https://virgool.ir/feed/@mariatashayoeefa2026-11-11 22:46:42https://files.virgool.ir/upload/users/1615361/avatar/9YfSMj.jpeghttps://virgool.ir/@mariatashayoeehttps://virgool.ir/@mariatashayoee/نامه-ای-برای-او-که-نیست-قسمت-اول-gska1dyws00xامروز ۵ شهریور۱۴۰۰بعد از چند روز بی خبری و نگرانی با دلشوره ای که از اخرین پیامتان به جانم نشسته بود ،خیلی اتفاقی چشمم به پروفایل واتساپ پسرتون که عکس دو شمع سیاه گذاشته بودند افتاد.از شما چه پنهان که بند دلم پاره شد.احساس کردم راه نفسم بسته شده و زمان در یک خلسه ی مرگ آور ثابت مانده . سر انگشتان دستم بی حس شد و قلبم برای لحظاتی از تپیدن ایستاد . وزنه ای سنگین روی سینه ام حس کردم ، نگاه ملتمسانه ام را به اسمان دوختم تا انچه که میپنداشتم حقیقت نداشته باشد .با ایشان تماس گرفتم و متاسفانه اونچه که از وقوعش میترسیدم از زبانشان شنیدم ...شما دیروز مارا ترک کرده بودید.چیزی انگار در وجودم فروریخت .در دلم فریادی برخواست و بر لبم سکوت دوخته شد . چشمهایم متحیر به غروب افتاب ماند . از عمق جان تمنای پر کشیدن روحم را از سنگینی این کالبد زمینی حس کردم .نتوانستم جلو اشک هایم را بگیرم.صدای شکستن قلبم در بند بند وجودم پیچید و من نیز از غمی که به سینه ام نشست به خود پیچیدم.ازهمان سر شب مثل مرغ پرکنده بی قرارم .اشک هایم را ریختم و فریادهایم را در بالشتم خفه کردم .حالا کمی بهتر شدم .یکم به خودم آمدم و سعی کردم واقعیت را بپذیرم . سعی کردم همان شاگردخوبی باشم که درسهای بزرگ زندگی اش را از شما اموخته است .راستش را بخواهید بین خوشحال بودن و نبودن گیر کردم.نمیدانم خوشحال باشم که دیگر درد نمیکشید و الان راحت هستید ، یا خودخواهانه غصه خودم را بخورم که دُر گرانبهایی چون شمارا از دست داده ام .صدای خنده هایتان در گوشم میپیچد . روحیه شاد و سرزنده تان مانند یک فیلم سینمایی ۳بعدی پشت پلکم مجسم میشود .نمیخواهم باور کنم که این شماره دیگر روشن نمیشود.نمیخواهم باور کنم که دیگر پیامی از جانب شما به من ارسال نمیشود .من نمیخواهم باور کنم که شما دیگر نیستید.دلم گرفته .به قول خودتان بعضی چیزها هستند که فرای جسمیت و جنسیتند. این حرفتان همیشه در ذهنم هست و خواهد ماندامشب شاید شب عجیبی برای شما باشد .اولین شبی که جسمتان جای همیشگی و در رختخواب همیشگی اش نمیخوابد.نمیدانم چه حالی دارید ! اینجا اما ، حوالی دل من ، هوای آسمان چشمانم طوفان است ، چنان که نه من بگویم ، نه شما بپرسید....۲۰روز مانده بود تا ۶۳سالگی تان را آغاز کنید اما... ، شاید تقدیرتان اینگونه بود که جای دیگر متولد شویدبه قول ماهچهره خلیلی ، باید زادروز هارا زنده نگه داریم ...اکنون ، با غمی که بر قلبم دارم ارزو میکنم که با تمام عزیزانی که علاقمند بودید همنشین باشید .با مرحوم شجریان ، با استاد خسرو شکیبایی ، با حسین پناهینگران بازماندگان هم نباشید .ما یک به یک به شما می پیوندیم . مرا هم دریابید . در روزی که تن خاکی ام را برای زمینیان میگذارم و سبکبال میشوم .اخر میدانید؟ هر سفر نرفته ای ترس خاص خودش را دارد . امیدوارم در آن روز ، روحتان در جسم دیگری نشکفته باشد سبکبال بمانید و به استقبالم آیید.به امید دیدار...maria Ariamehrmaria AriamehrFri, 09 Sep 2022 23:46:56 +0430https://virgool.ir/@mariatashayoee/کــَر-باش-lsb8elqiynq4امروز اصلا رو به راه نبودم .