https://virgool.ir/feed/@majidhassani_irپژوهشگر معارف، نویسنده و فعال دانشگاهیfa2026-11-10 18:50:14https://files.virgool.ir/upload/users/4868020/avatar/xX3Mnn.jpghttps://virgool.ir/@majidhassani_irhttps://virgool.ir/@majidhassani_ir/در-یا-دیوار-qizqeskdqtesهر روز صبح، وقتی به مترو میرسم، سعی میکنم درست مقابل یکی از درهای واگن بایستم...با خودم می‌گویم: اینجا خوب است؛ همین جا می‌ایستم تا در باز شود...قطار میرسد... ترمز می‌کند... مردم جابه‌جا می‌شوند... صدای هشدار درها بلند می‌شود...اما گاهی، درِ روبه‌رویم باز نمی‌شود!😡آدم‌های آن‌سوی در را می‌بینم که می‌خندند و به درهای کناری اشاره می‌کنند...نگاهی به در می‌اندازم، نگاهی به آنها، و بعد به آدم‌هایی که از درهای دیگر سوار می‌شوند...اول کمی کلافه می‌شوم...با خودم می‌گویم: چرا همیشه باید این اتفاق برای من بیفتد؟!مکث کوتاهی می‌کنم؛ شاید در باز شود...اما قطار قرار نیست نظرش را عوض کند...پس چند قدم آن طرف‌تر میروم...درِ دیگری باز است...و با دلخوری سوار می‌شوم...امروز صبح هم همین اتفاق برایم افتاد..‌.وقتی وارد واگن شدم، جایی میان ازدحام آدم‌ها، به فکر فرو رفتم:شاید زندگی هم همین باشد!!!گاهی آنقدر به یک در خیره می‌شویم که فراموش می‌کنیم قرار نیست همه‌ی درها به روی ما باز شوند...برای یک شغل، برای یک رابطه، برای یک آرزو، برای یک فرصت...می‌ایستیم و منتظر می‌مانیم!!!اصرار می‌کنیم... امید می‌بندیم... و هرچه بیشتر آن در بسته می‌ماند، بیشتر خودمان را سرزنش می‌کنیم...غافل از اینکه شاید مسئله، نرسیدن ما نباشد؛ شاید فقط درِ اشتباهی را انتخاب کرده‌ایم...گاهی خدا نمی‌گوید: *نرو*فقط اجازه میدهد یک در باز نشود؛ تا مجبور شوی چند قدم حرکت کنی و دری را ببینی که اگر همانجا می‌ایستادی، هیچوقت پیدایش نمی‌کردی...به این فکر کن، چقدر جالب است؛ شاید بعضی درهای بسته، شکست نیستند؛ *نشانه‌اند*...نشانه‌ای برای اینکه از جایت بلند شوی، کمی جابه‌جا شوی و دوباره نگاه کنی...حالا دیگر، وقتی درِ روبه‌رویم باز نمی‌شود، کمتر ناراحت می‌شوم...چند قدم آن طرف‌تر میروم...شاید درِ دیگری باز باشد...و شاید خدا، درست همانجا منتظرم باشد...شاید...تمام ماجرا همین چند قدم باشد...@majidhassani_ir‌#مجید_حسنی یکشنبه ۱۵ شهریورماه ۱۴۰۵#مشکلات #امید #زندگی #خدا #راه‌مجید حسنیمجید حسنیSun, 06 Sep 2026 16:14:43 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/ترک-دیوار-جامعه-ociayh2ooax3یک دیوار اگر ترک بردارد و به جای تعمیر، برایش توجیه بیاوری، ترک به خاطر توجیه تو ناپدید نمی‌شود؛ فقط عمیق‌تر میشود...اول میگویی: چیز مهمی نیست، یک ترک سطحی است...بعد ترک بزرگ‌تر می‌شود و میگویی: این ساختمان قدیمی است، طبیعی است...بعد دیوار نم میدهد و میگویی: هوا بارانی بوده...تا یک روز که بخشی از دیوار فرو میریزد و تازه آن موقع می‌فهمی دیگر با یک ترک کوچک طرف نیستی؛ حالا باید هزینه بسیار بیشتری برای تعمیرش بدهی...جامعه هم همین‌طور است...