https://virgool.ir/feed/@marjan.vafaieعضو سابق هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد پزشکیfa2026-11-11 20:37:53https://files.virgool.ir/upload/users/154804/avatar/g1qF5I.jpeghttps://virgool.ir/@marjan.vafaiehttps://virgool.ir/@marjan.vafaie/من-زمستان-و-سیب-زمینی-vjhbssftezvjاین زنی که در آینه به من لبخند میزند باید به زودی برود سراغ دکترپوست! در خوشبینانه ترینحالت مرا یاد سیب زمینی می اندازد و راستش درون من این قدر جوان هست که بخواهمبهترین خودم باشم . کمی از کرم خوش بو را روی با انگشت روی صورتم میمالم و چشمهایم را می بندم . کرم بوی عطر پودرآرایش مادربزرگم را دارد ؛ «پودر کُتی»….انگار سیساله ام !برف میبارد ، ریز و تند و سنگین است.شبیه برف های کودکی استروی کاج های «مدرسه سهیل» .مدرسه تعطیل میشود و ما درسرویس نوک بینی مان را می چسبانیم به شیشه یاتوبوس .آقای«میناس» عصبانی است و منتظر است ما زودتر راه بیفتیم….انگار من هشت سالهام!سیب زمینی ! سیب زمینی های کوچک و براق با عطر سیر و روغن زیتون .دلم گرفته وراستش میخواهم بروم توی حیاط و یک آدم برفی بزرگ درست کنم . دکمه های پالتویقدیمی پدرم را بگذارم جای چشم ها و یک هویج بزرگ بجای دماغ .لب هایش نخ کاموایزرشکی باشد …سیب زمینی ! سیب زمینی یادم می اندازد که احساساتم را پنهان کنم یاخواسته هایم را ….سیب زمینی ! باید کمی سیب زمینی باشم در اوایل دهه پنجم زندگی . انگار پنجاه سالهام !من ، زمستان و سیب زمینی …مرجان وفاییمرجان وفاییSun, 15 Jan 2023 16:49:30 +0330https://virgool.ir/@marjan.vafaie/عشق-و-سنت-آگوستین-zkmlzuioofvoعزیزترینم ، خودرا گم می کنم در نبود تو !بی گمان بودنت نشانی ست از هست ِمن . درپی اندیشه برایت نمی نویسم . از عشق می نویسم که در نظرم تنها دلیل منطقی برایزندگیست . عشق هر آنچه لازمه ی یک دلیل است به همراه دارد و تو میدانی !نه از سر ترس ، نه از رغبت به خوش نامی ، نه از انتظار کف زدن های طولانی ، که درنظرم عشق می تواند همه چیز را در خود داشته باشد ، در رساله ای از سنت آگوستیندرباره ی عشق آمده است که آنچه در خلقت دلیل است و آنچه در نتیجه ، فقطو فقط خود عشق است . باقی میماند از آنچه بین عاشق و معشوق گذشته است و جهانچیست جز این ترنم یگانه ؟ اگر بر آستانه غم ، اگر بر دروازه های جنگ ، اگر بر سردررسوایی آویخته ایم به طناب ، جز عشق دلیلش نیست . تاب و توان و نتیجه و ناجی ،مرگ و زندگی عشق است و جز عشق در پی هرچه رفته باشیم ، سقوطی است که آن راپایانی نیست ….عزیزترینم به حرمت عشق ، هزاران بار بخشایش بر بخت که توان ِزندگی را گرفت وهربار و هربار …. اگر نجاتی بود جز به واسطه اش نبود !بردرگاهش اگر به سجده مرا یافتی ، بیدارم مکن ! که اگر عمری به زانو زدن بگذرد و اگردردی به اشتیاق از پای در آورد یا به غم رسوای زمانه شوم ، سر از آستانش بر نخواهمگرفت که بهشت و دوزخ را از برای عشق میخواهم ! هر کدامش نزدیک تر ….مرجان وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییSun, 10 Jul 2022 13:16:14 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/الان-نه-پس-کی-j4fgkjnvffed۱- همه ی ما در پیش رو زمانی طولانی برای تحقق آرزوهایمان داریم. برای همه ی ما فرصتکوتاه است و زمان کم! ممکن است به آرزوهایمان اصلن نرسیم ! دو گزاره ! هردو صحیح ؛زندگی در پیش رو ….۲-امروز عکسی دیدم از یک جشن تولد در یکی از زیباترین شهرهای دنیا !لباس های رنگارنگ ،آفتابی زیبا! عصر بود !انگار آن کسی که بود، امروز اینجا نیست ….در آن عکس اما زندگی ابدیاست ….زندگی در پیش رو….۳-دیر میشود !!!!