https://virgool.ir/feed/@mariamataie1992دانشجوی دکترای مهندسی پزشکی-دانشگاه تهرانfa2026-11-11 14:55:55https://files.virgool.ir/upload/users/486445/avatar/1QeNAs.jpeghttps://virgool.ir/@mariamataie1992https://virgool.ir/@mariamataie1992/زندگی-صحنه-یکتای-هنرمندی-ماست-jmi8ykdbtlhb#روایتگر باش... . شاید واقعا هر کدوم از ما راوی زندگی هستیم که روی این کره خاکی داریم باهاش دست و پنجه نرم میکنیم. واقعا راوی ماییم و خدا تماشاچی خوبیه... خیلی صبوره و تا انتهای نمایش چیزی نمیگه. حتی فرصت میده تا اشتباهات رو اصلاح کنیم. شاید کرونا هم بخشی از نمایشنامه زندگی ماست. نمایشنامه ای که به دست ما نوشته نشد اما روایت و اجراش تا آخر، به عهده تک تک ما آدمهای قصه است. قصه از اونجایی شروع شد که دیدن ممکن نشد؛ بغل کردن شد خطر؛ بوسه شد جرم و دوستی ها با دوری ها معنا پیدا کرد... کرونا را میگویم. میهمان ناخوانده ای که کوچکترین زیباییهای زندگی را از ما گرفت، صحنه های نمایشمان را جدا کرد و بازیگران زیادی را حذف کرد و آدمی را تنهاتر از دیروز... . مادربزرگ همیشه میگفت گوشی و دنیای مجازی انسانهارا دورتر از همیشه کرده و دشمن نسل بشر است. اما روزگار را ببین... همین دشمن نسل بشر، امروز شده عامل پیوند دوری ها. واقعا در این روز و شبهای کرونایی تنها امید و دریچه ارتباط ما با عزیزانمان همین موبایلهای چند گرمی هستند... اما ای کاش تکنولوژی آنقدر پیشرفت میکرد که میتوانستم با موبایل و تبلت خودم عطر مادر بزرگ را هم استشمام کنم. دلم برای بوی پیراهن مادربزرگ تنگ شده است؛ طعم دستپختش، دمی گوجه، صبحانه با نان بربری تازه... همه و همه بزرگترین دلایل دلتنگی من شده اند که حال آرزوی تک تکشان هوش از سرم میبرند. به راستی اگر میشد با خوگش گلکسی خودم بوی مادر بزرگ و دستپختش را بچشم دیگر تکنولوژی برای من تمام میشد. کاش میشد لمس دستان مادربزرگ و لذت بوسه اش را از پشت دوربین موبایل حس میکردم. امیدوارم تا اتمام کرونا برای بوسیدن دستان مادربزرگ، دیر نشده باشد...؛ اما تک تماشاگر صحنه نمایش ما قطعا با لبخندش فاصله ها را خواهد شکست و کرونا را محو خواهد کرد. پایان این نمایش خوش است. قول میدهم❤#روایتگر باشmariam ataiemariam ataieSun, 20 Dec 2020 16:24:28 +0330