اگر واقعیتی در اقتصاد، فرهنگ یا زندگی مردم وجود دارد و به جای دیدن و پذیرفتنش، مدام برایش توجیه بسازیم، واقعیت تغییر نمی‌کند... فقط فرصت اصلاح از دست می‌رود...تورم، گرانی، افزایش قیمت ارز و طلا، دشواری تأمین کالا و حتی مشکلاتی که کم‌کم در تأمین بنزین دیده می‌شود، صرفاً با گفتن اینکه "شرایط سخت است" یا "مشکل از بیرون است" حل نمی‌شوند... جنگ و فشارهای بیرونی می‌توانند شرایط را سخت‌تر کنند، اما یک جامعه برای عبور از بحران، بیش از هر چیز باید بتواند واقعیت‌های خودش را همانطور که هستند ببیند...سوءمدیریت یک مسئله است؛ اما گاهی قبل از سوءمدیریت، اتفاق مهمتری رخ داده: چشم بستن بر واقعیت، نپذیرفتن هشدارها و مقاومت در برابر نیازهای واقعی جامعه...مشکلات یک جامعه را نمی‌شود با انکار واقعیت و لجاجت در برابر تصمیمات هزینه بردار از بین برد؛ همانطور که ترک دیوار را نمی‌شود با توجیه و بی‌خیالی ترمیم کرد...@majidhassani_ir#مجید_حسنی یکشنبه ۳ شهریورماه ۱۴۰۵#اقتصاد #امید #جامعه #دلار #طلا‌مجید حسنیمجید حسنیTue, 25 Aug 2026 08:57:22 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/شب-های-تهران-jhgioebtzupbرانندگی در شب‌های تهران همیشه برایم شبیه یک آزمون صبر بوده؛ از ترافیکی که انگار هیچوقت تمام نمی‌شود گرفته تا فاصله‌های طولانی بین محله‌ها و رانندگانی که هرکدام قانون مخصوص خودشان را دارند... اما میان همه این‌ها، چیزی هست که بیشتر از هر چیز دیگری آزارم میدهد؛ موتورسوارهایی که از لاین مخالف می‌آیند و نور چراغشان مستقیم به چشمم میخورد...چند شب پیش، بعد از یک روز خسته کننده، در راه خانه بودم، خیابان نسبتاً خلوت بود و برای اولین بار حس می‌کردم میتوانم چند دقیقه‌ای آرام رانندگی کنم... ناگهان نوری تند و خیره کننده مقابلم ظاهر شد... یک موتور، خلاف جهت، درست وسط لاین من می‌آمد! برای لحظه‌ای چشم‌هایم سیاهی رفت و ناخودآگاه پایم را روی ترمز گذاشتم...موتورسوار از کنارم رد شد و حتی پشت سرش را هم نگاه نکرد... اما من چند ثانیه طول کشید تا دوباره بتوانم مسیر را واضح ببینم... همان چند ثانیه کافی بود تا به این فکر کنم که چقدر عجیب است؛ گاهی آدمها برای چند متر کوتاه‌تر کردن مسیر خودشان، چندین نفر دیگر را در معرض خطر قرار می‌دهند... متاسفانه این فقط در تردد خیابانی محصور نمی‌شود بلکه در تمام زوایای زندگیِ این روزگار جاریست...آن شب به خانه رسیدم، اما یک درس ساده با من ماند: خیلی از بی‌اخلاقی‌ها با یک تصادف بزرگ شروع نمی‌شوند؛ با یک "فقط این یک بار" آغاز می‌شوند... با این فکر که راحتی من از امنیت دیگران مهم‌تر است... و شاید اخلاق در خیابان زندگی، از همین‌جا معنا پیدا می‌کند؛ اینکه قبل از هر تصمیمی از خودمان بپرسیم: اگر همه مثل من رفتار کنند، آیا این شهر جای امن‌تری خواهد شد یا نه؟دنبالم کن تا با هم از خیابان‌های زندگی عبور کنیم...فضاهای مجازی من:@majidhassani_ir#مجید_حسنی شنبه ۳ مردادماه ۱۴۰۵#خودخواهی #شهر #زندگی #قانونمجید حسنیمجید حسنیSat, 25 Jul 2026 08:49:21 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/کاش-همه-یک-برادر-کوچک-تر-داشتند-bhmeg7xilbnpدوربین، از زمین بازی جدا شد و روی سکوها نشست...