…. من از دست دادن زمان را در تک تک سلول هایم با خود دارم … دیر میشود واگر «زندگی»-نه «زنده بودن»- را می خواهیم باید بادبان ها را بکشیم و دل به دریا بزنیم !برای کشتی های آواره ، برای کشتی های در انتظار باد موافق ، برای کشتی های بی سُکان ، موجها تصمیم می گیرند …زندگی در پیش رو…۴-دوستان قدیمی که میروند ، تکه ای از ما را باخود می برند ! دیر که میشود ، فرصت را از دستمیدهیم !زیاد منتظر باد موافق نمانیم !هردو گزاره صحیح است !زمان داریم و زمان نداریم ….زندگی در پیش رو ….اگر الان نه ، پس کی؟؟؟؟؟؟؟#مرجان_وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییWed, 22 Jun 2022 16:38:24 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/بادبادک-rss1elvbuxurدر مسیر…..هراز چندگاهی، تغییر اتفاق می افتد . میتوانیم آن را بپذیریم یا نپذیریم !… در مسیر، حرکت ،میتواند آغاز زیرو رو شدن باشد ! نکته ؛ اگر یکنواختی ، سکون و راحتی خود را ترجیح میدهید ، هرگز ، هرگز و هرگزدر مسیر باد قرار نگیرید!….در مسیر بادها ،باید بادبادک باشیم اگر زندگی را جور دیگری میخواهیم !…..چهارشنبه-کوچه بیست و یکم#مرجان_وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییSat, 18 Jun 2022 21:17:23 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/از-پشت-شیشه-wuibtchpmp1oاز پشت شیشه زندگی یه جور دیگه ست ! وسوسه و رنگ ! از اون شیشه های رنگی که زیر طاقهای هلالی ست .یکی درمیان ؛ آبی- نارنجی ! بعد تو میرسی به من یا من میرسم به تو !صورتی و سبز !میشه قشنگ ترین «اسکرین شات »بهار!اگه آخرهای اسفند و اول های بهار طولانی تربود ، میشد پشت شیشه باقی موند ! تو بایستیروبروی درخت چنار و من خسته نشم از نگاه به تو ! انگار روزها با آفتاب پُر میشه ! انگار فصلامتحان های دبیرستانه ! من باید هر روز صبح حواسم باشه ! توی زندگی یه چیزهایی دست مانیست ! من این طرف شیشه ام تو اون طرف …. خنکی اول های بهار تموم‌میشه !توی مسیر سرازیری و سربالایی ، یادم میره کجا گذاشتمت ؟ آخرش هم خودت منو صدا میزنی ! کنار درخت سیب ، روی پله ی دوم ، زل زدی به من !من دیگه نمی تونم‌ تو رو بزارم پشت شیشه ! فاصله ها را نمیشه ندیده گرفت ! اما میشه پُر کرد ! این دفعه تصمیمم رو گرفتم! پُرکردن فاصله ها !بهار-من - تو - اشتیاق رنگ هایا بهار - من - تو -جوانه زدن از خاکمن از تو هرگز نمی گذرمتو هم ، از من نگذر ……هرگز#مرجان_وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییThu, 02 Jun 2022 15:59:41 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/کلاغ-دلخوشی-آیسان-ztvus0744zupنیم ساعت شده …آنها را نمی بینم ! صدایشان . صدایشان. صدایشان…کلاغ ها را می گویم … حرف آنها را نمی فهمم . تلویزیون سریال ترکی دارد ، همان زنی که نقش قبلی اش «آیسان» بود در «ایزل» . صدا را قطع می کنم …سیگارم را روشن می کنم . پشت پنجره فقط سیاهی هست . سیاهی ! دل خوشم به روزهایی که می آیند و نمی شناسمشان . حتی نمی توانم حدس بزنم چه میشود؟ خسته ام . دل گیر . کلاغ ها این وسط چه می خواهند؟؟؟؟همانطور پشت پنجره می ایستم . قلبم خیلی تند میزند .سیگارم را خاموش می کنم . دلخوشی …. کلاغ ها دنبال چی می گردند ؟ یک قرص سبز بزرگ ، یک قرص زرد کوچک ، یک قرص سفید . یک لیوان آب .هنرپیشه ترک سریال هم دنبال دلخوشی است ، صدای کلاغ ها را نمی شنود . قرص هایش را حتمن خورده . چشم هایش را می بندد ، مستاصل است . رنگ لاک ناخ دستش را دوست دارم ……#مرجان_وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییWed, 01 Jun 2022 02:10:46 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/شب-بخیر-مریلین-e2huzc1kbeceشب بخیر مریلین .