https://virgool.ir/feed/@mamadmixerfa2026-11-11 13:39:23https://files.virgool.ir/upload/users/113366/avatar/TBElzg.pnghttps://virgool.ir/@mamadmixerhttps://virgool.ir/majmaiha/گزارش-جلسه-تقاطع-اندیشه-و-میدان-oahm4pniyida محمدعلی فولادگر :به طور خاص بحث های مربوط به افق دانشجویی بناست بیشتر در این جلسه نسبت به شاخه دانشجویی با تعین های خاص خودش صحبت شود.این بحث سالها در مجمع بوده و ما هنوز در جستجوی این هستیم که ماجرای دانشجویی به کجا خواهد رسید؟ در ابتدا لازم است که معضلات و چالش هایی که هم اکنون داریم را روشن تر بکنیم تا علت این در جستجو بودن برایمان روشن شود. ما در دانش آموختگی مجمع ، بر خلاف شاخه دانش آموزی ، مسیری که باید طی بکنیم برایمان روشن نیست و اینگونه نیست که صرفا گام هایی را برنداشته باشیم. همچنین در دانشجویی ما نیز الگوی مناسبی در کشور و در شهر نیز نداریم.در تاریخ دانشجویی مجمع که بررسی کنیم میبینیم که در طی این سالهای فعالیت دانشجویی ، دوره هایی دورهمی ها اوج گرفته، دوره هایی جلسات معرفتی اوج گرفته ، در دوره هایی اردوهای دانشجویی جدی ای برگزار میشده. ولی این سالهای اخیر انگار که دانشجویی مجمع ، آن چیزی که باید باشد نیست.در فضای دانش آموزی ، مراکز فرهنگی خود را کمک کننده نهاد آموزش و پرورش در تقویت امر پرورش تعریف کردند ولی دانشجویی کجای این داستان است؟در مجمع دو جواب به این سوال داده شده است. یکی اینکه دانشجویی ، دورهمی هایی باشد و فضای رفاقت و دوستی پایداری شکل بگیرد و خلوص رفاقت رخ دهد.و پاسخ دوم اینکه گفتیم در دانش آموزی تا حدی میشد عمق معرفتی داد به افراد ولی در فضای دانشجویی دیگر این محدودیت ها وجود ندارد و افراد استقلال بیشتر و خواست بیشتری دارند و لازم است این فضای معرفتی و اندیشه ای به طور جدی تری در دانشجویی مجمع ادامه پیدا کند.ولی چرا اینها جواب نیست؟ در این زمانه و در این سالها نوع زیست آدم ها با افزایش سن و ازدواج و اشتغال و... از آرمان ها منفک شده. فوقش این است که ما قسمتی از زندگی خود را اختصاص میدهیم به این جور کارها ولی کلیت زندگی ما ارتباط و ربطی ندارد. از طرف دیگر ، مسائلی ما در کشور داریم که واقعی هستند و این مسائل دو کمبود عمده داشته اند. یکی اینکه مرد میدان و مرد مسئله های واقعی برای حل آنها کم داریم و از طرف دیگر ، ارتباط این مسائل با مبانی و معرفت قطع است. این دو آسیب ، ما را به این سمت میبرد که مجمع و ما مجمعی ها با توجه به بوم مجمع و جنس و زیست افراد ، برای این دو آسیب کاری بکنیم و این کار ، ربطی جدی دارد به دانش آموختگی مجمع.حالا یا اینکه طوری افرادت را آماده کنی که خودشان و در زندگی شخصی این هویت را ادامه دهند یا اینکه در جایی از مجمع و در ذیل تشکیلات مجمع ، این فضا را آماده کنی که این اتفاق رقم بخورد.ما از یک راه طی نشده صحبت میکنیم و اینطور نیست که تا آخر مسیر برایمان روشن شده باشد. اما یک فهم اجمالی ای وجود دارد که باید با این فهم اجمالی ، به صورت واقعی نگاه کنیم و گام هایمان را معلوم کنیم شهاب کریمی :ما در دانشجویی ، انگار که شاهد یک تربیت منفعل و بی وجود هستیم. در فضای دانش آموزی ، میدانیم که امر تربیت منحصر در جلسه گروهی نیست و واقعیتی در گروه ها و مسئولیت ها و اردوها پیدا میکند. پس در دانشجویی هم انتظار اینکه این تربیت و آدم سازی با چند جلسه معرفتی رخ بدهد انتظار بیجاییست و اگر این حرف هایی که از جنس اندیشه و معرفت است، با میدان و مسائل واقعی برخورد نکند امتداد پیدا نمیکند و تربیت و آدم سازی ای حاصل نمیشود. و همینطور میدانیم که خیلی از این حرف ها ، اگر به میدان و واقعیت راه پیدا نکنند ، معنای خودشان را هم از دست میدهند.