https://virgool.ir/feed/@manamdivanehfa2026-11-12 03:39:17https://files.virgool.ir/upload/users/2479720/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@manamdivanehhttps://virgool.ir/@manamdivaneh/یا-حرفات-را-روی-کاغذ-می-نویسی-یا-خودت-را-از-پل-پرت-می-کنی-پایین-n7wwz6thpt4gگاهی خیال برم می‌دارد که زورم به سگ سیاه افسردگی رسیده و بالاخره زمین‌گیرش کرده‌ام اما باز سگ‌مصب پرزورتر از قبل از راه می‌رسد. پا روی گلویم می‌گذارد و مجابم می‌کند که مرگ را آرزو کنم. حالا که دارم این کلمات را می‌نویسم، سنگینی تحمل‌ناپذیر آن بر قلبم به وضوح مشهود است وگرنه شاید بر سر عهدم با خودم می‌ماندم که از این قسم چیزهای ناراحت‌کننده ننویسم و خود را کماکان شاد و پیروز نشان دهم. در این سال‌های افسردگی آدم‌های مهربان زیادی لطف‌های بی‌کرانی به من داشته‌اند و مهربانی دست‌هایشان سر پایم نگه داشته است اما بدحالی من به مرور بسیاری از آن‌ها را پراکنده کرده و از آن‌ها که مانده‌اند هم من از سر استیصال کناره گرفته‌ام. این هم هست که راهکار، هرچه که باشد، گمان نکنم به کار من بیاید. حالا هم اگرچه دوستان و همراهان پرشماری دارم، خود توان رجوع بهشان را ندارم. پا بر لبه پرتگاه ایستاده‌ام و هیچ نمی‌دانم از اینجا قضا به کجا می‌بردم. اما همه‌چیز می‌ترساندم. می‌ترسم از اینکه دوباره دست به ویرانی همه‌چیز ببرم. همین ترسی که کلماتم را پراکنده کرده، دارد وسط تحریریه اشکم را درمی‌آورد، نمی‌گذاردم به نوشتن و وادارم می‌کند به نوشتن. همین حالی که هرچه داشته‌ام از من گرفته شاید این ته‌مانده امیدم را هم گرفت. شاید هم نه. چه می‌دانم.هیچ. هیچ نمی‌دانم. حتی نمی‌دانم باید این‌ها را می‌نوشتم یا نه. فقط به حرف آقای بوکوفسکی گوش دادم که گفته بود یا حرفات را روی کاغذ می‌نویسی یا خودت را از پل پرت می‌کنی پایین. باقی بقای شما۱۲:۳۲ روز ۱۳ مردادمنم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهSat, 03 Aug 2024 12:33:07 +0330https://virgool.ir/@manamdivaneh/تمامش-می-کنم-r47w0uvohxgeچقدر امیدوار بودم که کار به اینجا نکشد دوباره. چقدر دلم می‌خواست اینجا دیگر چیزی ننویسم. اما براهنی راست می‌گفت. «هستی خسیس‌تر از این‌هاست». صبح سه تخم مرغ را انداختم توی آب و گذاشتم کنار آتش شومینه تا آب‌پز شود که بتوانم آن قرص‌های رنگی را که رویشان نوشته دو عدد بعد صبحانه بخورم و بالا بیایم. دو ساعت تخم‌مرغ‌ها آنجا ماندند و من چشم‌هایم را بسته بودم و نه توانستم تخم‌مرغ‌ها را بردارم نه پایم کشید که تا اتاق بغلی بروم و از کمد یک مشت قرص بردارم که بالا بیایم. تخم‌مرغ‌ها را که این چندروز آخرین قوت‌های لایموتم بودند روانه سطل آشغال کردم. خودم، همه وجودم، سر تا پا دارد می‌لرزد. یک موز و یک تخم مرغ آب‌پز از در غیب رسید. به حساب صبحانه خوردمشان و قرص‌ها را هم سر کشیدم. افاقه نکرد. هنوز دارم می‌لرزم. سرم پر خواب است و دلم همان همیشگی را می‌خواهد: مرگ. خفتن برای