<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های mariya88</title><link>https://virgool.ir/feed/@mariya88</link><description>شآد بآشُــ بخَند:(♡بزار بفهمَـنـ قَوۍ تَر از دیروزۍ?□^^</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 14:13:14</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/485791/avatar/t6cwbv.jpeg</url><title>mariya88</title><link>https://virgool.ir/@mariya88</link></image><item><title># روایتگرباش روایتی شیرین از فضای مجازی در دوران کرونا</title><link>https://virgool.ir/@mariya88/روایتی-شیرین-از-فضای-مجازی-در-دوران-کرونا-d32nivpa1wko</link><description>کرونا واژه غریبی بود که به یک باره زندگی همه ی ما را به خود درگیر کرد. کدام یک از ما فکرش را میکرد روز مجبور شود، ناگهان تمام آن زندگی پرشور خانوادگی و دور همی های آخر هر هفته را ، کنار بگذارد، بدون هیچگونه آمادگی و هشدار قبلی ، مانند کودکی خوردسال که هنوز راه رفتن را یاد نگرفته، اورا مجبور به دویدن کنند.امّا خب به هرحال، ما مجبور شدیم ازخانواده هایمان دور شویم و آن دورهمی های شلوغ و سربه سر هم گذاشتن ها و خنده های شادی را که گوش آسمان را کم میکرد، از زندگی مان حذف کنیم.بزرگتر ها در دلشان افسوس میخوردن و بابت روز های شادی که در کنار خوانواده شان داشتن و قدرش را نمی دانستند،دلگیر بودن، و کودکان آشکارا گریه میکردن و طاب یک بار دیگر جمع شدن درخانه پدر بزرگشان را داشتند. اما چه کنیم، به خاطر عزیزانمان، مجبور به این دوری و دل کندن ناگهانی از تمام آن خوشی ها بودیم.درحالی که روز های رنگینکمانیمان، به یک باره به خاطر یک ویروس رنگ باخته بود ، اینترنت و فضای مجازی و گوشی هوی هوشمند به دادمان رسیدند، و ویدیئو کنفرانس ها و تماس های تصویری چن نفره، دوباره رنگ شادی را به زندگی هایمان برگرداندند، و مارا که از نظر قلبی شدیدن به هم نزدیک اما از نظر مکانی شدیدن از هم دور بودیم، دوباره به هم نزدیک کردند.و بدین ترتیب ما توانستیم از طریق تلفن های هوشمند دوباره دورهمی های شادمان را برگزار کنیمبه امید روزی که این ویروس منفور از تمام کره زمین حذف شود و ممنون از تلفن های هوشمند که این راه حل را برای دیدن خانواده های عزیزمان پیش رویمان گذاشت.??ماسک را خوب بزن تا ندهی بر بادمعطسه بی‌ماسک مکن تا نَکَنی بنیادم بوسه بر هرکس و ناکس مده، جان در خطر استدستکش دست بکن تا نکنی ناشادم به عروسی مرو، از ختم و عزا دوری کنغره بر خویش مشو کز کرونا آزادم! داخل جمع مشو ورنه بسوزی ما رانرو در دورهمی تا نروی از یادم ماسکِ آلوده میانداز به هر کوی و گذرعقل شیرین منما تا نکنی فرهادم رحم‌کن بر من مسکین و نیا منزل مابه کجا می‌رسد از دست شما فریادم؟ تو رعایت کن و در زمرۀ یارانم باشگر رعایت کنی از لطف تو بس دلشادم امیدوارم مطلب من مورد پسندتون واقع شده باشه با تشکر از وقتی که صرف خواندنش کردین من تمام تلاشمو کردم که متن قوی بنویسم ??#روایتگرباش</description><category>mariya88</category><author>mariya88</author><pubDate>Sun, 20 Dec 2020 15:35:12 +0330</pubDate></item></channel></rss>