https://virgool.ir/feed/@malihefarsi92برای آنکه در گذر زمان گم نشویم، تکه های روحمان را در قالب کلمات به امانت می گذاریم.fa2026-11-10 22:50:37https://files.virgool.ir/upload/users/4946246/avatar/1cFJdx.jpghttps://virgool.ir/@malihefarsi92https://virgool.ir/@malihefarsi92/گنج-حسن-قسمت-آخر-g3g3usuaygk3ابطهی دستگیره در را با قدرت پایین کشید و بلافاصله من را داخل اتاقش هل داد. تعادلم را از دست دادم و محکم با حسن برخورد کردم.حسن مثل مجسمه وسط اتاق ابطهی ایستاده بود. نه تکان خورد، نه حرفی زد. خشکش زده بود. شانه اش را تکان دادم: حسن... واکنشی نشان نداد. ابطهی خندان به لبه میزش تکیه داده بود و از دیدن حال حسن کیف می کرد. درمانده شدم. چه خبر بود؟دل و جراتم را جمع کردم و چرخیدم سمت ابطهی: با حسن چکار کردی؟ رفیقم چش شده؟صدای خنده ابطهی بیشتر شبیه شیه اسب بود تا خنده آدمیزاد. برای اولین بار بود که قهقه زدنش را می دیدم. چقدر ازش متنفر بودم. با دستش به حسن اشاره کرد. تازه متوجه شدم حسن چیزی را سفت بغل کرده است.چشمهایم گرد شد. نه... اشتباه می کنم. زور زدم تا دست حسن را کنار بزنم، اما مقاومت کرد. پلک زدم، پشت سر هم... چند بار... کاش چشمم خطا می کرد. اما نه... خودش بود.‌‌‌‌ گنج حسن...توپ چهل تکه ای که حسن محکم به آن چسبیده بود. ولی توپ همان توپ چند ساعت قبل نبود. انگار کسی به عمد بادش را خالی کرده باشد. رد اشک هنوز روی گونه حسن بود و به دیوار مقابل زل زده بود. دست دراز کردم و به زور توپ را از حسن گرفتم. تازه فهمیدم... کسی باد توپ را خالی نکرده بود.. گنج حسن را با چاقو پاره پاره کرده بودند. شوکه شدم، مثل حسن. ابطهی اما غرق هیجان بود:_ نگفتم کارم باهاتون تموم نشده؟ هان؟... حسن؟صدایش از شادی خش برداشته بود.خواستم چیزی بگویم، اما صدا از گلویم در نیامد. ابطهی خط کش را از روی میزش برداشت و کف دستش ضرب گرفت. دلم می خواست بپرم سمتش، با مشت و لگد بیفتم به جانش. از پوزخندش لجم می گرفت. بین خشم و ناباوری گیر کرده بودم. فقط یک چیز را می دانستم: " می خوام ابطهی را تکه تکه کنم".نفسش را آرام بیرون داد، ابرویی بالا انداخت و خط کش را روی میز گذاشت. به سمت صندلی اش رفت و همان طور که می نشست، در چشم حسن خیره شد:_ برای ابطهی نقشه می کشی؟ هنوز نفهمیدی من یک قدم از تک تک شما جلوترم؟روی دسته صندلی کوبید:_ در عوضش حالا یاد می گیری که هر خطایی بهایی داره، دیر اومدن جرمه، زبون دراز بودن از اونم بدتر.منتظر واکنش حسن بود تا بیشتر تنبیهش کند ولی اینجای کار را نخوانده بود... با حسن رو به رو بود. رفیق من...حسن جلوی ابطهی خم به ابرو نیاورد. سرش را بالا گرفت، لاشه توپ چهل تکه اش را برداشت و رفت.من ماندم و ابطهی، که از خوشی نمی دانست چه کند. به خیالش نظم را به مقر حکمرانی اش برگردانده بود.باید پنچرش می کردم. نمی شد رفیقم را اذیت کند و من ساکت بمانم. به خودم نهیب زدم: " عددی نیست علی... ازش نترس." جلو رفتم و به میزش نزدیک تر شدم. یک ابرویش را بالا برد و به جلو خم شد:_ چیه بابایی؟ بهت رحم کردم و از تنبیهت صرف نظر کردم. زودتر از جلو چشمم گمشو.مشت هایم گره شد. خشم و نفرتم در صدایم :جمع شد:_ توپ هدیه باباش بود... باباش چند ماه پیش مرد.به نظرم آمد رنگ ابطهی کمی پرید. یعنی جا خورده بود؟ ممکن بود توی دلش چیزی شبیه قلب داشته باشه؟ نه... خیال کردم. فقط چند ثانیه فکر کردم به هدف زده ام. ابطهی بلافاصله به قالب همیشگی اش برگشت: _ خب چکار کنم بابایی؟ همه می میرن... پدر حسن هم یکی شون.خشکم زد. دیو بودن هم یه حدی داشت. ابطهی دندان قروچه ای کرد:_ برو بیرون بابایی... تا نظرم عوض نشده.دنبال حسن دویدم سمت حیاط؛ نه از ترس ابطهی، از نگرانی. حسن سرش پایین بود و آهسته راه می رفت. لباسش را از پشت کشیدم:_ غصه نخوری داداش... توپتو می بریم پیش ناصر پنچری‌. شاید درستش کنه.حسن جواب نداد. به زمین خیره شده بود و با نوک کفشش روی آسفالت خط های خیالی می کشید.مانده بودم چه کنم. تا آمدم حرفی بزنم، حسن سرش را بلند کرد:_ می دونی چیه...با محبت توپ پاره پاره شده اش را نوازش کرد:_ این توپ یادگار آقام بود علی... ولی گنج واقعی من باوریه که آقام بهم داشت، اینکه یه روزی یه فوتبالیست بزرگ می شم.با انگشت به قلبش اشاره کرد:_ جای این گنجم اینجاست... جاش امنه، امنه. دست ابطهی بهش نمی رسه... توپمو پاره کرد، ولی رویاهام هنوز مال خودمه و من ولشون نمی کنم.چشمم خورد به سایه حسن که از آسفالت حیاط شروع می شد و روی دیوار پشت سرش بالا می رفت. حسن کی این همه قد کشید و بزرگ شد؟سنگینی نگاهی را پشت سرم حس کردم. ابطهی در قاب پنجره ایستاده بود و خیره ما را تماشا می کرد. حسن هم فهمید؛ برگشت و مستقیم به چشم های ابطهی زل زد. بعد بی هیچ هماهنگی قبلی، حسن دستش را دور گردنم انداخت و من هم دستم را دور گردنش قلاب کردم و از ته دل زدیم زیر خنده... حاج عباس حق داشت؛ ما رفقای جاویدان بودیم.پایان.Malihe FarsiMalihe FarsiTue, 10 Nov 2026 16:26:49 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/در-میان-قاب-های-شکسته-sqtvkhhoqrnxدر چارچوب در آشپزخانه ایستاد و به فضای خالی رو به رویش خیره شد. قطره اشکی بی صدا از گوشه چشمش سر خورد و روی گونه اش لغزید. قاب عکسی را که در آغوش گرفته بود، محکم تر فشرد. انگار می ترسید با رها کردنش، آخرین یادگار او را هم از دست بدهد. دستی روی شانه اش نشست:" داره دیر می شه، عجله کن."سری تکان داد و اشکش را با پشت دست پاک کرد. می خواست برگردد که صدایی آشنا در گوشش پیچید:" خسته نباشی آقا، باز بدون دستکش کار کردی؟"نگاهش دوباره به آشپزخانه افتاد.اسکاچ ظرف شویی را در دست داشت. شیر آب باز بود و کف صابون روی ظرف های تلنبار شده در سینک نشسته بود. بشقاب ها را یکی یکی بر می داشت، زیر جریان آب می گرفت و با حوصله می شست. رفته رفته از انبوه ظرف های کثیف کم می شد. صدایی از پشت سرش آمد:" خسته نباشی آقا، باز هم بدون دستکش کار کردی؟"لبخندی آرام گوشه لبش نشست:" آشپزخونه ت رو کردم دسته گل؛ دیگه غصه شو نخور "صدای بوق ممتد ماشین رشته افکارش را پاره کرد. از پنجره نیمه باز آشپزخانه، عروسش را دید که روی فرمان ماشین ضرب گرفته بود. خواست به سمت پنجره برود که متوجه کفش هایش شد. گل خشک شده به لبه هایشان چسبیده بود. نگاهش لحظه ای روی سرامیک های براق کف آشپزخانه ثابت ماند. آهی کشید، خم شد و کفش هایش را درآورد. زیر لب گفت:" می دونم چقدر تمیزی برات مهمه، عزیزم."بعد به سمت پنجره رفت و دستگیره را به طرف خودش کشید.صدای خنده ای آشنا در گوشش پیچید. به دنبال منبع صدا، سرش را چرخاند. پسرش، دست به سینه، کنار دیوار ایستاده بود. چیزی نگفت؛ فقط به ساعت مچی اش اشاره کرد. صدای خنده دوباره به گوشش رسید. پنجره را با عجله باز کرد. باغچه خالی پشت پنجره آرام آرام رنگ گذشته گرفت.همسرش با کلاه باغبانی مشغول عوض کردن خاک گلدان ها بود. بیماری رد خودش را بر آن چهره دوست داشتنی گذاشته بود. چشم های گود افتاده اش دیگر درخشش همیشگی را نداشتند؛ اما هنوز نتوانسته بود خنده هایش را خاموش کند. خودش را دید که شال را از روی صندلی حصیری کنار باغچه بر می دارد و دور شانه های همسرش می اندازد.صدای پسرش را شنید:" من چه می دونم. یه ساعته زل زده به باغچه خالی... خودمم کلی کار دارم. علافمون کرده، به خدا."پنجره با ضربه ای محکم بسته شد. همان صدا گفت:" دیگه بسه، هر چی خداحافظی بود کردی. اونجا که می برمت جای بدی نیست. واسه خودش یه دنیاست. کلی گشتم تا پیداش کردم."برگشت و در چشم های پسرش خیره شد. نفهمید چطور دستش لرزید. قاب عکس از میان انگشتانش سر خورد، با ضربه ای سنگین روی سرامیک های آشپزخانه افتاد و شکست. لحظه ای نگاهش به خرده شیشه های پخش شده روی سرامیک ثابت ماند. بعد میان غرغر های پسرش خم شد و عکس را با احتیاط از میان قاب شکسته بیرون کشید.زنی جوان با لبخندی درخشان کودکی حدودا یک ساله را در آغوش گرفته بود. پشت عکس، با دست خطی ریز نوشته شده بود:" پسرمان امروز برای اولین بار گفت:《 بابا》."Malihe FarsiMalihe FarsiFri, 06 Nov 2026 13:34:24 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/گنج-حسن-قسمت-سوم-hc58pxkg1757 تند چرخیدم سمت حسن:_ داداش، بالاخره تکلیف چیه؟ نقشه رو می گی یا نه؟حسن چشم گرداند و اطراف را برانداز کرد. چند نفر از بچه ها نزدیک ما ایستاده بودند و پچ پچ کنان می خندیدند. با انگشت تیرک بسکتبال را نشان داد:_ بریم اونطرف.و خودش جلوتر راه افتاد و من بی حرف دنبالش رفتم.حسن سرش پایین بود و توی جیب جلوی کیفش دنبال چیزی می گشت. سر آخر چیزی را که دنبالش بود پیدا کرد؛ چند تکه گچ که داخل دستمال کاغذی پیچیده بودشان. چهار زانو روی زمین نشست. من هم از حسن تقلید کردم و چهار زانو رو به رویش نشستم.با گچ سفید یک مربع روی زمین کشید و وسطش نوشت: " ساختمان مدرسه". حواسم را شش دانگ جمع کردم و زل زدم به دستش. بعد یک دایره بزرگ دور مربع کشید و نوشت "حیاط اصلی". به من نگاه کرد. سری تکان دادم:_ خب...سرش را تکان داد و پشت مربع را هاشور زد. تا خواست چیزی بنویسد، گفتم:_ حیاط پشتیلبخندی زد:_ آفرینگچ سفید را کنار گذاشت و با گچ زرد دو تا آدمککشید:_ اینا ماییمفرز گچ سفید را برداشتم و کنار آدمک ها دو تا مستطیل کشیدم:_ اینم کیف هامون.حسن همانطور که به مستطیل نگاه می کرد، چند ثانیه بی حرکت ماند. بعد سرش را گرفت بالا و رو به آسمان نفس عمیقی کشید؛ انگار داشت صبرش را جمع می کرد. نفهمیدم چرا... شاید کیف را زیادی بزرگ کشیده بودم.ادامه داد:_ آفرین پسر... حالا گوش کنحسن گفت و گفت؛ انگار از قبل برای چنین روزی تمرین کرده بود. با دقت گوش کردم؛ حتی پلک هم نزدم. به نظرم مو لای درز نقشه رفیقم نمی رفت. حساب همه چیز را کرده بود. نقشه مون شامل نفوذ به اتاق ابطهی، باز کردن در کمدش و فرار از صحنه جرم بود. فقط مانده بود یک چیز:_ ما که کلید کمد ابطهی رو نداریم، حسن!