پسرکی کوچک، با چشمانی که از برق شادی می‌درخشید، از جا می‌پرید؛ دست‌هایش را گره کرده بود، میخندید، فریاد میزد و انگار هر موفقیت برادرش را با تمام وجود نفس می‌کشید...او نه گل زده بود...نه پاس گل داده بود...نه جامی را لمس کرده بود...اما شاید از همه‌ی ورزشگاه، خوشحال‌تر بود...آری؛ آدم‌ها فقط با موفقیت‌های خودشان بزرگ نمی‌شوند...گاهی موفقیت یک نفر، میتواند قلب چندین نفر دیگر را هم به تپش بیندازد...فرق آدم‌ها همینجاست...یکی، موفقیت دیگری را که می بیند، دلش تنگ میشود...!لبخندش محو می‌شود...!چهره‌اش در هم می‌رود...!و بی‌آنکه بفهمد، خودش اولین قربانی حسادتش می‌شود...اما یکی دیگر...در موفقیت دیگری، سهمی برای شادی خودش پیدا میکند...انگار خدا در دلش پنجره‌ای باز کرده باشد...از ته دل لبخند میزند، انرژی میگیرد و نور آن شادی، روی چهره‌اش می‌نشیند...شاید راز آرامش همین باشد...اگر یاد بگیریم از پرواز دیگران، به جای حسادت، لذت ببریم...اگر موفقیت یک انسان را، دلیلی برای امیدوارتر شدن خودمان بدانیم...آن وقت دنیا دیگر میدان جنگِ من یا تو نیست...باغی است که شکوفه‌ی هر شاخه، چشم شاخه‌ی کناری را هم روشن می‌کند...و چه زیباست...که گاهی برنده‌ی واقعی مسابقه، نه کسی است که گل می‌زند؛ بلکه آن دل کوچکی‌ست که از گل دیگری، اینگونه بی‌ریا به وجد می‌آید...دنیای خالی از حسادت پر از گل خواهد بود...!@majidhassani_ir#مجید_حسنی جمعه ۱۲ تیرماه ۱۴۰۵#فوتبال #یامال #ورزش #حسادتمجید حسنیمجید حسنیSat, 04 Jul 2026 18:48:51 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/پول-بک-wrjtfvv1tyojزندگی، عجیب‌ترین امتحان‌ها را درست از جایی میگیرد که انتظارش را نداری...چند روز پیش از دوستی مبلغی قرض گرفتم... او با بزرگواری پول را همان لحظه واریز کرد، اما به خاطر اختلال گسترده شبکه بانکی، پول هیچوقت به حساب من نرسید!!!امروز موعد بازگرداندن قرض بود؛ من باید پولی را پس میدادم که هنوز حتی آن را ندیده‌ام!!!اول ناراحت شدم... با خودم گفتم: چرا باید تاوان اتفاقی را بدهم که هیچ تقصیری در آن نداشتم؟!اما کمی که گذشت، دیدم زندگی همیشه قرار نیست مطابق میل ما پیش برود... روزهایی هست که همه چیز به نفع ماست و روزهایی هم هست که انگار دنیا از هر طرف فشار می‌آورد... هنر زندگی، در انتخاب ما میان این فراز و فرودهاست...می‌توانستم خودم را قربانی شرایط بدانم و مسئولیت را گردن اتفاقات بیندازم؛ اما حقیقت این است که دوست من وقتی پذیرفت به عهدش عمل کرد و مبلغ را واریز کرد، حال این منم که باید به عهد خودم وفادار بمانم...شاید این ماجرا در این روزهای سخت چند میلیون تومان بیشتر به من فصار بیاورد، اما اگر به خاطرش اعتبار، صداقت و خوش حسابی‌ام را از دست بدهم، ضرر واقعی همان جاست...سال‌ها بعد، نه کسی اختلال آن روز بانکها را به خاطر خواهد داشت و نه مبلغ این قرض را؛ اما آدمها یادشان میماند چه کسی در سخت‌ترین شرایط هم پای حرفش ایستاد...