شب درازی است امشب. خیال صبح شدن ندارد .نه توان و اندوه بشری ، نهفلسفه و اخلاق و نه کرونا که تو از آن خبرنداری! -راستی ماسک هم حتمن به تو می آید !-خیال من پراز آدم هاست . پراز چیزهای عجیب. خیال من هنوز درگیر آن لکه ای است که از محلولنقره ی عتیقه فروش روی میزآشپزخانه ریخت و دیگر پاک نمیشود !مریلین زمانه عوض شده،اعتراف آدم ها هم .عشق ها و نفرت ها هم .برای تو که کوچک ترینحرکت دست هایت حرفی برای گفتن داشت، تصور این آدم های پلاستیکی عجیب است ! برای منهم عجیب که سیگارم را از پاکت در می آورم و ده ها فندک روشن میشود ! فندک های پلاستیکی !نمیدانم چطور این همه درگیر «آدم» ها هستم . نقطه مشترک من و تو است .در عین حال که آدم ها را بسیار دوست داریم از آنها فراری هستیم ! در عین حال که عاشق«عشق» هستیم ، می ترسیم ! در عین حال که «بی پروا» هستیم آن ضعف ، «شکنندگی» را میگویم در ما هست ! ما رابطه هایمان را با آدم ها گم کردیم مریلین ! و این شاید در این روزها سختتر از زمان تو باشد .تو «بهمن محصص» را نمی شناسی ، شاید اگر ماهی های او را می دیدی ، خیالت راحت میشد! که کسی تصویر ما را یک جور دیگر کشیده است !من غرق زیبایی توام ! مثل یک تصویر هنری .مثل نقاشی ، اما زیبایی تو از این شب طولانی کمنمی کند ….سیگارم را روشن می کنم ، به تاریکی زل میزنم ، ماهی های محصص روی میزاست ، کتابی همهست که با او مصاحبه کرده ….مریلین ، داستان تو ، داستان من ، داستان ماهی ها و داستان خیلی های دیگر است …چه خوبکه تو «حقیقی»هستی …باید چراغ ها را خاموش کنم !شب بخیر مریلین .شب بخیر مریلین.شب بخیر ….مرجان وفاییمرجان وفاییMon, 09 May 2022 21:12:45 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/سرگیجه-از-نوع-هیچکاک-tripgsxx0dzdخیال در واقعیت یا واقعیت در خیال ! باز خوانی عشق به روایت هیچکاک در «سرگیجه» . فیلم امسال ۶۲ساله شد !مرزهای خیال و واقعیت چنان در هم تنیده است که عاقبتی بسیار تلخ را برای داستان فیلم رقم میزند . آدمهای درگیر ! کجاست مرز واقعیت ؟! آیا ما خود انتخاب می کنیم که جزئی از قصه ای باشیم که خود میآفرینیم؟! تا کجا در دست مهره های بازی روزگار هستیم ؟! از کجا خود مهره ها را می چینیم ؟؟؟؟!!!! وچقدر به بازی ادامه می دهیم ؟! مرزهای کم رنگ خیال و واقعیتآمیخته با«من» و سپس آمیخته با «عشق » به کلی دگرگون میشود .داستان فیلم ماجرای کارآگاهی است که مامور تعقیب همسر روان پریش دوستش است . بعد از سقوط ومرگ زن ،با فروشنده ای آشنا میشود که شبیه همان زن است و او را وادارمی کند شبیه همسر دوستششود . گره داستان اینجاست که هر دو زن یک نفرهستند و این کار یک فریب بوده ....اسکاتی ( جیمزاستوارت ) می‌تواند از جودی (کیم نواک ) مادلین را بیافریند !وهم مادلین و ترس او پایانتلخ شهر ارتفاع زده سانفرانسیسکو است! نه !فریبی است دایمی !که زندگی را از واقعیت به مرزهای خیالمی برد و از باسرگیجه از بلندی به پایین پرتاب می کند!سرگیجه فیلمی برای امروز است ! بی آنکه تخیلی باشد ، سال ها از زمان خود جلوتر !دنیای مجازی، رویای زیبارویان ، عکس های اینترتی و شبکه های اجتماعی ، سرگیجه هایی هستند کهپس از شصت سال تجربه می شوند!!!مرجان وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییTue, 27 Apr 2021 03:05:51 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/اینا-کجاست-k522r50kovmmمهاجرت . شهرهایی که از ما دور می شوند و درست همان موقع شهرهایی به ما نزدیک .زندگی مبهم است . هوا،سرد و تمیز . بهار .تبریز .سال۱۳۴۸.یک مهندس آلمانی با همسرش « اینا» چند ماهی همسایه پدر و مادر من هستند . زن و شوهر جوانی که خودشان کمتر از یک سال است که در تبریز زندگی می کنند .