حسن خندید. از همان خنده های بعد از گل زدنش در مسابقه فوتبال. از خنده اش خنده ام گرفت:_ چرا می خندی؟_ در کمد ابطهی خرابه، علی. قفل نمی شه... از بابا صفر شنیدم، داشت غرغر می کرد.از جا پریدم:_ ایول پسر! پس حله، بزن بریمنگاه حسن یک دفعه جدی شد. دستم را کشید:_ نه علی، هنوز یه نکته مونده.از حال رفتم و وارفته روی زمین نشستم:_ دیگه چیه؟_ ما نیاز به یه عملیات انحرافی داریم.کنجکاو پرسیدم:_ عملیات چی چی؟_ عملیات انحرافی. باید ابطهی رو از اتاقش بکشیم بیرون، و گرنه چطوری بریم داخل؟گفتم: " آهان، گرفتم" اما اصلا نفهمیده بودم منظورش چیه. فکر کنم حسن فهمید نگرفتم، چون شروع کرد توضیح دادن:_ باید یه دعوای سوری راه بندازیم. ابطهی فقط این جوری از اتاقش می زنه بیرون. دعوا باید اون قدری طول بکشه که من فرصت کنم برم تو اتاقش و توپم رو از کمد بردارم.دهانم باز مانده بود:_ عجب نقشه ای پسر، دمت گرم.دور و برم را گشتم:_ به کی بگیم بره دعوا؟ با کی دعوا کنه، حسن؟داشتم اطراف را دنبال آدم مناسب دید می زدم که حسن دستش را روی شانه ام گذاشت:_ علی... داداشم... این مسئولیت سنگینیه. می فهمم اگه نخوای قبول کنی.آب دهانم را قورت دادم:_ من برم دعوا؟!حسن سرش را آرام تکان داد و مستقیم چشم دوخت به من.دل و روده ام چنگ می زد. دعوا راه انداختن جرمش حتی از دیر آمدن به مدرسه هم سنگین تر بود. تازه باید دعوا را کش هم می دادم. سرم را چرخاندم و به بچه ها نگاه کردم. در دلم گفتم: " این نمیشه، زیادی گنده س... همون اول کار قورتم می ده."چرخیدم سمت چپ: " اینا اکیپن؛ اولی رو بزنم سه تای دیگه می ریزن سرم... نه اینم نمی شه." مانده بودم چکار کنم. صدای حسن دلخور آمد:_ باشه علی... حق داری. من یه فکر دیگه می کنمتا خواستم نفس راحتی بکشم؛ یاد چهره حاج عباس افتادم، پدر حسن. یه تسبیح عقیق داشت که همیشه دستش بود. هر وقت من و حسن را با هم می دید، لبخند می زد:_ حال رفقای جاویدان چطوره؟فکر کردم: " من چه رفیقیم اگه الان پشت حسن رو خالی کنم؟"معطل نکردم. چشمم را بستم و شیرچه زدم سمت اکیپی که گوشه چپ حیاط جمع بودند. فریادم بلند شد:_ خدااااا... خومو سپردم به تو!با سر رفتم تو شکم اولین کسی که دم دستم بود.چند ثانیه طول کشید تا اکیپ چهارنفره بفهمند چه خبره و از شوک بیرون بیایند:_ چته روانی؟!_ هووووی!_ افسار پاره کردی بابایی؟!با بند بند وجودم کتک می زدم و هم زمان مشت و لگد می خوردم. باید موفق می شدم؛ حسن روی من حساب کرده بود. کشیده محکمی زیر گوش یکی زدم. یک لگد حواله کمرم شد. حسن تا الان رسیده حیاط پشتی. مچ دست یکی شان را گاز گرفتم. حتما پنجره اتاق ابطهی رو پیدا کرده. یک کیف خورد توی سرم و مشتی زیر چشمم نشست. فقط پنجره اتاق ابطهی میله آهنی نداره...خدا رو شکر ابطهی گرماییه و پنجره اتاقش همیشه باز. ضربه دیگری خوردم. از ابطهی چرا خبری نیست؟ تا الان باید خودش را به معرکه می رساند. دیگر توان کتک کاری نداشتم؛ لگدهایی که می انداختم از سر غیرت بود، تا نقشه مان شکست نخورد. یعنی به اندازه کافی سر و صدا راه ننداخته ام؟ نامردا بدجور گیرم انداخته بودند. نفهمیدم چطوری خفتم کردند؛ دو نفرشان از پشت دست هایم را گرفتند و آن دوتای دیگر مشت هایشان را گرم می کردند.فکر کردم:" پس این ابطهی کجاست؟". زورکی لبخندی زدم:_ بابا رفقا کوتاه بیاید... ما همکلاسیم، شوخی سرتون نمی شه؟یکی شان مچش را جلو آورد؛ رد دندان هایم روی مچ دستش مانده بود. به خودم گفتم:" عجب گازی گرفتی پسر... دمت گرم". سرم فریاد زد:_ تو به این می گی شوخی بابایی؟!... پس بزار منم یه کم باهات شوخی کنم.مشتش را جلوی صورتم گرفت. کارم تمام بود؛ با یک ضربه پخش زمین می شدم. خودم را برای یک کتک مفصل آماده کرده بودم که ابطهی را از دور دیدم. باورم نمی شد روزی از دیدن ابطهی این قدر خوشحال شوم.از همان فاصله سرمان نعره زد:_ شماها اونجا چه غلطی می کنید؟مشتی که می رفت زیر چشمم بنشیند، در هوا خشک شد. وحشت را در چهره هر چهار نفر دیدم. تنها آدم خوشحال آن جمع من بودم. ابطهی به ما رسید و پس گردنی محکمی حواله یکی از آن چهار نفر کرد:_ بابایی رو ول کنید، احمق ها... مگه اینجا چاله میدونه اینطوری افتادید به جون هم؟_ آقا اول این شروع کرد، ما کاری بهش نداشتیم.راست می گه، راست می گه آن سه تای دیگر بلند شد.خون جلوی چشم ابطهی را گرفته بود. نظم مدرسه اش را فرستاده بودیم هوا. رگ شقیقه اش باد کرده بود و این اصلا نشانه خوبی نبود. خرناس کشید و گفت:_ ساکت شید... کور نبودم که... از اتاقم شیرین کاریتون رو می دیدم.به خودم افتخار کردم. مار را از لانه اش بیرون کشیده بودم. در دلم گفتم: " حسن تا الان از پنجره کشیده بالا".اما نه...چیزی در نگاه ابطهی اذیتم می کرد. فقط درست نمی دانستم چه. به نظرم ادا و اطوارش بیشتر ساختگی بود. انگار وانمود می کرد به خون مان تشنه است. شاید هم من خیالاتی شده بودم. به خودم نهیب زدم: " چرند نگو پسر".ابطهی پوزخندزنان وراندازم کرد:_ خب بابایی لنگه ت کجاست؟حس کردم زانوهایم جاخالی دادند و نزدیک بود که بیفتم زمین. به ابطهی زل زدم. مغزم مثل ساعت تند تند کار می کرد: " چرا پوزخند می زنه؟ ابطهی این جور مواقع به هیولا تبدیل می شه، پس چرا الان آرومه؟ چرا داره سراغ حسن رو می گیره؟ چرا از حسن خبری نیست؟".رمز بین مان سوت بلبلی بود که حسن استادانه می زد. دو تا سوت پشت سر هم یعنی توپ را برداشته... یعنی عملیات موفق شده.هر چقدر گوش خواباندم، صدای سوت حسن نیامد.قلبم ته گلویم می زد.ابطهی به آن چهار نفر اشاره کرد: _ شما برید... دستش را پشت شانه هایم گذاشت: _ من و بابایی با هم کار داریم... شرارت از سر و کولش می بارید. صدایی ناباورانه گفت: _ یعنی ما بریم آقا؟ ابطهی که سرش را پایین آورد، مطمئن شدم خبری است.همین که آن چهار نفر دور شدند، ابطهی لاله گوشم را گرفت و محکم پیچاند. با غیظ گفت:_به من می گن ابطهی، آدم کردن شما برام کاری ندارهمن را دنبال خودش کشاند. ناله ام بلند شد:_ آخ... آخ... گوشم.گوشم را بیشتر پیچاند:_ درد داره؟ آره؟حالا مونده ببینی چه بلایی به سر جفتتون میارم.یکراست داشت بر می گشت به اتاقش. باید مانع اش می شدم: " اگه حسن سوت نزده، پس هنوز تو اتاقه". دست دراز کردم و در آهنی ورودی ساختمان را سفت چسبیدم. ابطهی یک لحظه به عقب کشیده شد؛ انتظار نداشت مقاومت کنم:_ نمی یام... ولم کن... کاری نکردمپایم را پشت در قلاب کردم؛ مثل سیریش به در چسبیده بودم. باید حسن را نجات می دادم. داد زدم:_ منو گرفته... گیر افتادمصدای باز شدن در یکی از کلاس ها آمد. ساکت شدم و چشم گرداندم. ابطهی هم لحظه ای دست از کشمش برداشت و به پشت سرش نگاه کرد. معلم ادبیات با تعجب به ما چشم دوخته بود:_ چه خبر شده، آقای ابطهی؟ این سر و صداها برای چیه؟دانش آموزا از پشت سر معلم سرک می کشیدند. در کلاس های دیگر هم یکی یکی باز می شدند و معلم ها متعجب به راهرو می آمدند. کم کم احساس امنیت کردم. جلوی چشم این همه معلم، ابطهی به اجبار شمشیرش را قلاف کرد:_ مشکلی نیست... مشکلی نیست... بابایی شلوغش کرده...سعی کرد با لبخند ساختگی اش اوضاع را عادی نشان دهد:_ لطفا همه برگردید سر کلاس هاتون؛ ما با هم این مشکل رو حل می کنیم.به من نگاه کرد و با چشم و ابرو آخرین خط و نشانش را در سکوت برایم کشید.سرآخر هر کس به کلاسش برگشت و در را پشت سرش بست. آخرین امیدم برای نجات هم نیست و نابود شد: " کاش حداقل حسن فرار کرده باشه".کشان کشان به اتاق ابطهی رسیدیم. از وحشت گیر افتادن رفیقم گریه ام گرفت. ولی نه... با آن همه سر و صدای من، حسن حتما فهمیده لو رفتیم و فرار کرده است. دست ابطهی روی دستگیره در اتاقش بی حرکت ماند و با لبخندی شیطانی در چشم هایم زل زد. عرق سرد روی پیشانیم نشست. گریه ام به هق هق ضعیفی تبدیل شد. ابطهی دستگیره در را با قدرت پایین کشیدMalihe FarsiMalihe FarsiSat, 31 Oct 2026 14:28:49 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/پشت-صحنه-ajvs5cmjkktgکلید انداختم و در ویلا را باز کردم. همکارم گاز داد و ماشین را وارد محوطه کرد. پشت سرش در را بستم و با شتاب دنبالش راه افتادم. درخت های بلند و در هم تنیده، دو سوی مسیر قد کشیده بودند. روی موزائیک های کف باغ، برگ های زرد و نارنجی پائیزی پخش بود. انتهای مسیر ماشین رو به عمارتی بزرگ و سفید رنگ ختم می شد. هوا هنوز بوی تازگی باران چند ساعت پیش را در خود داشت. جز صدای کلاغ ها که از جایی نامعلوم به گوش می رسید، محوطه ویلا در سکوت فرو رفته بود. وقتی رسیدم، همکارم کنار ماشین ایستاده بود و وسایل را از صندوق عقب بیرون می آورد. برایش سوتی زدم:_ عجب جای معرکه ای، پسر.همکارم سرش را بلند کرد و لحظه ای اطراف را ورانداز کرد. بعد دو کارتن پر از برگ های خشک پائیزی را از صندوق بیرون کشید، روی هم گذاشت و بغل گرفت:_ نمی فهمم وقتی اینجا این همه برگ ریخته، چرا به ما گفتن با خودمون برگ بیاریم!همان طور که به سمت پله های عمارت می رفت، نگاهی به عقب انداخت و گفت:_ تو هم عجله کن. پنکه و سیم سیار رو بردار و دنبالم بیا. الانه که گروه فیلمبرداری برسه.هنوز پایم به پله اول نرسیده بود که صدای همکارم از جلوی عمارت بلند شد:_ اون پرده حریر رو هم بیار. دیشب سپردم خانومم دوخت.با هزار زحمت از در اصلی گذشتم. یک دستم به پنکه بود و مدام مواظب بودم پرده سفید زیر پایم نرود و کثیف نشود. صدای کفشم روی سنگ های عمارت در فضای خالی ساختمان پیچید. لحظه ای ایستادم و داد زدم:_ کجایی؟_ بیا این طرف، اتاق سمت چپوارد اتاق که شدم، همکارم داشت از نردبان بالا می رفت. دستش را به سمتم دراز کرد:_ پرده رو بده، وصلش کنم. کلی کار مونده.اتاقی بزرگ و نورگیر بود. پنجره های بلندش درست رو به باغ باز می شد. نصب پرده که تمام شد، همکارم یادداشتی را از جیب کتش بیرون آورد و با صدای بلند خواند:_ میز چوبی گردی درست مقابل پنجره های مشرف به باغ قرار دارد.با اشاره او، میزی را که عوامل صحنه از قبل در اتاق گذاشته بودند به سمت پنجره کشیدم.