همیشه و رهایی از نسل‌ها و قرن‌ها رنج. چند روزی هم عبث تلاش کردم چیزی از این‌ها به کسی نگویم. فکر کردم هنوز آدمی قوی هستم که می‌تواند تنهایی از پس خودش بربیاید ولی خب این چیزها که خواندید خودش اعترافی‌ست بر اینکه آن آدم من نیستم. من قلبم از فراوانی حرف‌هایی که باید به دوستی یا غریبه‌ای بزنم اما نزده‌ام سنگینی می‌کند. حالا هم این‌ها را محض کمی سبک‌تر کردن این سنگینی نوشته‌ام. نمی‌دانم این کبوتر بی‌آشیان را قضا کجا خواهد برد ولی عجالتا از هر رفتنی، از هر تلاش‌کردنی و از این همه تنهایی در میان هیاهو خسته‌ام. آنقدر خسته که هی صدایی در سرم می‌گوید کلمه بعدی را ننویس، تمامش کن و چشم‌هایت را ببند. خواب، این مینیاتور مرگ، من را به خود می‌خواند. باشد. تمامش می‌کنم و چشم‌هایم را می‌بندم. منم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهWed, 31 Jan 2024 13:26:27 +0330https://virgool.ir/@manamdivaneh/مرگ-اینجاست-fnay9aazxm6rاینجا که نشستم، ته تنهایی دنیاست. دیگه حوصله ندارم ادبی بنویسم، حال ندارم به کلمات قلنبه سلنبه فکر کنم. آخه هیچ کلمه‌ای معنیش نمی‌شه این دردی که من دارم توی قلبم احساس می‌کنم. هیچ کلمه‌ای زورش به این اشک‌هام نمی‌رسه. من کلی رفیق خیلی خوب دارم؛ ته مرام و معرفت ولی حالا با هیچ‌کدومشون نمی‌تونم صحبت کنم. آخه نمی‌ذارن. تا من دهن باز می‌کنم، شروع می‌کنن یه قطار راهکار واسه‌م ردیف می‌کنن. جوری که وسطاش می‌خوام فریاد بزنم بگم تو را خدا تو یکی فقط گوش بده. این کار را هم کردم. به نون گفتم راهکار نده. گفت باشه. ولی باز داشت راهکار می‌داد. گریه‌م را قطع کردم. چهارتا بله، چشم بهش گفتم و گرفتم خوابیدم. قبل خوابیدن، توییترم را بستم که دیگه چیزی ننویسم. تا الآن با خیلی‌ها حرف زدم ولی دیگه گه بخورم به کسی چیزی بگم. من پول نمی‌خوام، راهکار نمی‌خوام. یعنی می‌خوام ها ولی این چیزهایی که این‌ها می‌گن به درد الآن من یکی که نمی‌خورن. راستش الآن دیگه دلم نمی‌خواد بمیرم (خلاف چندماه قبل) ولی واقعا حس می‌کنم دارم می‌میرم. کاش می‌تونستم چند کلمه دیگه بنویسم یا چند قدم راه برم یا حداقل بشینم و زار زار گریه کنم ولی نمی‌تونم. منم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهThu, 23 Nov 2023 20:29:04 +0330https://virgool.ir/@manamdivaneh/و-مرگ-تنها-راه-فراره-deyhtvzkhfx0از قریب هفت ماه پیش تا امروز من آنقدر از تمنای مرگ خود نوشته‌ام و نمرده‌ام، که حالا برخی از صمیمی‌ترین دوست‌هایم هم گمان می‌کنند این‌ها را محض جلب توجهی یا قربانی‌نمایی می‌نویسم. حق هم دارند. در این مدت من کارهایی کرده‌ام که در دوره [شاید] سلامت روانم هم نکرده بودم. هرجا مرگ گلویم را می‌فشرد و استخوان‌های قفسه سینه‌ام را به خردشدن وامی‌داشت، من قلدرانه چالشی جدید برای خود می‌ساختم و آن را دستاویز زنده‌ماندنم می‌کردم. حالا اما راستش به تمامی متقاعد شده‌ام که «و مرگ، تنها راه فراره». نه اینکه قصد داشته باشم همین