https://virgool.ir/feed/@margolifa2026-11-12 06:20:35https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@margolihttps://virgool.ir/@margoli/نقد-کتاب-وحشی-چالش-کتابخوانی-طاقچه-fxnnvfnerixjبعد از مدت ها وقفه و وظایف طاقت فرسا، فرصت کردم تا نقدی بر کتاب «وحشی» داشته باشم.(البته امروز یه نقد هم برای کتاب تولد در توکیو نوشتم. اونم بخونید جالبه :) ). متذکر میشم که این نقد برای شرکت در چالش کتابخوانی طاقچه در اسفند ماه 1401 هست.مثل همیشه دوست دارم کتاب رو از دریچه ذهنی خودم (مسائل مربوط به زنان) بررسی کنم. شرل (کاراکتر اصلی داستان) تونسته نقش یه دختر قوی و مستقل رو به خوبی اثبات کنه. به همه! همه اونایی که میگن زن ضعیفه، زن شجاعت نداره، زن مال این حرفا نیست. این کتاب یه کتاب انگیزشی نیست، ولی از صد تا کتاب انگیزشی بیشتر کمکتون میکنه. چرا؟ چون یه روایت شجاعت هست. شجاعت در ته چاه سقوط، شجاعت برای نگاه کردن به نور بالای چاه و همت کردن برای دفن کردن گذشته ای سخت... چیزی که برای خیلی هامون سخته. و البته قبول هم دارم که سخته، چون خودم در بحران های مختلف بزرگ شدم و تقریبا هیچ وقت آرامش نداشتم. انقدر موج های زندگی میومد و میرفت که دیگه تبدیل به موج سوار شدم.خوبی روایت شرل این هست که با خودش و مخاطب صادقه. شرل تلاش نمیکنه بگه که من سرسخت و مستقل «هستم» بلکه تلاش میکنه بگه من سرسخت «شدم». این چیزیه که باعث میشه مخاطب بتونه باهاش همذات پنداری کنه، که به نظرم به شدن ارزشمنده.پایان داستان هم به نظرم غافلگیرکننده بود. البته طبیعتا انتظار یه رمان تلخ رو هم نداشتم. ولی فکر نمی کردم شرل به این شدت به درون آرامش و خوشی شیرجه بزنه. راستش وقتی پایان داستانش رو خوندم گریه ام گرفت. انگار یه نیرویی در تمام طول مسیر رمان بهمون می گفت که : «این دختره حقشه به نور برسه، سزاوار این هست که زخماش شفا داده بشن». و دقیقا همون شد... نور از محل زخم هایمان وارد می شود!نحوه تعامل شرل با افراد توی مسیر رو هم دوست داشتم. یه جورایی خیلی عجیب به نظر میاد که این همه آدم خوب به طور همزمان در مسیر زندگیت قرار بگیرن، ولی حس می کنم بیشتر اون ها هم داستانی مثل شرل داشتن و از مسیر برای شفای خودشون استفاده می کردن. انگار خانواده ای که شرل از دست داده بود، دوباره توسط این افراد در طول مسیر احیا شد.پیام این کتاب به نظرم روشنه: اجازه ندید زندگی از شما یه زباله بسازه. باید قلق زندگی خودتون رو پیدا کنید و مسیر پاسیفیک کرست خودتون رو طی کنید تا به رستگاری برسید. آیا شما از نسخه ضعیف شرل، ضعیف تر هستید؟ بعید می دونم! اون نور انسان بودن در وجود همه ما هست. مهم اراده ما برای سفر روح هست.ساختار عظیم و طولانی داستان ممکنه اولش شما رو خسته کنه و به کتاب جذب نشید، اما توصیه میکنم به کتاب فرصت بدید تا متوجه بشید چه گوهری در دست دارید. گوهری که به تراش هایی از جنس «حوصله» نیاز داره تا بتونید استفاده اش کنید.