نگاهی به یادداشت انداخت و ادامه داد:_ پرده های حریر سفید کنار زده شده اند و برگ های پائیزی از پنجره باز اتاق به داخل ریخته اند.کمی برگ از کارتن ها برداشتم و روی میز و اطرافش پاشیدم._ پرده در برابر وزش نسیم پائیزی به آرامی تکان می خورد.پنکه را به برق زدم و زاویه اش را طوری تنظیم کردم که مستقیم به پرده ها بوزد._ بازیگر روی صندلی پشت...همکارم با پوزخند چشم از کاغذ برداشت:_ اینجاش که به ما مربوط نیست.شانه ای بالا انداختم.دوباره چشم به یادداشت دوخت:_ خودکار و دفتری روی میز رها شده است، در دفتر، مطالبی با دست خطی مرتب نوشته شده اند.برگ های داخل کارتن را کنار زدم و دفتر و خودکاری را از میانشان بیرون کشیدم. همان طور که دفتر را باز می کردم و روی میز می گذاشتم، گفتم:_ اما اینجا که چیزی نوشته نشده!همکارم سرکی کشید:_ خودت یه چیز بنویس.هاج و واج نگاهش کردم:_ چی بنویسم؟مکثی کرد و گفت:_ بنویس الیاس دو شبه خونه نرفته، چون روش نمی شه به دخترش بگه پول نداره عروسکی رو که قول داده براش بخره.بنویس دختر حاج یونس دو ماهه از شوهر تریاکیش طلاق گرفته، ولی حاجی هنوز داره قسط های جهیزیه اش رو می ده.بنویس پسر همکارم مدرک دکتری اش رو قاب کرده زده به دیوار، رفته راننده تاکسی اینترنتی شده.خودکار را روی دفتر گذاشتم و به حیاط خیره شدم. کلاغی از روی شاخه پرید.برای اولین بار از صبح، هیچ کداممان چیزی نگفتیم.Malihe FarsiMalihe FarsiWed, 28 Oct 2026 17:06:16 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/گنج-حسن-قسمت-دوم-acqzklka1od4حسن سعی کرد لباسش را از چنگم آزاد کند و چند ضربه ریز حواله ام کرد. پایم روی چیز نرمی لیز خورد و پشت بندش صدای فیش بلندی آمد. گربه ای هراسان دوید. توپ از دست حسن افتاد و تا وسط حیاط قل خورد. یکهو همه سرها به سمت ما چرخید. شانه هایم افتاد و دستم لباس حسن را رها کرد. حسن آب دهانش را به زحمت قورت داد: _ گیر ابطهی افتادیم علی.پوزخند کج و کوله ابطحی را دیدم. زیر گوش حسن ناله کردم:_ چی کار کنیم الان؟حسن، عصبانی و بی آنکه لبهایش تکان بخورد، جواب داد:_ چه بدونم، کور بودی؟ گربهه رو ندیدی؟ابطهی میکروفن را روی سکو گذاشت، دستهایش را به هم مالید و با قدم های سنگین از پله ها پایین آمد. دست حسن را کشیدم:_ داره میاد.ابطهی خم شد و توپ را برداشت:_ خب؛ خب، خب. اینجا چی داریم؟توپ را در دست هایش چرخاند:_ نظم مدرسه من رو به هم می زنید؟هر چه قدر ابطهی نزدیکتر می شد، من و حسن هم بیشتر به آبخوری سنگی می چسبیدیم. زیر چشمی دیدم مشت های حسن گره شد. نگاهش به گنج اش بود که در دستان ناظم جا به جا می شد. سکوت مدرسه کر کننده شده بود. صدای حسن سکوت را شکست: _ آقا ما...فریاد ابطهی نفس را دوباره در سینه ها حبس کرد. سرش را کمی پایین آورد و خیره در چشمان حسن گفت: _ ساکت!... انگشت اشاره اش تهدید آمیز بین من و حسن در رفت و آمد بود: _ شما دو تا فکر کردید به هم زدن نظم مدرسه من خیلی با حاله؟قطره ای عرق از کمرم پایین چکید. فقط یک معجزه می توانست ما را از دست ابطهی نجات دهد. شانس مان زد. معجزه، به شکل بابا صفر، از راه رسید: _ آقای ابطهی... آقا... تلفن با شما کار داره. ابطهی چشمش به ما بود اما مخاطبش بابا صفر: _ کیه؟ چه کار داره. نگاه بابا صفر بین ابطهی و ما سرگردان مانده بود:_ اسمش رو نگفت آقا، فقط گفت کارش خیلی مهمه.ابطهی لحظه ای مکث کرد، اما بالاخره تصمیمش را گرفت. کلیدی را از جیبش درآورد و با توپ حسن به بابا صفر داد: _ بزارش تو کمد اتاقم؛ در کمد رو قفل کن و کلید رو بیار. بعد با دستش طوری به ما اشاره کرد، انگار دو مگس مزاحم را دور می کند: _ الان برید تو صف کلاستون؛ کارم باهاتون تموم نشده، بعدا به حساب جفتتون می رسم...زود!حسن دنبالش دوید: _ توپم چی... سریع مچ دست حسن را چسبیدم. سری به علامت " نه" تکان دادم و حسن را به دنبال خودم کشاندم داخل صف کلاس. ابطهی قبل از رفتن، سمت سکو برگشت و میکروفون را برداشت:_ منتظر خواهشید؟ خب برید سر کلاساتون... نظم رو بهم نزنید.با صف کلاس مان راه افتادیم.کلاس ما انتهای راهرو طبقه اول بود. سر در کلاس بزرگ نوشته شده بود "دوم ب". حیاط پشتی مدرسه از پنجره های کلاس دیده می شد. سال گذشته ابطهی دستور داده بود جلوی پنجره ها میله های آهنی جوش بدهند. حالا بیشتر شبیه دریچه زندان بودند. رو به روی تخته سیاه گچی، سه ردیف شش تایی نیمکت چیده شده بود. من و حسن ردیف وسط می نشستیم. میز معلم کنج کلاس، نزدیک پنجره ها قرار داشت و نقشه ایران قاب شده روی دیوار رو به رو آویزان بود.حسن پشت سرم وارد کلاس شد.شانه ام را خم کردم و گذاشتم کوله از شانه ام سر بخورد پایین:_ حالا توپ رو چکار کنیم؟_ چی می گی؟ صدات نمی رسه...کلاس غلغله بود و صدا به صدا نمی رسید. دوباره پرسیدم، این بار بلندتر:_ توپ رو می گم... چطوری پسش بگیریم؟حسن کوله اش را داخل جا میزی هل داد، مطمئن گفت:_ نمی دونم ولی من بدون توپم خونه نمی رم.چند مشت محکم به در کوبیدند و در کلاسمان با شدت باز شد. بی اختیار از جا پریدم. ابطهی، کبود از عصبانیت، به داخل هجوم آورد. نعره زد:_ ساکت بی خاصیت ها...همه یکهو ساکت شدند.فقط در کلاس جرات کرد روی لولا تاب بخورد و اعتراض کنان جیر جیر خفیفی کند. ابطهی همان را هم تحمل نکرد. با لگدی در را سر جایش نشاند. شترق...بعد فریادزنان ادامه داد:_ با من لج می کنید؟ به عمد سر و صدا راه انداخته اید؟دست هایش را پشت کمر قلاب کرد و جلوی نیمکت ها شروع کرد قدم زدن:_ معلم عربی نیومده. کیف هاتون رو بر دارید برید بیرون.انگشت اشاره اش را بالا گرفت؛ بوی تهدید می داد:_ وای به حالتون اگه صدا از کسی در بیاد. مزاحم بقیه کلاس ها نشید.فرشید، که پای تخته خشکش زده بود، تکانی خورد:_ آقا اجازه؟ امروز امتحا...ابطهی غران برگشت سمت فرشید:_ تو اونجا چه غلطی می کنی کره خر؟ گمشو سر جات...سعی کرد به فرشید که از کنارش دوید سمت نیمکت پس گردنی بزند، اما فرشید فرز جا خالی داد._ امتحان عربی امروزتون کنسلهقند در دلم آب شد. به حسن گفتم: _ امتحان پر...ابطهی جلوی در کلاس ایستاد و با دقت مراقب بود صدا بلند نشود. همه بی صدا از جلوی ابطهی رد می شدند. کیفم را برداشتم و آهسته از حسن پرسیدم._ نقشه ت چیه؟حسن با چشم به ابطهی اشاره کرد؛ دستش را پشت کمرم گذاست و هولم داد:_ برو... از دست خودم کلافه شدم. با یک بی احتیاطی احمقانه داشتم جلوی ابطهی بند را به آب می دادم. موقع رد شدن از کنارش زیر چشمی نگاهش کردم. حواسش به من نبود؛ چشمش روی حسن قفل شده بود. باز همان حس آشنا به سراغم آمد. حس اینکه ابطهی با یک جور تنفر خاص به حسن نگاه می کند.بیشتر از این طاقت نداشتم؛ همین که از تیررس ابطهی دور شدیم، تند چرخیدم سمت حسن:_ داداش، بالاخره تکلیف چیه؟ نقشه رو می گی یا نه؟ادامه دارد...Malihe FarsiMalihe FarsiMon, 26 Oct 2026 18:18:35 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/گنج-حسن-قسمت-اول-pwbdhgkq0crjبا نوک کفشم لای خاک دنبال سنگریزه می گشتم و پیدا نمی کردم. انگار کسی از قبل تمام سنگریزه ها را جمع کرده بود. "نکنه کار حسن باشه!" بالاخره یکی پیدا شد. خم شدم و برداشتمش. سنگریزه را در دستم بالا و پایین انداختم. شیشه اتاق حسن را نشانه گرفتم. دستم را عقب بردم و پرتابش کردم سمت پنجره. شیشه صدای ترق تهدیدآمیزی کرد . بند دلم پاره شد " وای شیشه را شکستم." فرار کردم سمت درخت وسط کوچه و پشتش پنهان شدم. حسن بلافاصله پنجره را باز کرد؛ رو به کوچه خالی فریاد زد: _ هوی؛ شیشه رو بشکنی آروم می شی، الان میام پایین خوب! دل و جراتم برگشت. شیشه نشکسته بود. از پشت درخت بیرون پریدم: _ تو چی؟ ناظم کلمون رو بشکنه آروم می شی؟... از ایستادن خسته شدم. روی پله های جلوی ساختمان منتظر حسن نشستم. یادم افتاد به همین چند ماه پیش. شبی که خبر رسید پدر حسن، حاج عباس، تصادف کرده است. با حسن تا خود صبح روی همین پله ها به انتظار خبر نشستیم. دم دم های صبح عموی حسن سیاه پوش آمد.حاج عباس مکانیک بود. تابستان ها حسن در مکانیکی پدرش شاگردی می کرد. عصرها با یک توپ پلاستیکی می رفتم دم مکانیکی دنبال حسن. حسن دیوانه فوتبال بود. پدرش صدا می زد: _ اوس حسن واسه امروز بسه، علی اومده. حسن خسته اما سرحال دست های روغنی اش را نشانم می داد: _ وایسا علی، دست بشورم اومدم.آن روز هم مثل همیشه توپ پلاستیکی زیر بغل رسیدم دم مکانیکی. حاج عباس مشغول تعمیر یک ماشین بود. سرش را از روی موتور بلند کرد؛ و از پشت کاپوت بالا زده به راننده گفت: _ استارت بزن.صدای غرش موتور که بلند شد، لبخندی از سر رضایت زد. کاپوت ماشین را بست، دستمال پارچه ای را از جیب لباس کارش بیرون آورد و دست های روغنی اش را پاک کرد.بعد با سر به من و حسن اشاره کرد و خودش جلوتر از ما رفت سمت میز انتهای تعمیرگاه. روی میز از ابزار و وسایل پر بود و لکه های روغن گوشه و کنارش خشک شده بود. حاج عباس خم شد و کیسه پلاستیکی بزرگی را از زیر میز کارش برداشت: _ بگیرش بابا، برای تو خریدم. بعد نگاهی به من کرد و ادامه داد: _ برای هر دوتاتون.چشم هامون از دیدن چیزی که داخل کیسه بود برق زد. حسن جوری با احتیاط توپ چهل تکه را از کیسه بیرون آورد، انگار گران ترین جواهر دنیا بود. از همان روز، توپ چهل تکه شد گنج حسن.حاج عباس دستی سر حسن کشید: _ با توپ پلاستیکی که نمی شه رفت تیم ملی. لبخندی به من زد: _ نه علی؟ سرم را با حرارت تکان دادم. حسن بغض کرد و پدرش را محکم بغل کرد: _ مرسی بابادویدم بیرون تعمیرگاه و حسن را صدا زدم: _ بدو حسن بیا... حسن توپ به دست دنبالم دوید. حاج عباس پشت سرمان فریاد زد: _ به مادرت بگو دیر میام خونه؛ چند جا کار دارم، نگران نشه. حسن میانه راه سرش را برگرداند: _ می گم، باشه. دوان دوان رفتیم. بی خبر از اینکه حسن دیگر پدرش را نمی دید. حاج عباس آن شب به خانه برنگشت. راننده ای به او زد و فرار کرد.