اگر بخواهیم در دانشجویی اتفاقی بیوفتد و بگوییم این فرد خروجی دانشجویی مجمع است صرف گفتن و بیان کردن اندیشه ها کاری نمیکند بلکه اندیشه ها باید محقق شوند و صورتی مشخص پیدا کنند. به همین جهت به نظر میرسد اگر این گره خوردگی بین اندیشه های مجمع و مسائل واقعی رخ ندهد ، طبیعتا اندیشه ها هم کمترامتداد پیدا میکنند و منجر به انسان سازی و تربیت هم نخواهد شد. و حلقه مفقوده دانشجویی به نظر میآید که اینجاست. سامان معصومی :اگر صحبت‌های قبلی را درست متوجه شده باشم، یکی این نکته مطرح شد که دانشجویی با دانش‌آموزی فرق دارد و دانشجو باید وارد مسائل جدی‌تری شود؛ اگر او را وارد این مسائل حقیقی جامعه و مشکلات جامعه نکنیم طبیعتا حس مفید بودن نمی‌کند و وارد تعامل با مجمع نمی‌شود؛ واقعا تعامل کنم که چه شود؟ منِ دانشجو موظف هستم که برای جامعه‌ام فعالیت کنم؛ حال اگر این محیط را برای دانشجو فراهم نکنیم، طبیعتا به جای دیگری می‌رود؛ و این کوچ کردن از مجمع، کاملا طبیعی است. طرف مقابل نیز، که آقای کریمی تذکر دادند، بسیار مهم است، که اگر من، دانشجو را وارد مسائل حقیقی کردم، تازه حق دارم بگویم دارم با دانشجو تعامل می‌کنم! وگرنه او را به عنوان دانشجو به حساب نیاورده‌ام، و کاری در شأن دانشجو نکرده‌ام.از طرفی برای حل مشکلات جامعه، چنان که آقای فولادگر تذکر دادند، سه ویژگی در شخص باید فراهم باشد، که هر سه بسیار مهم است: چه کسی می‌تواند وارد مسائل مهم جامعه و حل مشکلات آن شود؟ کسی که اولا «خلوص» داشته باشد؛ چراکه واقعا بدون خلوص، مشکلات جامعه اسلامی، حل نمی‌شود؛ «مَنْ‌ يُوقَ‌ شُحَّ‌ نَفْسِهِ‌ فَأُولٰئِكَ‌ هُمُ‌ الْمُفْلِحُون» در ادامه‌ی «وَ الَّذِينَ‌ تَبَوَّؤُا الدّٰارَ وَ الْإِيمٰان» در آیه‌ی 9 سوره‌ی حشر آمده است؛ یعنی کسانی دارِ ایمانی و جمهوری اسلامی را فراهم می‌کنند که به خلوص رسیده باشند و هوای نفس را کنار گذاشته باشند.ویژگی دوم، «عمق معرفتی» و ویژگی سوم «مرد میدان بودن»؛ که البته به نحو جداگانه، چنین اشخاصی را داریم که بعضی از این اوصاف را دارند؛ یعنی مثلا مثلا خلوص و عمق دارند، ولی مرد میدان نیستند؛ یا مرد میدان هستند و خلوص هم دارند، ولی عمق معرفتی ندارند؛ و یا با اشخاصی مواجه هستیم که عمق معرفتی دارند، و مرد میدان هم هستند، اما واقعا خلوص ندارند و درگیر هوای نفس‌اند و اغراض دیگری دارند ؛ اما برای حل مشکلات، هر سه با هم نیاز است؛ بلکه شاید نکات دیگری هم باید اضافه شود.پس دو نکته طرح شد: یکی «لزوم درگیری با مشکلات جامعه و مسائل حقیقی» و دیگری «مردِ میدانِ عمیقِ خالص، می‌تواند مشکلات را حل کند». اما اولین سوال در جمعِ این دو نکته این است که «پس چرا مجمع فرهنگی شهید اژه‌ای؟» مگر نمی‌خواهیم مشکلات جامعه را حل کنیم؟ پس باید دنبال «مردِ میدانِ عمیقِ خالص» بگردیم! نه این که بیاییم در مجمع فرهنگی شهید اژه‌ای! نه تمام افراد مجمع، این چنین هستند! و نه تمام مردانِ میدانِ عمیقِ خالص، در مجمع هستند! پس ضرورتی ندارد که در مجمع باشیم! و بلکه ضروری است که به بیرون از مجمع هم، چشم داشته باشیم! البته اگر واقعا دنبال حل مشکلات جامعه اسلامی هستیم!