زندگی بالا و پایین زیاد دارد؛ گاهی چیزی از ما میگیرد، اما در عوض چیزی بسیار ارزشمندتر به ما می‌بخشد. من باور دارم مالی که برای حفظ آبرو، وفای به عهد و آرامش وجدان هزینه شود، از بین نمیرود؛ خدا آن را از جایی که حتی تصورش را نمی‌کنیم، جبران می‌کند... که سود واقعی، در پولی نیست که به دست می‌آوریم؛ در شخصیتی است که با انتخابهای درست می‌سازیم...مرا دنبال کن که با هم پول‌بک بزنیم...@majidhassani_ir#مجید_حسنی چهارشنبه ۱۰ تیرماه ۱۴۰۵#عهد #آبرو #قرض #ثروت #زندگیمجید حسنیمجید حسنیWed, 01 Jul 2026 17:21:22 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/فوتبال-فقط-فوتبال-نیست-nkic2h3dygpeهفت بار به جام جهانی رفتیم...هر بار، قبل از شروع مسابقات، همه از عزم ایران برای صعود حرف زدند، گاهی هم از قرعه خوب به وجد آمدند؛ از اینکه این بار راه هموار است، از اینکه فقط باید از گروه بالا برویم...اما سوت پایان که زده شد، باز همان قصه تکرار شد...سال‌هاست خیال می‌کنیم مشکل، حریف روبه‌رویمان است؛ در حالی که گاهی سخت‌ترین حریف، روی نیمکت خودمان نشسته است...وقتی صندلی‌ها ارثی می‌شوند، وقتی تجربه، بهانه‌ای برای کنار زدن استعداد می‌شود،وقتی جوان‌ها باید سالها منتظر اشتباه بزرگ‌ترها بمانند، و وقتی انتخاب‌ها را شایستگی تعیین نمی‌کند...نتیجه، حتی با بهترین قرعه هم تغییر نمی‌کند...فوتبال، فقط فوتبال نیست...خیلی از ما هم در زندگی، با همان تیم قدیمی جلو می‌رویم...با همان عادت‌های فرسوده...همان ترس‌ها...همان تصمیم‌هایی که سال‌هاست جواب نداده‌اند...بعد هم از خودمان می‌پرسیم:چرا نتیجه عوض نمی‌شود؟!شاید برای بردن، قبل از رقابت با حریف، باید ترکیب خودمان را عوض کنیم...@majidhassani#مجید_حسنی سه‌شنبه ۹ تیرماه ۱۴۰۵#فوتبال #پیروزی #شکست #تغییر‌مجید حسنیمجید حسنیTue, 30 Jun 2026 08:31:23 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/روی-سقف-نیسان-anisxvfffyewدیشب، پشت چراغ قرمز چشمم به یک نیسان آبی افتاد...جوانی روی سقف باربندش نشسته بود؛خیابان را نگاه میکرد و لبخندش نشانه‌ی لذتی بود که از حال مسیر می‌گرفت...انگار دنیا فقط همان چند متر جاده بود...با خودم فکر کردم...اگر راننده یک ترمز ناگهانی بگیرد...اگر پیچ تندی برسد...اگر سرعت کمی بیشتر شود...تمام آن حال خوب، در یک لحظه، می‌تواند به فاجعه تبدیل شود...!اما او خبر نداشت...در همان لحظه، فقط داشت از باد لذت می‌برد...با خودم گفتم: ما آدم‌ها، خیلی وقت‌ها، شبیه همان جوانیم...روی سقف امنیت‌های خیالی نشسته‌ایم...به سلامتی‌مان، جوانی‌مان، پولمان، جایگاهمان یا برنامه‌هایی که برای فردا چیده‌ایم دل خوش کرده‌ایم...می‌خندیم، می‌خندانیم و خیال می‌کنیم جاده همیشه همین قدر آرام خواهد ماند...غافل از اینکه بلاها، گاهی فقط به اندازه‌ی یک ترمز ناگهانی با ما فاصله دارند...شاید راز آرامش، فقط زندگی در لحظه و نترسیدن از فردا نباشد...بلکه این باشد که قبل از هر ترمز ناگهانی، جایمان را درست انتخاب کرده باشیم...دریافت شما از این داستانک چیست؟!مرا دنبال که با هم جای درست زندگی بنشینیم...