با صدای باز شدن در ساختمان سرم را چرخاندم. حسن لقمه ای در دهان داشت و لی لی کنان تلاش می کرد کفش کتانی اش را جا بیندازد.بلند شدم و کوله پشتی ام را از کنار دیوار برداشتم: _ سلام حسن تقلا را رها کرد، لقمه اش را قورت داد و در را پشت سرش بست: _ سلام. چقدر هولی امروز؟ منتظر نماندم و جلوتر از حسن راه افتادم.از پشت سر صدایم زد: _ علی برنگشتم و در عوض تندتر راه رفتم: _ بیا دیگه. هی معطل می کنی چر... توپی محکم به پشتم خورد. با ضربه توپ تعادلم به هم ریخت و سکندری خوردم. حسن زد زیر خنده. سرپا که شدم توپ چهل تکه حسن کنارم روی زمین افتاده بود... چشمهایم برقی زد:_ می خوای بیاریش مدرسه؟ حسن سری تکان داد. جلو رفتم و شوت زدم. حسن با مهارت شوتم را مهار کرد و پاس داد. زمان از یادمان رفت.صدای آشنایی بلند شد: " تپ...تپ". به حسن نگاه کردم؛ داشت برای شوت بعدی آماده می شد که یکهو خشک شد. ثانیه ای بعد، میکروفون مدرسه نعره زد: _ هل نده آقا، برو تو صف. کی زنگ مدرسه خورد؟ حسن تند گنج اش را برداشت و دوید: _ بدو علی. آقا ناظمه. نفس زنان به مدرسه رسیدیم. مدرسه مان فقط دو کوچه با خانه حسن فاصله داشت. عرق از سر و کولمان می ریخت. دیر آمدن جرم بزرگی بود. حسن انگشتش را گذاشت روی لب ها: _ هیس.پرده جلوی در را لرزان کنار زد و سرک کشید: _ همه سر صفن؛ ابطهی حواسش نیست، دنبالم بیا. پاورچین پاور چین از کنار پرده رد شدیم. دلم گواهی می داد گیر می افتیم. از کنار آبخوری گذشتیم. از پشت سر لباس حسن را محکم چسبیده بودم. قلبم چنان می کوبید که صدایش را می شنیدم. نگاهم روی سکو مدرسه قفل شده بود. ابطهی از آن بالا عقاب وار صف ها را کنترل می کرد. در گوش حسن پچ پچ کردم:_ این امروز طعمه ای نداشته؛ گیرش بیفتیم قورتمون داده.حسن سعی کرد لباسش را از چنگم آزاد کند و چند ضربه ریز حواله ام کرد. پایم روی چیز نرمی لیز خورد.ادامه دارد...Malihe FarsiMalihe FarsiFri, 23 Oct 2026 13:20:54 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/عکاسخانه-مهر-vbnrppl9fchjبرای آنکه مهر را با فرجامی شایسته بدرقه کنم و با ذهنی رها و ایده های نو به استقبال آبان بروم، این متن را به عنوان نقطه پایانی بر داستان های مهر نوشتم.🌿 خانه پدربزرگدخترکم کلاس اولی شدهآدم بزرگا جریمه هاشونم بزرگهشقایق ها صدا می زدندچتر رو بگیر سمت من، زن!خانم والا 🌿جلوی در عکاسی ایستاد و به تابلوی سر در آن خیره شد. سفیدی تابلو در گذر زمان به زردی کم رنگی نشسته بود. بیشتر نوشته هایش آن قدر رنگ باخته بودند که به سختی خوانده می شدند. اما عبارت "عکاسی مهر" با خط نستعلیق مشکی، همچنان در میانه تابلو خوانا مانده بود. با آهی کلید را در قفل چرخاند. آن سوی در، راه پله باریک و پیچ در پیچ عکاسی انتظارش را می کشید. پایش را آرام روی اولین پله گذاشت. دستش را روی زانویش فشرد. زیر لب گفت:" خدایا، به امید خودت." و سلانه سلانه از پله ها بالا رفت. عکاسی یادگار پدر مرحومش بود؛ نسل به نسل گشته بود تا سرانجام به او رسیده بود. روز اول که پا به عکاسخانه گذاشت، پسرکی کنجکاو و بازیگوش بود. پله ها را دو تا یکی بالا می رفت و همیشه سوالی در چنته داشت. بالای پله ها، لحظه ای ایستاد تا نفسی تازه کند. دستش را روی کلید برق گذاشت. عکاسخانه قدیمی یکباره از تاریکی بیرون آمد و در روشنایی جان گرفت. دیوارها پر از عکس های قدیمی بود. عکس هایی که هر کدام بخشی از زندگی کسی را در خود نگه داشته بودند. میز چوبی عکاسی هنوز سر جایش بود؛ همانی میزی که پشتش می نشست و عکس های مشتری ها را برای تحویل مرتب می کرد. از سال های دور باقی مانده بود. حالا دیگر رنگش رفته بود و یک پایه اش لق می زد. وقتش بود یک میز نو جایش را بگیرد؛ درست مثل خودش که وقت رفتنش رسیده بود. اما " آبان"، پسرش، مطمئن نبود بخواهد راه او را ادامه دهد. نگاهش دور و بر را کاوید. چشمش افتاد به دری چوبی که درست پشت میز قدیمی قرار داشت. حافظه عکاسخانه پشت آن در به خواب رفته بود. دست در جیب جلیقه اش برد و دنبال کلید گشت. دستش که به سردی فلز خورد، آن را از جیبش بیرون آورد. سر کلید به تاجی کوچک و فرسوده می مانست. به سمت در رفت و آن را در قفل چرخاند. در با ناله ای خفیف باز شد. در تاریکی تا نیمه اتاق رفت. بعد دست دراز کرد و بند کوتاه آویزان از لامپ وسط اتاق را آرام کشید. زیر هجوم ناگهانی نور، چشم هایش را بست. وقتی چشم باز کرد، لایه ای از گرد و خاک روی همه چیز نشسته بود. کارتن ها روی هم چیده شده بودند. داخلشان پر بود از نگاتیوهای قدیمی. صندلی گردان فلزی گوشه ای بی استفاده مانده بود.‌ سه پایه های شکسته هم گوشه اتاق روی هم تلنبار شده بودند. اما آنچه دید قلبش را لرزاند. پرده های عکاسی یکی پشت دیگری از سقف آویزان بودند. جلوتر رفت. سال ها مشتری ها جلوی همین پرده ها در برابر لنز دوربینش ژست گرفته بودند. گوشه اولین پرده را گرفت و محکم تکانی داد.تصویر چهار کودک روی پشت بام خانه ای قدیمی را نشان می داد که رو به آسمان دراز کشیده بودند.یاد زن جوانی افتاد که سال ها پیش برای گرفتن عکس آمده بود. به محض دیدن همین پرده، لبخند زده و گفته بود:_ اینا منو یاد خودمون می اندازن. ما نوه های آقاجونم چهار نفر بودیم.بعد پرده را با محبت نوازش کرده بود:_ منو یاد خانه آقاجون و شب های تابستونش می ندازه. همین خوبه، من آماده ام.از او پرسیده بود:_ خانه آقاجون؟_ بله. دایی هام اختلاف کرده بودند، می خواستن بفروشنش. ولی سرآخر نگهش داشتن. الان یه خیریه س به اسم خود آقاجونپرده را کنار زد. چشمش به پرده بعدی افتاد؛ تصویری از یک تخته مدرسه. با گچ صورتی روی تخته، بزرگ نوشته شده بود:" سلام مدرسه."خنده چند دختر جوان دوباره در گوشش زنده شد. ناخودآگاه لبخندی روی لبش نشست. دختر جلو دویده بود و با دست های باز سعی کرده بود پرده را در آغوش بگیرد. در برابر اعتراض دوستانش سر تکان داده بود:_ نه، من با این عکس می گیرم. انگار همین دیروز بود با مامانم رفتیم مدرسه.بعد زیر لب خوانده بود:_ باز آمد بوی ماه مهر...و با دوست هایش جلوی پرده کنار هم ایستاده بودند:_ امروز روز دفاع رساله دکترامه، شدم خانم دکتر.باز هم ورق زد. ناگهان صدای گام هایی در حافظه اش زنده شد. دخترکی با موهای بافته به سمت پرده دوید. خرسی پارچه ای را محکم بغل کرده بود. با انگشتش پرده را به مادرش نشان داد:_ مامان اینو ببین، از همون کاغذا داره که بابا ازشون می ترسه.روی پرده، تصویر یک کارت خوان دیده می شد که رسیدی از آن بیرون آمده بود.صدای پدر خندان آمد:_ اون مال قدیما بود بابایی. من الان کار دارم، حریف همه قبضا می شم.مرد، دخترکش را در آغوش گرفته و دست دیگرش را دور شانه همسرش حلقه کرده بود. خیره به لنز دوربین گفته بود:_ ما آماده ایم جناب.به پرده بعدی که رسید، کمی مکث کرد. یاد چهره گرفته مرد میانسالی افتاد که آرام دستی روی پرده کشیده بود. قاب عکس پیرمردی را همراهش داشت. با دیدن گل های شقایق روی پرده گفته بود:_ عکس آقامه، یه عمر از سر لج صداش زدم پیری. ننه ام عاشق گلای شقایق بود. جسد آقامو ته یه دره بین یه عالمه شقایق پیدا کردم.اشک از چشمش سرازیر شده بود:_ تقصیر منه، هواشو نداشتم.با دیدن پرده بعدی نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد. کمی عقب تر رفت، کارتن خاک گرفته ای را جلو کشید. گرد و خاکش را با دست پاک کرد و روی آن نشست. عجب زوجی بودند. برای انتخاب پرده پشت سرشان، نزدیک نیم ساعت بحث کرده بودند:_ اون که دار و درخت داره خوبه، دل آدم باز می شه._ نه من یه عکس امروزی می خوام. اونی که برج فیفل داره بهتره._ ایفل زن، ایفل. اسمشو هم درست نمی دونی_ به من گفتی نادون؟مجبور شده بود دخالت کند. سر آخر پرده ای با تصویر نیمکتی خلوت در یک روز بارانی را انتخاب کردند.کم کم به آخر پرده ها می رسید. پرده نیمکت چوبی، محبوبترین پرده اش بود و آن را به بسیاری از مشتری ها پیشنهادش می داد. اما کمتر کسی انتخابش می کرد تا روزی که آن دختر از راه رسید:_ لطف کنید همین تصویرکنجکاو شده بود:_ انتخابتون دلیل خاصی داره بانو؟_ وقتی یه دختر بچه بودم، توی یه عمارت بزرگ کارگری می کردم. خانم عمارت اهل ادبیات و شعر بود. منم از بچگی با شاهنامه و قصه هاش بزرگ شده بودم...لبخند محزونی زده بود:_ خانم تا قبل فوتش خیلی مراقبم بود، مثل دختر خودش_ عمارت چی شد؟_ الان شده فرهنگسرا. منم همون جا، به یاد خانم والا، شاهنامه درس می دم.با دستی لرزان آخرین پرده را جلو کشید. این یکی را سال ها از همه پنهان کرده بود؛ انگار می ترسید نگاه کسی، سکوتش را بشکند. " فصل آخر" صدایش می زد. تصویر، چمدانی بود به انتظار سفر نشسته در ایستگاه قطار. لبخند خسته ای زد. چشم هایش را آهسته بست و در سکوت مطلق عکاسخانه، صدای سوت قطاری را شنید که از دوردست ها، به دنبالش می آمد.از جایش بلند شد، چراغ را خاموش کرد و به سمت در اتاق رفت. پیش از آنکه در را ببندد، آخرین نگاهش را به وسایل انداخت. صدای چرخیدن کلید در قفل آمد. او می رفت امادلش گواهی می داد که آبان، چراغ عکاسخانه را بی فروغ رها نخواهد کرد.Malihe FarsiMalihe FarsiWed, 21 Oct 2026 13:49:19 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/خانم-والا-agqku8nhaujoزمانی که برای کار به خانه خانم والا آمدم، کودکی یتیمی بودم که از مهر فقط خاطره ای کم رنگ داشت. با بقچه ای که دار و ندارم را در آن پیچیده بودم، جلوی دروازه آهنی عمارت ایستادم. سرم را آن قدر بالا گرفتم تا نگاهم به آخرین طبقه اش رسید. خانه برای من در اتاقی تاریک و نمور خلاصه می شد. جایی که زمستان ها سرما از درز دیوارها به داخل می خزید. عمویم به بهانه تنگی معیشت از نگهداری من سر باز زد. سهم من از خرده ترحم همسایه ها نوکری در این عمارت اربابی بود. خانم والا، بیوه یک سرهنگ شهربانی، روزگاری شاهزاده خانمی از خاندان قاجار بود که صدای خنده هایش در چهارگوشه عمارت می پیچید. اما مرگ همسرش، از آن خنده های بلند تنها لبخندی محزون بر جای گذاشت.