لینک کتاب (در سایت طاقچه) رو در زیر قرار دادم. امیدوارم بعد از خوندن این کتاب، دیدگاهتون به زندگی تغییر کنه: https://virgool.io/p/fxnnvfnerixj/%C2%AB%D9%88%D8%AD%D8%B4%DB%8C%C2%BB%D8%B1%D8%A7%D8%A7%D8%B2%D8%B7%D8%A7%D9%82%DA%86%D9%87%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA%DA%A9%D9%86%DB%8C%D8%AF https://taaghche.com/book/65785 مریم گلیمریم گلیMon, 13 Mar 2023 00:06:13 +0330https://virgool.ir/@margoli/نقد-کتاب-تولد-در-توکیو-چالش-کتابخوانی-طاقچه-pjtwsw3fwrhjبعد از مدت ها وقفه و وظایف طاقت فرسا، فرصت کردم تا نقدی بر کتاب «تولد در توکیو» داشته باشم. متذکر میشم که این نقد برای شرکت در چالش کتابخوانی طاقچه در بهمن ماه 1401 هست.این کتاب رو دوست دارم از نگاه زنانه خودم بررسی کنم. دغدغه های یه زن، در جوامعی که به اصطلاح آزاد هستن، نوع نگاه مردم به زن، نگاه دین به زن و در کل ترکیبی از مسائل مربوط به زنان و اسلام.لحن کتاب خیلی خودمونی هست و میتونی با خودت و خیالاتت ساعت ها در فرهنگ ژاپن کنکاش کنی و غرق بشی. بالاخره کلامی که از دل بیاد، بر دل هم میشینه. یه چیزی که خیلی جالبه و به طور غیر مستقیم در کتاب توضیح داده شده اینه که زن های خارجی در مورد ابراز نیازهاشون واقعا شجاع هستن و نیاز به یه مرد یا حتی خواستگاری از یه مرد رو عیب نمیدونن. بر خلاف کلیشه ای که در ایران برای زنان وجود داره و حتی با وجود گشایش های فرهنگی در چند دهه اخیر، باز هم تا حد زیادی دست زن در تعیین آینده زندگی مشترک خودش محدوده. و تحت چیز های مثل حیا و ... سرکوب شده. البته اشتباه نشه! حیا چیز بدی نیست و خیلی هم خوبه. ولی نه تا حدی که نیاز هایی که ما رو به «انسان» تبدیل کردن، انکار کنیم و ذره ذره آب بشیم. همه ما به عشق نیاز داریم، هم عشق ورزیدن، هم عشق دریافت کردن. جامعه با زوجیت معنا پیدا می کنه.در واقع شانس خوبی که نویسنده این کتاب داشت این بود که عشق معنوی و عشق زمینی اش رو به طور همزمان پیدا کرد و تونست با شتابی غیر قابل تصور به درجات بالاتر صعود کنه. این که انقدر سریع هم تونست خودش رو با فرهنگ ایران وفق بده و حتی به این فرهنگ علاقه مند شده. البته اون فرهنگ ماشینی «ژاپن مدرن» هم بی تاثیر نیست. چون قطعا کسی که در اون محیط بزرگ بشه، ایران براش یه تنفس بزرگ محسوب میشه.قرار شد در مورد بحث زن و دین هم صحبتی بکنم. اگر صحبت های افراد نادان رو فاکتور بگیریم، یکی از فاکتور های مهمی که باعث میشه فرد بتونه مسیر تعالی رو طی کنه و سرخورده نشه، پیدا کردن جفت مناسب هست. نکته مهمی که وجود داره اینه که فرهنگ حاکم بر ایران میتونه از هر زنی (حتی قوی و مستقل) یه بیمار تمام عیار بسازه. البته مقصر دین نیست. مشکل اصلی، تفسیر افراد از دین هست که ما رو به این روز انداخته و روح زیبای زن رو درون یه «قفس نامرئی» حبس کرده ولی در ظاهر بهش آزادی داده و میگه هر کاری میخوای بکن. بحث من اصلا در مورد فمنیسم نیست، چون قبولش ندارم. صحبتم در مورد یک سری بدیهیات در مورد زنان هست که خیلی آقایون همون رو هم رعایت نمی کنن. و از اون طرف هم توقع دارن که همسرشون همیشه سرحال و با انگیزه باشه. مشکل خطرناک تر هم اینه که مادر بیمار، فرزند بیمار تحویل جامعه میده و این فرزند بیمار هم دوباره مادر یا شوهری بیمار میشه و ویروس غم و سرکوب رو طی نسل ها منتقل می کنه. امیدوارم روزی برسه که انسان ها واقعا درک کنن که به صورت جفت آفریده شدن و باید دست از حماقت و خودخواهی بردارن.