سال عجیبی است آن سال . با آمدن تلویزیون .بافتن لباس های نوزاد و آخرین پرواز فضایی آپولو ۱۱ ! نیل آرمسترانگ‌ در ۲۰ جولای ۱۹۶۹، ساعت ۲۰:۱۸ بر ماه فرود می آید. ‌حدود دو ساعت بر ماه راه می رود و زوج های جوان باهم به تماشای بزرگترین اتفاق قرن از تلویزیون می نشینند .باورنکردنی ! آدم روی ماه ! مادرم گریه می کند . «اینا» او را بغل می کند ....خوشحال از فتح ماه ! شاید این آغاز صلح در تمام دنیا باشد .شاید !!!زمستان سرد . دوباره قطار مسیر تبریز- تهران در برف گیر می کند . مادرم باردار است و نمی تواند به تبریز برگردد. پدرم باید در کارگاه بماند . روزها می گذرد .خبری از « اینا» و همسرش نیست .زمستان تا آخرین روزها، یخ زده می ماند .اواخر اسفند من به دنیا می آیم . پدرم به تهران برمی گردد.نزدیک نوروز است ، تلفن زنگ میزند . « اینا» است از تبریز .صدایش به سختی شنیده می شود ....می خواهد به آلمان برگردد. از همسرش جدا شده و با گریه از مادرم خداحافظی می کند ...زندگی مبهم است .تلویزیون نیل آرمسترانگ را نشان میدهد . ما همچنان در آرزوی صلح . ناسا پنجاه سالگی قدم گذاشتن بر ماه را جشن می گیرد .... «اینا» کجاست؟؟؟؟مرجان وفاییعکس ها واقعی استمرجان وفاییمرجان وفاییTue, 20 Apr 2021 03:04:56 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/۳-من-لوگانو-و-آزاده-نامداری-eowyqu4jhfbaپاسخ رفتارهای خواسته و نخواسته را از ما نخواهید ! ما وارث فرهنگ « هیس !» هستیم !مااز همه جا ، میانمار تا سومالی ، مصر و یمن و سوریه و ترکیه ! ما متهم ردیف اول ! ما که باید تمام عمر « خوب » ِ اجتماع باشیم ! سانسور می شویم ، متظاهر می شویم ! برای مظلومیت ما کتاب می نویسند و البته خودمان ، خودمان را محکوم‌می کنیم ! به دامن فمینیسم می چسبیم ! ما برای ساده ترین احساس های بشری نقد می شویم ! مادری - عاشقی -زنانگی - فرزندی . زندگی ما را زنان و مردانی می سازند که چکش دائمی قضاوت را در ذهن برمیز دادگاه انظار عمومی می کوبند! اما درس قضاوت نخوانده اند !!!!مرحوم خانم «آزاده نامداری »را هرگز نمی پسندیدم !نه ابراز نظرها ، نه روش بیان خشونت علیه خودش و نه تعارض های رفتاری اش را .شاید او هم مثل من فراز و فرودهای روانی را تجربه می کرده .اما بر این باورم که انتخاب شغل و گونه ای از رفتار می تواند برای هریک از ما مرز خوب و بد باشد که البته منحصر به فرد است . از سوی دیگر اما براین باورم فرهنگی که «تظاهر» را می پسندد ، می تواند مشوق افراد جامعه بسوی انحطاط درونی و بیرونی باشد ! ما مردم ِ ٰخواهی نشوی رسوا هم رنگ جماعت شو ٰ هستیم!!!« مرگ های خودخواسته » را نیاز به لوگانو نیست ! که حتی قایقرانش حاضر نیست پشت سر آدم هایی که نمی شناسد حرف بزند ! منظره زیبا هم نمی خواهد ! اگر مرگ در عین زندگی ، گریز ها و گزیر هاما را در فشار قرار دهد .اگر « من » فقط « هیچ » باشم تا در روز زن ،برایم انتخاب کنند که فرشته هستم یا شیطان ! انتخاب مرگ خود خواسته ، جزئی از زندگی روزمره ام میشود . فرهنگی که بجای « خود» بودن « خوب بودن »ِ تعریف شده ی اجتماع ، را می پسندد و گوناگونی را تاب نمی آورد ! فرهنگی که حتی پس از مرگ دغدغه اش باردار بودن یا نبودن آن زن است ! مرجان وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییWed, 31 Mar 2021 02:34:27 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/۲-مرگ-من-لوگانو-و-آزاده-نامداری-dnbtj5abadsvچهار سال از آن خرداد گرم می گذرد.دریاچه ی لوگانو سوئیس، در واقع امتداد آبی کومو ی ایتالیا است . درست نزدیک مرز پل مرزی ، بالای کوه ساختمان زیبایی پیدا است .