https://virgool.ir/feed/@mandananazari1372سرو ، آزاد شد آن دم که ثمر هیچ نداد بی ثمر شو که ثمرهاست در این بی ثمری...fa2026-11-10 20:54:46https://files.virgool.ir/upload/users/4708501/avatar/QMoCNh.jpghttps://virgool.ir/@mandananazari1372https://virgool.ir/@mandananazari1372/پیوند-من-با-روحم-ux3jeabfkityدر نهایت من حیوون وحشی توهممثل خون آشامی که زنجیرشو به دست گرفتیدر نهایت من ،هرکسی رو اراده کنی به دندون میکشم....من قرار اون «آدم عاشقانه ای »تو باشم...من دیگه زخم میزنم به آدم های که تورو نبینن«نه» میگم به همه .ازین به بعد قلب تمام آدم های که میخوان منو کامل کنن برات میارم :)این پیوند ماس...شهریور ۱۴۰۵ماندانامانداناTue, 08 Sep 2026 01:11:02 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/جبر-زندگی-ioljrqur9os7یه عمر فکر میکردیم افسارمون دست خداستو ما گوسفنداشیم...اما وقتی شروع کنید به چریدنو چریدنچریدندوباره...یه روزی می‌بینیدخوراک چوپون شدیدپس باید از یه جایی از گله بزنید بیرونمثل یه گوسفند سرتون بالا بگیریدو انتخاب های احمقانه ایخودتونداشته باشیدتا زخم بردارید ...و حداقل از جبر زندگی به اختیار گوسفندیتون عمل کرده باشیدچوپون واسه گوسفندها زیادهغم ها و دردها و رنج ها و ....همه مارو تو گله نگه میدارنسعی کن اون گوسفند احمق تو باشیکه توسط گرگ های زیادی گوشتش به دندون کشیده میشهباید شهامت زندگی داشت ....که حداقل خون داغ از بدنت به بیرون بجههگوشت ترس خورده تلخ تری داشته باشی ...ماندانامانداناTue, 08 Sep 2026 00:52:42 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/اکبر-جوجه-uhgtrydsua4tخواستم اکبر جوجه براتون درست کنم دیگه خیلی از پایه آموزش شروع کردم 🙃نه که من آشپزیم خوب نباشه ها 😬نه 😚ولی دقت کنید کسی که بتونه تخم بار بیار تو خونه خیلی از نظر اقتصادی می‌تونه گزینه ای بهتری باشه 😁🤪من حقیقتا از بچگی یه دختر جنگلی توم داشتم هیچوقت هیچکس نتونسته منو از حیات وحش جدا کنههمیشه دور ور من پر از حیوونه ...حالا بزارید براتون طرز بار آوردن تخم بدون مرغ در منزل آموزش بدم🤰🐣شما به یه فیبر نیاز دارید ازین یخچالی هایه سنسور حساس به دمایه سنسور حساس به رطوبتفنلامپو ظرف پر از آبکمی پوشالکه سر هم میکنید که میشه مرغتون🐓🐔🐔تخم ها 21 روز طول می‌کشه بار بیاندما بین 37درجه و رطوبت بین 65درجه باید تنظیم باشدبرای مدت 14 روز هر چهار ساعت باید تخم هارو بچرخونیدیک هفته آخر باید روزی 6ساعت بچرخونید و هی کمش کنیدو دو روز آخر باید دیگه نچرخونید و اینجا رطوبت خیلی مهمه و بالای 65باید باشه مثلا 71 و 72 خیلی خوبهسعی کنید هر چند روز یکبار بسته به سایز فیبرتون آب عوض کنید از آب غافل نشیدآب خیلی مهمه مخصوص تو روزهای آخر چون دیگه جوجه ها توی تخم حرکت می‌کنند و سعی می کنند جایی خودشون پیدا کنند که به تخم ضربه بزنن و اینطوری که معمولا اون قسمت برآمده تخم گله شون قرار میگیره و قسمت پایین تخم که باریکتر پاهاشون و اینجا اگر رطوبت کافی نباشه جوجه نمیتونه حرکت کنهو در روزهای آخر همون‌طور که میدونید مرغ هم تخم هاشو‌ ول نمیکنه ماهم نباید در باکس زیاد باز کنیم چون رطوبت پایین میاد و باعث میشه غشای داخلی تخم خشک بشه و پوسته سخت تر بشه و جوجه نتونه حرکت کنه و تخم بشکنه و در بیاداز زیبایی های این راه بگم اینه تخم ها ترک های خیلی کوچیک روشون می‌بینید که اگر به تخم دست بزنید جوجه داخلش شروع به جیک جیک می‌کنه و این در صورتی هنوز چشماتون به گل روی جوجه نخورده 🐣🐣🐣و این لحظه خیلی واقعا شیرینه برام ...🍰و در ادامه میگن مرغ ها معمولا زودتر در میان و سعی کنید اگر تحمل می کنید وقتی یه جوجه اتون در میاد سریع باکس باز نکنید و جوجه ارو دستکاری کنید چون یه جورایی یه بند نافی دارن هنوز با تخم ممکن تا چند وقت قسمت های از تخم بهشون وصل باشه هرچی رطوبت بتونید بالا ببرید این مشکلات کمتر میشه ولی در هر حال نباید چیزی بکشید چون ممکن بند ناف باشه و باید بزارید خشک شه و بیفته و اینکه لطفاً اجازه بدید همه جوجه ها در بیان و بعد در باکس باز کنید چون جوجه ها که در میان از تخم تا بیست و چهار ساعت از ذخیره زرده استفاده میکنن و میتونن توی اون دما و رطوبت همچنان باشن مگر اینکه با دهن باز نفس بکشن که باید درشون بیارید و توی دمای 35درجه قرارشون بدید و براشون اب و دون بزارید و حتما چک کنید مدفوعشون نچسبیده باشه به کرک هاشون در غیر اینصورت حتما با دستمال خیس شده تمیزشون کنید بعد به باکس انتقال بدید و همچنان هم تاکید میکنم به نافشون دست نزنید که خودش باید خشک شده بیفته 😍😍این نافشونحالا من اینبار شیش تا جوجه بار آوردم با داداشم🐤و خلاصه اسم های همشونماکبر جوجه اساکبر جوجه یکاکبر جوجه دواکبر جوجه سهعلا آخر😗😗پ.ن1:سعی کنید رو تخم ها علامت بزنید که موقع چرخوندنشون گیج‌ نشید 🦭و.ن 2:چون جوجه ها انتظار یه مادر مهربان و نرم و گرم دارن و به یک دفعه خودشون توی یه ویلایی فلت سبک مینی‌مال میبینن ممکن ندید بدید بازی در بیارن خودشون بندازن تو جکوزی پر از آب و شما باید جوانب اعتیاد نگه دارید و اگر جکوزیتون عمقش کم باشه غرق نمیشن و دیگه فقط خیس میشن برای اینکه هیجان کار بالا ببرید میتونید تخم جن و تخم طاووس و تخم نژادهای مختلف مرغ بزرگ کنید که خیلی خفنه واقعا 😁😁ماندانامانداناThu, 16 Jul 2026 02:54:13 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/او-cnss69tv0w9xدر نوشته قبلی‌ام گفته بودم آدم «بی‌زخم»؛اما این زخم مانند سیلی داغی امروز به صورتم خورد و من را غرق در اشک کرد ....این منم؛ موقعی که به خودم حق زندگی کردن می‌دادم...کار کردن و شغل داشتن برایم ارزش محسوب می‌شد. همیشه تنم خسته‌ی کار بود. پول درمی‌آوردم و در بازار هر چیزی که رنگی بود می‌خریدم. کاری نداشتم چطور با هم ست می‌شوند؛ همه را می‌پوشیدم.موهایم همیشه رنگی‌رنگی بود.همیشه می‌شد حالم را از موهایم فهمید.عاشق بودم، موهایم صورتی بود. وقتی مغزم از فکرهای زیاد خونریزی می‌کرد، موهایم را قرمز می‌کردم تا فکرهایم راهی به بیرون پیدا کنند. وقتی جریان زندگی آرام از من عبور می‌کرد، موهایم آبی می‌شد.