حالا خودکشی کنم که هیچ‌وقت جربزه چنین کاری را نداشته‌ام اما هرچه هرکه از گذشتن این روزها بگوید، من باز مرگ را به این‌چنین حیات مفلوکانه‌ و سرشار از انزوا و تنهایی ترجیح می‌دهم. نمی‌دانم این تنها راه فرار چه هنگام به سراغم خواهد آمد اما آمدنش ثانیه‌ای زودتر هم غنیمت است. چه اینکه می‌ترسم اگر او نیاید، بالاخره یک‌جا همه این سخت‌جانی را کناری بگذارم و بگذرم از هرچه هست و من به سراغش بروم.اما این‌‌ها که نوشتم، فراموشتان نشود، که هرگز به معنای نفرت من از زندگی نیست. تا همین حالا هم چه بسا زیاده از حد کوشیده‌ام زندگی را گرامی بدارم و این‌همه تقلا برای همین بوده است. دست آخر اینکه این‌ها آخرین کلماتی‌ست که مخاطبانش آشنایان من‌اند. از اینکه وادارتان کرده‌ام این‌ها را بخوانید و به رغم مشکلات خود، نگران من هم باشید، صمیمانه پوزش می‌طلبم و بعد از این، از این مشقت هم رهایتان خواهم کرد. امیدوارم آنکه جنون امشب را مدیون اویم، طهران درهم‌ریخته بی‌پایان در تکرار آخرش، همیشه لبخندی بر لب داشته باشد و حیات به کامش باشد. باقی بقای شمامنم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهFri, 13 Oct 2023 00:49:53 +0330https://virgool.ir/@manamdivaneh/از-درد-سخن-گفتن-uemxkbosev77حالا که دیگر مطلقا هیچ‌گوشی نمانده که توان شنیدن فریادهای برآمده از تنگنای سینه‌ام را بشنود، و حالا که دوباره این درد کشنده‌ی قلبم به سراغم آمده، به ناچاری تمام چندکلمه‌ای را اینجا می‌نویسم، به‌سان آنکه در کوهستانی فریاد می‌زند، تا شاید این درد کمی آهسته‌تر گلویم را بفشارد.اما از چه بنویسم؟ از این دردی که یقین دارم یک روز می‌کشدم؟ از اشک‌هایی که در لحظه نوشتن این کلمات، بی‌دلیل از چشمانم جاری می‌شود؟ از اینکه آن نقاب پروفسور که بر چهره گذاشته‌ام، نقابی بیشتر نیست و من هنوز همان انسان ویرانم که مرگ را به رفاقت می‌طلبد؟ شکسته‌تر از آنم که از این‌ها هم بنویسم و خسته‌تر از آنکه شرح دهم چه بر من گذشت که به این ویرانی رسیدم و چه تلاش‌ها کردم که قوی باشم و از این مرحله بگذرم اما نبودم و نیستم. اشک‌ها جلوی چشمانم را تار کرده و مثل کسی که وقتی در کوهستان فریادی می‌زند و صدایش به خودش برمی‌گردد، انگار دردی مضاعف دارد به سمت قلبم می‌آید. بیشتر از این توان نوشتن ندارم. دلم می‌خواهد برای ابد مچاله شوم در همان حالت جنینی‌ام در خواب و به خوابی ابدی فرو بروم. و شاید این یکی تنها چیزی باشد که بتوانم برای خودم مهیا کنمش. باقی بقای شمامنم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهThu, 05 Oct 2023 10:40:16 +0330https://virgool.ir/@manamdivaneh/دوباره-دیوانگی-n1mkwlny16wiلابد بعد از نوشتن این کلمات باز هم خود را نخواهم کشت. لابد دوباره چندصباحی به تأخیرش خواهم انداخت و تقلایی دیگر خواهم کرد. حتما قرص‌هایم را مرتب و منظم می‌خورم، جلسات تراپی‌ام را، اگر تراپیستم پیدایش بشود، می‌روم و آخر جلسه بهش قول می‌دهم که فرامینش را مو به مو