@majidhassani#مجید_حسنی دوشنبه ۸ تیرماه ۱۴۰۵#انتخاب_درست #آرامش #تلنگر #عبرت #زندگیمجید حسنیمجید حسنیMon, 29 Jun 2026 18:08:00 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/پزشک-همگانی-rwanuks9fvuhاز پله‌های آزمایشگاه پایین می‌دویدم؛ ذهنم سنگین‌تر از پاهایم شده بود... خستگی کار، فکرهای نیمه‌تمام و فشار روزهای تکراری روی شانه‌هایم نشسته بود و فقط یک چیز می‌خواستم: رسیدن به بیرون و یک نفس عمیق…همین که وارد سالن شدم، نگاهم در نگاه پیرمردی افتاد که روی ویلچر نشسته بود؛ لاغر و نحیف، با صورتی که انگار سال‌ها درد را بی‌صدا زندگی کرده بود.چشمش که در چشمم شد، لبخند زد…نه از آن لبخندهای معمولی. آرام بود، گرم بود، انگار کسی که چیزی عمیق را فهمیده و حالا بدون هیچ کلامی میخواهد همان فهم را به تو هدیه کند...برای چند لحظه ایستادم... چیزی درونم جابه‌جا شد... خستگی هنوز بود، اما سنگینی‌اش کمتر شده بود؛ انگار دستی نامرئی، فشار را از روی سینه‌ام برداشته باشد...دوباره نگاهش کردم... دستانش می‌لرزید، بدنش نحیف بود، اما نگاهش از خیلی آدمهای سالمی که دیده بودم زنده‌تر بود...و عجیب‌تر اینکه، این او بود که به من آرامش داد؛ نه من به او...وقتی از کنارش رد شدم، قدم‌هایم ناخودآگاه کندتر شد... چیزی در ذهنم ماند؛ یک حقیقت ساده و بی‌صدا: بعضی آدم‌ها با تمام خستگی‌ها و دردهایشان، بی‌آنکه حرفی بزنند، حال آدم را عوض می‌کنند…مرا دنبال کن تا دردهای هم را درمان کنیم...@majidhassani#لبخند #محبت #شکر #انرژی_مثبتمجید حسنیمجید حسنیSun, 28 Jun 2026 16:51:57 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/نقاب-یوشی-میتسو-zunraj8mmjbqدر کوچه‌پس‌کوچه‌های محله‌ی سابق، نام "ایرج" با یک پسوند بیگانه گره خورده بود: "یوشی‌میتسو"!!! لقبی که از دل بازی‌های خشن رایانه‌ای بیرون آمده بود و به‌راستی برازنده‌ی قامت و مرامش بود؛ جوانی که سایه‌اش سنگین بود و همنشینانش، اراذل و اوباشی که آرامش را از رگ‌های محله می‌دوشیدند... من، مثل خیلی‌های دیگر، در خلوت خود آرزو می‌کردم کاش روزی محله از لوث حضور او و امثالش پاک شود...خلاصه کنم؛ یک صبح گرم تابستانی، چشمم به بنری افتاد که نبش کوچه آویخته بودند... قاب عکس چهره‌ی خط‌خطی و درشت ایرج با پس‌زمینه تصویر کربلا و با جمله‌ای که نوشته بود: "حلالم کنید" ذهنم را درگیر خود کرد. اعتراف می‌کنم در آن لحظه از دیدن آن بنر منزجر شدم، و از سویی هم یک شوق پنهانی در دلم جوانه زد... گویی باری از روی دوش محله برداشته شده باشد؛ در دلم بادام می‌شکستم و با نگاهی سرشار از نفرت به چشم‌های سنگی او در عکس خیره شده بودم...کنجکاوی، امانم را برید... یکی از بچه محل‌ها را که از کنارم رد می‌شد، نگه داشتم و با لحنی که سعی می‌کردم بی‌تفاوت باشد، پرسیدم: "راستی... خبر داری این چطور مرد؟"او ایستاد، آهی کشید و گفت: "والا می‌گن سر دعوا کشتنش... انگار دیروز توی خیابون دیده چند نفر مزاحم ناموس مردم شدن؛ طاقت نیاورده، رفته جلو که دفاع کنه، زدن و... تمام..."