هیچ‌وقت امکان نداشت من را بدون رنگ موهایم ببینید؛ بدون لباس‌های رنگی‌ام.بعد از شیفت‌هایم چند نوشابه انرژی‌زا در کیفم می‌گذاشتم تا به مهمانی برسم؛ مهمانی‌هایی که اغلب وسطشان خوابم می‌برد.چون استراحت کردن برایم بی‌معنی بود.زندگی همیشه به خوشحالی، پول درآوردن و مهمانی رفتن می‌گذشت. این زندگی جایی برای ضعف نشان دادن نداشت.امکان نداشت تنها بمانم.زندگی من را کم کنار نزد و طردم نکرد؛ اما من روی زندگی کم کرده بودم...یادم هست رابطه‌ی پنج‌ساله‌ام تمام شد. چند هفته بعد وارد رابطه‌ی دیگری شدم؛ رابطه‌ای که هفت سال طول کشید.سقوط من بعد از آن شروع شد...یادم هست برای کار به بیمارستان سجاد رفته بودم. یکی از همکارهام که یک پسر بود به من گفت: «تو خوشگلی.»این حرف چند روز زیر دندانم گیر کرده بود تا کم‌کم مزه‌اش بیاید زیر زبانم.برایم عجیب بود؛ آن موقع نمی‌دانستم چرا !!مثل یک طعم جدید مدام مزه‌مزه‌اش می‌کردم.تا محمد، دوست‌پسرم، را دیدم و به او گفتم...محمد نگاهم کرد؛ در حالی که خودش را کامل در کاناپه فرو برد و دست‌هایش مثل بال‌هایی که باز می‌شوند روی کاناپه انداخت . نگاه نافذی به من انداخت و با لبخند قشنگی گفت:«تو خیلی وقته لکه‌های صورت و بدنت یکدست شد، ولی ما هر دو متوجه نشدیم.»یک لرزش از هیجان در بدنش چرخید.کمی مکث کرد، با دهان باز تکانی به بدنش داد، بلند شد و آمد سمت من که داشتم می‌رفتم آشپزخانه تا بستنی بردارم. مسیرم را کج کرد و من را جلوی آینه‌ی قدی گوشه‌ی پذیرایی برد.دست‌هایش روی شانه‌هایم بود. به صورتم، پاهایم اشاره کرد؛ به اینکه خوب شده‌ام.اما چهره‌ی من غمی با خودش حمل می‌کرد.لب‌هایم به هم فشرده بود و صورتم را بالا گرفته بودم و تصویری از تعجب و خوشحالی در من نبود ...بعد محمد نشست روی کاناپه و من رفتم بستنی آوردم.محمد شروع کرد تمام گالری گوشی‌اش را پایین رفتن تا عکس‌هایی را پیدا کند که پشت دانشگاه گرفته بود؛ زمانی که حتی با هم دوست نبودیم.این موضوع خیلی هیجان‌زده‌اش کرده بود؛ اینکه من چقدر تغییر کرده بودم.چون پدرش هم پوستش مانند من بود ،گاهی دست روی دست‌ها و پاهایم می‌کشید و به یکدستی رنگ پوست جدیدم اشاره می‌کرد؛ اینکه معمولاً چنین تغییری این‌قدر کامل اتفاق نمی‌افتد.من حتی از خوردن بستنی هم اجتناب کردم و به او گفتم اهمیتی برایم ندارد که پوستم خوب شده.مزه‌ی آن حرف که «تو خوشگلی» از دهانم پرت شد بیرون:با بغضی سنگین گفتم:«آخر مگر من تا به حال در این دنیا نبودم؟»برایم ناراحت کننده بود که به عنوان یک دختر، شنیدن یک جمله‌ی ساده از یک غریبه تا این حد برایم عجیب و تازه بود.یک نفر فقط گفته بود: «تو خوشگلی.»و من هنوز داشتم مزه‌ی آن را زیر زبانم نگه می‌داشتم.اعتراض می‌کردم:«من دخترم. یعنی باید این‌قدر عجیب باشد که یک نفر این حرف را به من بزند؟ یعنی گوش‌های من باید این‌قدر به شنیدن این جمله غریبه باشد؟اونم تو این سن که سی سالم شده »انگار من تا آن روز دختر نبودم؛ انگار گودزیلا بودم.محمد سعی می‌کرد من را درک کند، اما بیشتر محو من و عکس‌های قدیمی شده بود.برای من مدت‌ها بود که بیماری دیگر آن تأثیری را که فکر می‌کردم در زندگی‌ام دارد از دست داده بود.اما محمد تا ساعت چهار صبح همان‌جا روی کاناپه نشست و به عکس‌های قدیمی من که حتی خودم نداشتم نگاه کرد.فکر می‌کنم همان شب بود که تصمیمش را گرفت.شاید من برایش شبیه جوجه‌ای بودم که تازه از تخم بیرون آمده بود؛ موجودی که خودش هم نمی‌دانست باید نگهش دارد یا بگذارد پرواز کند.اما شاید او نمی‌دانست که آن شب، آخرین خواب آرام من بود.چون بعد از آن، همه‌چیز زندگی‌ام مثل آواره‌ای روی سرم ریخت.آن روزها تازه اتاقم را دکور کرده بودم. تخت خواب جدید و روتختی جدید با طرح پروانه های رنگی خریده بودم. کتابخانه‌ای که همیشه می‌خواستم سفارش داده بودم. ماشینی که دوست داشتم خریده بودمتازه واقعاً حس عاشقی داشتم.رابطه‌ها برای من همیشه خیلی زود جدی نمی‌شدند، اما این بار فرق داشت. پیش محمد که رفتم ، موهایم را سفید کردم. برایش گل‌های رز سفید بردم.رابطه‌مان شیرین بود و از نگاه هر دوی ما مشکلی نداشت.این را از طرف او هم می‌گویم.ولی آن روز رسید...او مثل همیشه من را بیدار کرد تا به سر کار برسم. کلی نازم را کشید تا از خواب بلند شوم. برایم اسنپ گرفت. تا کنار ماشین آمد. مثل همیشه در را برایم باز کرد، من را به راننده سپرد و راهی‌ام کرد.وقتی نزدیک بیمارستان شدم زنگ زد. گفت خانه را تمیز کرده و منتظر همکارش است تا بیاید و با هم به سر کار بروند و خداحافظی کردیم.من رفتم و در دفتر کارماولین کار به آیینه نگاه کردمو لبخندی قایمکی به خودم زدمانگار واقعا لکه های گرد قهوه ای روی گونه ام هم همرنگ پوست سفیدم شده بود و رفته بودنظهر همان روز زنگ زد.گفت تصمیم گرفته که تمام کند رابطه را!!!من گفتم: «مگر چه مشکلی داریم؟ مگر رابطه‌مان مشکل دارد؟ همدیگر را می‌بینیم، صحبت می‌کنیم. این چه حرفی است؟»اما او گفت نمی‌خواهد همدیگر را ببینیم، چون اگر من را ببیند نمی‌تواند این کار را انجام دهد.گفت از نظر خودش هم رابطه‌مان مشکلی ندارد.اما نزدیک سی‌سالگی شده و این موضوع میترساندشگفت دوست دارد تجربه‌های زیادی در زندگی داشته باشد که هنوز نتوانسته ....از او پرسیدم: «یعنی دوستم نداری؟»گفت: «اگر این‌طوری برایت راحت‌تر است، می‌توانی همین‌طور فکر کنی.»ولی لقمه‌ای که صبح برایم داخل کیفم گذاشته بود هنوز همان‌جا بود...آخر محمد را ده سال می‌شناختم؛ با سه سالی که هم‌دانشگاهی بودیم.گفت هیچ چیزی در زندگی‌ام نتوانسته مرا بشکند و از نظرش هیچ‌وقت کم نمی‌آوردم.می‌گفت:«ماندانا، نهایتاً شش ماه دیگر مطمئنم زندگی‌ات دوباره رنگ می‌گیرد.»گفت خودش را آماده کرده که مرا کنار شخص دیگری ببیند.اما من آن زمان نتوانستم باور کنم.آن موقع اینستاگرام قشنگی داشتم. همیشه استوری و پست می‌گذاشتم.اینستاگرامم و تمام شبکه های مجازی ام را حذف کردتمام عکس‌هایم را پاک کردمموهایم را از ته ته تراشیدمو مدتها تحمل بلند شدنشان را حتی ذره ای نداشتمو حتی غذا هم نمی‌خوردم و پوست و استخوان شدمسرکارم بخاطر گریه زیاد توبیخ شدم و بهم تذکر دادندخط تلفنم را عوض کردمحتی مثل احمق‌ها شماره‌ی جدیدم را فقط برای محمد فرستادمهمیشه بهش پیام میدادم و بی جواب میمانداماحدود یکسال بعد ،یک شب جوابم را دادشب بود و من شیفت بودم گفتم بزار همو ببینیم صبحو قبول کرد....