اجرا کنم. اما نهایتا حالا دیگر تردیدی برایم باقی نمانده که در همین ۲۵ سالگی باشد یا هزار سالگی، یک‌جایی دیگر از محنت زندگی به آرامش مرگی خودخواسته پناه خواهم برد و حالا که تمام راه‌ها را برای رسیدن به روزنه‌ای پیموده‌ام - و البته این پیمودن بی‌حاصل بوده - نیک می‌دانم که هرلحظه چنین تصمیمی بگیرم دیگر از بابتش ملامتی را سزاوار خودم نمی‌بینم. آن‌ها که دوستشان دارم و دستم دارند چه می‌شوند؟ بله، پرسشی به‌جاست و اتفاقا همین پرسش، شاید و شاید، تنها دلیل ادامه تحمل این‌همه غربت و فرسودگی بوده است اما خب هرروز به این یقین نزدیک‌تر می‌شوم که جایی دیگر این بهانه‌ها برای ماندنم کافی نخواهد بود. جایی دیگر نامه‌ای برای عذرخواهی از همگی‌شان می‌نویسم و امید دارم که آنان این گناه را بر من ببخشند و اگر نبخشیدند، بدانند که بی‌چاره‌تر از آن بوده‌ام که بمانم. زیاده از این توان نوشتن ندارم. باقی بقای شما.منم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهFri, 18 Aug 2023 20:24:22 +0330https://virgool.ir/@manamdivaneh/therapy-vb3wy2jourryدرست در قله بدحالی‌ام، تراپیستم را گم کرده‌ام. قرار بود یک تعویق یکی دو روزه باشد که شد غیبتی دو هفته‌ای. جواب پیامک هم نمی‌دهد و من کم‌کم بیشتر از آن که نگران خودم باشم، نگران خودش شده‌ام.هنوز تکلیفم با خود تراپی هم مشخص نیست. ته دلم همیشه به این قبیل چیزها بدگمان بوده‌ام و اگر شما هم سر آن کلاس روان‌شناسی اجتماعی که من نشسته‌ام، حاضر می‌بودید، حتما این بدگمانی را تصدیق می‌کردید. اما همه‌اش بدگمانی نیست. گاهی هم آنقدر از این نعمت الهی حظ می‌برم که بعد با خود فکر می‌کنم تا قبل از اینکه این چیزها را بشر بیافریند، چه می‌کرد یا آن‌ها که همین حالا، به هر دلیلی اعم از استطاعت مالی و یا آن بدگمانی که ذکرش رفت، مرتب به تراپی نمی‌روند، چگونه به زندگی ادامه می‌دهند. امروز روز دومی‌ست که تنهایی‌م را تحمل کرده‌ام. روز دوم از این دور. تپش‌های قلبم را می‌شنوم، درد را در پاهایم احساس می‌کنم اما حالا که پا به مسیر تحمل تنهایی گذاشته‌ام، دیگر چندان مایل به اظهار این دردها پیش دیگران نیستم. همین‌جا می‌نویسم و بعد می‌روم نقابم را دوباره به صورت می‌گذارم و می‌شوم آن انسان شاد و شنگولی که همه به توانایی‌هایش غبطه می‌خورند. همین شده که بدجوری تراپیست‌لازم شده‌ام. آن یک‌ساعت و نیم مکالمه هم نباشد یک‌جا از این‌همه ته‌نشینی اندوه بی‌تردید منفجر می‌شوم. باید بروم تراپیستم را پیدا کنم. منم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهSat, 27 May 2023 17:01:43 +0330https://virgool.ir/@manamdivaneh/اینک-هنگامه-ی-تنهایی-uihf0iwgviykدیگر چاره‌ای نمانده جز پذیرش آنچه همه این سال‌ها به انکارش کوشیده‌ام: تنهایی. چه اینکه هرچه تا اینجا بر سرم آمده شاید از همین ترس تنهایی بوده است. من عادت به تنها بودن، عادت به ناشناخته‌بودن ندارم ولی حالا این سیلی به غایت محکمی که از زندگی خورده‌ام، فقط محض یادآوری یک چیز شاید بوده: تو تنهایی.