البته من شخصا اشرافی بر مجموعه‌های فرهنگی سطح شهر، از جمله شهید اژه‌ای، ندارم! اما گویا عمدتا فقط روی ورودی‌های خود برنامه ریزی می‌کنند! و وقتی کارشان ناقص و بی‌اثر شد، می‌گویند «خب نیروهای ما، همین بود دیگه!» طبیعی است که ورودی‌های هر مجموعه به تنهایی، برای حل مشکلات، ناتمام هستند! این چالشی جدی است که: دغدغه‌ی ما - یعنی حل مشکلات جامعه - با افرادی حل می‌شود، که لزوما در مجمع نیستند! و از طرفی، ما خواستار پیشرفتِ مجمع فرهنگی شهید اژه‌ای به طور خاص هستیم! به نظر می‌رسد که اگر این دو نکته را، هر دو به نحو دو قاعده‌ی اصیل در نظر بگیریم، چالش پابرجاست و مشکلی حل نمی‌شود! البته به طور طبیعی، هر مجموعه‌ی فرهنگی، تا حدی اعضایش خالص می‌شوند! و مثلا کسی که هیچ عمق معرفتی ندارد، خود به خود مجمع نمی‌آید! ولی لزوما به این معنا نیست همه‌ی افراد خالص، در مجمع هستند، و همه‌ی اعضایِ مجمع، واقعا خالص باشند! به نظر باید از یکی از دو قاعده کوتاه بیاییم! طبیعتا اگر دغدغه‌ی جامعه‌ی اسلامی را داریم، از «مردِ میدانِ عمیقِ خالص» نمی‌توانیم کوتاه بیاییم، پس باید از تمرکز و انحصار روی مجمع، دست بکشیم.اما به چه نحوی؟ آیا باید کلا مجمع را رها کنیم و همه‌ی مجموعه‌های شهر را با هم مخلوط کنیم؟ این کار اصلا ممکن نیست! دیگران با ما همکاری نخواهند کرد! و اگر هم بکنند، ما هنوز خلوص لازم را برای پذیرش دیگران نداردیم! چه این که بعضا با دوستانِ خودم، زندگی‌مان را رصد می‌کردیم، یکی از دوستان گفت که مشکل ما، این بود که دوستانِ خالصی داشتیم، ولی به خاطر این که در اژه‌ای نبودند، و عقل ریاضی‌شان کمتر بود، آنچنان که باید، روابطمان را گرم نگه نداشتیم! همچنین بالاخره باید متوجه تفاوت موقعیت‌ها و استعدادها نیز بود.پس چه باید کرد؟ به نظر باید «مردِ میدانِ عمیقِ خالص» را به نحو اصیل مدنظر قرار دهیم، وهمه چیز را بر اساس آن فهم کنیم؛ یعنی مجمع ما، و تک‌تک ما، با خود بگوید «می‌خواهم با «مردِ میدانِ عمیقِ خالص» همکاری کنم!» و طبیعتا مجمع ما نیز، به میزانی که دارای این دست افراد است، مثل یکی از لشگرهای دوران جنگ است که ویژگی و نام خاصی دارد، و در طی مسیر، اعضایش و استعدادهایش، شناخته شده‌اند؛ و طبیعتا باید لشگر‌های دیگر را نیز، که آن‌ها هم «مردِ میدانِ عمیقِ خالص» هستند را بشناسد و بر اساس استعدادهایشان، وظایف و کارها را بین خودشان تقسیم کنند! تعامل این لشگرها مبتنی بر وظایفی است که کل ارتش و سپاه، باید برای جنگ، انجام دهند! یکی خط شکن است و سریع، و دیگری مقاومت بالایی دارد؛ یکی با اقلیم کردستان آشناست و در جبهه‌ی شمال می‌جنگد؛ و دیگری با فضایِ خوزستان، هماهنگ است و در جنوب می‌جنگد.پس اولین کار این است که هر کدام از ما، یک یکِ مان، سعی کنیم خالص و عمیق و مرد میدان باشیم! دوما با چنین افرادی، همکاری کنیم و برای خلوص و عمقِ مجمع، برنامه داشته باشیم؛ اگر بر این اساس، به فکر مجمع نباشیم، مجمع از این اوصاف، تهی خواهد شد! فکر نکنید که مجمع همیشه فرهنگی خواهد ماند! اگر مستمر به فکر این عناصر نباشیم، به دیوی تبدیل می‌شویم که خودْ یکی از معضلات جامعه است! در مرحله‌ی بعد، باید وارد مشکلات و نیازهای مجمعی‌ها و جامعه‌ی مجمع، و جامعه‌ای که مجمع در آن است، بشویم؛ در این مرحله خودِ مشکلات به ما می‌گویند که «چه نیاز است؟» چه مقدار آدم نیاز است؟ چه استعدادهایی؟ چه معارفی؟ چه امکاناتی؟ و ... و خود به خود، چون این امکانات و مقدمات را نداری، متوجه می‌شوی که باید با دیگر مجموعه‌ها نیز، همکاری کنی! و با رصد دیگران، می‌فهمی که کدام مجموعه، باید همکار شما باشد، و به چه نحوی؟ نه لزوما مجموعه‌های مهم و با نام و نشان شهر! خیر! مجموعه‌هایی که واقعا در راهِ حلِ این مشکل، یار ما هستند! البته من خیلی مجموعه‌ها را نمی‌شناسم، ولی گاهی گفته شده که اصلا بنیاد بعضی از این مجموعه‌های فرهنگی بزرگ، اصلا بنیادِ خالصانه‌ای نیست!پس بعد از ایجادِ این عناصر در خود، و دیگر اعضا، باید با مشکلات جدی و واقعیِ مربوط به خودمان مواجه شویم، که در نتیجه باید به دنبال این عناصر، در دیگر مجموعه‌ها گشت! و نام و نشان و جمعیتِ مجموعه‌ها، اصلا اهمیتی ندارد! شاید یک مجموعه‌ی کوچکِ 150 نفری گوشه‌ای از این شهر، پر باشد از مردنِ خالصِ میدان! در این مرحله می‌توان «جبهه» تشکیل دارد. شاید میزان همکاری لشگرهای کردستان و دزفول، خیلی کم است، اما همه در یک ساختار و جبهه‌ی واحد می‌جنگند و از هم خبر دارند و کارهایشان از زیر، به هم متصل است؛ این چنین است که در این مسیر، لشگرها، و مجموعه‌ها، از درون، به هم متصل خواهند بود.البته منظورم از «جبهه» این جبهه‌ی فرهنگی موجود نیست! و فعلا هم دنبال این نیستم که ما جبهه را بسازیم! خیر! بلکه باید خود را برای این که بتوانیم در این جبهه حاضر باشیم، آماده کنیم! باید قابلیت قرار گرفتنِ در جبهه را، پیشاپیش، فراهم کنیم؛ تا بعد بتوان به جبهه فکر کرد.البته توجه کنید که گفتیم جمع‌های متنوعی که «مردِ میدانِ عمیقِ خالص» داشته باشند! و فرهنگی بودن و ... را اصلا شرط نکردیم! پس حتی به این فکر کنید که یک لشگر هم از بچه‌های شاپور داریم که این اوصاف را دارند! یک لشگر هم از یک شرکت برنامه نویسی داریم! یک لشگر هم ... چراکه ما خواستار مشکلات جامعه و زندگیِ واقعی هستیم؛ اگر چنین شود، چون همه‌ی عناصر مختلف زندگی، در این جمع‌های مختلف، هست، پس مجمع فرهنگی شهید اژه‌ای، خود به خود، با تمام عناصر مختلف زندگی، مرتبط است! اما نه به نحو تصنعی و تئوری! بلکه به نحو واقعی و جدی! واقعا با مشکلات جامعه درگیر است! پس اعضایِ مجمع از درون مجمع، با تمام زندگی و مشکلات جامعه، می‌توانند مرتبط شوند؛ پس به طور عالی افراد می‌توانند در مجمع، زندگی کنند و با جامعه‌ی خود، مرتبط باشند! شبکه‌ای از کل زندگی را در این جبهه خواهیم داشت؛ چرا من اکنون خیلی دغدغه‌ی حضور در مجمع را ندارم؟ چون خیلی کار داریم که ربطی به مجمع ندارد! زندگیِ من، خیلی بزرگ‌تر از مجمع است! اما اگر این روند طی شود، دیگر چنین نخواهد شد.پس چالشی که در ابتدای بحث مطرح شد، پاسخی پیدا می‌کند؛ مجمع جایگاهش را در راهی پیدا می‌کند، که در تعامل با «مردانِ میدانِ عمیقِ خالص» با مشکلات واقعی و جدیِ جامعه درگیر می‌شود، و قدمی در راه این جامعه بر می‌دارد؛ و دانشجویانِ مجمع، هویت واقعی و اجتماعیِ خود را می‌یابند.خلاصه این که، قدم اول این است که خود را آماده‌ی چنین تعاملی بکنیم، که اگر این تعامل شروع شود، خواهیم دید که چقدر در ته دلمان گرفتگی‌هایی هست که مانعِ جدیِ این تعامل‌هاست.