من از شیفت شب آمدم پیشش و دقیقا به طور اتفاقی همان لباس های تنم کرده بودم که آخرین بار از پیشش آمدم تنم بوداو هم سر کار نرفت.همدیگر را دیدیمگفت شبیه آدمی بوده که چمدانش را بسته تا من را ترک کند و برود تجربه‌های زیادی داشته باشد، اما نتوانسته موفق شود.روی کاناپه سرهایمان را به عقب بردیم و هر دو به نقطه ای از سقف خیره شدیمآهی از درد که حمل کرده بودم کشیدمو سکوت بینمان بود ...در لحظه ای که زیاد در خودش نبود بهم چشم دوخت و گفت روزی نبود که به من فکر نکرده باشدمن هم گفتم: «پس برگرد پیشم»اما گفت «نه»گفت هنوز همان آدمی است که دلش می‌خواهد برود، حتی اگر نتواند.آن روز تمام مدت بی صدا در آغوشم گریه کرد و من غرق در اشک هایش شدماما صدای هق هقش را گوشه های خانه به گوشم می رساندخیلی ناراحت من بود.من هم تازه برخلاف عادت همیشگی‌ام که حتی آرایش هم نمی‌کردم، صورتم را پر از ژل، لیفت کرده بودماو مدام به من نگاه می‌کرد و می‌گفت:تو قبلاً این‌طوری نبودی،چرا اینکار کردی ؟سرش را تکان می‌داد و دنبال جواب میگشت، جوابی که خودم هم نمی‌دانستم !خیلی از من خواست دوباره مثل قبل زندگی کنم.حتی با عکس, پسرهای دیگری را نشانم داد که شاید بتوانند من را دوست داشته باشند.اما برای من توهین‌آمیز بود.چون مسئله دیگر پیدا کردن یک آدم جدید نبود.من حتی نمی‌توانستم از تخت خواب جدیدی که خرید بودم استفاده کنمبه نظرم تختم زیادی زیبا بود.و من زیادی نالایق.به او گفتم: «وقتی نمی‌خواهی بمانی، گریه‌هایت چه چیزی را تغییر می‌دهد؟»میان اشک‌هایمان، ناگهان خنده‌ام گرفت؛ از این رابطه‌ی نامعلومی که نه می‌توانستیم تمامش کنیم و نه بلد بودیم بسازیمشهنوز هم نمی‌فهمم چرا..هر دو لاغر و نحیف شده بودیم !همیشه این درد مشترک بین ما می‌ماند...پنج سال گذشته است.و من دیگر آن دختر نیستم.دختری که آن‌قدر شاد بود.دختری که موهایش را با حالش تغییر می‌داد.دختری که هر چیزی رنگی را می‌خرید و می‌پوشید.دختری که از خستگی کار می‌کرد و باز هم خودش را به مهمانی می‌رساند.با اینکه توانستم آن بیماری را پشت سر بگذارم، اما انگار بخشی از خودم را همان‌جا جا گذاشتم.دیگر هیچ اکانتی در شبکه‌های اجتماعی ندارمو هیچ جایی نمی‌تونید منو پیدا کنیددیگر آن اینستاگرامی که پر از عکس و زندگی بود وجود ندارد.دیگر موهایم را رنگ نمی‌کنم.دیگر زیاد بیرون نمی‌روم.دیگر دوستی ندارم.و این مدت،شروع کرده‌ام دوباره حرف بزنم.نوشتن، گفتن، دیده شدن...اما حتی چهره ای ندارم تمام عکس هام قدیمنگاهی به خودم نگاه می‌کنم و می‌بینم چقدر از آن آدم فاصله گرفته‌ام و دیگر شبیه عکس های که میزارم هم نیستمو پنج سال گذشته و امروز کل روز نتوانستم جلوی اشک‌هایم را بگیرم....چو دمِ میش نماند ز دمِ خود کندش پُرتو ببینی دمِ یزدان به کجاهاش رساندبیستم تیرماه هزار و چهارصد و پنجماندانامانداناSat, 11 Jul 2026 19:44:14 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/آزادی-hpsvvfpoyqo5خودم را در دشتی بی‌انتها می‌بینم؛ دست‌هایم را پشت کمرم گره کرده‌ام و آرام دور خودم می‌چرخم. به آسمان آبی و دشت بی‌کران خیره می‌شوم و پاهایم را روی زمین می‌کوبم؛ پاهایی که انگار قرار نیست روی این خاک محکم آرام بگیرند و گاهی بی‌اختیار لگدی به آن می‌زنند.این وضعیت کلافه کننده است.در این زمین نمی‌دانم به کدام سو بروم و با این همه وسعت چه کنم؛ بی‌مقصد، خالی از زخم، میان لحظه‌هایی بی‌وزن.این دشت ممکن است مرا بکشد.انگار بار سنگینی را زمین گذاشته‌ام و چاه عمیق درد و رنجی که سال‌ها زیر پایم بود، حالا پر شده است.چاهی که یاد گرفته بودم دور ترک‌هایش برقصم و خیال می‌کردم هیچ‌وقت درونش نمی‌افتم.اما حالا دیگر تمام شده است.و من نام این سرگردانی را آزادی گذاشته‌ام...حال اما...آزادی‌ام را به چه چیزی تسلیم کنم؟چه وزنی دوباره بر دوشش بگذارم؟با چه چیزی آن را رام کنم؟اصلاً آزادی به چه کاری می‌آید؟همان آزادی که میان کتاب‌ها به جست‌وجویش می‌رفتیم و فریادش را در خیابان‌ها شنیده‌ایم، حالا اینجا ایستاده است؛ بی‌آنکه بدانم با آن چه باید کرد...شاید باید به این آزادی بی‌جهت و بی‌شکلصورت داد،دست‌هایش را گشود،گوشه‌ای نشاندش،سیگاری میان لب‌هایش روشن کردو اجازه داد به سکوت این دشت بی‌انتها گوش بدهد؛آن‌قدر که آرام‌آرامتابِ این لحظه‌ها را پیدا کندماندانامانداناWed, 08 Jul 2026 18:37:22 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/بدن-awe0lrgr0fvdبدن برای من همیشه منبع درد و درماندگی بوده جایی که منو همیشه عقب نگه می‌داشت از تجربیات خوشایند و به جاش طعم تلخ و گس منزجرکننده ای از خودم می‌خورند ..جایی که هیچوقت نتونستم درش حضور داشته باشم نه تو مدرسه نه تو دانشگاه نه تو محیط کارم نه حتی توی تختم ..بدن من مثل خونه نیست درش آروم بشینم بلکه گذرگاهی که من همیشه در حال عبور ازش هستم مثل دیونه ای که ملک و عمارتش رو رها می‌کنه و به گدایی کنار گذری میشینه ،چون خونه براش ترسناک و پر از خاطرات حبس شده اس ...خاطرات حبس شده ای نه فقط از جنس مریضی ....میدونید نمیتونم حتی راجب بدنم راحت صحبت کنم بخاطر همین این متن خیلی روان نیستولی این بدن پر از سنگریزهای که دست و پای منو خونی می‌کنه هربار قدم توش میزارم خاطرات سختی منو احاطه می‌کنه و من هیچوقت نتونستم گوشه ای به آرومی بشینم و لحظه های زندگیم به نظاره بشینم همیشه در حال فرار از خودم بودم همیشه خودم اولین نفر خودم ترک میکردم دلم میخواد کاری برای زندگی خودم بکنم اما جایی برای نشستن و آروم گرفتن ندارم ....خاطرات هرچند توی مغزم پاک شده باشه اما بدن هنوز به خاطر میاره و پر از صداهای مختلف و نگاه‌های ترسیده هستش که روی تنم خراش انداختن و مجبورم می‌کنه در اتاق آروم هر از چندگاهی با دستام سرم به زیر سینه ام بکشم و خودم از نگاه‌های که یادم میاد مخفی کنم ...