کارم کمک کردن به آشپز عمارت بود. مطبخ خیلی زود آشیانه ام شد. روزهایم میان دیگ ها و اجاق ها می گذشت و شب ها گوشه ای از مطبخ روی تختی فلزی می خوابیدم.پدرم نقال بود و از این راه روزگار می گذراند؛ پیش از آنکه سل توان کارکردن را از او بگیرد. پرده نقالی اش را به دیوار قهوه خانه می بست، چوب نقالی را به دست می گرفت و با صدایی رسا می خواند:"چنین است رسم سرای سپنج، بخواهد که مانی بدو در به رنج."من دخترکی خردسال بودم که روی سکو کنار بساطش می نشستم. عروسکی را که مادرم از تکه پارچه ها برایم دوخته بود در آغوش می گرفتم و با نوای پدرم پا به دنیای شاهنامه می گذاشتم.روزی دیگ ها را می سابیدم و زیر لب شاهنامه می خواندم. شب قبل، پدرم را در خواب دیده بودم. دیگر سرفه نمی کرد و از حلقه های کبود زیر چشمش خبری نبود. نمی دانم برای سیاوش گریه می کردم یا برای خودم. دست از کار کشیدم، زانوهایم را بغل گرفتم و صورتم را میان دست هایم پنهان کردم. بی امان گریه می کردم.دستی آرام شانه ام را نوازش کرد. سر بلند کردم. خانم والا مقابلم ایستاده بود؛ با همان لبخند محزونی که همیشه گوشه لبش می نشست.شعر همدم سال های تنهایی خانم والا بود. روی میز کنار صندلی اش همیشه شاهنامه یا دیوان شعری باز پیدا می شد. باورش نمی شد دخترکی میان دیگ ها شاهنامه را از بر بخواند.طولی نکشید که از کمک کار مطبخ به نور چشم خانم والا بدل شدم.هر بعدازظهر روی صندلی چوبی اش می نشست، جرعه جرعه چای می نوشید و قصه های شاهنامه را برایم می خواند. حضور خانم والا کم کم، مطبخ و عمارت را برایم شبیه خانه کرد.اما شادی تازه یافته ام دیری نپایید. آن بعدازظهر، مثل همیشه سینی چای به دست به اتاقش رفتم. روی صندلی همیشگی اش نشسته بود و نور خورشید از لای پرده حریر سفید بر چهره اش می تابید. شاهنامه روی میز مقابلش نیمه باز رها شده بود و عینکش نزدیک آن قرار داشت.آرام از پشت سر صدایش زدم. سنگینی سکوت نشکست. جلوتر رفتم. شال را از گوشه صندلی برداشتم و روی شانه هایش انداختم. آهسته گفتم:" آفتابش جان ندارد، سردتان می شود." باز هم پاسخی نیامد.شانه اش را با ملایمت تکان دادم. " خانم والا؟"دستش بی جان از کنار صندلی فرو افتاد و بر لبه دامنش لغزید.شاهنامه برای همیشه نیمه باز ماند.من ماندم با اتاقی سرد و عمارتی که دیگر رنگ خانه را نداشت.Malihe FarsiMalihe FarsiMon, 19 Oct 2026 13:37:14 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/پنی-سیلین-قسمت-پایانی-vdzdkqjlsdqbپریناز با لحن مشکوکی حرفم را تکرار می کند:_ منتظرید؟... مگه چند نفری شیوا؟نگاهش به سمت جایی که عاطفه ایستاده می چرخد. " نکند عاطفه را می بیند؟" نه... برمی گردد.می خندم. فعلا بهتر است نفهمد که عاطفه اینجاست:_ ادامه بده پری... بقیه رو بگو._ عاطفه اومد جلو؛ دکمه انصراف رو زد؛ کارتی که از دستگاه بیرون اومد رو محکم گذاشت کف دستم و فرستادم ته صف...تلاش می کنم دل عاطفه را به دست بیاورم:_ حقت بوده پری.واکنشی نشان نمی دهد. البته انتظاری هم نباید داشته باشم. بخشیدن گناه من نشدنی است.سوال پریناز روی سرم آوار می شود:_ مگه تو چکار کردی؟به سختی آب دهانم را قورت می دهم:_ من؟... کا... کاری نکردم.پدیناز با اخم در چشمهایم خیره می شود. "چرا شبیه بازجوها نگاهم می کند؟"_ الان خودت گفتی" گناه من بخشیدنی نیست".عرق سردی روی پیشانیم می نشیند. "ای وای، از کجا شنیده؟ نکنه بلند حرف زدم؟"دستهایم یخ می کنند. دنبال راه فرار می گردم:_ چرا ما نفهمیدیم عاطفه می خواد چکار کنه!از آفتاب چند دقیقه پیش دیگر خبری نیست. حتی باد هم نمی آید. پریناز دستش را برای گرفتن دستم دراز می کند:_ کی حدس می زد عاطفه همچین کاری کنه. اون همیشه خیلی قوی بود.در دلم از شادی فریاد می زنم. "تو تنها گناهکار ماجرا نیستی شیوا. یه مجرم دیگه هم هست؛ همین جا کنارت نشسته. چرا حواسش به دوستش نبوده؟" فشاری به دست پریناز می دهم:_ گریه کن پری، سبک می شی.عاطفه از پشت سر در گوشم زمزمه می کند:_ اصلا... اصلا شیوا... گناه تو و پریناز برابر نیست. تو من رو کشتی... تو قاتلی.به عقب، به سمت عاطفه می چرخم. سرم را با سرعت به معنای "نه" تکان می دهم. اشکم سرازیر شده است. صدای خودم در گوشم می پیچد:_ نه، من قاتل نیستم. نمی خواستم بمیری.دستم را محکم روی پله های سنگی می کوبم. فریادم بلندتر می شود:_ دست از سرم بردار... دیگه بسه... نمی خوام ببینمت...هق هق گریه ام را می شنوم:_ برو... برو... تو مگه نمردی؟آبی که به صورتم پاشیده می شود شوکه ام می کند. ناخودآگاه چشمانم بسته می شوند و خودم را عقب می کشم. نفس در سینه ام حبس می شود. آرام شده ام.نگاهم روی آسفالت ثابت مانده است. از روبرو شدن با چشمهای پریناز فرار می کنم. نفس زدنهای بریده بریده اش را بالای سرم می شنوم. زیر چشمی نگاهش می کنم. بطری آب به دست خشک شده است.سعی می کنم دستش را بگیرم:_پری...دستش را پس می کشد اما از جایش تکان نمی خورد.در پاهایم قدرتی نیست. دستم را برای کمک به نرده کنار پله ها می گیرم و به آرامی بلند می شوم. گلویم از فریادهایی که زده ام به سوزش افتاده است. صدایی نیست. فریادهایم را کسی جز پریناز نشنیده است.سرم را آرام به اطراف می چرخانم. از اینکه می بینم دورمان جمع نشده اند، خیالم آسوده می شود.یک بار دیگر تلاش می کنم:_ پری... من...اجازه نمی دهد حرفم تمام شود. صدایش می لرزد وکمی از من فاصله می گیرد:_ تو به دکتر احتیاج داری شیوا!...دستم را به دور نرده محکمتر مشت می کنم. می خواهم قدمی به سمتش بردارم اما از رها کردن نرده ها می ترسم. هنوز تعادل ندارم. با پریناز موافقم. حالم خوب نیست. نیاز به کمک دارم. اما نیرویی در وجودم مخالفت می کند.کیف و کلاسورم را از روی پله برمی دارم:_ من احتیاجی به دکتر ندارم. تو فکر خودت باش.کیفم را روی شانه ام می اندازم و با دست روپوش خاکی ام را پاک می کنم:_ رفتار من عادیه. این تویی که باید بری مشاوره.پریناز بطری آب خالی را که در دستش مانده با عصبانیت نشانم می دهد:_ اینو می بینی؟ مجبور شدم تمامش رو تو صورتت بپاشم بلکه به خودت بیای.مقنعه ام کاملا خیس شده است. بی فایده تکانش می دهم:_ توقع داری بابت اینکه خیسم کردی ازت تشکر کنم؟به سمتم می آید. با دستش به سر من اشاره می کند:_ بفهم آخه. رفتارات عادی نیست.تن صدایش را ناگهان پایین می آورد و با احتیاط اطراف را کنترل می کند:_ شیوا...مکثی می کند. قلبم محکم به قفسه سینه ام می کوبد. پریناز دهانش را باز می کند تا حرفش را کامل کند اما پشیمان می شود. شروع کرده است با بند ساعتش بازی می کند. انتظار کلافه ام کرده است. باید کاری کنم. کیفم را روی شانه ام جا به جا می کنم و آهسته از کنارش رد می شوم.چند قدم بیشتر دور نشده ام که سوالش میخکوبم می کند:_ تو با عاطفه حرف می زنی؟ با کسی که مرده؟صدای پایش را می شنوم که نزدیک می شود. بند کیفم را محکمتر فشار می دهم. کلاسور در دستان عرق کرده ام لیز می خورد. فشاری به بازویم می آورد:_ پرسیدم...سعی می کنم بازویم را از دستش رها کنم اما پریناز مقاومت می کند. صداهایی را که از من می خواهند ساکت بمانم، نادیده می گیرم. اشک در چشمهایم جمع می شود و سری تکان می دهم.سنگینی نگاه پریناز را احساس می کنم. با اشکهایم مبارزه می کنم. این اشک ها گناهم را پاک نمی کنند. دیگر از نقش بازی کردن ها و دروغ گفتن ها خسته شده ام. ای کاش می توانستم فریاد بزنم: " مجرم منم؛ اینجا ایستاده ام؛ جرمم را پذیرفته ام؛ دفاعیه ای ندارم."باید به کسی بگویم. دیگر توان سکوت ندارم. بگویم... من باعث خودکشی عاطفه شدم. عزیزترین دوست مان. خودکشی... حتی فکر به این واژه هم عذاب آور است.نگاهم از روی کفش های کتانی پریناز به سمت صورتش می چرخد.در چشم های دوستم خیره می شوم. او هم مانند من با اشکهایش در حال مبارزه است. کدامیک از ما زودتر شکست می خورد نمی دانم.اشک صورت هر دو نفرمان را خیس می کند و یکدیگر را در آغوش می گیریم. سرم را روی شانه پریناز می گذارم و فقط برای لحظه فراموش می کنم چه کرده ام.پریناز با صدای گرفته اش دلداریم می دهد:_ همه چیز درست می شه شیوا؛ می گذره عزیزم؛ باور کن که می گذره.به آرامی بازویم را نوازش می کند:_ فقط لازمه به خودت زمان بدی دوست خوبم.از من فاصله می گیرد و در جیب روپوشش به دنبال چیزی می گردد... یک دستمال کاغذی؛ مچاله شده و نامرتب. در دستم می گذارد:_ بگیر؛ بسه؛ روح عاطفه هم اینطوری اذیت می شه.به دستمال در دستم خیره می شوم. اگر شیوا سابق بودم هرگز دستمال را قبول نمی کردم. متلکی می گفتم و شکلکی در می آوردم: "یه کثیفشو نداری بدی به من؟ این حیفه پری، خیلی تمیزه."ولی از شیوا سابق دیگر خبری نیست. پریناز قدیم هم هرگز شانه اش را برای اشک کسی تکیه گاه نمی کرد.با مرگ عاطفه، هر دو نفر ما تغییر کرده ایم.من گریه می کنم و پریناز بی خبر از همه جا دلداریم می دهد.مطمئن نیستم دلم برای کدامیک بیشتر می سوزد؛ معصومیتی که دیگر در من نیست یا عاطفه ای که به سمت مرگ هلش داده ام.اما حتی نمی توانم به کسی حقیقت را بگویم. آتشی در درونم شعله ور است که دیگر هرگز خاموش نخواهد شد. عذاب وجدان... شاید این هم مجازات من باشد و چه مجازات کمی.کاش آن روز بعد از آزمون رانندگی به خانه بر می گشتم. یا حداقل عاطفه خواسته ام را نمی پذیرفت. ای کاش آن شب هرگز به درمانگاه نرفته بودم.اما....هر چقدر چهره پریناز پشت پرده اشکهایم محوتر می شود، چهره عاطفه در روپوش سفید پزشکی مقابلم وضوح بیشتری پیدا می کند.گفتم:_ از غذای دانشگاهه، بهت نساخته...برو یه آبی به دست و صورتت بزن.عاطفه با چهره رنگ پریده ناله کرد:_ نه، مگه نمی بینی درمانگاه چقدر شلوغه، ویروسش جدیده.بعد نگران ادامه داد:_ من نگرفته باشم شیوا!... اصلا وقت مریضی ندارم.از جایم بلند شدم. گوشی پزشکی را از گردنش درآوردم و به زور از صندلی بلندش کردم:_ حرفم رو گوش کن، یکم استراحت کنی بهتر می شی. تا برگردی من هستم.عاطفه بی میل از روی صندلی برخاست، کش و قوسی به بدنش داد و گفت:_ زود برمی گردم... فقط یکم هوای تازه و یه مشت آب به صورتم.