کیوان کیوان داریان :این حرف آقای معصومی درست است و مجمع اگر به ماهو مجمع بخواهد هدف بشود، ما خیلی از کارها را نمیتوانیم پیش ببریم. هم از این حیث که خیلی از آدم ها و نهادها و ارگان ها را از دست میدهیم هم از این حیث که رکوردی در خودمان ایجاد میشود.اما بحثی که هست اینست که مجمع برای شروع ارتباط، لازم است ابتدائا خودش مسائلی را حل کرده باشد تا بعد بتواند متناسب با همان مسئله ، بقیه نهادها را درگیر کند و بقیه افراد و نهادها بفهمند که مجمع ظرفیت لازم را دارد و به این جمع بپیوندند. حالا سوالی که هست این است که چرا لازم است از مجمع شروع کنیم؟ چون ما تاریخی با هم گذراندیم، تفکر مشترکی داریم ، همکاری های قبلی با هم داشتیم و از هم شناخت داریم و خب به همین جهت دست به نقد تر هستیم در حل مسائل.محمدعلی فولادگر :مسئله الان این نیست که برای این جنس حرف ها یک جلسه دانشجویی تعریف بکنیم و بگوییم که بچه‌ها بیایید زندگیمان را به آرمان‌ها گره بزنیم و مراقب باشیم در زندگی که افتادیم اینجور نشیم. این اتفاقات و جلسات که سر جای خودش هست و باید هم باقی بماند. قرار است که این حرف ها و بالطبع دانشجویی مجمع یک تعینی بگیرد و قاعدتا فضای دانش آموختگی مجمع انگار پاتوق خاصی نسبت به بقیه ارکان مجمع باید پیدا بکند. چه بسا یک مکان جدا و چه بسا یک اسم جدا. ما می‌توانیم ناپختگی بکنیم و همین الان این اسم را بگذاریم و بگوییم که مثلا میخواهیم اندیشکده در مجمع تاسیس کنیم. اندیشکده به معنای همین اندیشکده هایی که الان هست و دقیق تر سازمانی که بین مبانی و مسائل رفت و برگشتی رخ دهد و از دل این رفت و برگشت ها اتفاق خوشی رخ دهد و ماحصلی داشته باشد. اما خب به نظر نمیشود این کار را کرد. همونطور که عرض کردم ما از یک راه طی نشده صحبت میکنیم. ما باید از همین جا که ایستاده‌ایم چراغ قوه بندازیم و قدم بعدی را ببینیم چیست. ما فعلا نمی‌توانیم از دور به این راحتی صحبت بکنیم و راه های کاملا مشخصی را طی بکنیم. ولی مسئله‌ای مهم اینکه دیگر اینگونه نیست که بگوییم یک سری فعالیت ذیل همین شاخه دانشجویی فعلی با همین ظرفیت و حدود و صغور فعلی تعریف بکنیم. مثلا چند جلسه خاص ، چند لایو خاص یا آوردن مهمانان خاص و نشان دادن افراد ویژه به دانشجوها... این نیست. ما هم اکنون داریم حرف از افق دانش‌آموختگی میزنیم که قاعدتا باید یک تعینی پیدا بکند. حالا ممکن است دوستانی مخالف باشند و معتقد باشند که مجمع باید همان هویت باقی بماند و لازم نیست در چیز خاصی متعین شود. برداشت ما این است که انگار دوران این حرف گذشته و تو نمیتوانی حرف از هویت بزنی ولی نتوانی ، آن هویت و روح را در یک چیز متعین نشان دهی. به همان ضرورتی که انقلاب اسلامی هم باید خود را در تعین جمهوری اسلامی بیندازد تا بتواند نشان دهد که برای زمین حرف دارد. و بالاتر از انقلاب اسلامی ؛ حتی داستان حضور پیامبران نیز همین است. در واقع پیامبر میخواهد یک تعینی به دین بدهد ، یک ساختاری برا دین مشخص کند مخصوصا دین اسلام که ابعاد سیاسی اجتماعی بالایی هم دارد. این همان اتفاقی هست که الان بیش از همیشه احساس خطر در موردش میشود که اگر این اتفاق را رقم نزنیم ، مجمع به مرور مرده میشود و همان هویت روز به روز کم رنگ و کم رنگ‌تر میشود.