نجات‌دهنده نه که در گور خفته باشد اما ترجیحش نجات خود از مرداب زندگی من بود. و من تنها روزها بر لبه پرتگاهی نشسته بودم در انتظار بازگشت نجات‌دهنده اما سایه مرگ بود که مکرر به سراغم آمد و باز سایه مرگ است که مکرر به سراغم می‌آید. خود مرگ اما پنهانی گوشه‌ای به تماشا ایستاده و به سخره می‌گیرد تمناهایم را برای ملاقاتش. نمی‌دانم و شاید چند صباح دیگر خطوطی هم در رد این تصورم نوشتم اما عجالتا نهایت امیدم به آن است که تنهایی را بیاموزم و دست از آن انکاری که به جنونم رسانده است، بردارم. گمانم هم اینجا برای تنهابودن جای بدی نباشد. مرگ اگر پیش‌دستی نکرد. باقی بقای شمامنم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهThu, 25 May 2023 16:51:10 +0330https://virgool.ir/@manamdivaneh/words-klznofnuaiiqسوگ انسان را تنها می‌کند. این آن واقعیت دردناکی‌ست که رنج روزهای گذشته‌ام به رخم می‌کشاند. دیگران، آن‌ها که در این دم فرصت یافته‌اند فراغتی از اندوه حاصل کنند، خیلی زود حوصله‌شان از غم‌اندیشی‌هایت سر می‌رود و همگی همدست می‌شوند تا تو را از غم بیرون بکشند. چه تلاش عبثی!انسان سوگوار تنهاست و لابد شما در ذهن هزاران مثال نقض برای این گزاره در ذهن دارید اما اجازه دهید در مقام کسی که سوگواری را مدت‌ها زیسته است، بر ادعای خود اصرار بورزم؛ چرا که درست در همین لحظه آنقدر تنها شده‌ام که به اینجا پناه آورده‌ام؛ به نوشتن. بسیار این پرسش به ذهنم خطور کرده که اگر نوشتن نمی‌دانستم، در جهانی چنین وحشتناک، یکه و تنها چه می‌کردم؟ این‌همه سوگواری‌ام را چه کسی تحمل می‌کرد؟ و در این واپسین لحظات شب، به کدام لنگرگاه چنگ می‌زدم؟ سال‌ها دوستی داشتم که صمیمی‌تر از جان می‌دانستمش اما یک روز به حادثه‌ای از دست دادمش و آن یک روز حالا یک عمر کش پیدا کرده است و هرروز دارم از دست می‌دهمش. تا او بود، به نوشتن چندان احتیاجی نبود. او لنگرگاه بود. مرا می‌شنید و هرگز ابراز بی‌حوصلگی نمی‌کرد. شاید او هم حوصله‌ش سر رفته بود که رفت. کسی چه می‌داند. من که هرگز ندانستم. حالا او رفته است و من دوباره به کلمه پناه آورده‌ام. آخر دیگر هیچ‌کس جز او حوصله انسان افسرده‌ای مانند من را ندارد. آدم‌ها انسان سوگوار را تا جایی تحمل می‌کنند، برایش دل می‌سوزانند و سعی می‌کنند کاری برایش بکنند اما بالاخره همه یکجایی از این‌همه بدحالی به ستوه می‌آیند. نکند او هم به ستوه آمده بود؟ کلمات اما هرگز طاقتشان طاق نمی‌شود. هربار برای بیان رنج آرایشی جدید می‌یابند و بار اندوه را از درون قلب سوگواران به سوی خود می‌کشانند. این‌ها که می‌گویم تعبیرهای شاعرانه نیست. حقیقی‌ترین توصیفات ممکن است. چه اینکه شاید اگر همین حالا اندوهم را به دل این کلماتی که نوشته‌ام نمی‌سپردم، خودم را از همین تراس روبه‌رویی به پایین پرت می‌کردم.باقی بقای شماچهاردهم سال دوم - تهرانمنم؛ دیوانهمنم؛ دیوانهThu, 04 May 2023 23:03:39 +0330