https://virgool.ir/feed/@mamareza360fa2026-11-12 11:38:41https://files.virgool.ir/upload/users/44852/avatar/cfngxn.pnghttps://virgool.ir/@mamareza360https://virgool.ir/@mamareza360/حدیث-نفس-من-و-یاد-سرو-بلند-ee4fzio7kwuoهنرمندی که سال‌های سال بند دل ما به دستش بود امروز از بین ما رفت. به آن‌جا که جایش بود. به جاودانگی. کمتر قلمی زنده است که بتواند در رثا و مرثیه کسی مثل او بنویسد. من کم‌ترین که چیزی قابل عرضه ندارم. قصه شجریان قصه‌ای به بلندای تاریخ خواهد بود. اما قصه من و شجریان قصه بس کوتاه‌تری است به کوتاهی عمر من. ماجرایی که امروز غم‌انگیزترین پرده‌اش است.در آن سال‌های هفتاد و چند که همه چیز در اطراف‌م غیرمجاز بود، صدای شجریان تنها روزنه‌ای بود که به دنیای بزرگ و عجیب هنر داشتم. چه عجیب روزنه‌ای. وقتی تازه سواد دار شده بودم، زمانی که متن شعرها به آسانی این روزها در دسترس نبود، با حامد که حالا خوب تار می‌زند، تلاش می‌کردیم شعرهایی را که خوانده بنویسیم. تا بعد با هم بخوانیم.دفعه اولآینه‌ای رنگ تو عکس کسی‌ست (۲ بار)تو زهمه رنگ جدا بوده‌ای (۲بار)دفعه دومآینه‌ای رنگ تو عکس کسی‌ستتو زهمه رنگ جدا بوده‌ای (۲ بار)یک روز پول توجیبی‌هایمان را با برادرم جمع کردیم و او مامور شد برود نوار فروشی. کودکی را تصور کنید که به نوار فروش جا افتاده که آن سال‌ها کسب و کارش داشت با محمد اصفهانی و شادمهر و عصار و ... رونق می‌گرفت گفته: «دو تا نوار از شجریان بدید. از جوونی‌هاش». شاید نوار فروش پیش خودش فکر کرده این هم شبیه همان کودکی است که می‌رود برای پدر تنبلش سیگار بخرد. غافل از اینکه برای برادر تنبلش شراب خریده بود.ای نفس قدس تو احیای من، چون تویی امروز مسیحای من.ما با صدای شجریان بزرگ شدیم. با صدایش عاشقی کردیم. عاشقی را به ارتفاعی دیگر برد، آنجا که شنیدم در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی ... و ما عاشق شدیم. عاشق موسیقی و آواز و شعر. دل زمن بردی و پرسیدی که دل گم کرده‌ای؟! و عاشق زمانی به معشوق می‌رسد. بین سه هزار عاشق دیگر که در آن روز و آن ساعت بخت یار شده بودند. شوق است در جدایی و جور است در نظر. دست به سینه رو کرد به آن طبقه دومی‌های کمتر متمول در سالن و تو دوست داشتی خیال کنی تنها مخاطب اویی. تنها به تو می‌گوید که من خاک پای شما مردم ایرانم و تو در آن خلوت خیالی بگویی تو نور چشمان‌مانی، تاج سرمانی، برای‌مان بیات ترک می‌خوانی استاد؟شک ندارم اگر این همای اوج سعادت به بام‌مان نیافتاده بود این سال‌ها را همان‌طور کوررنگ زندگی می‌کردیم. از اقبال‌مان بود که در تمام این سال‌ها روزی شب نشد مگر آن‌که یادی از او کرده باشم. با نوایی از آن‌چه با لطفی و مشکاتیان و علیزاده و دیگران از بزرگان، ماندگار ساخته؛ یا با بیتی از سعدی و حافظ و مولوی و باباطاهر و عطار و خیام و دیگران که انگار سال‌ها منتظر بودند تا ما با صدای شجریان بشنویم‌شان. هنرمندی که هوای دل‌مان را داشت و تا زنده‌ایم هر روز و هر شب در گوش ما خواهد خواند. این‌گونه یادش در تار و پود جان‌مان تنیده است. شجریان در تاریخ زنده خواهد ماند و ما خواهیم رفت. خواهیم رفت و آن روز رفتن هم با صدای او چیزی خواهیم خواند.محمدرضا خلجمحمدرضا خلجThu, 08 Oct 2020 21:40:45 +0330https://virgool.ir/@mamareza360/تمرکز-قدرت-بد-است-yzuvnbp8ncosبه صورت خیلی بدوی و شهودی و تا حدی سانتی‌مانتال فکر می‌کنم که قدرت در سازمان نباید متمرکز باشه. هم قدرت رسمی ناشی از جایگاه و هم قدرت‌های ناشی از منابع دیگه مثل تخصص و دانش و فلان بهمان. میگم شهودی چون یادم نمیاد زیاد در این مورد مطالعه کرده باشم.همیشه هم دچار شک هستم که مبنای این فکر چیه. به خاطر تجارب کودکیمه؟ یا چون از ابتدا اعتماد به نفس و اراده معطوف به قدرت نداشتم این ایده رو دارم؟ نتیجه تنبلیه؟ آیا حاصل جوگیری از ساختارهای سازمانی امثال اسپاتیفایه؟ ترس از تعارض و رقابته؟ مارکسیست نشده باشم؟