در ماجرای تاسیس مرکز رشد ، دو مشکل مشاهده میشد. یکی اینکه برای تاسیس مرکز رشد ما به یک هویت نزدیک تر به فضای بومی نیاز داریم نیاز داریم. به این معنا که معیار ارزش افزودگی در طرح ها و ایده ها خیلی پر و پخش بود. از طرف دیگر هم اینکه تاریخ ماجرای مرکز رشد در مجمع طی نشده بود و آن همان راه طی نشده ای است که ازآن صحبت میکنیم. ولی نکته‌ی اصلی و مشترک بین مرکز رشد و این حرف الان این است که مجمع در دانشجویی از یک سالی به بعد لازم است با حفظ همان هویت سابق یک تعین دیگری غیر از این تعین شاخه دانشجویی باید پیدا بکند. در چهارسال اول دانشجویی و در دوره لیسانس هر فردی دروس مقدماتی ای را میخواند که این دروس میتواند به درد خیلی از تخصص ها بخورد و پشتوانه آنها باشد و درواقع دانشجو را آماده کند برای اینکه مرد میدان ، عمیق و مخلص شود و دانشجو با میدان ولو به طرز آشنایی یک مواجهه جدی پیدا بکند. همچنین در این دوره ، خودشناسی دانشجو نیز باید تکمیل شود. پس به نوعی ، شاخه دانشجویی فعلی ، به نوعی همان دوران لیسانس در مجمع است و ورود به فضای تقاطع اندیشه و عمل به نوعی دوران ارشد و دکتری مجمع محسوب میشود.مساله تقاطع اندیشه و میدان دو آفت دارد. یکی اینکه فرد دچار عمل زدگی شود که این ماجرا در فضاهای تهران خیلی جدی تر هم هست. یعنی فرد میگوید بحث و اندیشه ورزی بی فایده است و باید رفت و ساخت. این آفت را در مجمع ، دوستان به اندازه کافی واقف هستند و اهمیت معرفت و اندیشه روشن است. آفت دیگر این است که در این هسته های اندیشکده ، صرفا یک فعالیت های پژوهشی رخ بدهد و نتوانیم این مبانی و معارف و اندیشه ها را به مسائل متصل کنیم و تقاطع اندیشه و عمل رخ ندهد.اگر حکمت اسلامی و حکمته های توحیدی راه خود را طی کرده بود و الان مبانی علوم انسانی ای داشتیم که طرحواره الگوی اسلامی ایریانی پیشرفت را برای ما روشن میکرد ، خب ما هم بر دوش این تاریخ طی شده سوار میشدیم و چه بسا حرف هایی جدید میزدیم. اما مسئله این است که این حرف ، یک تاریخ طی نشده است و خود ما به عنوان قطعات پازل این تاریخ هستیم که باید آن را کامل کنیم و این تاریخ را پیش ببریم. به همین سبب نباید دل خوش بشویم به همین بحث های مبنایی و معرفتی و توحیدی که داریم و بگوییم که برو در میدان و از دل این حرف ها ، مسئله را در بیاور و حرف ها را پیاده کن. در واقع خیلی از این مسائل راه اش طی نشده و ما خودمان طی کننده این راه هستیم و طی شدن این راه هم به همین رفت و برگشت بین اندیشه و میدان است.یک نقدی که به مجمع در این سالها بوده این بوده است که حجم بحث های معرفتی در مجمع بالا بوده. این ماجرا میتواند یک آفتی را به دنبال خود بیاورد و آن اینکه ما در مواجهه با میدان ، یک قله ای را تصور میکنیم و یک بایدهایی را از دل مباحث معرفتی خود در میاوریم ؛ بعد وقتی به طور جدی با میدان مواجهه میکنیم دچار افسردگی و یاس میشویم چون نمیتوانیم این بایدها را پیاده کنیم. اینجا یک سری از افراد ازمباحث معرفتی بریدند و عملگرا شدند. یک سری هم دچار افسردگی و رخوت شدند. باید مراقب باشیم که دچار این دو حالت نشویم. شهاب کریمی :ما خیلی وقت ها وقتی می‌خواستیم این فضا را به وجود بیاوریم حواسمان به یک نکته‌ای نبوده.اگر این مسئله‌ای که می آید و میخواهد تعین شاخه دانشجویی قرار بگیرد، مسئله‌ی مجمع نباشه و نیازها و بستر اصلی مجمع جای دیگری باشد ، اتفاقی که در عمل میفتد این است که مجمع نمیتواند بستر مناسبی برای آن مسئله باشد و اصلا آن مسئله پایداری ای در مجمع نخواهد داشت.