همین یک جمله کافی بود تا تمام آن شوق پوشالی، مثل برجی کاغذی فرو بریزد... ناگهان احساس کردم در میانه‌ی تابستان، به قلب "زَمهَریر (۱)" پرتاب شده‌ام... یخ کردم... آن چهره‌ی خط‌خطی که تا چند لحظه پیش برایم نماد شرارت بود، حالا در چشمانم تغییر شکل می‌داد... من در دادگاه ذهنم، برای او حکم نابودی صادر کرده بودم، غافل از آنکه آخرین پرده‌ی نمایش زندگی‌اش، شکوه یک "مرد" را به تصویر کشیده بود...!من چه فکر می‌کردم و چه شد! ایرج، با همان نقاب خشن یوشی‌میتسو، راهی را رفته بود که من، با تمام ادعای پاکی‌ام، شاید هرگز شهامت گام برداشتن در آن را نداشتم...دوباره تصویر بنر را برانداز کردم، عجب بنری بود!!!دنبالم کن تا نقاب‌ها را با هم برداریم...#مجید_حسنی سه‌شنبه ۲۶ خردادماه ۱۴۰۵۱- زمهریر در لغت به معنای سرمای طاقت‌فرسا و در روایات، بخشی از جهنم است که برخلاف آتش، با سرمای استخوان‌سوزش شناخته می‌شود.@majidhassani_ir#جوانمردی #آزادگی #محرممجید حسنیمجید حسنیTue, 16 Jun 2026 08:18:11 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/ایستاده-در-خواب-wl4vrstzaterدر خیابان ۱۷ شهریور، قدم می‌زدم و در دنیای صحبت با گوشی غرق بودم... در آن لحظه، تمام تمرکزم به مکالمه بود و جهان من در همان چند سانتی‌متر گوشی خلاصه شده بود... ناگهان، یک تکان شدید! انگار زمان برای لحظه‌ای متوقف شد... احساس کردم چیزی از دستم رها شده است... چشم‌هایم را دوختم به مردی که با چنان سرعتی گوشی را از دستم قاپید که گویی بخشی از وجودم را برده است... دیدمش که با عجله سوار موتور هم‌دستش شد و در میان غبار گاز موتور، در چشم‌انداز دوردست محو شد...همه چیز مثل یک کابوس، بی‌هوا و بی‌صدا اتفاق افتاد... من همان‌جا خشک شده بودم؛ میان توهم و واقعیت... یک لحظه با خودم می‌گفتم: "این خواب است، اتفاقی نیافتاده..." اما وقتی به دست خالی‌ام نگاه کردم، سردی واقعیت مثل یخ به تنم نشست... ناراحتی‌ام فقط بابت خود گوشی نبود؛ بابت آن تماس بسیار مهمی هم بود که در میانه‌ی راه قطع شد... از خودم عصبانی بودم؛ چرا هیچ شماره‌ای را حفظ نبودم؟! چرا تمام حافظه‌ی وجودم را به یک قطعه‌ی پلاستیک و آهن سپرده بودم؟! آن لحظه، جهان در چشم من سیاه و سنگین بود؛ گویی تمام حال خوبم را در همان لحظه‌ی قاپیدن گوشی، از من ربوده‌اند... خیلی ناراحت شدم... خیییلیی...در اوج آن تاریکی، صدایی مثل یک جرقه آمد: "آقا! من دیدم... وقتی داشت فرار می‌کرد، چیزی از دستش افتاد توی باغچه‌ی کنار پیاده‌رو! برو ببین چی بود؟"با پاهایی لرزان، به سمت آن باغچه‌ی کوچک رفتم... لبه‌ی مرز ناامیدی و امید ایستاده بودم... با دست‌های لرزان، میان خاک و برگ‌ها جستجو کردم و ناگهان... قلبم از جا کنده شد! گوشی، سالم و بی‌نقص، در میان آغوش خاک افتاده بود...در آن لحظه، انگار زمین زیر پایم نه‌تنها نلرزید، بلکه به پرواز درآمد... آن سیاهی مطلق چند لحظه پیش، به شکلی جادویی به نوری خیره‌کننده بدل شد. از ته چاه غم، به اوج شادی پرتاب شدم...شب که به تختخواب رفتم، ذهنم هنوز در آن خیابان گیر کرده بود... به این فکر می‌کردم که زندگی چقدر بی‌ثبات، چقدر بی‌رحم و در عین حال، چقدر بی‌نهایت مهربان است... ما آدم‌ها، با تمام ادعاهایمان، بر لبه‌ی یک تیغ باریک قدم می‌زنیم؛ میان "همه چیز تمام شد" و "خدا را شکر، همه چیز هست"...