https://virgool.ir/feed/@mary.noubaharمن نوشتن بلد نیستم.fa2026-11-11 20:03:23https://files.virgool.ir/upload/users/151000/avatar/ydoOzz.pnghttps://virgool.ir/@mary.noubaharhttps://virgool.ir/@mary.noubahar/آنجا-که-دل-خوش-است-zpwvcukfudfkاین چند خط را منِ زاده‌ی جنوب می‌نویسم برای شمایی که شاید هیچ وقت تجربه‌ی ناب زیستن در آن را تجربه نکرده‌باشید، اصلا برای آنهایی که در کهکشانی دیگر نشسته‌اند و روحشان هم از وجود چنین خطه‌ای، چنین خاکی خبر ندارد. ایران مثل هر نقطه‌ای دیگر روی این کره‌ی خاکی چهار سمت جغرافیایی دارد که ما اینجا فقط و فقط با جنوب‌اش کار داریم، اصلا شما جغرافیا را کنار بگذارید هرجای ایران که این سه ویژگی را در کنار هم دیدید آنجا جنوب مورد نظر این نوشته است: گرما، نخل، خرما من ابدا با تاریخ و فرهنگ و دیگر جنبه‌های علمی‌اش کار ندارم (زورم به اینقدر علمی نوشتن نمی‌رسد). می‌خواهم یک جور جدیدی از جنوب برایتان بگویم؛ به عنوان کسی که تمام عمرش را در آن سپری کرده است می‌خواهم از تجربه‌ی زندگی جنوبی یا از حس متفاوت زندگی در آن بگویم. فصل‌های ما اینجا هیچ شباهتی به آن فصل‌های رنگارنگ و مختلفی که در کتاب‌های دبستان می‌خواندیم ندارد. عموما یک رنگ‌اند و گرم. زمین جنوب در بهار تهِ ته‌اش، خیلی آب و هوا یاری کند تا سیزده به در سبز می‌ماند و بعد تیغ آفتاب انگار که کینه‌ای از زمین داشته‌باشد می‌زند تمامشان را خشک می‌کند. این زمان است که چشمانمان را از زمین برمی‌داریم و امید می‌بندیم به نخل‌های بالای سرمان. آخَر نخل‌ها در همه فصلی محصولی برای عرضه دارند. در بهار *تاَره و *پیزک‌شان را می‌بخشند، طنابی هم دم دست باشد ۲ نخل با فاصله‌ای مناسب پیدا می‌کنیم و به بدوی‌ترین شکل ممکن تاب می‌بندیم و بعد تاب می‌خوریم. اینجا باران کم می‌بارد، خیلی کم، اما باورم بر آن است که ما ساکنان جنوب بیشتر بلدیم از آن لذت ببریم. *چهل پسینِ تابستان که شروع شود تا بخواهیم زیر بوی نم و صدای زیبای باران احوالات عاشقانه پیدا کنیم پریده‌ایم توی آب *امنه و به قدر تمام سال شنا می‌کنیم، چرا که معلوم نیست دیگر کی، کجا، بادی بگیرد و طوفانی بوزد و ابری به این گوشه‌ی جهان راه یابد. آب مانده در *بَس که جذب زمینِ تشنه شد می‌رویم سراغ برکه‌ها و استخرهای سرباز. گاهی هم که از شنا کردن خسته شدیم می‌نشینیم در دهانه برکه‌های پیر و آواز می‌خوانیم و از پژواک صدای خود غرقِ شور می‌شویم، گویی کودکی که برای اولین بار است انعکاس صدای خود را می‌شنود... بعدِ تابستان، پاییز نه با برگ‌های رنگارنگِ افتاده بر زمین که با خرماهای غلتیده در پای نخل‌ها و بوی شیره‌ی خرما فرا می‌رسد. تنورها به راه می‌شوند برای دوشاب گرفتن تا از محصول خرما در فصل‌های بعدی محافظت کند. قدیم‌ترها -نه خیلی قدیم، همین بچگی خودم- کمی که هوا خنک‌تر می‌شد شب‌ها با لحاف و پتو کوچ می‌کردیم به پشت بام کاهگلی خانه‌های سالخورده‌ی پدربزرگ و مادربزرگ‌هایمان مبادا همین چند روز هوای مطبوع در کل سال را از دست بدهیم. زمستان اما کمی نامانوس است، ما با هوای سرد خو نداریم، غریب است برایمان، جدید است برایمان، ولی خب اجدادی که روزی سکونت در این منطقه را گزیدند، راهی هم برای سر کردن زمستان برایمان به ارث گذاشتند، مثل لذت شب تا صبح انتظار کشیدن برای یخ زدن سینی‌های پر از آب روی پشت بام، تا دم صبح بشود با آن *سنگره درست کرد. پایان کلام اینکه؛ ما غم زیاد داریم، محرومیت و فقر هم زیاد داریم، اما باور کنید یا نه، همین لذت‌های پیش پا افتاده، همین شیرینی‌های اندک، ما را در این خاک نگه داشته است. روزی به این جا سفر کنید و با چشم خودتان ببینید.مثلا اینجوری پرواز می‌کنیم.پی‌نوشت: نویسنده اگر کار بلد بود اینجا باید معنی کلمات ستاه‌دار را می‌نوشت. اما من ناشی‌ام (اگر روزی دست تقدیر شما را به این متن رساند بپرسید با حوصله برایتان می‌گویم)سر در گریبانسر در گریبانMon, 16 Mar 2020 03:13:01 +0330