من حس می‌کنم که اگرمجمع مسئله‌ای نداشته باشه و یا مسئله‌ای نتوانیم پیدا کنیم که متناسب با خود مجمع باشد و بعد از آن کار مجمع چند پله جلوتر برود و دانشجوها جهت مند تر در زندگی خود حرکت کنند، این ماجرای اخیر هم صرفا یک فراخوانی خواهد بود و دچار عاقبت مرکز رشد خواد شد.نکته دیگر تجربه ایست که در این یکسال کمیسیون دانشجویی داشتیم. ما در کمیسیون دانشجوی دو اتفاق اصلی داشتیم. یکی شکل گیری حلقه مطالعاتی حول موضوع علم بود که اتفاقا حلقه خیلی خوبی بود و بحث های خوبی هم داشت ولی آن حلقه ، مسئله ای نداشت و فقط یک حلقه مطالعاتی بود و اتفاقی که در عمل افتاد با وجود اینکه خود کتاب میگفت که در ماجرای اندیشه گیر نباید کرد و باید وارد میدان شد ؛ جلسه عملا از جایی به بعد ادامه پیدا نکرد.نکته دوم در مورد نشریه نقطه است که باز هم آورده های خوبی برای خود تیم نشریه داشت ولی ما اقتضائاتی را در این مسیر رعایت نکردیم و آن هم این بود که دست گذاشته بودیم روی یک مسئله‌ی خاص تخصصی که نیاز به الزاماتی داشت. مثلا اینکه یک پشتوانه ای داشته باشد و یک تخصص هایی داشته باشند و یا یک بستری داشته باشند برای دیده شدن و پیش رفتن و گسترش ماجرا. و همینطور مساله مخاطب متناسب با این حرف که باید آن را احصا میکردیم. در ماجرای نشریه اقتضاعاتی که گفتیم را نداشتیم و رعایت نکردیم و خب به نظر میرسد که الان جوری شده که خود دوستان میگویند که با فرم قبل قابل ادامه دادن نیست و نمیشود در قالب تیم دانشجویی فوق برنامه طورادامه داد.خلاصه اینکه ما در این نقطه‌ای که هستیم لازم است حواسمان باشد که اگر گفتیم من میخواهم کار جدی کنم و بعد دیدم اقتضای این کار ، استفاده از نیروهای فوق لیسانی مجمعی هست ، باید هم اقتضای این افراد را رعایت کنم چون شخص در آن شرایط لازم است که کار خود را بگذارد برای رسیدن به آن کار جدی مورد نظر. و مجمع باید حواسش باشد که آیا میخواهد به این اقتضائات تن بدهد یا نه؟ مثلا اگر میخواهد مرکز رشد بزند و طبعا فعالیت اقتضادی به دنبال دارد میداند که باید از افراد هم حمایت مالی کند؟محمدعلی فولادگر :به چند مورد خاص در این ماجرای دانشجویی ما الان رسیده ایم. چند مسئله ای که احساس میشود مجمعی ها با آن نسبتی دارند را مطرح کنیم و ببینیم که در مجمع کسی هست که ولو یک قسمتی از هویت و ماموریت خودش را در یکی از این حوزه ها تعریف کرده و میخواهد کار جدی بکند یا نه؟ کاری جدی هم لزوما به معنی شرکت زدن نیست...مثلا من نوعی دغدغه آموزش و پرورش و امر آموزش را دارم ، مجمع هم یک تاریخ جدی در مقوله آموزش دارد ، نشان آنکه مجمع تا کنون کارسوق های زیادی برگزار کرده و یا اینکه خیلی از مجمعی ها با امر معلمی نسبت دارند و یا مدرسه همت که بالاخره توسط مجمعی ها تاسیس شده. حالا آیا هست مردی که نه به صورت فوق برنامه ای ؛ بلکه واقعا در زندگی احساس کند که من باید یک کار جدی در این مقوله آموزش پرورش یک کاری بکنم؟ ولو اینکه کار از جنس اندیشکده ای باشد و من مشکلات را احصا کنم و برای آن راهکار توصیف کنم. نه اینکه خودم لزوما مدرسه بزنم. البته از طرف دیگر هم میشود گفت. مثلا ممکن است که من نوعی در یک حیطه ای علاقه مند هستم ولی مسئله ای ندارم و نمیدانم باید چکار کنم. ولی یک حیطه کلی در ذهن خود دارم. البته این الان خیلی بیشتر در حوزه کار مجمع هست و مجمع باید بگوید که آقای فلانی که دغدغه داری ، بیا و این مسئله را حل کن (مجمع مسئله سازی کند)چه بسا خیلی از افراد