وقتی رفت، به جای او روی صندلی پزشک نشستم، گوشی پزشکی را به گردنم انداختم و ماسک را روی صورتم مرتب کردم. صدا زدم:_ نفر بعدی لطفا.خانمی تقریبا سی ساله وارد اتاق شد. از گلودرد شدید و بی اشتهایی شکایت داشت. از ظرف روی میز یک اسپچولای تمیز برداشتم و به سمتش خم شدم:_ دهانتان را باز کنید.چرک روی لوزه ها داد می زد گلودردش استرپتوکوکی است.تلفن همراهم زنگ خورد. پدرم بود. جواب ندادم و گوشی را در جیب روپوش سفیدم انداختم. پرسیدم:_ بیماری خاصی ندارید؟زن جوان خواست جواب بدهد که دوباره تلفن همراهم زنگ خورد. یک بار دیگر رد تماس دادم. سعی کردم تمرکز کنم. کجا بودم؟ آهان... تجویز دارو.یکی از سربرگ های درمانگاه را برداشتم و با سرعت مشغول نوشتن نسخه شدم. پیامک آمد. با عصبانیت خودکار را روی میز گذاشتم. پدرم بود:_ بازم رد شدی؟صدایش سرزنش آمیز در گوشم پیچید. مگر این گواهینامه رانندگی لعنتی چه بود که تا این حد برای پدرم اهمیت داشت؟نسخه نوشته شده را به بیمار دادم و گفتم:_ خدا سلامتی بده، مایعات فراموش نشه.بعد از رفتن زن، نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم آرامشم را حفظ کنم:_ نفر بعدی لطفا.به جای نفر بعدی، عاطفه آمد. رنگ به صورتش برگشته بود. لبخند زدم:_ بهتری؟_بهترم...به در مطب اشاره کرد:_ مشکلش چی بود؟با بی خیالی شانه بالا انداختم و گفتم:_گلودرد استرپتوکوکی، براش پنی سیلین تجویز کردم._ چک کردی به پنی سیلین حساسیت نداشته باشه؟بند دلم پاره شد. چک نکرده بودم. صاف نشستم. دهانم خشک شده بود. عاطفه انگار از چهره ام چیزی خوانده باشد، تکرار کرد:_ کنترل کردی دیگه شیوا؟تردید در صدایش موج می زد. مغزم به سرعت کار می کرد. زن تازه رفته است. شاید اگر عجله کنم قبل از اینکه دیر بشود پیدایش کنم. شاید اصلا رفته باشد داروخانه نزدیک درمانگاه برای گرفتن داروها... حتما که رفته است. باید عجله کنم.نفهمیدم چطوری عاطفه را دست به سر کردم. به خودم که آمدم، بیرون درمانگاه رسیده بودم. چشمهایم را تنگ کردم و به دقت هر دو سمت خیابان را نگاه کردم. از زن جوان خبری نبود.سراسیمه خودم را به داروخانه رساندم. در شلوغی داروخانه هم خبری از زن نبود. تمام شد. رفته بود و من در دریایی از اضطراب رها شده بودم.یادم است به خودم دلداری می دادم که حتما پرستار قبل از تزریق، وجود حساسیت دارویی را کنترل می کند. کاری که وظیفه من بود و انجام نداده بودم.افسوس که زندگی هرگز مطابق امیدهای آدمی پیش نمی رود. اتفاقات چند روز بعد مثل طوفان آمد و رفت و جز ویرانی چیزی باقی نگذاشت.آن زن در اثر تزریق پنی سیلین دچار شوک آنافیلاکسی شده بود. هر چند با تلاش کادر درمان زنده مانده بود، اما خانواده اش از پزشک مسئول شکایت کرده بودند.آن پزشک من بودم، ولی عاطفه مواخذه شد. البته ماجرا به اینجا ختم نشد. پزشک مسئول کارآموزی دانشگاه و پرستاری که تزریق را انجام داده بودند هم بازخواست شدند.گناهکار واقعی من بودم، ولی به لطف نبودن اسمم در لیست کارآموزان آن شب و پا گذاشتن بر روی دوستی چند ساله ام با عاطفه، تبرئه شدم.در برابر التماس های عاطفه برای گفتن حقیقت سکوت کردم. و حتی به حرف و حدیث های دانشگاه در مورد قصور پزشکی او دامن هم زدم.چه می شد اگر کمی عادلانه تر رفتار کرده بودم. یا شجاعانه پای کاری که انجام داده بودم می ایستادم اما...در این بین، شدیدترین مجازات نصیب عاطفه شد. شورای دانشگاه حکم به اخراج موقت او داد. اما من مطمئنم برای عاطفه هیچ مجازاتی سخت تر از نگاه های شماتت بار استادان و همکلاسیهایش نبود.با صدای پریناز به خودم می آیم:_ چی گفتی؟... نشنیدم.پریناز کاغذی را که از داخل کلاسورم روی زمین افتاده است به دستم می دهد:_ گفتم این دیگه چیه؟به کاغذ خیره می شوم و با صدایی گرفته می گویم:_ نامه انصرافه... از پزشکی انصراف می دهم.چشمهای پریناز از تعجب گرد می شوند:_ چرا؟!!...مگه قرار نبود ما جان آدمها رو نجات بدیم؟نگاهم از چهره متعجب پریناز به سمت ساختمان دانشکده پزشکی می چرخد. کلمات و تصاویر در سرم می چرخند. در ذهنم تصویر زنی جوان که با سرفه از روی صندلی بیمار برمی خاست، جایش را با تصویر آخرین لبخند عاطفه مقابل سالن همایشهای دانشگاه عوض می کند.صدایی در گوشم زمزمه می شود: "چهل غروب غم بار گذشت."دوباره به پریناز نگاه می کنم. لبخند غمگینی می زنم و محکمتر درخواست انصرافم را در دست می فشارم. آرام، اما مطمئن می گویم:_ باور کن من هم دارم دقیقا همین کار رو انجام می دم.Malihe FarsiMalihe FarsiFri, 16 Oct 2026 09:19:20 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/دندان-عقل-مرحومم-qqg3dmdmsjekیک هفته می شد که درد دندان امانم را بریده بود، اما از ترس دندانپزشکی دم نمی زدم. تا روز نذر خواهرم رسید. دیگ های بزرگ مسی را توی حیاط چیده بودند؛ جلو رفتم و روی یکی شان خم شدم. شربت، داخلش قل قل می کرد و بوی خوش هل و گلاب مثل نسیم گرم از دیگ بالا می زد. نفسی کشیدم و دلم قنج رفت. همین که لیوان شربت را سر کشیدم؛ فریادم به هوا رفت. فریادم همان و لو رفتنم همان. لپم را چسبیدم و زار زار گریه کردم. شورای خاله خانباجی های فامیل تشکیل شد؛ از قرقره کردن آب نمک گرفته تا وردهای مخصوص شان، همه را امتحان کردند. اما هیچ کدام کاری از پیش نبرد. خواهرم مغز متفکر فامیل بود؛ همیشه چاره ای در آستینش داشت. حکم نهایی را صادر کرد: " می ریم دندانپزشکی." غریو شادی بلند شد. حاج خانوم ها احسنت گویان قربان صدقه اش رفتند: "تصدقت، عجب فکر بکری کردی." میان آن همه آدم راضی، تکلیف من روشن بود: "گور پدر من ناراضی." و شد آنچه ازش می ترسیدم. فردا، ترسان و عرق ریزان، پشت پنجره ایستادم، چشم انتظار جلادم. کمی از چهار گذشته بود که رسید. من که به لطف آسپرین درد. دندانم ساکت شده بود، خندان درآمدم که: " چه عجله ایه حالا، میوه تازه از باغ رسیده دارم. بیا بالا." خواهرم اما اهل رشوه نبود. چنگ انداخت گردنم و کشان کشان بردتم سمت مطب دندانپزشکی. هر چه در چنته داشتم رو کردم بلکم دیر شود و نوبتم بگذرد. ای دریغ که زمان هم با افتادگان سر لجبازی دارد. بر خلاف تمام کارشکنی هایم، حتی یک ربع زودتر به مطب رسیدیم. امان از زد و بندهای پشت پرده. هنوز نفسم بالا نیامده بود که فهمیدم خواهرم و منشی مطب رفقای جان جانی اند. دندانپزشک از بس حاذق بود هیچ مریضی نداشت. این بود که منشی کرسی ریاستش را رها کرد و کنار ما روی کاناپه نشست تا به خودم آمدم بین خواهرم و منشی مطب محاصره شدم. خواهرم و منشی چنان گلوله وار غیبت می کردند که مجال نفس کشیدن به هم نمی دادند. من هم در سکوت دنبال راه های احتمالی فرار می گشتم. جز پرتاب خودم از پنجره راه فرار دیگری پیدا نکردم. لامصب پنجره را هم با میله آهنی گرفته بودند. صدای تق و توقی از راه پله بلند شد... گوش خواباندم. کسی شلنگ تخته می انداخت و از پله ها بالا می آمد. منشی بلافاصله خبردار ایستاد. صدا داشت نزدیک تر می شد. ناگهان در باز شد و گل آمد؛ دندانپزشک خوش که نه... ولی بالاخره آمد. چشمم آرام از کفش های کتانی قرمزش بالا خزید تا رسید به کله کچلی که چراغ می زد. زیر لب نالیدم: " این دکتره یا غول." غول با لحنی متکبرانه گفت: " امروز چند تا مریض داریم؟" منشی سه سوته جواب داد: " فقط اینا." فس فس خالی شدن باد غول را شنیدم. حالم کمی جا آمد. چشم های ریز دکتر روی ما ثابت ماند: " هر دوتاشون؟" انگشت خواهرم و منشی هم زمان سمت من نشانه رفت: " این." فقط فرصت کردم بگویم: " نامردا". تا به خودم آمدم، روی یونیت دندانپزشکی به زنجیر کشیده شده بودم. هر چه با انگشت سمت چپ دهانم را نشان دادم، افاقه نکرد. چشم غول دندان سالمی در سمت راست دهانم را گرفته بود. دستش که سمت آمپول بی حسی رفت، به تکاپو افتادم. حین دست و پا زدن برای نجات، مشت محکمی حواله کله کچلش کردم. ضربه ام معجزه کرد و عقل رمیده را به سر دکتر برگرداند. از زدن بی حسی صرف نظر کرد و تند تند نسخه ای نوشت: " الان دندونتون عفونت داره نمی شه درمان رو شروع کرد، دارو نوشتم تا هفته دیگه." قند در دلم آب شد. نجات پیدا کرده بودم. فاتحانه از تخت معاینه پایین آمدم. معلوم نشد سر و کله منشی مطب از کجا پیدا شد. مثل بلای آسمانی نازل شد و گفت: "دکتر جان، سرکار خانم از دوستان هستند عنایت بفرمایید دندان های ایشان را دقیق تر معاینه کنید". دوباره من را روی یونیت دندانپزشکی خواباندند. دکتر چنان در دهانم مشغول جستجو شد که مطمئن شدم دست خالی برنمی گردد. فریاد" یافتم، یافتم" دکتر که بلند شد، مطب با همه متعلقاتش بر فرق سرم آوار شد. مانند اسیر مفلوکی که منتظر اجرای حکمش است به دکتر و منشی نگاه می کردم. هر دو هیجان زده وسایل کشیدن دندان را آماده می کردند تا دندان عقل بی خردم را از صفحه روزگار محو کنند. امروز این ماجرا را در حالی برایتان نقل می کنم که شورای خاله خان باجی های فامیل دوباره تشکیل جلسه داده است. رئیس شورا، همان عقل کل فامیل، خواهرم کمی پیش دستور کار جلسه را قرائت کرد. موضوع: رسیدگی به عفونت به جا مانده از عملیات کشیدن دندان عقل مرحومم و تعیین تکلیف دندانی که از اول باعث این مصیبت شد. Malihe FarsiMalihe FarsiTue, 13 Oct 2026 17:28:38 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/پنی-سیلین-قسمت-دوم-qkdy9cfsrnwkکسی از پشت سر آرام صدا زد:_ شیوا...بر نمی گردم. نفسم را حبس می کنم و براق می شوم تا جواب عاطفه را بدهم. صدای سایش لاستیک ماشین روی زمین ماسه ای پارکینگ آزارم می دهد. نمی توانم خوب بشنوم، اما به نظرم کسی دوباره نامم را صدا می زند: "شیوا". دستی شانه ام را تکان ملایمی می دهد. بدنم را از این تماس ناگهانی کمی جمع می کنم. هیاهویی مبهم در گوشم پیچیده است. چند نفر همزمان مشغول صحبت هستند. صدا ادامه می دهد:_ بچه ها که گفتن دیدنت باور نکردم؛ بهتری؟