همیشه سنگرهای برای مخفی شدن داشتم مثل کتاب های که دورم پر میکردم و خودم توی ذهنم حبس میکردم ذهنی که کارکرد خودش از دست داده بود و تنها برای زنده موندن از زیر بار سخت و سنگین خودم کار میکرد کتاب ها فقط سنگر بودن برای مخفی شدن منی که پدرم همیشه راهی برای دزدیدن نگاهش به من پیدا میکرد تا بزرگ شدن منو که آمیخته شده با درد نبینهمیدونید حتی صحبت کردن راجب بدنم راحت نیست انکار بدنم خودش مقاومت می‌کنه اینکه بتونم واردش بشم و این درهای بسته ارو باز کنم درهای که پر از درد برای من هستن نفس کم میارم تازگی آسم گرفتم مجبورم اسپر مصرف کنم اما من به جایی برای موندن نیاز دارم ببخشید متن خیلی در همه ماندانامانداناFri, 03 Jul 2026 01:05:04 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/راهرو-بیمارستان-eorv0e142bhpداشتم توی راهروهای شیک بیمارستان قدم می‌زدم؛ بیمارستانی که پارسال بعد از پنج سال کار کردن توش استعفا دادم و بیرون آمدم، به امید اینکه مهاجرت کنم و درسم را ادامه بدهم.راستش یک حساب سرانگشتی کافی بود تا با خودم رو راست باشم؛ من آدمی نبودم که در نهایت بتواند مهاجرت کند. درست است که درس‌ها را می‌خواندم، کتاب‌ها را می‌خریدم و حسابی سرم را گرم کرده بودم، اما چیزی که واقعاً می‌خواستم مهاجرت نبود. آن هویتی بود که دور زخم‌هایم ساخته بودم؛ هویتی که فکر می‌کردم هم از من محافظت می‌کند و هم شاید بتواند زخم‌هایم را درمان کند.انگار با خودت فکر می‌کنی اگر مهاجرت کنی یا به موفقیت بزرگی برسی، دیگر کسی تو را آدم مریض، طردشده یا شکست‌خورده‌ای و یا عقب افتاده ای نمی‌بیند. یک جور تلاش برای جبران کمبودها؛ و همین باعث می‌شود مدام به خودت سخت بگیری.توی همین فکرها بودم که چشمم به زن مسنی افتاد. تمام دست و صورتش پر از لکه و پیس بود و با ماسک و دستکش سعی کرده بود خودش را بپوشاند.یاد خودم افتادم.من هم روزی چنین شرایطی داشتم. شاید آن زن هیچ‌وقت متوجه نشود دختری که با موهای رنگ روباهی و صورت سفید از کنارش رد شد و قبل از خودش صدای کفش‌هایش در راهرو پیچیده بود، روزی دقیقاً جای او بوده؛ آن هم وقتی خیلی جوان‌تر بوده است.ناخودآگاه زیاد به او نگاه نکردم. می‌دانستم احتمالاً برایش خوشایند نیست که همه نگاهش کنند. از کنارش رد شدم و با خودم گفتم:من واقعاً آن بیماری نبودم که بیست‌ویک سال از عمرم را با آن گذراندم و به خاطرش خودم را گوشه‌ای پنهان می‌کردم.همین‌طور آن ماندانایی هم نبودم که پنج سال در این بیمارستان خصوصی کار می‌کرد.حتی آن دختر بی‌دغدغه‌ای که امروز در آینه می‌بینم هم نیستم.پس من دقیقاً کی هستم؟چند وقت پیش فاطمه، مسئولم، را در بیمارستان دیدم. با حسرت نگاهم کرد و گفت:«ماندانا، تو نیروی خوبی برای من بودی. هنوز هم وقتی کسی اشتباه می‌کند اسم تو را می‌آورند. اگر خواستی برگردی، بهم بگو.»و من در نهایت به او گفتم که برمی‌گردم؛ شاید دو ماه دیگر دوباره همین راهروها را هر روز قدم بزنم.اما هنوز یک سؤال ذهنم را رها نمی‌کند:من واقعاً کی هستم؟هرچقدر این بیمارستان رنگ و لعاب بگیرد، آیا من هم با آن رنگ و لعاب می‌گیرم؟هرچقدر آن بیماری ظاهر مرا داغون کرد، آیا توانست چیزی از من کم کند؟آیا این دختری که هر شب در آینه به او نگاه می‌کنم، موهایش را شانه می‌کنم و با آرامش به دست‌هایش کرم می‌زنم، خودِ واقعی من است؟به نظرم آدم تا وقتی در این دنیاست باید کاری کند که اثر خوبی از خودش به جا بگذارد؛ نه اینکه خودش را با چیزهایی تعریف کند که هیچ‌وقت نمی‌توانند درونش را تصاحب کنند.نه زیبایی،نه زشتی،نه شکست‌ها،نه موفقیت‌ها.این‌ها چیزهایی هستند که شاید در نهایت برای پیدا کردن خودمان مجبور شویم زمین بگذاریم.پس فکر می‌کنم باید بیشتر حواسمان باشد کهچه چیزهایی را از زمین برمی‌داریم.دوم تیرماه ۱۴۰۵ماندانامانداناTue, 23 Jun 2026 17:59:08 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/پینکی-d1ufine6ommzمن خودم نویسنده نمی‌دونم و عنوانی هم که مینویسم بخاطر اینه فکر میکنم نوشتن اولین قدم برای تغییر ...و من شخصا همیشه می‌نویسم تا بتونم وضعیت برای خودم اونطوری که می‌خوام پیش ببرم و بنظرم آدم اول تو نوشته هایش تغییر می‌کنه و بعد اون تغییر راه پیدا می‌کنه به بیرون....و حالا احتمالا سبکی که می‌نویسم اینطوری که فقط می‌خوام از چیزهای روزانه و ساده عکس بزارم چون می‌خوام لحظه هامو ثبت کنم ....صبح با این قیافه پینکی روبه روم چشم باز کردم واقعا لذت نداره 🤣🤣🤣هنوز چشم باز نکردم با قیافه اش ....داره میگه من بی گناهم و تقصیر من نیست پس بوی خرابکاریش میاد ای خدا چلوندمش کاش میشد پینکی بزارم تو شگمم ازش سیر نمیشم یه چیز احمقانه من از بچگی که مادرم از شیر گرفتتم عادت داشتم گوش یکی تو خواب می‌گرفتم و این بزرگ شدم برام مشکل ایجاد کرد چون یبار تو اتوبوس گوش مسافر جلوی که صندلی داده بود عقب گرفتم البته آنقدر بزرگ نبودم بازم ولی خلاصه من داشتم به سختی این عادت ترک میکردم که خدا برام پینکی فرستاد شما نمیدونید پینکی اول که آوردمش گوش های کوچولوی داشت بعد بزرگ شد واقعا گوش هاش دقیقا قد انگشت های من شد و این باعث شد من به خدا ایمان بیارم ،هرچند احمقانه بیاد بنظرم هیچکس نمیتونست چنین گوش های خلق کنه که قشنگ لایه انگشت های من جا شه اونم دقیقا وقتی که داشتم عادتم کنار میزاشتم ...یکم که پینکی هم دوست داره گوشش هاش میگیرم نژاد چی واوا و میکس پامر و وحشی و پچه و پاره و لوس خیلی لوس جوری که پنج تا قناری که تو خونه دارم وقتی میخونن بنظرم همچنان به پای ناله کردن پینکی نمیرسن آنقدر که با ناز و عشوه ناله می‌کنه تو بغل آدم تا ناز و نوازش بشه...راستی من عاشق حیون هام شدیداً شاید باورتون نشه من بچه بودم عاشق مار بودم حالا پرچونگی نکنم براتون حرف زیاد هست برای گفتن راجبش ...ولی خواستم پینکی ،زیبای زندگیم هدیه ای که خدا بهم داده باهاتون به اشتراک بزارم ماندانامانداناMon, 22 Jun 2026 15:20:22 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/گل-fbx2ogze2q9nگل خاردارمن گل خاردار بودم.نه از آن‌هایی که در باغچه می‌کارند،از آن‌هایی که خودشان را در هر خاکی جا می‌کنندو یاد می‌گیرند زنده بمانند،حتی اگر کسی آن‌ها را نخواهد.