الان مجمع ، مسئله روشنی نداشته باشند که بخواهند آن را حل کنند یا از آن طرف ، خیلی اینطور نیست که خودشان بتوانند کاری بکنند ولی مسئله ای دارند و سوال دارند که آیا کسی هست که این مسئله را حل کند؟? آموزش و پرورشمثلا در همین حیطه آموزش پرورش ، مسائل بسیاری هست. مثلا مدارس تحول خواه زیادی هستند و چون افتادند در کار سنگین مدرسه داری ، خیلی از آنها یک نیاز جدی دارند به افرادی که از بیرون ماجرا رصد کنند که آیا در مسیر آن اهداف تحول خواهانه هستیم یا نه؟ و برای طی این مسیر باید چکار کرد؟ راهکار اتصال آموزش و پروش چیست؟ و سوالاتی از این جنس...? هنرهنر نه به معنای فلسفه هنر و حکمت هنر به معنای خیلی دقیق خود. بلکه به معنای خلق اثر هنری ترویجی. مثل تولید مستند ، نماهنگ و... . ? کار و فناوریفناوری به معنای همان مسائلی که در فضای حلقه علم سر آن گفتگو میشد. این بحث فناوری یک نسبتی با علم دارد و یک نسبتی با کار. معنای کار و سازوکارهای خیلی از کارهای ما و نسبت آن با هویت و آرمان های ما؟ چرا ما از حضور در محل کار احساس رنجش داریم؟? سیاست و اجتماعاین بحث یک زمینه وسیعی است که مسائل مختلفی از آب زاینده رود تا شهردار تهران و شورانگهبان و... را میتوان در آن جا داد. ولی باز هم به یک شکل و شمایل خاص تعین یافته مثل یک کنشگری جدی در یک موضوع خاص ؛ اینجا چه بسا بشود یک هسته ای راه انداخت و با حفظ و لحاظ همان فضای رفت و برگشت بین اندیشه و میدان.این چهار حیطه پیشنهاد اولیه و اجمالی ستاد است که اگر افرادی (چه بسا خود اعضای ستاد و چه بدنه) اهل مسئله و اهل دغدغه در ماجرا هست و پروژه خاصی در ذهنشان هست بیاید و حرف بزنیم تا ببینیم مجمع چه کمکی میتواند بکند و از دل این گفتگوها ، این گام اولیه برداشته شود.سیدمهدی مدینه :- معتقدم که خیلی از بچه‌های مجمع ویژگی‌ها و خلوص کافی را دارند اما مجمع توانایی بروز و ظهورش را نداشتهمرد میدان بودن ذاتی نیست و باید به سمت تربیت مرد میدان بریم.- عمیق بودن در زمینه‌های معرفتی ذاتی نیست و نیاز به برنامه‌‌های تربیتی و همدلی و همراهی دارد.- در دوگانه نیروسازی با دادن مسئولیت به تازه‌کارها یا بهتر انجام شدن کارها با دادن مسئولیت‌ها به باتجربه ها، به نظرم مجمع در این دوگانه از نیروسازی فاصله گرفته- برای نیروسازی باید کارها را گسترش داده و برنامه‌ها را عمومی‌تر کنیم. مثلا با حذف کلیپ از مراسم محرم، فرصت نیروسازی را از دست دادیم. یا با خصوصی و بسته‌تر کردن برنامه‌ها و جلسات، عملا ظرفیت زیادی از نیروسازی و ... را از دست داده‌ایم.- حفظ و عمیق شدن دوستی‌ها در دوره دانش‌آموختگی نیاز به استمرار ارتباطات بین هم‌دوره‌ای‌ها و غیر هم‌دوره‌ای‌ها داره و این، همت، برنامه‌ریزی و پیگیری سرگروه‌ها، تنوع بخشی برنامه‌ها و افزودن برنامه‌های تفریحی عمومی و متنوع (نه فقط فوتبال) توسط مسئولان شاخه دانش‌آموختگی را می‌طلبد.- نیاز به شناخت استعداد و توانایی‌های بالقوه و بالفعل افراد مجمعوقتی ما در مجموعه خودمون از ظرفیت‌های همدیگر اطلاعی نداریم، چطور انتظار شناخت ظرفیت‌های افراد مجموعه‌های دیگر را داریم؟چگونه این شناخت را به دست بیاوریم؟برای این شناخت نیاز به ایجاد بسترهایی داریمبرای مثال ایجاد گروه کاری مجمع در پیام‌رسان‌ها و راهبری دانش‌آموختگان توسط بزرگان علمی و کاری مجمعمحمد رضاییمحمد رضاییWed, 02 Mar 2022 19:47:23 +0330