لینک کتاب در سایت طاقچه: https://virgool.io/p/pjtwsw3fwrhj/%C2%AB%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF%D8%AF%D8%B1%D8%AA%D9%88%DA%A9%DB%8C%D9%88%C2%BB%D8%B1%D8%A7%D8%A7%D8%B2%D8%B7%D8%A7%D9%82%DA%86%D9%87%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA%DA%A9%D9%86%DB%8C%D8%AF https://taaghche.com/book/79074 مریم گلیمریم گلیSun, 12 Mar 2023 23:56:27 +0330https://virgool.ir/@margoli/چالش-کتابخوانی-طاقچه-کتاب-آسیاب-کرانه-فلاس-j9ndifwspiqpامروز میخوام از کتاب "آسیاب کرانه فلاس" براتون صحبت کنم. چیزی که باعث خوندن این کتاب زیبا شد، چالش کتابخوانی 1401 اپلیکیشن طاقچه بود.لینک کتاب: https://taaghche.com/book/89371 به عنوان مقدمه میخوام بگم که از شخصیت پردازی مگی خیلی لذت بردم و به نظرم تونسته بود عواطف یه زن رو به خوبی منتقل کنه و تصویری واقعی از زنان دوره ویکتوریایی ارائه بده. تصویری که شاید در روزگار ما هم در حال تکرار شدن هست.فراز و فرود های داستان به شدت زیبا و به جا هستند. و رابطه پدر و دختری مگی و پدرش هم بسیار لطیف هست و عمق شرافت و البته سادگی پدرش رو به خوبی نشون داده. به خصوص اینکه مگی در زمان های سخت "فقط" به پدرش پناه می برد و پدرش در زمان های سخت "فقط" به اون پناه می برد.البته مادر و برادر مگی از نقاط غم انگیز داستان هستن. مادرش طوری رفتار میکنه که انگار هیچ عشقی به اون مرد بیچاره نداره و همش در حال سرکوفت زدن هست.و جالبه که تقریبا همین الگو رو برادر مگی روی مگی پیاده میکنه و ضربات سختی به عواطف مگی میزنه. شاید برای همین هست که مگی و پدرش انقدر خوب همدیگه رو درک میکنن و به هم پناه می برن. این وضعیت بین مگی و برادرش بالاخره اصلاح میشه ولی متاسفانه بین پدر و مادرش اصلاح نمیشه و پدرش با حسرت و شرمندگی بسیاری( که از سمت همسرش بهش اعمال شده) از دنیا میره.واقعا این داستان انقدر ابعاد غم انگیز داره که میشه درباره هر کدومش ساعت ها تحلیل روانشناسی کرد و مصداق های اون رو در زندگی های خودمون دید. توانایی جرج الیوت در دنبال هم آوردن صحنه ها بی نظیر هست و مشخصا خیلی مسلط بوده. اگر در آینده فرصتی باشه، شاید کتاب های بیشتری ازش بخونم.به نظرم نکته جالب این چالش طاقچه این هست که میتونه به موضوعات یا نویسنده هایی که ما تا حالا ازشون غافل بودیم، یه نور بندازه تا بهشون توجه کنیم. به خصوص نویسنده های زن. زنان توانایی بالایی در احساسی کردن موضوعات دارن و میتونن از این توانایی در خلق فضا و نوشتن رمان های جذاب استفاده کنن. احساس میکنم این ظرفیت هنوز به اندازه کافی شناخته نشده یا حداقل در جامعه ما (با توجه به وضعیت زنان) تقریبا اصلا شناخته نشده. امیدوارم روزی برسه که بشه به هرکسی مستقل از جنسیت، فرصت داد تا به شکوفایی برسه. هم مردانی که آرزوهاشون در لای چرخ دنده های اقتصاد دفن شد. هم زنانی که احساساتشون در کنج خونه کشته شد.در ادامه تعدادی از سخنان کوتاه ایشون رو براتون قرار میدم. به نظرم جالبه:آغاز پشیمانی، شروع یک زندگی جدید است.زندگی با بیدارشدن از خواب و دیدن چهره مادر آغاز می شود.ماجراجویی انسان چیزی در خارج از خودش نیستو بلکه در درون او قرار دارد.ستمگری، مثل هر رذیلت دیگری، نیاز به هیچ انگیزه ای بیرون از خودش ندارد. فقط نیازمند فرصت است.در هر وداع تصویری از مرگ قرار دارد.برای چه زندگی می کنیم، اگر قرار نیست زندگی را برای همدیگر کمتر دشوار کنیم؟پایانمریم گلیمریم گلیTue, 24 Jan 2023 00:31:28 +0330