آن‌ها یاد گرفته‌اند زندگی کنند...خودشان را با آب و باد و خاک سازگار می‌کنند.حالا شاید این دست روزگار... روزی بخواهد گل خاردار را به گل رز زیبایی تبدیل کند.اما آیا گل رز،که همه در جست‌وجوی اویند،دست به گلبرگ‌هایش می‌کشند،برای بوییدنش خم می‌شوند،و زیبایی‌اش را تحسین می‌کنند،برای یک گل خاردار قابل درک است؟گل خارداری که از او دوری می‌کنند،و گاهی حتی نامش را علف هرز می‌گذارند...پس دست روزگار عجب نقشی می‌زندتازه گل خارداری که هیچ‌وقت به زانوی غم ننشسته بود،هیچ حیوان وحشی‌ای نتوانسته بود از پا درش بیاورد،و نه هیچ باد و باران و طوفانی،از این جبر روزگار به گله افتاده است.نمی‌داند گل رز بودنش را باور کندیا همان خار بودنش را...او ناگهان خودش را در جایی پیدا کرده استکه لمس می‌شود...بوییده می‌شود...دیده می‌شود...و این برای او از هر طوفانی ترسناک‌تر است.وقتی سال‌ها با بدنش در فاصله زندگی کرده باشد،لمس برایش آشنا نیست.زیبایی برایش ترسناک است.و دوست داشته شدن،گاهی از طرد شدن هم ترسناک‌تر می‌شود.تمام عمرش فکر می‌کرد زندگی یعنی دوام آوردن.یعنی ریشه دواندن در خاک‌های سخت.یعنی زنده ماندن.اما حالا...انگار زندگی معنای دیگری پیدا کرده است.دوام آوردن،تبدیل شده است تنها به حضور اعجاب انگیز و بی دغدغه اش و چه عجیب...بادها نتوانستند بشکنندش.طوفان‌ها نتوانستند بشکنندش.سال‌ها تنهایی نتوانست بشکندش.اما یک نوازش کوچک...زانوهایش را لرزانده است.و شاید...این سخت‌ترین طوفانی باشدکه یک گل خارداردر تمام عمرش دیده است.اگر تمام این سال‌هابرای زنده ماندن جنگیده بودم...حالا با زندگی کردن چه کنم؟ببخشید مثل اینکه ویرگول پاک کرد پیام مجبور شدم عکس عوض کنم و دوباره نشر بدم ممنون از دوستانی که کامنت گذاشته بودن، متاسفم بخاطر بی دقتی ام ...ماندانامانداناSat, 20 Jun 2026 15:30:07 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/غروب-زندگی-xk4zzrfwsqkqفکر می‌کردم آن طرفِ رنج چیزی منتظرم است.یک زندگی.یک عشق.یک پاداش.یک معجزه.فکر می‌کردم خدا این همه درد را بی‌دلیل در مشت آدم نمی‌گذارد.سال‌ها جنگیدم.با بیماری.با تنهایی.با طردشدگی.با خاطراتی که هنوز هم بعضی شب‌ها از زیر خاک بیرون می‌آیند.فکر می‌کردم وقتی از این جهنم عبور کنم، به جایی می‌رسم که بالاخره زندگی شروع می‌شود.اما یک روز چشم باز کردم و دیدم...زندگی از قبل شروع شده بود.برای همه.جز من.آن‌ها دوست داشته شدند.کار ساختند.خاطره ساختند.رشد کردند.و من؟من مشغول زنده ماندن بودم.حالا دردها رفته‌اند.رنج‌ها هم کم‌رنگ شده‌اند.و برای اولین بار می‌توانم پشت سرم را نگاه کنم.هیچ گنجی آنجا نبود.هیچ پاداشی در کار نبود.هیچ جبران بزرگی در انتظارم نبود.فقط سال‌هایی بود که گذشته بودند.و منی که تازه به خط شروع رسیده بودم.این دردناک‌ترین چیزی بود که فهمیدم.نه اینکه زندگی بی‌رحم است.نه اینکه خدا وجود ندارد.بلکه اینکه رنج، هیچ بدهی‌ای به ما ندارد.و گاهی آدم بعد از تحمل تمام آن طوفان‌ها، به جای خط پایان...به خط شروع می‌رسد..26/خرداد /1405واقعیتش حوصله نوشتن این متن هم نداشتم گفتم هوش مصنوعی از صحبت هامون اینو نوشته ...ماندانامانداناTue, 16 Jun 2026 22:14:58 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/حیات-dz7xhfn8n0slدر را باز کردم و وارد شدم.می‌دانید؟این خانه جایی نبود که کسی در آن زندگی کندسری به زیر انداختمخالی بودسال‌ها بود در بدن خودم زندگی نکرده بودماین خانه را ترک کرده بودمبخاطر خاطراتی که هنوز نمی‌توانم به زبان بیاورمبخاطر حضورم که سنگینی می‌کردبخاطر آینه‌هایی که رویشان پارچه کشیده بودمبخاطر دست‌هایی که جسمم را لمس می‌کردندو روحم را آتش می‌زدنداز خودم گریخته بودمو در تخیلات آینده و دردهای گذشته سرگردان بودم.هیچ‌وقت نتوانستم در خانه بمانم.اما حالا...گویی بعد از سال‌ها دویدن، چیزی درونم نشسته است.آرام.بی‌صدا.در خانه مانده بود.گویی خانه آرام شده بود.چیزی دیگر برای گریختن وجود نداشتاسمش را گذاشته‌ام «حیات».ماندانامانداناSun, 14 Jun 2026 22:37:02 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/شکست-br10araz4epcماندانا این در فقط یک نفر را از خودش عبور می‌دهد.باید همه‌چیز را زمین بگذاری.درد. رنج. خوشی.آسیب. طردشدگی.رسیدن. نرسیدن.شکست. موفقیت.فرقی ندارد...هیچ‌کدام تو را تعریف نمی‌کنند.سکوت.— می‌شود فقط شکست‌هایم را بیاورم؟— چون آن‌ها تنها چیزهایی هستند که مرا به آدم‌هایی که دوستشان داشتم وصل می‌کنند.سکوت.به پشت سرم نگاه کردم.او را دیدم.پسری که دوستش داشتم.از تمام آن سال‌ها فقط یک تصویر مانده است؛روزی که از سر دلسوزی مرا برد تا ایگوانای پارک شهر را ببینم.خواستم دستش را بگیرم.نگذاشت.همین.بقیه‌ی خاطره در صدای چرخ‌های مترو گم شد.بعد دیگری را یادم آمد.پنج سال.کنار هم.اما دور از هم.سال‌ها میان بوم‌های نقاشی‌اش نشسته بودم.رنگ‌ها روی بوم جان می‌گرفتند.و سکوت میان ما.دلتنگی من از روز رفتنش شروع نشد.سال‌ها قبل از رفتنش آغاز شده بود.و بعد...شاید فقط یک رهگذر.با نوشته‌های تلخ و فیلسوفانه.چند بار میان خطوط نوشته‌هایم پنهانش کردم.حضور من همیشه یک قدم عقب‌تر از دوست داشته شدن بود.عجیب است...گاهی برای کسی دلتنگ می‌شوی که هیچ‌وقت واقعاً نداشتی.و بعد...شاید تلخ‌ترینشان.وقتی تمام شب در خیابان‌های تهران قدم می‌زد، فردایش خودم را به او می‌رساندم.همیشه می‌رساندم.اسمش را عشق گذاشتم.هفت سال.بهترین سال‌های زندگی‌ام.گریستم.ضجه زدم.التماس کردم.سقوط کردم.اما رفت.و من ماندم.با لقمه‌ای که در کیفم گذاشته بود.سکوت.بعد از آن، عشق دیگر معصوم نبود.نگاهم را گرفتم.شکستم.و صدای شکست هنوز هم در من می‌پیچد.آن‌ها رفته بودند.اما آن روزهاهنوز جایی درونم قدم می‌زدند.سکوت.— اگر این‌ها را زمین بگذارم، از آن‌ها چه می‌ماند؟مکث.دستم روی در ماند...ماندانامانداناThu, 11 Jun 2026 04:08:57 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/نور-با-انحنا-pox1yddpxvlvامروز برای گردش بیرون رفتم، مادربزرگ.