صاحب قایق که جوان آفتاب سوخته ی ایتالیایی است می گوید آنجا یک مرکز «مرگ خود خواسته» است .از او می خواهم در مسیر برگشت بازهم از روبروی آن عبور کنیم . با تعجب نگاهم می کند . از او می خواهم توضیح دهد . سکوت می کند . شاید انتخاب مرگ برای هیچکس موضوع خوشایندی نیست . لوگانو ی زیبا ، بهشت روی زمین است . زیر نور خورشید می درخشد .می توانم‌منظره ی دریاچه و شهر را از آن بالا ، از تراس آن ساختمان تجسم کنم ! اگر اتانازی انتخاب باشد هم ، چنین جایی مردد می کند !!! شاید برای همین این ساختمان اینجا ساخته شده!قایق کنار اسکله شخصی جوان ایتالیایی متوقف می شود . باید پیاده شویم. دومی مارا انتخاب می کند یا ما دومی را؟! عکس ؛ لوگانو - سوئیس - ۱۰ آگوست ۲۰۱۷مرجان وفاییمرجان وفاییWed, 31 Mar 2021 02:28:09 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/۱-زندگی-من-لوگانو-و-آزاده-نامداری-mws9ild80eb5بعد از جواب آزمایش ها از من کمک خواست برای «اتانازی».از دوست زمان مدرسه ام که در زوریخ زندگیمی کرد اطلاعات گرفتم .به چند مرکز ایمیل زدم . نتیجه ‌؛ بسیار گران قیمت .نیاز به آزمایشات کامل . پذیرشدر مرکز با حداقل زمان ِسه هفته .انتخاب نهایی . مراسم طبق درخواست .لیلا، دکترش برایش توضیح داد هربیماری شانس این را دارد که منحصر به فرد باشد وروش های درمان اصلن پاسخ های مشابه نمی دهد . درمان ،انتخاب زندگی است بجای اتانازی ،که انتخابمرگ است .او هم اولی را انتخاب کرد .به سرش شال های رنگی بست . رژ لب قرمز از لب هایش پاک نشد امایک‌صبح زود خرداد گرم همه چیز تمام شد ... او اولی را انتخاب کرد ولی اولی او را انتخاب نکرد...مرجان وفاییمرجان وفاییWed, 31 Mar 2021 02:21:12 +0430https://virgool.ir/@marjan.vafaie/بهار-wukp3n8uhsddاسفند که می‌ رسد ،حال و هوای باغبانی به سرم میزند !شاید ارثی است !پدرم عاشق اسفند است و تهرانپارس . باغچه اش را با دنیا عوض نمی کند . و عاشق گل های بنفشه ! نهاینکه باغبان بکارد ! نه ! فقط خودش... هَر‌َس کردن رز و گل سرخ با خودش ! آخرین روز های سال باید بهاو در باغچه کمک کنم . اجباری . که یاد بگیرم . من همه ی حواسم به گربه ی سفید و سیاهم است که لم میدهد در آفتاب آخر زمستان و چرت میزند و البته بیشتر حواسم پی ابرهای سفید پنبه ای در آسمان آبیتهران ... سربه هوا !!!پدرم بنفشه ها را ردیف و کنار هم در حاشیه ی باغچه می کارد و چند بسته ی تخم گل را می دهد به من کههزار تا سوال دارم ؛ چرا الان بنفشه می کاریم ؟ چرا عید نوروز اول بهار است ؟ میشود« خپل خانوم »-گربه ام - را ببرم توی اتاق پذیرایی؟ ماهی قرمز هفت سین را که نمیخورد ؟ میشود امسال تابستان یکحیوان دیگر هم داشته باشیم ؟ می شود سگ کوچولوی قهوه ای‌بخریم ؟ ...پدرم دستکش هایش را در می آورد ، یک بسته تخم گل می دهد به من ، روی بسته گل هایی صورتیو‌ارغوانی وزرد است . گل هایی کوچک و کنار هم که شکل با مزه ای دارد . بسته سبز رنگ با نوشته هاییعجیب و غریب ! من نمی فهمم؛ «بیا ،کاشتن تخم گل که بلدی . زیر درخت سرو ،وسط باغچه این ها را بکار ،چند وقت دیگر ، از زیر خاک سبز می شوند ، آن وقت چند تا سگ دارید» . می پرسم ؛ سگ واقعی ؟ من کهباورم نمی شود ...جواب می دهد ؛ سگ واقعی دیگر پدر جان .با خوشحالی همان موقع ،تخم گل ها را می کارم . نوروز می شود . هر روز به باغچه سر میزنم و منتظرسگ ها هستم ... بوته ها جوانه میزنند و بزرگ می شوند .اولین گل ها یک صبح جمعه باز می شوند و منبا ذوق پدرم را صدا می کنم، اما خبری از سگ نیست ! هرچه صبر می کنم ! ... پدرم با دقت خم می شود وگل ها را نگاه می کند ؛ «ای وای این ها که میمون هستند ، سگ نیستند !» لجم می گیرد . میزنم زیر گریه .