از کمر درد و دل درد ۲ روز به خودم پیچیدم و ناچاراً به زور مُسکن خودمو رسوندم به دانشگاه . روی صندلی کلاس که نشستم درد تو همه ی جونم پیچید . عین برق گرفته ها سر جام میخکوب شدم . صندلی درست رو به روی کولر قرار داشت و زیر باد خنک ، یخ کرده بود . وقتی نشستم تا مغز استخونام تیر کشید . لعنتی ، تو شرایط بد پریودی ِ من که اینقدر کمرم حساس میشه این بدترین اتفاق ممکن بود که افتاد .هیچ جوره دوست نداشتم اون جلسه رو از دست بدم ولی‌با هر بدبختی بود گذروندم . به سختی دقیقه هارو تحمل کردم . اینقدر بهم فشار اومد که بعد از کلاس حس میکردم جون تو پاهام نیست که تا خونه برم. چاره ای نبود. اهسته اهسته خودمو جمع کردم و اروم اروم رفتم سمت مترو . اون ایستگاه خراب شده پله برقی نداشت .چند طبقه رو باید با پله میرفتم پایین . آه از نهادم بلند شد .‌چشم که چرخوندم دیدم اسانسور تو همون طبقه ایستاده . تو دلم یه اخ جون گفتم و پریدم بالا . اسانسور مستقیم جلو گیت باز شد . پیاده که شدم یه خانمی و دیدم که منتظر وایساده . منو که دید گفت :خرابه . هرچی کارت میزارم روش نمیخونه . سری تکون دادم و خواستم امتحان کنم که گفت : من خیلی امتحان کردم نشد. سعی کردم کار خودمو بکنم و کارتمو دوباره گذاشتم روی قسمت لیزری اش . خانمه گفت : خودتو خسته نکن باز نمیشه درش . نا امید شدم و دیگه ادامه ندادم . ‌تصمیم گرفتم با اسانسور برگردم بالا و از اون ور ، همون راه پله هارو در پیش بگیرم . دکمه اسانسور و زدم .در باز شد و منتظر موندم نفرات داخل کابین پیاده بشن .بعد ازونا سوار شدم و دکمه طبقه بالا رو زدم . یکم طول کشید تا عمل کنه . تو این چند لحظه داشتم اون خانمه که به بقیه هم داشت توضیح میداد رو نگاه میکردم .اوناهم حرفشو شنیدن ولی تو همین لحظه یکیشون نمیدونم یهو چطور کارتشو گذاشت رو قسمت کارتخوان و در گیت باز شدددددددد . همچین که باز شد ، درب اسانسور هم بسته شد و فرصت پیاده شدن دیگه نداشتم .‌اینقدر حرصم گرفته بود از خودم که تمام پله هارو با دردی که هم به جسمم چنگ میزد هم به اعصابم ، طی کردم و رفتم پایین .از اون زنیکه هم حرصم گرفته بود که نذاشت شانسمو امتحان کنم. از خودم لجم گرفته بود که حرف اونو باور کردم و جا زدم . از اینکه چرا اجازه دادم اون با حرف مفتش برای رد شدن یا نشدنم تصمیم بگیره . درحالی که من حالم خوب نبود و بااااااااید از اون گیت لعنتی عبور میکردم . باید وایمیستادم و دوباره و دوباره کارتمو میزاشتم روی اون قسمت لعنتی تا بلاخره بخونه ولی جا زدم و تسلیم شدم.‌حجمه عظیمی از همین تجربه های مشابه تو ذهنم اومد که با حرف دیگران از تلاشم دست کشیدم . گفتن نمیشه و من جا زدم . گفتن امکان نداره و من عقب کشیدم . گفتن غیر ممکنه و من ،راه رفته رو برگشتم .گفتن ما این راهو رفتیم ، تو نرو و من احمق باور کردم . درحالی که اگر ادامه میدادم همه ی اون درها ، مثل در این گیت لامصب به روم باز میشد و مجبور نبودم با اون وضعیت برم دور شمسی قمری بزنم تا برسم به ایستگاه .اتفاق امروز منو یاد یه داستان انداخت. داستان 2 تا موشی که میوفتن تو آب و درحال غرق شدن بودن و دست و پا میزدن. بقیه موشایی که لب اب بودن شروع میکنن به داد زدن و بپر بپر کردن .فریاد میزدن که عمق رودخونه زیاده و جلوتر میرسه به ابشار . خطر داره نزدیک میشه و به موشهای توی اب با سر صدا میگفتن که شانس زنده موندن ندارن. اونها فریاد میزدن که شما نمیتونید خودتونو نجات بدین و در نهایت میمیرید . موش اول بعد از چند دقیقه خسته و نا امید شد و دست از تلاش کردن برداشت . با اولین موج زیر آب رفت و غرق شد . موش دوم ولی تمام مدت دست و پا زد . اون صدای بقیه رو نمیشنید و فکر میکرد همه ، اونور رودخونه ،دارن تشویقش میکنن و براش دست میزنن . اینقدر دست و پا زد تا بلاخره رسید لب اب و نجات پیدا کرد . موش دوم ناشنوا بود...