آسمان آبی بود با ابرهای روشن که نور ازشان عبور می‌کرد. گل‌ها از خاک بیرون زده بودند و همه‌جا پر از زندگی بود و کودکان غرق در شادی !اما برای من ،جور دیگری رقم خورد ...گویی چشم های من بعد از رفتن تو شکسته شده بودن ...دیگر نور با کمی انحنا واردش میشد و من ازین تصاویر جدا شده بودم ...تصویری بی نقص از شادی کودکان گویی چیزی را پنهان میکرد !دیگر زندگی برایم فقط یک تصویر واضح نبود!تصویرها دیگر برایم ناپیوسته شده بودنو سقوط کردم به عمقی که پنهان شده بود ...و من جدا افتادم از کودکانی که با لطافت زندگی پاهایشان را بر زمین میکوفتن ...مادربزرگ بعد از رفتنت گویی که آسمان را نیز برده ایدیگر هیچ چیز کارکرد خود را نداردو من از این تصاویر گریختمبرای فهم آغاز چیزی کهدیگر به دیدنم نمی‌آید ....مانند تومانند زندگیماندانامانداناSat, 06 Jun 2026 03:37:54 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/روایت-روزهای-تکراری-b9xqnaprbsvvمثل همیشه پشت میزم می‌نشینم و شروع میکنم قلم را روی کاغذ حرکت دادن و روایت روزهای تکراری .....اما سکوت آن سکوتی که مانند قایقی مرا حمل می‌کند و با صدای چکش ها در آنطرف خیابان و صدای ماشین ها و آدم ها حرکت می‌کند و سطحی لرزان از زندگی را به حرکت انداخته ...زندگی این واژه به سخره گرفته شده ،پشت میز نشسته ام قلم در دست گرفتم به نوشته هایم خیر شدم ،نور می‌تابد از پنجره و گویی نور کلمات را در هم میشکند....انگار لبه ای زندگی ترک برداشته و دیگر چشمی برای دیدن و گوشی برای شنیدن و حتی دستی برای لمس کردن نیست و پرده اتاق به آرامی کنار می رود ...اشیا روی میز جان دارند ،اسباب بازی نارنجی خاک خورده گویی سالها قبل از من کودکانی را در خاطر دارد ، حتی نقاشی ها چنان که در آن رنگ ها در جست و گریز باهم هستند و ...حتی صدای ماشین ها در بیرون یک به یک با نوایی بالا و پایین می‌روند، انقباض و انبساطی در پیکر زمخت زندگی در حال کوبیدن است چنان است که درد و خوشی را باهم می‌بافد ، همه چیز زنده است و لبه ای فنجان ترک خورده دردی را با خود حمل می‌کند و خراش های که روی میز انداختم ناله ای سر می‌دهند و دیگر هیچ چیز در آن مقدسات تکرار نمی‌گنجد و نبضی در این دریایی خروشان زندگی نواخته می‌شود ...گویی زندگی آن نادیدنی بود که ما را در آغوش کشیده بود..به روزهای تکراری زندگیم نگاهی می‌اندازم به نگاه‌های عجولانه ام به خاکی که روی وسایلم نشسته ....نبضی در سرم شروع به نواختن می‌کند و گرمایی در دستانم می‌پیچد چنانچه پس لرزه های در من طنین انداخته اند ....ماندانامانداناThu, 04 Jun 2026 20:18:51 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/خمیدگی-جوانه-axpiws1j05eaگاهی فکر می‌کنم سال‌های زیادی را مثل یک جوانه زیر خاک زندگی کردم.نه از آن جهت که رنجی کشیده باشم یا در تاریکی مانده باشم؛ بلکه از آن جهت که تمام توجه‌ام رو به درون بود.خمیدگی جوانه برای من فقط یک شکل فیزیکی نبود. نوعی وضعیت بود؛ حالتی از بودن که در آن، همه‌چیز به سمت خودم برمی‌گشت. هر اتفاقی که می‌افتاد، در نهایت مسیرش به درون من ختم می‌شد. هر سؤال، راهی پیدا می‌کرد تا به خودم برسد.اگر غمگین می‌شدم، می‌پرسیدم چرا.اگر خوشحال می‌شدم، می‌پرسیدم چرا.اگر عاشق می‌شدم، می‌پرسیدم چرا.اگر احساس پوچی می‌کردم، باز هم می‌پرسیدم چرا.انگار زندگی در یک آینه بزرگ جمع شده بود و من مدام تصویر خودم را در آن مرور می‌کردم؛ بی‌آنکه مطمئن باشم این مرور، مرا به جایی می‌برد یا فقط مرا در خودم عمیق‌تر می‌کند.سال‌ها فکر می‌کردم رشد یعنی همین:فرو رفتن بیشتر در خود، دقیق‌تر شدن در لایه‌های درونی، نزدیک شدن به حقیقت از مسیرِ انقباض.اما کم‌کم چیزی تغییر کرد.فهمیدم بعضی سؤال‌ها قرار نیست به پاسخ نهایی برسند. بعضی ابهام‌ها برای حل شدن نیامده‌اند، برای زیستن آمده‌اند.و درست در همین نقطه بود که جهان بیرون شروع کرد به صدا زدنم.فلسفه برای من دیگر مجموعه‌ای از پاسخ‌ها نبود؛ حتی تعداد سؤال‌ها را هم کمتر نکرد. فقط جهت آن‌ها را تغییر داد.برای اولین بار، شروع کردم با چیزهایی حرف زدم که«من »نبودند.با شب.با روز.با آسمان.با آسفالت خیابانی که هر روز از رویش عبور می‌کردم و هیچ‌وقت واقعاً نمی‌دیدمش.با درخت‌ها.با آدم‌ها.با تاریخ.با زمان.با خودِ زندگی.فهمیدم جهان هم به اندازه درون من، پر از راز است؛ پر از نادانستگی‌ای که نه نقص است و نه خلأ، بلکه شکل طبیعی بودن است.اما یک تفاوت مهم وجود داشت.دیگر همه‌چیز درباره« من» نبود.دیگر هر پرسش، به زخمی در گذشته یا فشاری در درونم ختم نمی‌شد.کم‌کم احساس کردم از خاک فاصله گرفته‌ام؛ جایی که بیرون آمده‌ام اما هنوز خمیدگی جوانه را با خودم دارم اما دیگر فقط رو به درون نیستم،جهان هم انگار شروع کرد به زمزمه کردن...درخت کوچک منبه باد عاشق بودبه باد بی‌سامانکجاست خانه‌ی باد؟این جمله‌ها برای من توضیح نبودند؛ بیشتر شبیه یک تغییر زاویه بودند. انگار جهان برای اولین بار، نه به عنوان موضوع فکر، بلکه به عنوان موجودی هم‌سؤال، کنارم ایستاده بود.هنوز ابهام هست.اما دیگر همه‌چیز درون من جمع نشده است.حالا بخشی از آن بیرون است.و من، برای اولین بار، دارم به جای فقط «فهمیدن»، با جهان«هم‌زیستی» می‌کنم.شعر «درخت »از فروغ فرخزاده.ماندانامانداناSun, 31 May 2026 15:10:19 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/دعا-نویس-sgrky2atpbwx بابام همیشه آدم خوش ذوقی بود تو خنده و شلوغی و خوشی غرق بود تا سفره انداخته میشد زنگ میزد چند نفری بیان همیشه سفره دار بود ازین سر حال تا اون سر حال سفره میندازخت و مهمون دعوت می‌کرد هر پنج شنبه و جمعه ما بساطی بود خونمون بابام عاشق شلوغی و دورهمی و خنده و خوشی و جک تعریف کردن ....همیشه شارژ میشه دورش شلوغه ...منم آدم خونگرمیم زیاد کینه ای نیستم بیشتر به بابام رفتم ...