سرم را با تردید به عقب می چرخام. دختری همسن و سال خودم مقابلم ایستاده است. نگاههش چه حس آشنایی برای من دارد. چشمهایم روی خال گوشه لبش قفل شده است. ادراکم بین گذشته و حال در رفت و آمد است.دیگر خبری از پارکینگ و عاطفه نیست. در راهرو دانشکده، نزدیک برد گروه ایستاده ام. از دریچه تهویه هوای راهرو باد سردی به صورتم می خورد. پریناز کنارم ایستاده است.چه سوالی پرسیده بود؟ بهتری؟...نمی دانم! شاید...اگر کابوسهایم بگذارند. هر شب همان صحنه های تکراری درهم و برهم به سراغم می آیند. آنقدر در خواب کوچه های خلوت و تاریک را دویده ام، پاهایم درد می کنند. گاهی صدای گریه خودم را در خواب می شنوم. عاطفه قدم به قدم دنبالم می آید. دیروز به یک لطیفه خندیدم. دلخور اخمی کرد و خنده روی لبم خشکید.اما برای پریناز سری به دروغ تکان می دهم؛ یک دروغ مصلحتی:_ بهترم.با دلسوزی به چشمانم زل می زند:_ اصلا اینطور به نظر نمی یاد. ببین...عاطفه عزیز منم بود.وانمود می کند شیشه عینکش را پاک می کند؛ اما من بغض پنهان شده در صدایش را می شنوم. مکثی می کند. می کوشد تا بر خود مسلط شود. چشمهایش از شدت تلاش برای پنهان کردن اشکهایش قرمز شده اند. با این وجود نگران من است. ادامه می دهد:_ نکن شیوا... عاطفه که اینطوری برنمی گرده.صدای گام هایی شتاب زده از انتهای راهرو می آید. می دانم اگر کنار نروم حتما با پسر برخورد می کنم؛ ولی می ایستم. لحظه ای بعد هر دو تعادلمان را از دست می دهیم. نمی دانم چرا اما پوزخندی می زنم. دانشجوی عجول تلو تلو خوران به سمت دیوار کناری می رود. کلاسور من هم روی زمین می افتد. " چکار می کنم؟..." . انگار ناخودآگاه می خواهم کسی حقم را کف دستم بگذارد. بابت خطایم...بابت عاطفه.ولی بیشتر از آن عجله دارد که وقتش را صرف من کند. این پا و آن پایی می کند. پریناز دستم را به سرعت می کشد تا مانع افتادنم شود. فریاد می زند:_ چه خبره...لااقل بگو ببخشید.نگاه ها به سمت ما چرخیده است. خم می شوم تا کلاسورم را از روی زمین بردارم و در گوش پریناز زمزمه می کنم:_ من مقصرم، پری؛ کشش نده.صدای عاطفه در گوشم می پیچد: " پس بالاخرهپذیرفتن اشتباهاتت را یاد گرفتی."پریناز حواسش به من نیست. حرفم را نمی شنود. با نگاهش پسر را که در پیچ راهرو ناپدید می شود تعقیب می کند. دستانش را با گیجی تکان می دهد:_ حتی یه لحظه هم صبر نکرد. تو چی گفتی به من؟قلبم تند تند می زند. سرم را با سرعت به اطراف می چرخانم. دنبال عاطفه می گردم. پریناز آینه وار رفتار من را تکرار می کند. در لحن کلامش تردید و ترس را با هم حس می کنم:_ چیه شیوا؟... دنبال کسی می گردی؟به جای جواب، به در بسته گروه اشاره می کنم:_ چرا در گروه بسته س؟چشمانش گشاد می شود. نفس عمیقی می کشد و فورا ساعتش را کنترل می کند:_ یادم رفته بود؛ قراره منتخبین المپیاد دانشجویی رو معرفی کنن؛ دکتر فتحی...مابقی کلام پریناز را نمی شنوم. نفس بریده می گویم:_ دکتر فتحی؟!راهرو، در بسته، حتی چهره پریناز برابرم شروع به چرخ زدن می کنند. صدایی در سرم مدام تکرار می کند" دکتر فتحی...دکتر فتحی"عاطفه بلند شد. کیفش را برداشت و گفت:_ وقت تلف کردن کافیه، بریم تا دیر نشدهگیج پرسیدم:_ کجا؟عاطفه به در کلاس اشاره کرد و گفت:_ همایش دیگه! نمی خوای که سخنرانی دکتر فتحی رو از دست بدیم.خواستم بگم محاله، ولی عاطفه رفته بود. یک لحظه ماتم برد. با چه سرعتی رفت که من ندیدم. به سمت کیفم حمله ور شدم. زیر لب تکرار می کردم: " بدو..‌.بدو" بند کیفم به گوشه صندلی گرفت. بند را کشیدم. کیف و صندلی با هم حرکت کردند. دندانهایم را روی هم فشار دادم و نفس بلندی کشیدم.عاطفه از بیرون کلاس صدا زد:_ میای بالاخره یا برم؟همانطور که با کیف و صندلی کشمکش می کردم گفتم:_ هولم نکن.آخرین تلاش... کیفم را کشیدم. بندش رها شد. فحشی نثار صندلی کردم و با شتاب رفتم.مثل همیشه عاطفه جلوتر می دوید. چقدر مصمم بود و شاداب. هرچه در توان داشتم گذاشتم که عقب نمانم. او می خواست زودتر به همایش برسد، پای سخنرانی دکتر فتحی بنشیند و دانشی کسب کند.اما من چه می خواستم؟ رسیدن به عاطفه یا رد شدن از او؟شاید خودم هم نمی دانستم که حس حسادتم به عاطفه به محبت بینمان می چربد. نمی دانستم... تا آن اتفاق شوم.از پشت سر صدایش زدم:_ امشب منم با تو میام بیمارستان.ایستاد و با تعجب گفت:_ چرا؟!... امشب که شیفت تو نیست.در جوابش گوشی ام را بالا گرفتم:_ بابام صد دفعه زنگ زده... می خواد بدونه قبول شدم یا نه.عاطفه بی تفاوت سری تکان داد:_ میل خودته... بالاخره که باید بگی رد شدی._ یه شبم دیرتر غرغر بشنوم، یه شبه.با هم زدیم زیر خنده.از شدت خنده به سرفه افتاده ام. دستم را به پهلویم می گیرم و نفس بریده می گویم:_ عاطفه بسه نخند؛ دیگه نمی تونم.اما به جای عاطفه، پریناز وحشت زده جوابم را می دهد:_ چرا اینجوری می کنی شیوا؟ نخند... بلند شو، دارن نگاهمون می کنن.سرم را با چنان سرعتی بلند می کنم که گیج می رود. همه در راهرو ساکت شده اند و به من زل زده اند. کی کف راهرو نشستم؟ چشمم هنوز دنبال عاطفه می گردد:_ عاطفه کو پس؟پریناز زیرلبی حرف می زند:_ چی می گی! تو رو خدا پاشو؛ به خودت بیا.دستم را برای کمک به سمتش دراز می کنم. به جای گرفتن دستم چند قدم عقب می رود.منتظر می مانم. مجبور می شود جلو بیاید و دستم را بگیرد. معطل نمی کند. با قدم هایی سریع به سمت راه پله می رود. سرش را اصلا بلند نمی کند. از نگاه ها فرار می کند و من را دنبال خودش می کشاند.اما من عجله ای برای رفتن ندارم. می خواهم تماشاچی ها فرصت کافی برای هو کردنم را داشته باشند.بیرون ساختمان دنبال جای خلوتی برای نشستن می گردیم. به پله های پشت اتاق پراتیک اشاره می کنم. چه خوب که دانشگاه دیگر شلوغی چند ساعت قبل را ندارد. هم آفتاب است و هم باد ملایمی می وزد. روی دومین پله می نشینم و وسایلم را روی پله اول، نزدیک پایم می گذارم.پریناز خلاصه می گوید:_ جایی نرو؛ الان میام.سری تکان می دهم. دهانم خشک شده است و حال حرف زدن ندارم. نگاهم روی دوتا گنجشک کوچک ثابت مانده است. چقدر شادند و بازیگوش...با صدای به هم خوردن شاخه های درخت، سرم را بلند می کنم. نفس عمیقی می کشم و به آرامی رهایش می کنم. حس آرامش عجیبی دارم.صدای پریناز غافلگیرم می کند:_ بگیر بخور.یک بطری آب معدنی کوچک را به سمت من دراز کرده است. گنجشک هایم از روی زمین می پرند. با نگاهم تعقیبشان می کنم. کاش پریناز نیامده بود.بی حوصله بطری آب معدنی را روی پله کنارم می گذارد:_ بگیر دیگه؛ دستم خسته شد.به بطری آب معدنی و بعد هم به پریناز نگاه می کنم. شانه ای بالا می اندازم. خشکی دهانم بیشتر شده است:_ نمی خوام؛ تشنه نیستم.ساکت کنار هم نشسته ایم. پریناز اخمی کرده است. آن وقت ها سر کلاس هر زمان مطالب سخت می شد، پریناز ناخودآگاه اخمی می کرد. اسمش را گذاشته بود "اخم تمرکز". اما... الان چرا اخم کرده است؟بالاخره پریناز با آهی سکوت بینمان را می شکند:_ می دونی، دل منم برای عاطفه تنگ شده... گاهی فکر می کنم شاید در حقش کوتاهی کردم.به پریناز نگاه می کنم. بیشتر دلم می خواهد شنونده باشم تا گوینده. پریناز هم اصراری نمی کند. به جلو خم می شود و دستانش را دور پاهایش حلقه می کند. ادامه می دهد:_ بهت نگفته بودم ما چطوری آشنا شدیم؟سری به علامت نفی تکان می دهم. اشکی که گوشه چشمش جمع شده، آرام سرازیر می شود:_ همین صف خودپرداز دانشگاه؛ عجله داشتم، عاطفه رو توی صف دیدم اما اهمیت ندادم. نفر قبلی که رفت، دویدم جلو و کارتم رو گذاشتم داخل دستگاه.به سمت پریناز می چرخم و با کنجکاوی می گویم:_ خوب؟_ انگشتم به کیبورد دستگاه نرسیده، گفت "عزیزم نوبتمن بود، متوجه نشدی؟".به عاطفه نگاه می کنم. دست به سینه ایستاده و حق به جانب ما را نگاه می کند. پریناز متوجه تغییر زاویه نگاهم می شود. با گیجی می پرسد:_ الو... حواست به منه؟!!دستپاچه می شوم:_ آره آره... بقیه ش رو تعریف کن؛ منتظریم.پریناز با لحن مشکوکی حرفم را تکرار می کند:_ منتظرید؟... مگه چند نفری شیوا؟Malihe FarsiMalihe FarsiFri, 09 Oct 2026 17:38:02 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/چتر-رو-بگیر-سمت-من-زن-vkr8dziwgaeoیک نیمکت خیس، یک چتر دو نفره و دو قلبی که سال هاست با هم می جنگند و همدیگر را دوست دارند؛ در حالی که برای جاسوسی آمده اند: انقدر زل نزن بهشون، معذب می شن من کی زل زدم؟ تویی که یه ریز بند کردی به من_ من بند کردم بهت، پیرزن؟!_ هیس... نمی ذاری بشنوم چی می گن_ به ما چه زن! پاشو بریم، یخ زدم تو بارون_ واه واه... ببین تو رو خدا. پسره بی حیا! خوب یه وجب اون ور تر بشین._ لا اله الله... لااقل اون چتر رو یه کم بگیر سمت من_ بیا، هی غز نزن... نگاهشون کن پیرمرد. یاد کی می افتی؟_ من چه بدونم خانووم! تو این بارون کشوندی مون تو پارک، زاغ سیاه مردم رو چوب بزنیم._ مردم چیه؟ نا سلامتی نوه عمه دخترخالمه_ ولی خوشم اومده از پسره... معلومه بچه فداکاریه_ راست می گی؟ از کجا فهمیدی؟_ معلومه دیگه، همه چتر رو گرفته رو سر دختر ما_ کشتی منو... بیا، همه این چتر مال تو_ ای بابا، شوخی کردم. بیا، سرما می خوری می مونی رو دستم... حالا پسره چیکاره س؟_ یه ریزه دستتو بگیر بالاتر، چتر خورد فرق سرم... مهندسه، واقعی هان! نه مثل تو آچار گرفتی دستت، من ساده ام باورم شد مهندسی._ شب شد زن... چراغا رم زدن. تا کی بشینیم اینجا؟ من قرص قلبمو جا گذاشتم._ قرص قلبت که اینجاست، آقاااا_ ای خدا... پاشو بریم زن، اینا حرفاشون تمومی نداره_ خندیدی... خندیدی...._ ای روزگار... می اومدم دنبالت دم مدرسه_ یادمه پیرمرد، یادمه... تو کیف گل گلی منو یادته؟_ آره بابا... تا می نشستیم رو نیمکت، می کوبندیش وسط مون. ما که مثل این جوونا نبودیم؛ نسل ما فرق داشت_ آره... وایسا ببینم این دوتا کجا رفتن؟_ ؟نمی دونم... ندیدمشون. تو اون موتور منو یادته_ چه موتوری؟... کجا رفتن اینا؟ پاشو...