شاید نشه به هرکسی که حرف مفت میزنه بگیم لال شو . به هر کسی که میگ نه نمیشه ، نمیتونی . امکان نداره . محاله ... ولی میشه ناشنوا بود و یاوه گویی هاشونو نشنید.ناشنوایی عادت خوبیه که باید به لیست محاسن خوبمون اضافه بشه . کـَر باشید اگر میخواهید موفق باشید .maria Ariamehrmaria AriamehrThu, 12 May 2022 21:40:29 +0430https://virgool.ir/@mariatashayoee/ما-آدم-های-زودی-بودیم-bfv4o3uifi02ادمهای زود دنیا . ازونایی که زود بدنیا میان . زود دندون درمیارن . زود حرف میزنن . زود با اسباب بازیاشون خدافظی میکنن تا برن مدرسه .زود دوست پیدا میکنن ، زود قهر میکنن و زود هم اشتی ...ما ادمهای زود دنیا بودیم . از مدرسه که برمی گشتیم ، زود مشقامونو مینوشتیم که برنامه کودک ساعت ۴ و ۵ عصر و از دست ندیم .بزرگتر که شدیم دیدیم روزها هم یاد گرفتن به ما زود بگذرن... . نفهمیدیم کی اینهمه وقت گذشت!چه زود از مدرسه درومدیم . چه زود وارد دانشگاه شدیم. فارغ التحصیل شدیم و زود هم رفتیم دنبال کار .زود عاشق شدیم و بعضیامون هم زود ازدواج کردن .ما ادمهایی بودیم که زود دل بستیم اما ، میون این زود بودن ها اصلا زندگی نکردیم !!!حالا من ، در بلندای ۳۰سالگی ایستادم . خسته و خمود . برای تحمل رنج های دنیا زود بودم . برای همه روزهای تلخ و درد هایی که به جانم نشست . برای تارهای سفیدی که لای موهام پیدا شد . برای همه ی تلاش هایی که کردم تا زودتر بزرگ بشم.تو دوره ما ، جایی برای دنیای کودکانمون نبود .همه چیز واسه ی بزرگتر ها بود ، بازی ها ، تفریح ها ، سرگرمی ها ، حتی جک ها هم بزرگونه بودن . توی مهمونی ها اونایی که همبازی داشتن ، تا لحظه اخر اتیش می سوزوندن و بهشون خوش میگذشت . کلی بازی میکردن و اصلا خستگی حالیشون نمیشد .من اما شانس داشتن یه همبازیِ هم سن رو نداشتم . حرف های کودکانه یا خاطره هایی که توی مدرسه برام پیش میومد واسه ی کسی جذاب نبود . هیچ کس وقت نداشت تا منو برای چند دقیقه هم که شده بشنوه .هر کس دنبال راهی بود تا بهش خوش بگذره و این وسط تنها ترین عضو مهمونی که همه وجودشو ماتم میگرفت من بودم ...و حالا ... به عمود ۳۰ سالگیم نگاه میکنم . جهانم زیر پاست . من برای همین ۳۰سالگی هم زود بودم ...شمع های تولدمو چند ماهی هست که فوت کردم اما از شما چه پنهون که از همون لحظه بند دلم پاره شد . فهمیدم باقی عمرم به زودی ِ همین ۳ دهه میگذره .فهمیدم دیگه جایی برای بازیگوشی نیست . باید زودتر خودمو جمع و جور کنم . زودتر به پله بالاتر برم . ارتقا پیدا کنم . من باید زودتر یه ادم دیگه ای بشم . فهمیدم که باید کتابهای بیشتری بخونم . صبح ها زودتر بیدار بشم . برای ورزشم وقت بزارم و زودتر از خودم یه نسخه بهتر بسازم. من هیچ وقت در جای درست سنم زندگی نکردم . باید زودتر کارهای نکرده رو بکنم ، جاهای نرفته رو برم ، حرف های نگفته رو بگم و نانوشته هامو بنویسم .. . خیلی زود وقت اون میرسه که بارمو از دنیا ببندم. ما نسل زودی بودیم که زود هم وقت رفتنمون میشه.maria Ariamehrmaria AriamehrMon, 09 May 2022 18:23:58 +0430https://virgool.ir/@mariatashayoee/دوسال-و-یک-قرن-l1dzw0ex7gm5 همه ما نیاز داریم دوست داشته بشیم . نیاز داریم مهم باشیم ،محترم باشیم ، کارهایی که میکنیم ، حرفهایی که میزنیم مورد توجه قرار بگیره حتی اگر خیلی کم باشه . ما عمیقا دوست داریم تایید بشیم . دلمون میخواد اسممون موندگار باشه چون نیاز داریم که دیده بشیم . برای همین آرزوی بزرگه که خیلی کارارو می کنیم.