد رفت کیکی رو که از قبل پخته بود آورد و ادامه داد:«فکر کردی حواسم نیست بهت؟»بابا همین‌طور که کیک رو می‌برید، گفت:«حسابی ما رو شرمنده کردی!»که یهو علی گفت:«بابا، هنوز مونده شرمنده‌تر بشی!»مامانم گفت:«علی، این چه حرفیه؟»بعد رفت و از توی کمد یه کارتن آورد که روش یه روبان بسته شده بود.من و زهرا خندیدیم و گفتیم:«اوووووو!»بابا که حسابی غافلگیر شده بود، گفت:«علی راست گفت، شرمنده‌مون کردی!»مامان که معلوم بود از خودش خیلی راضیه، در نقش زن نمونه گفت:«چه حرفیه! الهی سایه‌تون صدوبیست سال بالای سرمون باشه.»ما دست زدیم و گفتیم:«کادوی مامان رو باز کن، زودتر!»بابا کارتن رو باز کرد و با دیدن هدیه مامان گفت:«بابا، با ما چه کردی، اعظم‌جان!»بعد کیف سامسونت رو برداشت و گفت:«چقدر هم خوش‌دسته!»من و زهرا با ذوق گفتیم:«ما هم واستون هدیه گرفتیم!»تندی رفتیم و از پشت رختخواب‌ها چمدون رو آوردیم.با دیدن چمدون، همه خندیدن. با خنده اونا، ما هم زدیم زیر خنده.صدای خنده بود که تا دقیقه‌هایی جای ما حرف می‌زد...با احترام، من　　　　　　　 مریم هستم ❤️🌹مریممریمMon, 02 Nov 2026 12:14:02 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/ظهر-جمعه-xyd6q4ftkgk2ظهر جمعه بود؛ یک ظهر کشدار و گرم.ننه‌بزرگ پای سجاده نشسته بود. دونه‌های تسبیح توی دستش، آروم‌آروم یکی پس از دیگری ردیف می‌شدن.توی آشپزخونه، مامان مشغول آماده کردن بساط ناهار بود. بوی قورمه‌سبزی توی خونه پیچیده بود؛ همون بویی که هوش از سر آدم می‌برد.آقاجون هم توی حیاط، کنار باغچه، سرش گرم وجین کردن علف‌های پای درخت‌ها بود. گاهی دست از کار می‌کشید، می‌رفت سر حوض وسط حیاط و با هندوانه‌هایی که توی آب بودن بازی می‌کرد و با خودش حرف می‌زد.من روی طاقچه پنجره، رو به حیاط نشسته بودم. دفتر مشقم گوشه‌اش تا خورده بود و هر یکی دو دقیقه با دستم صافش می‌کردم. منگ و منگ‌کنان، کلمات رو بلندبلند می‌خوندم و تکرار می‌کردم.ننه‌بزرگ قرآن قدیمی و بزرگی رو که از آقابزرگ به یادگار مونده بود، برداشت. پارچه مخمل سبزرنگی که لبه‌هاش با نوار طلایی دوخته شده بود و آدم رو وادار می‌کرد چند دقیقه ناخودآگاه روی مخمل زمردی‌اش دست بکشه، آروم کنار زد.عینکش رو جابه‌جا کرد و گفت:«عباس ننه، بیا بشین کنارم، بخون. من باهات تکرار می‌کنم.»من که نمی‌تونستم برای بلد نبودنم بهانه بیارم، گفتم:«تا شما دعای قبلش رو بخونی، می‌آم.»اون موقع‌ها بچه‌ها از همون بچگی به مکتب‌خونه می‌رفتن و قرآن یاد می‌گرفتن. برای کسی که سواد داشت، اما قرآن خوندن بلد نبود، افت داشت.آقام می‌گفت یاد گرفتن و خوندن قرآن مثل نون شب واجبه.ننه‌بزرگ که ذکر گفتنش تموم شد، با سر بهم اشاره کرد. قرآن رو باز کرد؛ سوره بقره!من می‌خوندم و ننه‌بزرگ تکرار می‌کرد:«بسم‌الله الرحمن الرحیم... قل اعوذ برب الناس، ملک الناس، اله الناس.......»«صدق الله و العلی العظیم.»«الهی خیر ببینی ننه...»من صورت ننه‌بزرگ رو بوسیدم و گفتم:«قبول باشه...»و در حالی که توی دلم دعا می‌کردم خدا قبول کنه، بغضم رو خوردم و رفتم به مامان کمک کنم تا سفره رو بچینیم و یک ظهر جمعه با بوی قورمه‌سبزی راه بندازیم.با احترام، من　　　　　　　 مریم هستم ❤️🌹مریممریمSun, 01 Nov 2026 18:54:04 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/قرار-نبود-این-قدر-بزرگ-شویم-kgpvug60upzdقرار نبود این‌قدر بزرگ شویم!بچه که بودیم، بزرگ شدن برایمان رؤیای عجیبی بود.فکر می‌کردیم آدم‌بزرگ‌ها خوشبخت‌ترین آدم‌های دنیا هستند؛ چون کسی به آن‌ها نمی‌گوید چه ساعتی بخوابند، چه لباسی بپوشند و کی باید برگردند خانه.دلمان می‌خواست زودتر بزرگ شویم تا هرچقدر خواستیم بستنی بخوریم، تا نصف شب بیدار بمانیم و هر وقت دلمان گرفت، بدون اجازه کسی گریه کنیم!اما کسی به ما نگفت بزرگ شدن یعنی گاهی دلت می‌خواهد گریه کنی، ولی اول باید غذای روی گاز را خاموش کنی!یعنی دلت سفر می‌خواهد، اما حساب بانکی‌ات مقصد دیگری پیشنهاد می‌دهد!یعنی گاهی آن‌قدر خسته‌ای که حتی حوصله نداری توضیح بدهی چرا خسته‌ای.حالا که بزرگ شده‌ایم، تازه فهمیده‌ایم کودکی چه نعمت بزرگی بود.کاش یکی همان روزها به ما می‌گفت عجله نکنید؛ بزرگ شدن آن‌قدرها هم که فکر می‌کنید جذاب نیست!بعضی رؤیاها را باید پیش از بزرگ شدن زندگی می‌کردیم.با احتراممن مریم هستم ❤️🌹مریممریمSun, 01 Nov 2026 09:41:17 +0330https://virgool.ir/@maryam1007hoda/آغاز-hgh9nkr5tj3uمن از آدم‌ها می‌نویسم؛ از قصه‌هایی که گاهی پشت یک لبخند پنهان می‌شوند، از حرف‌هایی که هیچ‌وقت فرصت گفتن پیدا نمی‌کنند و از دل‌هایی که با وجود تمام خستگی‌ها هنوز به زندگی دل بسته‌اند.من باور دارم هر آدمی دنیای ناشناخته‌ای درون خودش دارد؛ دنیایی پر از خاطره، عشق، حسرت، امید و هزاران حال متفاوت.اینجا قرار است از همین دنیاها بنویسم. گاهی با بغض، گاهی با لبخند و گاهی با نگاهی متفاوت به اتفاقات ساده زندگی.اینجا یک دل است و هزار حال...❤️🌹با احترام، من مریم هستم ❤️🌹مریممریمSat, 31 Oct 2026 18:25:25 +0330