اما بعضی اتفاقات باعث میشه این ایده بدوی و شهودی و سانتی‌مانتال بیشتر در ذهنم روشن بشه. مثل ماجرای هرسمنت دیجیکالا، جوابیه‌ها، حمایت‌ها از جوابیه‌ها و فلان و فلان و الی آخر. الان در اوج این ایده هستم که باید فعالانه تلاش کنیم که قدرت متمرکز نباشه.هر چند که شک و تردید همیشه باهامون هست.محمدرضا خلجمحمدرضا خلجFri, 28 Aug 2020 15:25:02 +0430https://virgool.ir/@mamareza360/تقویم-تاریخ-کلئوپاترا-آگوستوس-مسیح-و-هرم-بزرگ-جیزه-ibcjtsgtuhf4۲۰۵۰ سال پیش در چنین روزی (دقیق‌ترش در روز ۱۰م یا ۱۲م ماه آگوست سال ۳۰ قبل از میلاد مسیح)، کلئوپاترا ملکه مشهور مصر، که یک جورهایی آخرین فرعون واقعی مصر هم هست، پس از شکست در برابر رومی‌ها مرد. یا به روایتی خودکشی کرد. حالا با مار یا هر چی.روم در اون زمان جمهوری بود و گایوس اوکتاویوس (که می‌شد پسرخوانده ژولیوس سزار و نوه خواهرش)، که کلئوپاترا رو شکست داده بود، ۳ سال بعد در ۲۷ ق‌.م اولین امپراتور روم شد سنا هم اسمش رو گذاشت آگوستوس. تقریبن به معنی جلیل‌القدر.آگوستوس در سال ۱۴ میلادی، یعنی ۲۰۰۶ سال قبل، ۱۶ سال قبل از اینکه مسیح پیامبر بشه، در همین ماه آگوست مرد و در ردیف خدایان قرار گرفت. اسم این ماه رو هم به افتخار خودش گذاشت آگوست. البته قاعدتن قبل از مرگش در ۸ ق.م.راستی، می‌دونستین مسیح خودش در سال ۴ قبل از میلاد به دنیا اومده! البته این عجیب‌ترین واقعیت در مورد مسیح نیست. خب، از مسیح و آگوستوس بگذریم. کجا بودیم؟ ۲۰۵۰ سال پیش.۲۰۵۰ سال پیش. زیاده. اگه همین مقدار در تاریخ عقب‌تر برویم، یعنی به سال ۲۰۸۰ ق.م یا به عبارتی می‌کند ۴۱۰۰ سال قبل، و باز هم متوقف نشیم و بریم ۵۰۰ سال عقب‌تر، میرسیم به سال ۲۵۸۰ ق.م که می‌شود ۴۶۰۰ سال قبل.در اون سال ساخت هرم بزرگ جیزه شروع شد و ۲۰ سال بعدش تموم شد. اگر اون‌ها هم درک مشابهی نسبت به زمان و سال و تاریخ داشته باشن، هرم بزرگ مصر برای کلئوپاترا و اولین امپراتور روم و عیسی مسیح چیز قدیمی‌تری بوده تا اون‌ها برای ما. حقیقتن برق‌هام.سایه بخون که «زمان بی‌كرانه را تو با شمار گام عمر ما مسنج. به پاي او دمی‌ست اين درنگ درد و رنج.»محمدرضا خلجمحمدرضا خلجTue, 11 Aug 2020 21:13:00 +0430https://virgool.ir/@mamareza360/بازنویسی-cjvwukvar4daمدت‌هاست به دلیلی احمقانه دست از نوشتن کشیده‌ام. به این دلیل که خیال می‌کنم همه حرف‌هایی که ارزش گفتن دارد یک بار گفته شده و به جای نوشتن باید آن را گوگل کرد. علاوه بر این فکر می‌کنم نوشته‌هایی از این دست که به دنبال ایجاد ارتباط منطقی با خواننده هستند، باید از یک متدولوژی، مثلن روش علمی برای بیان ایده‌ها استفاده کنند. بر خلاف نوشته‌های ادبی مثل شعر و داستان و امثال اینها که هدفشان در درجه اول ایجاد ارتباط حسی با خواننده است.اما الان تصمیم دیگری گرفته‌ام. آن‌هم نوشتن به عنوان درمان. شاید این نوشته‌ها ارزش خوانده شدن نداشته باشند، اما بیایید فرض کنیم تنها خواننده آن خود نویسنده باشد. از این نظر لااقل ارزش تاریخ نگاری طرز فکر شخصی را خواهد داشت.تصمیم گرفته‌ام نوشته‌هایم را عمدن بدون مطالعه دقیق و به صورت بداهه بنویسم. اجازه‌ خواهم داد ایده‌ها و آن‌چه در ذهنم ته‌نشین شده مستقیمن و به دور از هر روشی اینجا نوشته شوند. بنابراین زیاد پیش خواهد آمد که حرف چرتی بزنم یا ناخواسته ایده‌های دیگران را بدون ارجاع بنویسم. اگر یادم بود حتمن ارجاع می‌دادم. با این اوصاف باید همه جملات همه نوشته‌هایم را با «به نظر من» شروع کنم، مگر اینکه بگویم «به نظر فلانی». ولی هم زشت می‌شود و هم از کلمه من خوشم نمی‌آید.راستش را بخواهید اگر خودم ببینم کسی نوشته‌هایی از این دست دارد، با بدبینی و با تیغ تیز انتقاد آن‌ها را می‌خوانم. شاید پس از نوشتن، با همین بدبینی برای بار دوم یا سوم یا چندم این‌ها را بخوانم. اما فعلن می‌خواهم جریان آزادی از اطلاعات از مسیر مغز به دست و به کی‌بورد و به اینترنت و در آخر به ویرگول بسازم.البته اگر مطلب جدی نوشتم.محمدرضا خلجمحمدرضا خلجSun, 09 Aug 2020 19:04:05 +0430