دنیا، دقیقاً مثل آن لحظه‌ی من در خیابان، یک خواب عجیب است؛ گاهی با ریتمی تلخ و کابوس‌وار و گاهی با ضرب‌آهنگی شاد و رویایی... ما فقط مسافران این خواب هستیم، و تنها چیزی که باید بدانیم این است: هر چقدر هم که حالمان سیاه به نظر برسد، همیشه احتمال پیدا شدن "گوشی در باغچه" وجود دارد...همین‌ها را در ذهنم مرور می‌کردم که چشمم به نهج‌البلاغه‌ی روی طاقچه افتاد و خوابم برد......مرا دنبال که با هم خواب‌های خوش دنیا را ببینیم...#مجید_حسنی شنبه ۲۳ خردادماه ۱۴۰۵مجید حسنیمجید حسنیSat, 13 Jun 2026 20:13:29 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/یک-استکان-اضطراب-لب-سوز-لب-دوز-cjwkkobkayfjنوجوان که بودم، یک روز ‌مهمانان عزیزی به خانه‌ی ما آمدند؛ از آن مهمان‌هایی که خیلی با آن‌ها تعارف داشتیم و حضورشان تشریفات خاصی می‌طلبید... مادرم صدایم زد و گفت: "آقامجید، زحمت بکش چند تا چای بریز و بیاور..." بعد هم زیر گوشم یواشکی تاکید کرد: "حواست باشد چای را توی سینی و نعلبکی نریزی‌ها!..."رفتم و با دقت تمام، استکان‌ها را پر کردم و در سینی چیدم... اما همین که سینی را به دست گرفتم، انگار استکان‌ها با هم همدست شدند و شروع کردند به لرزیدن! تمام توانم را به کار گرفتم تا چای‌های لب‌ریز، روی سینی نریزند... تمام تمرکزم در نوک انگشتانم و لبه‌ی استکان‌ها حبس شده بود...با همان حال وارد اتاق پذیرایی شدم. یکی از مهمان‌ها گفت: "ماشاءالله آقامجید، عجب چایی‌هایی!" دیگری گفت: "پسرم مراقب باش نریزی..." همین جملات، استرسم را دوچندان کرد... دیگر نه چیزی می‌دیدم و نه چیزی می‌شنیدم؛ فقط من بودم و آن استکان‌های لرزان...مادرم جمله‌ای گفت که محتوایش تعارف چای به مهمان‌ها بود، اما من که غرق در کنترل لرزش دست‌هایم بودم، اصلاً متوجه نشدم چه می‌گوید... در کمال تعجب همگان، مستقیم به سمت مادرم رفتم، پشت به تمام مهمان‌ها کردم و سینی را محکم جلوی او گرفتم! مادرم که از خجالت لبش را گزیده بود، با لبخندی تلخ و صدایی آرام گفت: "پسر! اول ببر جلوی مهمان‌ها!" تازه آنجا بود که انگار از خواب بیدار شدم. چای‌ها را پخش کردم و با شرمندگی گوشه‌ای نشستم. وقتی به آن لحظه فکر می‌کردم، از خودم می‌پرسیدم: "آخر هر آدم عاقلی می‌داند که اولویت با مهمان است، پس چرا من چنین اشتباه فاحشی کردم؟"واقعیت این بود که تمام حواسم صرف "نریختن چای" شده بود. من چنان درگیر "مسیر" و حواشی کار شده بودم که "هدف" اصلی (تکریم مهمان) را به کلی فراموش کردم...زندگی ما هم گاهی شبیه همان سینی چای است... آن‌قدر درگیر اضطراب می‌شویم که یادمان می‌رود اصلاً برای چه کسی و به چه هدفی داریم تلاش می‌کنیم... گاهی باید استکان‌های اضطراب را زمین گذاشت تا بتوان زندگی و آدم‌های روبرو و آرامش را دید...استکان‌های اضطراب شما چیست؟ همان‌ها را زمین بگذارید...مرا دنبال کن تا اضطراب‌ها را با هم زمین بگذاریم...