اما مادرم زندگی ازش رخت بسته همه مشکلات زندگی تو مادرم می‌چرخه موقعی که داشت برای برادر بزرگش عروسی می‌گرفتن برادر کوچکیش تو حموم خونه ای مادرم به فجیعانه ترین شکل سوخت و خاکستر شد دایی منصور ورزشکار بود میگن با تختی میرفته و میومد و عکس هیکلش روی سنگ قبرش گشیدن و خلاصه مادر حالش خوب نشد اصلا همیشه سرش خم خورده و هیچوقت مثل مادرهای دیگه نبود برام همیشه سیاه میپوشید و تو خودش غرق بود جوری که فقط غذای ما سروقت باشه باهامون بود مریضی منم که بدتر دنیاش تیره و تار کرده بود تا جایی دنبال دوا درمون من بود که بابام می‌گفت درمان نداره بچه ارو اذیت نکن میخوای بندازمیش دور اینهمه بچه مریض و عجیب و غریب ....و اما بابام همیشه به مسافرت و تفریح بود و عاشق زن و بچه اش اتفاقات بد براش گذرا بودن و کلا آدم خانواده دوست و مهربونی بود بابا زیاد حساب و کتاب نمی‌کرد مال و منال جمع کنه بیشتر میخواست همه ارو با خودش بالا ببره تو خانواده اش حکم پدر داشت برای خواهر و برادرهاش ، حالا هم که خواهراش دور افتادن ازش در طول روز زنگ میزنه همه خواهرش دو ساعت با یه خواهرش صحبت می‌کنه دو ساعت با یه خواهر دیگه اش ....کلا با اینکه بچه بزرگ خانواده نیست بابام ،اما جور همه خانواده ارو به دوش کشیده و همیشه پای کار خانواده اش بوده و خلاصه بعضی وقت ها از خواهراش شماره دعانویس پیدا می‌کنه زنگ میزنه بیشتر براش شوخی و خنده و جک و جدی نمیگیره ولی یه حاجتی میگیره میخواد کاری کنه و اینکه همیشه جک می‌کنه و تعریف می‌کنه تو جمع و می‌خندیم همیشه چندتا داستان جدید داره تعریف کنه از این کاراش ...اون روزم تو حال نشسته بودیم سکوت و صدای کولر و باد خنک بابا تازه از خواب بیدار شده بود یک ساعتی تو دستشویی به سر و وضعش رسید آمد با شلوارک و رکابی نشست تو حال تلفن برداشت همیشه تلفنش رو پخشه اونور یه صدا زن آمد بابام گفت سلام ماریا خانوم من فلانی ام اشنا فلانی برام یه فال قهوه میگیری ...ما زدیم زیر خنده مثل همیشه ،مامانم گفت فال قهوه برای چی میخوای میخوای خرید و فروش کنی!و خلاصه ماریا خانوم زنگ زد همه به گوش بودیم ماریا خانوم گفت آقا عباس دل شکستی جوونیات ،اه دل شکسته گیر خودت و خانواده ات و بچه هات .....بابا بحث کشوند سر معامله و خرید و فروش و شراکت ولی این داستان دل شکستگی چیزی نبود که ماریا خانوم به ما بگه ...همه میدونیم بابا قدیم ها یه دوست دختری داشت بهش قول ازدواج داده اما اون موقع ها که بابام یه ساندویچی زده بود به اسم ساندویچی تنها میگیرن و میبرنش میدون جنگ تو مرز ،بابام که آدم فامیل دوست و خونگرمی میگرده اون اطراف پرسون پرسون خونه آشنا پیدا می‌کنه و می‌ره میرسه به مادرم مینو ....بابام عاشق دخترها سبز رو بود با موی فر مادر منم همینطور بود خلاصه میرن و میان عاشق و دلباخته میشن باهم ازدواج میکنن مادرم با پدرم راهی میشن میان شهر و عشق قدیمی بابام دل شکسته میشه ،مادرم تعریف می‌کنه دختر همسایه هر هفت روز هفته برای مادرم حلوا درست میکرد و می‌آورد دم در و مادربزرگ منم حلوا نمی‌ذاشت مادرم لب بزنه می‌گفت آشوبه آشوبه ....و خلاصه این داستان از کسی پنهون نیست ،عشق قدیمی بابام از شهرکی های قدیمی ما بود دیگه عروسی دخترشم رفتیم ما ولی مثل اینکه دل شکسته واقعا تاوان داره ....بابام با خنده و شوخی اولش زنگ میزد فال می‌گرفت ولی بعد به یکباره از ماریا خانوم خوشش نیومد بنظرش آمده بود دروغ میگه و مادرم دیگه قدغن کرد زنگ زدن به فال گیر گفت دعا دو سر داره ،تاوان خدا میگیره از آدم ولی دعا رو اجنه میده دست آدم :)...منم شمارش برداشتم زنگ زدم بهش گفتم ماریا خانوم میشه برای منم به فال قهوه بگیری من دختر آقا عباس و مینو خانومم ...ماریا فالم‌گرفت !بهم گفت دختر تو تاریک دنیا شدی که .گفتم تاریک دنیا چیه!گفت یعنی مدتی خونه نشین شدی ....دیگه نه دلت به کار می‌رهنه دلت به زندگی می‌رهنه دلت به بختت می‌رهنه دلت به خوشی می‌رهتاریک شده دنیا برات !ماندانامانداناFri, 29 May 2026 15:50:49 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/نوشته-های-آخر-شبم-mnyujbtufhpm-mnyujbtufhpm-mnyujbtufhpmنمی‌دونم این موجود دوپا و دو دست با دوتا پستون برآمده خوش آب و رنگ تا کجا میخواد با من بیاد کسی که دلم میخواد از مو بکشم روی زمین وسط میدان شهر لختش کنم تا تمام مردم شهر و حتی حیوان های شهر هم ازش استفاده ببرن و امیدوار باشم که این ضایعه باعث شه اون موقع خودم از جلد خودم خارج شم و دیگه حتی برنگردم به این تن افسار گسیخته ام تا حداقل کمی از شر خودم راحت شم ولی من همیشه هستم با حجم فضای زیادی که اشغال میکنم میون کتاب ها و نوشته های نصف و نیمه ام و نقاشی های احمقانه ام مثل یه کرم قلاب لول میخورم و فقط از کثافت تغذیه میکنم کثافتی که خودمم ..مگر من همون دختر زشت و دور افتاده نبودم حالا چه رنگ و بوی گرفتم که میتونم باهاش به خودم آب و تاب بدم حالا هم تو همون فاضلابی هستم که قبلاً لجن کمتری داشت خودم روی دوش خودم سنگینی میکنم و می‌خوام به وحشیانه ترین شکل خودم سلاخی کنم کاش برای من دادگاهی ترتیب داده میشد به جرم حمل کردن بار سنگین بی معنایی و بی محتوایی و تن پروری جام شوگران بهم میدادن و نه تنها نشون میدادم دنیا برام بی ارزش بلکه می دیدین لش تن پرورم می کشم برای زیر خاک بردن اینبار مثل موش طرد شده به دست خودش اما ، میدونید متنفر شدم از خوردن و خوابیدن و ...بی زارم اما یک حمله انتحاری لازم تا شکافته بشم یه شکاف عمیق از تمام محتویات زرد افسارگسیخته از دوست داشتن و قدر و قیمت خودم این ها همه از پوچی بی سابقه ای که باهاش دست و پنجه نرم میکنم میاد چیزی که تمام منو تعریف میکنن درد و رنج هام و بی محتوا بودنم مثل یه موجود تاریخ مصرف گذشته که بوی تعفن تولید می‌کنه یا موجی که همچنان بقایای گذشته ارو به ساحل میاره زندگی میکنم کسی که تنها داراییش یه قبرستان عظیم خاکی هست که تکه تکه های خودش درش مدفون کرده و کاش قاتل درونم کمی نگاه کنید ،کسی که دستاش قبرهارو میشکافه و از نو دستش حلقه می‌کنه دور گلوی مرده اش تا دین خودش عدا کنه برای نابودی و چه نابودی باشکوهی وقتی همیشه ردیف به ردیف همه قبرها پر میشن از نسخه های که دور انداخته میشن از من کاش راه جدیدی برای خلاص شدن از نسخه ای خودم که بیراه می‌ره پیدا کرد یک لحظه ام دریغ نمی‌کنم برای دور انداخته خودم من عاشق این شکوه بی نهایتم سرتا سر خاک و باد و طوفان و بوی تعفن و تدفین تکه های از خودم ....