ما نمیتونیم کسی و مجبور کنیم که به زور دوستمون داشته باشه . یا شخصی رو وادار کنیم که براش اولویت مهم باشیم اما لباسهای خوب می پوشیم ، دوست داریم ماشین خوب سوار بشیم ، موهامونو رنگ میکنیم . به ظاهرمون میرسیم ، به خونمون رسیدگی می کنیم.درباره موفقیت ها و تجربیاتمون تو جمع صحبت می کنیم . ازسفرهامون و فیلم های که دیدیم میگیم . از هنر ها ، علایق و استعدادهامون حرف میزنیم و خیلیاشونو تو عمل اجرا می کنیم.همه این کارهارو برای ایجاد 2 تا احساس انجام میدیم .احساس دوست داشتن و احساس مهم بودن...این دو خیلی با هم تفاوت دارن . ما میتونیم یک گل و خیلی دوست داشته باشیم ولی برامون مهم نباشه اگر چند روز دیرتر بهش آب بدیم . میتونیم پرنده هارو خیلی دوست داشته باشیم اما مهم نباشه که براشون هر روز دونه بریزیم . میتونیم کسی و دوست داشته باشیم ولی وقتی سوار ماشینش میشیم مهم نباشه برامون که درِ ماشین و اهسته ببندیم یا کف کفشمونو تمیز کنیم . خیلی وقت ها کسایی رو دوست داریم اما برامون مهم نیست که چه ترسها و ضعف هایی دارن . برامون مهم نیست که اونها بیشتر از آب و غذا به تشویق شدن نیاز دارن . حتی مادر خانه داری که هر روز غذا میپزه ، به تعریف از طعم غذایی که پخته به شدت نیاز داره .. بین دوست داشتن و مهم بودن اینقدر فاصله است که وقتی دقیق تر بهش نگاه می کنیم ممکنه ببینیم برای نزدیک ترین افراد خانوادمون اونقدر ها که فکر میکردیم مهم نبودیم ، فقط دوست داشته شدیم.این دو همیشه بیرون از خودمون نیست . بیشتر وقتا به آینه نگاه می کنیم و فکر می کنیم خودمونو خیلی دوست داریم اما ، کمی اضافه وزن داریم . این یعنی برامون مهم نیست که چه غذایی می خوریم .ما خودمونو دوست داریم اما به غذای روحمون توجه نمی کنیم . کتاب نمیخونیم و بیشتر وقتمون توی شبکه های اجتماعی میگذره .خیلی وقت ها خودمونو دست کم میگیریم یا احساس خجالت میکنیم . ترس از شکست خوردن و اینکه دیگه مهم نباشیم مانع از این میشه که دنبال کارای مورد علاقمون بریم .چیزی که من هم در همین لحظه درگیرشم .انتقادهای حاصل از دوست داشتن های بیجا ، عیب جویی هایی که هیچ وقت جبران نشدن و فقط روی ضمیر ناخوآگاهم ترس کاشت باعث شد سالها استعداد نوشتنم لای سالنامه های باطله خاک بخوره و اونارو هیچ وقت به هیچ کسی نشون ندم. دوست داشتن هایی که نه تنها باعث پیشرفتم نشد ، به کلی مانع ذهنی برام درست کرد . در اندازه ای که میان دالان های تاریک و نم زده ی فکرم مثل یک شبح سرگردان پرسه بزنه . اونها نمیدونستن هر انتقاد و سرکوبی که میکنند در ضمیر ناخودآگاه من بیچاره، یک قاضی سختگیر درونی میسازه که تا سالیان سال رهایم نمیکنه .صدای خشنی که کاری جز قضاوتم نداره .کنار اومدن با غول سیاهی که در درونم نشانده بودن آسون نبود اما ، دوسالی که تلاش کردم برای خفه کردنش قد یک قرن گذشت... . . امروز اما اومدم تا انجامش بدم . شاید به خوبی همیشه نتونستم بنویسم ولی بت بزرگ و شکستم .برای اولین بار توی یک پلت فرم گسترده تر از دفتر خاطراتم ، جایی که به چشم خیلی ها ممکنه بیاد از منطقه امن خودم بیرون اومدم تا بگم همیشه دوست داشته شدن به نفعمون نیست ..میخوام بگم ، به همون اندازه که دوست میدارید ، احساس مهم بودن و منتقل کنید . تشویق کنید و هیجان ادمهارو نسبت به کار یا چیزی که توش استعداد بهتری دارن برانگیزید .به ادمهایی که دوستشون دارید گوش بدید . انتقاد و عیب جویی و فراموش کنید و فرصت بدین ادمها بهترین هاشونو نشون بدن . مرسی که برای مطالعه این صفحه وقت گذاشتید maria Ariamehrmaria AriamehrSun, 08 May 2022 15:50:13 +0430