https://virgool.ir/feed/@marientialismعهد بسته‌ام پیش از مرگم نمیرم.fa2026-11-12 09:14:28https://files.virgool.ir/upload/users/30601/avatar/pVQWoH.pnghttps://virgool.ir/@marientialismhttps://virgool.ir/@marientialism/زمین-بودم-کاش-penqbl28y8lrزمین بودم کاش..تا دورِ آن خورشیدهای چشمه سارانِ نورَتمی‌گردیدممـــــــــی‌گردیدممــــــــــــــــی‌گردیدمو این سالِ غریــــب،تمام می‌شد..بهار می‌آمد و من دوباره از نو،مستانه می‌چرخیدم،به دورِ آن خورشیدهای بی‌وقفه‌ی مَستَت،می‌چرخیدم.- م. نورمریانسیالیسممریانسیالیسمThu, 02 Mar 2023 22:25:33 +0330https://virgool.ir/@marientialism/من-عشقم-را-در-سالِ-بد-یافتم-مهتابم-را-در-شب-bascuxvayf7wبرای کسی که عادت نوشتن داشته، شاید از 10 سالگی به بعد، برای کسی که تنهایی‌های سال‌های 13-14 سالگی راهنمایی و 16-17 سالگی‎‌های دبیرستان رو با نوشتن پر کرده، یک دهه شصتی که از بختِ خوش، در آن سال‌های خوب، از اینترنت و این داستان‌ها خبری نبود، شاید اولین تجربه‌ی اعتیاد (قبل از اعتیاد به مجازی!) همین نوشتن بود. حالا که چندسالی‌ست به طرز غریب‌تری در تنهایی دردمندِ این تن، روزها به سرعت عبور می‌کنند به توصیه‌ی یک غریبِ آشناتر از دوست (بارانِ جان) این‌ دفتر را خط‌خطی می‌کنم، گرچه نه 10 ساله و 13-14 ساله و 16-17 ساله‌ام.. در کوهپایه‌ی سی سالگی ایستاده‌ام و چقدر این قلبِ زخمی و تنِ پر راز هنوز در حوصله‌ی آن سال‌ها مانده است. دو سال بیشتر است که از اینستاگرام و فیسبوک و واتساپ و .. فرار کرده‌ام و صفحه‌ای در توییتر باز کرده‌ام. گاهی نوشتم و بودم و شنیدم، گاهی هم نه. حالا مدتی‌ست زندگی سخت‌تر می‌گیرد و آن تک‌صفحه را هم بستم. ولی چه کنم منِ معتاد!؟ من، اعتیاد به مجازی را (گرچه به سختی) ترک کردم ولی آن اعتیادِ قدیمی (نوشتن) را نتوانستم ترک کنم. گاهی به شدت قلقلکم می‌دهند این کلمه‌های بازیگوش و هوس می‌کنم برگردم، دکمه‌ی ری‌اکتیوِ توییتر را بزنم و بنویسم و باشم و هرچه بادا باد. ولی فقط خودم می‌دانم که صلاح این نیست. الآن هم در میانه‌ی همین افکارِ شیطنت‌آمیز و وسوسه‌ی نوشتن چند جمله‌ی جادویی از شاملو بودم، که یادم آمد یک صفحه‌ی ویرگولی دارم و هیچ یادم نبود. فرصت خوبی بود که کمی خط‌خطی‌اش کنم. این هم از همان شعرِ شاملو که از صبح راه تنفس را بر آینه‌ی دل بسته است. شاملو به سالِ 1334 - سالی که.. (حالا خودش می‌گه چه سالی بود)، این سطرها را به یادگار گذاشت:«سالِ بدسالِ بادسالِ اشکسالِ شک.سالِ روزهای دراز و استقامت‌های کمسالی که غرور گدایی کرد.سالِ پستسالِ دردسالِ عزاسالِ اشکِ پوریسالِ خونِ مرتضاسالِ کبیسهزندگی دام نیستعشق دام نیستحتا مرگ دام نیستچرا که یارانِ گمشده آزادندآزاد و پاک..من عشقم را در سالِ بد یافتمکه می‌گوید «مأیوس نباش»؟ ــمن امیدم را در یأس یافتممهتابم را در شبعشقم را در سالِ بد یافتمو هنگامی که داشتم خاکستر می‌شدمگُر گرفتم.زندگی با من کینه داشتمن به زندگی لبخند زدم،خاک با من دشمن بودمن بر خاک خفتم،چرا که زندگی، سیاهی نیستچرا که خاک، خوب است.من بد بودم اما بدی نبودماز بدی گریختمو دنیا مرا نفرین کردو سالِ بد دررسید:سالِ اشکِ پوری، سالِ خونِ مرتضاسالِ تاریکی.و من ستاره‌ام را یافتم من خوبی را یافتمبه خوبی رسیدمو شکوفه کردم.تو خوبیو این همه‌ی اعتراف‌هاست.من راست گفته‌ام و گریسته‌امو این بار راست می‌گویم تا بخندمزیرا آخرین اشکِ من نخستین لبخندم بود.تو خوبیو من بدی نبودم.تو را شناختم تو را یافتم تو را دریافتم و همه‌ی حرف‌هایم شعر شد سبک شد.عقده‌هایم شعر شد سنگینی‌ها همه شعر شدبدی شعر شد سنگ شعر شد علف شعر شد دشمنی شعر شدهمه شعرها خوبی شدآسمان نغمه‌اش را خواند مرغ نغمه‌اش را خواند آب نغمه‌اش را خواندبه تو گفتم: «گنجشکِ کوچکِ من باشتا در بهارِ تو من درختی پُرشکوفه شوم.»و برف آب شد شکوفه رقصید آفتاب درآمد.من به خوبی‌ها نگاه کردم و عوض شدممن به خوبی‌ها نگاه کردمچرا که تو خوبی و این همه‌ی اقرارهاست، بزرگ‌ترین اقرارهاست. ــمن به اقرارهایم نگاه کردمسالِ بد رفت و من زنده شدمتو لبخند زدی و من برخاستم.دلم می‌خواهد خوب باشمدلم می‌خواهد تو باشم و برای همین راست می‌گویمنگاه کن:با من بمان!(قلبم.. آخیش سبک شدم! اینم از این)مریانسیالیسممریانسیالیسمSun, 29 Sep 2019 03:38:31 +0330