اشک هایم بند نمی آید ؛ «شما گفتید سگ واقعی » . می خندد ؛ « واقعی است پدر جان .اسم این گل هامیمون است ، فقط من شوخی کردم و گفتم سگ ... توکه منتطر نبودی ، بجای گل چیز دیگه ای در بیاد ازخاک ؟»...ما هیچوقت سگ نخریدیم . گربه ام سال ها پیش ما ماند . من بزرگ شدم .درخت سرو را جا گذاشتیم .اسفندکه می رسد ، دوباره کودک می شوم .بیشتر از همیشه دلم برای پدرم تنگ می شود... برای باغچه اش وخانه ی تهرانپارس و برای شوخی هایش ...اسفند که می رسد .به ابرها نگاه می کنم .میدانم به زودینوروز می رسد ! پدرم حتمن به من لبخند میزند !پدرم نوروز را دوست دارد...#مرجان_وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییWed, 10 Mar 2021 20:28:31 +0330https://virgool.ir/@marjan.vafaie/عشق-y8jxgxrbk1rcدر پارسایی ِزمان ، واژه ی صبر ،قداست باکره ی مقدس است ایستاده برمیدان کوچک شهر .سال های سال.و من صبر را آیینه ی کوچک عمر می بینم و سایه ی بلند رنج ! اگر پایداری بر آن نبود ، زخم های تازهچگونه تسکین می یافت؟ ساعت دیواری بارها نواخت و صبر بر زمان پیروز شد به دردی جانکاه ! هر صبحبا ردای آبی به سوی آبی آسمان دست به دعا برداشت تا صبر را در او زنده نگاه دارد به یمن ایمان !درتثلیثِ عشق و زمان و صبر ، پیروز چهره ی ماهتابی مجسمه ای است که بجای اشک خون می گرید!!! گرچه در اسارت رنج های زندگی ، محکوم به زیستن با صبر !!! آنچه از رنج های بشری یه یادگار ِجهاناست ، جز «عشق » نیست .شاید چون روشن ترین و‌متفاوت ترین ودیعه ی سپرده به انسان است... و فاشبگویم ؛ به فراموشی سپرده ترین !!! من در میدان کوچک « پیازا پائولینا »زنی را دیدم ، نزدیک به آسمان ! که اگر در گرمای شرجی و شدید تابستان ، بجای اشک ، خون چشمانش را هدیه نمی کرد ، شهر « کارمیانو» به فراموشی سپرده میشد !!!!آنگاه که عشق را به من سپردیپارسایی را به جان خریدم.زمان مرا فرسود .دوخته ، اما ،قلب من ،برسینه ات !دست هایمرا بر شانه ات بگذارکه رنجِ صبر،تیر ِمُدام می کشددر استخوان هایم!#مرجان_وفایی piazzapaolino # #virginmarystatue #italy?? #carmino #lecceمرجان وفاییمرجان وفاییWed, 10 Mar 2021 20:25:35 +0330https://virgool.ir/@marjan.vafaie/پیتزای-باطعم-کاری-dsorayyh4xi5یکشنبه است .پنجم فروردین ۱۳۹۷.هوای دهلی بالای ۳۰ درجه، آفتابی و کمی شرجی . برای صبحانه ی دیر روز تعطیل ، مهمان لیلا هستیم در خانه ی « بی کانر » . زیبایی ساختمان ، هوای ملایم زیر سایبان و گل های زیبا .... درست همان جا اتفاق افتاد .لیلا با کورتا و شال زرد و طلایی و مثل همیشه پرانرژی ، من با کورتا سفید و شال نارنجی ... صحبت از هندو فرهنگ و شجاعت و رشد و البته برای اولین بار بود که درباره ی comfort zone با کسی حرف میزدم ! هرگز فکر نکرده بودم کار دیگری دراین دنیا هست که می توانم و باید انجام دهم ؛ خودم را نجات دهم ! از تارهایی که به اسم امنیت دور خود تنیده ام !شاید چسبیدن به دنیای امنی که برای خود ساخته ایم ،آن قدرها ارزشمند نیست .شاید اگر جرات رها کردن حاشیه ی امن را نداشته باشیم فقط روزهای زندگی را تکراری گذرانده ایم ..و شاید باید بجای آنچه ما را مدام تایید می کند باید برویم سراغ رها کردن و رها شدن ....تجربه و شناخت آنچه با نظر ما کاملن مخالف است .... دست زدن به تجربه های تازه و کنار گذاشتن اعتیاد به عادت ها... چای در خانه فرهنگ « بی کانر» ، هوای گرم بهاری ،نمایشگاه نقاشی ، کارهای سفالی ، اتاقکی از زنگ های فلزی کوچک ...شکلات های دست ساز ، ابریشم و ساتن و عطر گل یاس ، پنکه های سقفی و پاراوان های چوبی مشبک ....دهلی شهر عجیبی است ! شهر ترافیک سنگین و بوق دائمی ماشین ها ،پر از فقر و پر از ثروت ! پر از آرامش و پر از هیاهو ! سرزمین پارچه و رنگ!...