پاشو_ عجله نکن،آخه... زمین لیزهMalihe FarsiMalihe FarsiWed, 07 Oct 2026 16:34:59 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/شقایق-ها-صدا-می-زدند-dj31m1qhqfurدست های پینه بسته اش را روی عصا در هم گره کرد. یادش نمی آمد از کی روی نیمکت نشسته است. فقط می دانست که مرد جوان گفته: "منتظر باش تا بیام دنبالت" مردم روستا بابا حیدر صدایش می زدند. اما او که بابا حیدر نبود. اسمش پیری بود. مرد جوان اینطور صدایش می زد: "هوی پیری توی کدوم عوالمی؟" دلش برای گل نسا بدجور تنگ شده بود. سراغش را گرفته بود، چند بار. مرد جوان هم با تغیر جواب داده بود: "خودت دقش دادی، اینم یادت رفته پیری!"نسیم خنکی وزید. کمی سردش شده بود. کاش مرد جوان زودتر بیاید.نسیم باز وزید و اینبار با خودش عطر گل های شقایق را آورد. گل نسا عاشق شقایق بود. مرد جوان گفته بود: "گل شقایق!... چه غلطا پیری، ننه من کی واس تو مهم بوده؟" هوا تاریک شد. مرد جوان تهدید کرده بود:" یکی از همین روزا می برم و ولت می کنم تو بیابون، خسته ام کردی پیری" سایه ای در تاریکی برایش دست تکان داد. از آن پایین. از همان جا که گل های شقایق روییده بودند.عصا از دستش رها شد. گل نسا اش آمده بود دنبالش.وقت رفتن بود. Malihe FarsiMalihe FarsiSun, 04 Oct 2026 18:46:00 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/پنی-سیلیقسمت-اول-i7sb6kmzyir9مقابل برد گروه می ایستم و ناباورانه به اعلامیه فوت خیره می شوم. اسم روی اعلامیه، دوشیزه عاطفه جلالی، را چند بار زیر لب تکرار می کنم. حسی عجیب به جانم افتاده است. گوش هایم سوت می کشند. کم کم صداهای اطراف به همهمه ای مبهم تبدیل می شود و من با شدت به سه ماه قبل پرتاب می شوم.کیفم را روی صندلی خالی انداختم و خودم در صندلی دیگری، کنار عاطفه، تقریبا ولو شدم.عاطفه تلاش کرد کتابش را ببندد، هر چند چشمهایش فرمان نمی بردند. با ولو چند سطر دیگر خواند. من در صندلی خودم کمی جا به جا شدم. سعی کردم با کوبیدن کفشم به پایه صندلی مقابل، حواسش را پرت کنم. رفتارم جواب داد. جمله کتاب را با مداد علامت زد و آن را آرام بست. ابروهایش را بالا برد و پرسید: _بازم نشد... نه؟موقتا از کوبیدن به پایه صندلی دست کشیدم. نیم نگاهی به عاطفه انداختم. پوف... تار موی روی صورتم تکانی خورد اما کنار نرفت. با شانه های افتاده گفتم:_ نه نشد، افسر میگه روی کلاچ و ترمز تسلط ندارم... پوففوتم به صورت عاطفه خورد. سرش را عقب کشید و اخمی کرد.اذیت کردن عاطفه حالم را کمی بهتر کرده بود. سر تکان دادن های از روی تاسفش را دوست داشتم. مدادش را از روی دسته صندلی برداشتم و با آن ضرب گرفتم. زیر چشمی نگاهم کرد.غر زدم:_ رضایت نمی ده که... انگار اونایی که قبول شدن شوماخرن.عاطفه خواندن کتاب را از سر گرفته بود.به سمتش رفتم و دستم را بین چشمهایش و کلمات کتاب حایل کردم. سعی کرد دستم را کنار بزند؛ در عوض مدادی که دستم بود، زمین افتاد. خم شدم تا مداد را بردارم و گفتم: _ حواست هست من چی می گم؟... زشته پزشک مملکت رو سه بار آزمون رانندگی رد کنن.برایم پشت چشمی نازک کرد: _ کسی تو رو رد نکرده شیوا... رد شدی!منتظر جوابم نماند. ضربه بعدی را هم بلافاصله زد:_ البته منظورت پزشک آینده بود دیگه، نه؟بعد صافتر نشست. روپوشش را مرتب کرد و نگاهش را به من دوخت. این رفتارش را خوب می شناختم. چند نوبت به همین ترتیب به دام افتاده بودم. در دلم گفتم:" حواست را جمع کن شیوا؛ الانه که موعظه اخلاقی شروع بشه."زیرکانه موضوع را عوض کردم: حالا هر چی...به سمت پنجره کلاس رفتم: دانشگاه چقدر شلوغه امروزموفق شدم. عاطفه بالاخره کتاب را با بی میلی در کیفش گذاشت. دلخوری را در نگاهش می دیدم. از موعظه اخلاقی فرار کرده بودم، ولی اشاره ام به شلوغی دانشگاه فرصتی دوباره در اختیارش گذاشته بود. پوزخندی زد. برق پیروزی در نگاهش دوید. عینک مطالعه را از روی چشمش برداشت و با گوشه روپوشش شیشه عینک را تمیز کرد. " چرا انقدر طولش می دهد؟" آب دهانم را قورت دادم." نکند مطلبی را که نباید، فراموش کرده ام."نخواست بیشتر از این آزارم دهد، خندید:_ افتتاحیه اولین دوره همایش ملی سلامت با رویکرد مادر و کودکاز سر آسودگی شکلکی در آوردم:_ اووه، یه تریلی می خواد این اسمو بکشه.عاطفه همیشه به این مدل رفتارم اعتراض داشت. انگار گاهی یادش می رفت هم سنیم و باورش شده بود از من داناتر است. مثل آن روز در پارکینگ دانشگاه: _ به نظرم به سندرم" من شاگرد اولم " مبتلا شدی.این را تقریبا فریاد زدم. در کیفم دنبال سوئیچ ماشین می گشتم و پیدا نمی شد. عاطفه طعنه زنان گفت:_ بفرما! منظورم همینه... این شلختگی و بی دقتی یک روز کار دستت می ده.کیفم را روی کاپوت ماشین برگرداندم. آرامشش بیشتر کلافه ام می کرد. نگاهش رژ لبی را دنبال کرد که قل خورد و رفت زیر ماشین کناری. سوئیچ را پیدا کردم. پیروزمندانه مقابل صورتش تکان دادم. معذب شده بود: _ نکن؛ زشته؛ چرا اینطوری می کنی؟اطراف را می پایید: _ پارکینگ شلوغه.کسی از پشت سر آرام صدا زد: _ شیوا...بر نمی گردم. نفسم را حبس می کنم و براق می شوم تا جواب عاطفه را بدهم. صدای سایش لاستیک ماشین روی زمین ماسه ای پارکینگ آزارم می دهد. نمی توانم خوب بشنوم، اما به نظرم کسی دوباره نامم را صدا می زند: "شیوا". دستی شانه ام را تکان ملایمی می دهد. بدنم را از این تماس ناگهانی کمی جمع می کنم. هیاهویی مبهم در گوشم پیچیده است. چند نفر همزمان مشغول صحبت هستند. صدا ادامه می دهد:_ بچه ها که گفتن دیدنت باور نکردم؛ بهتری؟سرم را با تردید به عقب می چرخام. دختری همسن و سال خودم مقابلم ایستاده است. نگاههش چه حس آشنایی برای من دارد. چشمهایم روی خال گوشه لبش قفل شده است. ادراکم بین گذشته و حال در رفت و آمد است.  دیگر خبری از پارکینگ و عاطفه نیست. در راهرو دانشکده، نزدیک برد گروه ایستاده ام. از دریچه تهویه هوای راهرو باد سردی به صورتم می خورد. پریناز کنارم ایستاده است.Malihe FarsiMalihe FarsiFri, 02 Oct 2026 20:18:56 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/آدم-بزرگا-جریمه-هاشونم-بزرگه-oggjrumkhbeuپانی جونم گریه نکن، دیگه بسه. ببین من دارم اوفتو بوس می کنم. نمکات ریخته، مامان بزرگ اینجوری می گه. بابایی که نمی خواست پرتت کنه. اون آقا سیبیل کلفته عصبانیش کرده. همونی که پیش عمو پلیس وایساده. مامان سر منم داد زد. نیشگونمم گرفت. ببین جای انگشتاش قرمز شده. ولی من گریه نمی کنم. تو ام دیگه گریه نکن. تازه تو خرسی. خیلی از من قوی تری. آخه من که کاری نکردم. بابا گفت می خواد با آقا سیبیل کلفته قایم باشک بازی کنه. من دویدم که نفر اول سک سک کنم. دیروزم با فاطمه اینا بازی کردیم. جای فاطمه رم لو دادم. این قانون بازیه. مامان می گه تقصیر منه که آقاهه داره وسایلمونو می ریزه تو کوچه. به من چه که بابا بازی بلد نیست. فاطمه که باخت تا سر کوچه لی لی کرد. ولی پانی جونم اینا آدم بزرگن. آدم بزرگا جریمه هاشونم بزرگه.حالا می دونم چکار کنم. حال آقا سیبیل کلفته رو می گیرم. اینو ببین پانی جونم... از همون کاغذا دارم که بابا ازشون می ترسه. مامان بهش می گه نامه اعمال. ولی من خودم شنیدم اسم واقعیش قبضه. بزار جای نیشگون مامان دردش بیفته، با هم می ریم می گیریمش جلوی آقا سبیل کلفته. اون وقت می ترسه و فرار می کنه. مام بر می گردیم خونه.کاش بابا دیگه نزنه تو سرش. مامان ترسیده از کاراش داره گریه می کنه.بیا یه ذره از این نون پنیر بخور. مامان فاطمه داده بهم. تو می دونی اورژانس اجتماعی چیه؟ فک کنم یه چیزی مثل فرشته مهربونه. آخه مامان فاطمه گفت بهش خبر بدن بیاد دنبال من. من بدون مامان بابام جایی نمی رم. به مامان فاطمه م گفتم. نگاه کن پانی جونم اون ماشینه سر کوچه رنگی رنگیه. خطای بنفش داره.یعنی فرشته مهربون رسید؟بدو دیگه وقتشه بریم سراغ آقا سیبیل کلفته.  ملیحه فارسیMalihe FarsiMalihe FarsiThu, 01 Oct 2026 16:44:05 +0330https://virgool.ir/@malihefarsi92/خانه-پدربزرگ-xw6cgx66dsyjلبه حوض نشسته بودم و نگاه می کردم به کارگرهایی که وسایل را از خانه بیرون می بردند. بعد از فوت آقاجون، دایی کوچیکه ام پایش را در یک کفش کرده بود که سهم الارثش را می خواهد. دعوا افتاد بین خواهرها و برادرها و آخر سر، چوب حراج خورد به خانه آقاجون.دستم را در آب حوض فرو بردم. صدای خنده های آقاجون در گوشم پیچید. لب همین حوض می نشست و برای ما چهار نوه اش، هنداونه قاچ می کرد:_ یه قاچ برای سوری_ یه قاچ بزرگتر برای مسعود_ یه گل بزرگ برای شاهرخ_ اینم برای دخترکم، هانیهتابستان ها خانه آقاجون قرق ما چهار نفر بود. در حیاط می دویدیم، آب بازی می کردیم...آقاجون به همه شیطنت هایمان می خندید؛ انگار از سر و صدایمان قند در دلش آب می شد. در برابر اعتراض بقیه فقط یک جمله داشت:_ کاری به بچه هام نداشته باشید، بزارید کیفشونو بکنن...نگاهم چرخید سمت گوشه حیاط؛ همان جا که پله های آجر سه سانتی، پله پله می رفتند تا ملاقات خدا.آن روزها خدا برای ما توری پشه بندی بود که آقاجون روی پشت بام برپا می کرد؛ همان پارچ آبی که زیر کولر جا می دادیم و همان بالش های پری که اسم هایمان را روی آسترش نوشته بودیم.شب که می شد، هر کس بالشش را بر می داشت، گونه آقاجون را می بوسید و شب بخیر می گفت. بعد دوان دوان خودش را به پشت بام می رساند و زیر پشه بند ولو می شد._ تو می خوای چکاره شی هانیه؟_ می خوام مامان بشم._ ای بابا... این دخترا رو ولشون کن شاهرخ، از من بپرس._ خوب، تو می خوای چکاره شی مسعود؟مسعود دستش را دراز می کرد سمت آسمان:_ می رم اون بالا، بین ستاره هاسوری با انگشتش یه ستاره را نشان می داد:_ رفتی بالا، اونو برای من برمی داری؟من قهر می کردم و رویم را برمی گرداندم:_ ولی من می خوام روی زمین بمونم... پیش آقاجون.یکی از کارگرها با رادیو آقاجون از مقابلم رد شد. بغضم ترکید. "آقا جون... ببین من اینجام. جایی نرفتم، تو چرا نیستی؟"انگشتم را روی کاشی های کف حیاط کشیدم و زیر لب خواندم:کلاغ... پرگنجشک... پرخانه آقاجون... پرخاطرات خوش کودکی مان... پرملیحه فارسیMalihe FarsiMalihe FarsiMon, 28 Sep 2026 19:59:49 +0330