<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های mani.brayan.h</title><link>https://virgool.ir/feed/@mani.brayan.h</link><description>نوشته های یک سینه فیل به بهانه سینما...</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 10:59:22</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/161121/avatar/CFKGxd.png</url><title>mani.brayan.h</title><link>https://virgool.ir/@mani.brayan.h</link></image><item><title>ریویوی فیلم The Mule (2018)</title><link>https://virgool.ir/@mani.brayan.h/ریویوی-فیلم-the-mule-2018-kuaob9k6ueih</link><description>کارگردان:کلینت ایستودپوستر فیلمفیلم قاطر چه از لحاظ فرم و فیلمنامه و تکنیک های دیگر با دیگر فیلم های هم سبک خود تفاوت دارد به گونه ای که بیننده را هم زمان درگیر چند حس متفاوت شامل نفرت عشق و طمع می کند و همین سبب میشود که در بعضی از سکانس ها ما شاهد کلیشه های بسیار هالیودی و آمریکای بشویم کلینت ایستود بعد از ساخت چند فیلم ناموفق دوسال پیش با قاطر و پارسال با ریچارد جول بیننده ها رو راضی نگه داشت اما مشکل اصلی قاطر چیست ؟اگر دنبال جواب این سوال بگردیم جوابمان را میان کلیشه ها میابیم  بله درسته که فیلم های با این سبک در یک دهه اخیر در سینما زیاد به چشم خورده ولی قطعا قاطر در بین فیلم های عالی این سبک قرار دارد...مانی گردشی</description><category>mani.brayan.h</category><author>mani.brayan.h</author><pubDate>Tue, 31 Mar 2020 17:44:32 +0430</pubDate></item></channel></rss>