و شب های شلوغ!دهلی شهری است که دلم برایش پر می کشد .... نقطه ی عطف زندگی من !!! شهری که از من آدم دیگری ساخت !!!شهری که آرزوی دوباره اش ، وسوسه ای گنگ و همیشگی است .... همیشه ....شهری که به من یاد داد پیتزا می تواند طعم تند کاری و فلفل قرمز داشته باشد ،اما هنوز پیتزای ایتالیایی باشد!!!!!مرجان وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییThu, 28 Jan 2021 09:01:23 +0330https://virgool.ir/@marjan.vafaie/مدوسا-rxnlg8xruinjخاطره ها چه می شوند؟ آنجا که مغز خالی میشود؟مه گرفته همه جارا . دریا خروشان ، در من ؛سکوت . پرسه های گنگ و مخدوش خاطره هایی چون برق فلس های ماهی زیر آب ....به خوابرفته در رویای آن چشم ها ....آنچه آرام می کند نه آرامش است ، تخدیر احساس است بدستسکون غریب و ناشناخته .مثل پریشانی زیر آب که نفس بند است و بی نفس ،دریا به زندگینمی رسد. چون « مدوسا».موهای بلندش موج ها و حسرتش، دیدار خورشید جنوب ؛« مدوسا»!من پریشان از آب ها ، سردرگم ، کشمکش های درون از زندگی به گریز تمام عیار ، می برد چونموج تمام آنچه بر ساحل است . من همه ی زندگی را به طلسم خورشید ،سپرده ،سحر شده بهنگاهی ! که هم زمان عشق و مرگ را زمزمه می کند! شاید در چشم های او نگریستم که سنگ شدمچنین !!!!!او ابتدا و انتهای زیبایی! مرگ پایانش سر بریده ی اوست مزین به مارها...جهان ترسیده از نگاهاو ...ما مجازات کدام گناه او که اشک هایمان ، گردابی میشود ، اشک های ماه فرو خورده ، که « آتنا» بر او نبخشید ، بر دریاها .... مجازات کدام گناه او هستم ؟ چنین بی خواب ؟ چنین آشفته ؟چنین هزاران سال سنگ شده ؟ خفته ؟بر او که به نگاهی سنگ می کند ، موهایی به شکل مار می روید...من از نگاهی سحر شده ام که که چشم های او را دارد... گیج و بی خواب و گنگ . اسیر موج هایبی ساحل ، قایق های نا آرام ، دریاهای طوفانی ، چشم هایی خالی از رفتن و ماندن ،.... در پیاو...ساحل ها را می نوردم تا چشم های آفتابی ش به نگاهی سنگ کند مرا !مرجان وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییSat, 02 Jan 2021 08:57:09 +0330https://virgool.ir/@marjan.vafaie/هیروشیما-عشق-من-۱۹۵۱-ulp4k1b8z4zyسهم من، دقایقی است در پایان شب هایی که از صبح انتظار می کشم ؟ خراشیدگی های آوار ‌ْستیز، است بر شانه های من ! نفرین غریب ِشهرهایی که از آنشان نبوده ایم. اما در ما حک شده اند !هزار شهر ِخاموش شده و هزار چراغ ‌ِسوخته تا ابد ! تو را دوست دارم ! دریغ که نمی بخشد بر من ،عزیزترین حس انسانی که در خود سراغ داشته ام !باید آدم دیگری باشم ! اما ندانستم تاوان ِ« دیگری »بودن ، نفس کشیدن ِزنی زخم خورده است به دست خویش که نفس می کشد هنوز در اشتیاق تو ! خودم ، را کشته ام در حسرتی برای تمام عمر!از یک شهر ،درمن و از من ،در یک شهر ! من به سراغ دوست داشتن تو از شهری دور می آیم که شکنجه های ندیدنت را به رسم مجازات بر خود تحمل کنم ... این روایت تلخ ، بدون تو ماندن را در مرزهای کشنده ی بخشش ! بارها خوانده ام !!!انتقام نابخشودگی زندگی بر شانه های جوانی ام سنگینی می کند!آن پایان گنگ تلخ ،با آن چراغ های روشن جشن وآن شیشه های رنگی .پنجره هاو شب ...شب، حریص و تاریک است ... در تاریک ترین نقطه ی آن بخواب میروم و در تاریک ترین نقطه ی آن هرگز بیدار نمی شوم .... مرجان وفایی#مرجان_وفایی #هیروشیما_عشق_من #آلن_رنه #مارگریت_دوراس #امانوئل_ریوا #hiroshima_mon_amour_1959 #alain_resnaisمرجان وفاییمرجان وفاییThu, 17 Dec 2020 19:42:51 +0330https://virgool.ir/@marjan.vafaie/اندوه-بی-پایان-گریس-pn6lup8vssb6اندوه بی پایان یک زن . در چشم هایش سرمایی بود که هیچکاک نمی پسندید . او هر آنچه لازم بود را داشت !