چیزهای که تو دفترم می‌نویسم آخر شب ها ...ماندانامانداناSat, 23 May 2026 01:34:45 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/پول-icjjarchiofu-icjjarchiofu-icjjarchiofuکل زندگیم زحمت کشیدم کار کردم شب کاری کردم همزمان دوجا کاری کردم یبار شاید باورتون نشه ولی تو دوران کرونا من چهارشنبه شب رفتم بیمارستان سجاد توی آزمایشگاه و یکشنبه شب از بیمارستان نور تو تلفن خونه آمدم خونه،تو شیفت آنقدر خسته بودم و برای اینکه همکارم دستش بود که بره بگه که من خسته ام ازش اجازه گرفتم رفتم دستشویی بیمارستان و بدون توجه به هیچ چیز کنار کاسه توالت نشستم رو زمین و خوابیدم واقعا و سریع هم از ترس پاشدم لباس در آوردن تکوندم همیشه یه لیف همراهم بود چون دوتا بیمارستان همزمان شب کاری و روز کاری کار کردن این تمهیدات هم میخواست و خودم لیفه کشیدم و رفتم ادامه شیفت دادم....برام ارزش محسوب می‌شد کار کردن این فقط یه قاب از کار کردنم بود و واقعا هم به پول اهمیت نمیدادم !هیچ لذتی نمیبردم از پول....یه جورایی دل زدگی ام از بابت کار کردن بخاطر همین بودش فکر کنم!البته خودمم یکم صوفی گرم و همه چیز ساده نگه می دارم ...ولی هیچوقت هیچ ایده ای و نقشی و راهی برای خرج کردن پولم نداشتم بخاطر همین همیشه دیگرانی بودن برای خرج کردن پولم نقشه داشته باشن:)حالا دارم فکر میکنم نمیتونم از دیگران ناراحت باشم الان هم همون توقعات نسبت به منی که یکسال کار ترک کردم و خونه نشین شدم هستش ...می‌دونی نمیتونی با خانواده بجنگی و ازشون کینه به دل بگیری باید اجازه بدی همون فرمونی که آمدن ادامه بدن این براشون معنا داره و این ما نیستیم که بخواهیم سرمشق زندگی بهشون بدیم آخر عمریشون ...هرچند با دو دوتا چهارتا کردن ما این اشتباه باشه ولی خانواده مهمترین چیز و جنگیدن باهاش بدترین چیز ،نمیشه ازشون متنفر بود چون در نهایت تنفر نمی‌ذاره از بندشون آزاد بشی و تورو تبدیل به یه نسخه کم کارکردتر مثل خودشون می‌کنه ...خانواده با همه تلخی ها و ناراحتی ها و حماقت ها و ناملایمتی هامون و توقعاتشون و کم کاری هاشون باید یاد بگیر آدم که ..آگاهانه نظاره گر باشه و خودشو مستلزم داشتن عکس العمل نبینه و اجاره بد همه چیز ازش عبور کنه ...چون خانواده جای هستش که شما معنا زندگیت درش خلق می‌کنی و اونجاس که آدم رشد می‌کنه ...و آگاهی نباید تورو گوشه گیر و منزوی کنه یا تورو پر از خشم و کینه کنه...بلکه باید تورو به مرکز بیار تا بتونی ازشون حمایت کنی حالا تاوانش هرچیزی که باشه پرداخت میشه ولی این راهی که تورو به نسخه بهتری از خودت تبدیل می‌کنه .+دل نوشته ای نصف شبی...نوش جان 💃🥴ماندانامانداناWed, 20 May 2026 04:50:10 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/پارادایم-cno2hpg9fnmzپارادایم از ریشه کلمه لاتین به معنی الگو و مدل گرفته شده است.یک پارادایم یا چهارچوب ذهنی مجموعه اصول و قواعدی است که " دو" کار انجام می دهد،اول اینکه ،بعضی ازاین اصول حد و مرزهایی برای یک محدوده ایجاد می کنند.و دوم اینکه ،باقی اصول مشخص می کنند چطوربرای کسب موفقیت دردایره آن محدودیتها عمل کنیدچارچوب ذهنی، در واقع مدل سازی ذهنی است.تربیت افراد در کودکی و آموزش یکسان مردم و سرکوب فردیت هر شخص، باعث شده است که افراد به سمت چارچوب فکری یکسان سوق پیدا کرده‌اند. درحالی‌که هر شخص یک سری چارچوب فکری و اصول فکری خاص خود را دارد و با تبدیل کردن هر فرد به عنوان «آجری برای دیوار» موجب دور شدن از فردیت هر شخص شده است.چارچوب فکری، در واقع برداشت معنا دار افراد، از اتفاقات عادی و روتین عادی زندگی است.بسیاری از اختلاف نظرها و تضادهای بین افراد، به دلیل وجود اختلاف در زاویه دید و نحوه نگرش آنها است و از آنجا که هر کس فقط زاویه دید خود را درک می کند، گمان می کند این تنها نتیجه گیری درست است. معمولا ذهن افراد در چارچوب ذهنی خودشان قفل می شود و به همین دلیل نگرش متفاوت دیگران را درک نمی کنند. چارچوب های ذهنی افراد نحوه نگاه آنها به خودشان، دیگران، رویدادها، اشیا، مناظر و خلاصه دنیای اطراف را تعیین می کنند. به همین دلیل افراد مختلف هنگام تشریح یک حادثه یا یک موضوع یا منظره، تعریف های کاملا متفاوتی ارائه می دهند.اما تغییر و گسترش چهارچوبهای ذهنی یک پیش شرط اولیه دارد . قبل از تغییر یک چهارچوب ذهنی باید کاری را انجام دهیم . ذهن مانند یک دفترچه است پر از صفحات پر و خالی ما هر روزکلیه خاطرات و ادراکات و احساسات و تصمیمات خود را در دفترچه ذهن می نویسیم و ما هر روز تصمیمات جدید خود را بر اساس آنچه که در این دفترچه نوشته شده می گیریم .اما اگر زمانی فرا رسید که احساس کردیم خلع و کمبود یک چهارچوب ذهنی برای ما وجود دارد ، یعنی با نحوه تفکر و اطلاعات فعلی نمی توانیم جواب و راه حل مناسبی برای وضعیت کنونی خود پیدا کنیم یا اگر برای دستیابی به یک موفقیت جدید تصمیم گرفتیم که یک چهارچوب ذهنی جدید بسازیم ابتدا به یک صفحه خالی از یک دفترچه ذهن نیاز داریم تا اطلاعات جدید چهارچوب ذهنی جدید و دستورالعملهای عملی چهار چوب ذهنی جدید را آنجا یادداشت کنیم و سپس می توانیم بر اساس این چهار چوب جدید تصمیمات جدی بگیریم و متفاوت از گذشته عمل کنیم...ماندانامانداناFri, 15 May 2026 14:31:39 +0330https://virgool.ir/@mandananazari1372/مانیفست-زندگی-من-jbnhlhvlbu1fخدا به من دونه ای درد و رنج داد و من اون توی عمق وجودم کاشتم سالها گذشت دونه درد و رنج، ریشه های زیادی زد و برای من درد و رنج های زیادی آورد ولی بالاخره دونه پوسته ای سختش شکافت و من سقوط کردم شروع کردم شخم زدن خاک تمام گذشته بالا آمد خاک ترک خورده بود و بی آب و بی نفس بود پس تمام خاک زیر و رو کردم و بارون شروع کرد به باریدن و خاک نفس کشید و شسته شد و خورشید بالا آمد و نور تمام وجودم گرفت و دیگه هیچ چیز به جز خودم وجود نداشت و دونه ای درد و رنج از درون سبز شد و جوانه سبز از بین خاک سیاه مسیر نور دنبال کرد تا خودشو به سطح خاک برسونه تا زخم باد و بارون و طوفان های زندگی بچشه تا بتونه قامت بلند کنه و درختی بشه که میوه شفا میدهماندانامانداناMon, 11 May 2026 21:30:13 +0330