فقط .....خوشبخت نبود .... چه کسی میداند ؟شاید هم بود ،جهان با او خوشبخت بود ...برای اندازه گیری خوشبختی ، آخرشبی لازم است ،با قهوه و سیگاری روشن ،موسیقی جاز « هوستون پرسون » .مرور زمان .ورق زدن تاریکی ها یا شاید روشنایی ها را .... مرز باریک بغض های نشکسته با صدای باران خیابان در یک شب پاییزی ....تمام شده بود ! برای او ! برای همیشه ... با همه مرواریدهای دوخته بر لباس عروسی و آن لبخند ...چنان سرد ،سال های سردی را درپیش داشت ... آن روز صبح که به عادت همیشه ، قهوه ی تلخ و سیاه را در یک لیوان سبز بزرگ ریخت ، فهمید اتفاقی افتاده ! درخت چنار زرد و نارنجی ....با صدای بلند به خودش گفت : تمام شد ! جایی در قفسه سینه اش خالی بود ! ...چه کسی می داند؟!ما در کجای این جاده ایستادیم ؟! جز خودِما ؟! برای تمام شدن هیچ مقدمه ای لازم نیست ، فقط تمام می شود یک روز .... سپتامبر ۱۹۸۲ ،زنی در جاده ای در موناکو پشت فرمان دچار سکته مغزی می شود ....شاید آن روز پاییزی مردی که از خیابان گذشت ،از پشت پنجره ای شنید که همه چیز تمام شده است ... چه کسی میداند به خانه رسید یا نه ؟! ولی آن زن پشت پنجره دفتری را برای همیشه بست ........اندوه بی پایان یک زن . اندوه بی پایان « گریس کلی».مرجان وفاییMarjan vafaiee ID اینستاگراممرجان وفاییمرجان وفاییSun, 13 Dec 2020 02:02:44 +0330https://virgool.ir/@marjan.vafaie/صلح-و-هندوستان-g2r9sakhnbln....در سفری به دهلی هندوستان ،میان فقر ناگفتنی و ثروت باور نکردنی ، در گرمای تند ماه مارس و آفتاب و غبار دائم ، مردمیدیدم در صلح !!!!آشتی با سگ های خیابان و مردم جهان ، خوشحال از عصر داغ و شرجی پارک و خوراکی ازنخود پخته !!!مردمی پوشیده با پارچه های رنگی و خندان از رقص و آهنگ های شاد ، با دندان های یکیدرمیان، حفره های سیاه و قرمز دهان از «پان » ، و سرخوشی آن ، پاشنه های ترک خورده وپاهای برهنه..... از عزیزی که مهمانش بودم شنیدم‌با ۹۸٪ کشورهای دنیا در صلح هستند ... بایک میدان نزدیک مرکز شهر ، همراه با پرچم های برافراشته همه کشورها .....روز جهانی صلح .......بر آنانکه در حکمی نا گفته و ناشنیده ، النگوهای بدلی ارزان دست می کنند و لباس های رنگیبرتن دارند ،ناهارشان برنج را با فلفل قرمز و پیاز است و با همه موجودات مهربانند ،مبارک‌!!!!!روز جهانی صلح ، ۲۱ سپتامبر هرسال ...من بیشتر دلسرد می شوم ... هر ۲۱ سپتامبر ....مرجان‌وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییThu, 12 Nov 2020 18:42:35 +0330https://virgool.ir/@marjan.vafaie/غرق-شدن-l4whj4mgic9cنابستان ۱۳۶۵ ، خزر شهر شمالی، هوای آفتابی و دریای خزر طوفانی ! خسته از شنا ، زیرپایم خالی شد و به سمت دریا کشیده شدم ، موج ها قوی تر ... هرچه بیشتر دست و پا میزدم ،دورتر میشدم از ساحل .... بعد خستگی مفرط بود و آدم هایی که ‘نقطه ‘می شدند ... به نظرمهمه چیز تمام شده بود ... سعی کردم روی موج ها دراز بکشم ، نور خورشید چشم هایم را میزد ،شوری آب گلویم را می سوزاند.... ترس بود و ترس ....موج بود و موج ..... نمیدانم چقدر طولکشید که یک موج بلند مرا به سمت ساحل پرت کرد.... آفتاب داغ و هوای شرجی ، گوش ماهیهای سفید ، ماسه های خاکستری ، دختری شانزده ساله ، و دوباره زندگی !!!!.... سال ها گذشت.... این آخرین بار نبود .... مدام در حال غرق شدن .... مدام در حال دست و پازدن ... مدام در حالنجات یافتن ....کدام موج به موقع میرسد ؟کدام دریا ما را از خود نجات خواهد داد؟ کدام ساحل پناه ما خواهد بود ؟ .....مرجان وفاییمرجان وفاییمرجان وفاییThu, 12 Nov 2020 18:39:29 +0330