#مجید_حسنی پنجشنبه ۲۱ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیThu, 11 Jun 2026 22:33:51 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/حنای-ما-رنگی-ندارد-teocfpywnjuxگاهی آخر هفته که می‌شود، خانه‌ی کوچک مادری پر میشود از بوی تند و آشنای حنا... مادر، با همان دست‌های مهربانش، تشت سفالی کوچکی را جلویش می‌گذارد و طوری با دقت حنا را با آب گرم مخلوط میکند که انگار دارد با ارزش‌ترین مرهم جهان را می‌سازد... یک روز کنارش نشستم و در حالی که داشتم به موهای نارنجی‌اش که یک لایه موهای سپید از زیرشان نمایان شده‌ بود نگاه می‌کردم که زیر مایه‌ی حنا پنهان می‌شدند، راستش یاد آنشرلی با موهای قرمز افتاده بودم... با لحنی شوخی‌گونه گفتم: "مادرجان، این همه زحمت برای چیه؟ حنا که رنگ موهای امروزی رو نداره؛ تازه همه جا رو هم نارنجی می‌کند! بجای اینکارها یه بار برو آرایشگاه موهات رو رنگ کن...مادر لبخندی زد، دست حنایی‌اش را به لبه‌ی تشت کشید و به چشمانم فقط نگاه کرد، نگاه عاقل اندر سفیه... نگاهش انگار با من حرف میزد که: پسرم، حنا گذاشتن من، فقط برای رنگ کردن موهایم نیست... هر بار که این حنا را روی سرم می‌گذارم، یادم می‌آید که ریشه‌هایم هنوز زنده‌اند. حنا گذاشتن یعنی هنوز خودم را دوست دارم، یعنی هنوز به این تن خسته احترام می‌گذارم...در همین فکرها بودم که لبخندی زد و گفت: می‌دانی فرق حنا با رنگ‌های پر زرق و برق امروزی چیست؟ رنگ‌های شیمیایی می‌آیند تا سپیدی‌ها را "انکار" کنند، اما حنا می‌آید تا به سپیدی‌ها "برکت" بدهد... حنا نمی‌خواهد بگوید من جوانم، می‌خواهد بگوید من با عزت پیر شده‌ام...آری؛ حنا برای مادر، فقط یک گیاه نیست؛ یک آیین اخلاقی است... او با هر بار حنا گذاشتن، به ما یاد می‌دهد که نباید از گَرد پیری ترسید، بلکه باید به استقبالش رفت و با همان داشته‌های اندک، به زندگی رنگ و جلا بخشید...حالا هر وقت بوی حنا به مشامم میرسد، یادم می‌افتد که زیبایی، در پوشاندن حقیقت نیست؛ بلکه در پذیرفتن صادقانه‌ی گذر زمان است... مادر با آن تاج نارنجی رنگش، برای من نماد زنی است که ثابت می‌کند "اصالت" هرگز از مد نمی‌افتد...حنای مادر من بر خلاف حنای این دنیای مدرن، ماندگارترین رنگ جهان را دارد؛ رنگی که روی مو نمی‌ماند، روی دل می‌نشیند......شاید حنای من رنگ دیگری داشته باشد، دوست داشتی دنبالم کن...#مجید_حسنی چهارشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیWed, 10 Jun 2026 19:25:30 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/جمله-ی-قدرت-q0hmzsaqy5wcنوجوان که بودم، تابستان‌ها سهم ما نه استراحت بود و نه ولگردی در کوچه‌ها؛ آن روزها رسم بر این بود که کار کنیم، من هم در تولیدی خیاطی برادرم مشغول میشدم. خب! محیط بازار، خشن و بی‌تعارف بود، اما شانس با من یار بود که در آن میان، با دو برادر شریف همکار شدم: "قدرت و اسد"... روستازاده‌هایی که در نگاهشان معرفتی بود که کمتر در شهرنشینان پرادعا می‌یافتم...یک روز، آقا قدرت جمله‌ای گفت که آن زمان درکش برای ذهن خام من دشوار بود، اما چنان به دلم نشست که در دفترچه‌ام یادداشتش کردم و بعدها با آن، انشای برگزیده‌ی کلاس شدم... او می‌گفت: *سوزن وقتی می‌دوزه که دنباله‌ش سبک باشه؛ نخ گره‌خورده پشت سوراخ می‌مونه...*سال‌ها گذشت... من بزرگ شدم و آن جمله، گوشه‌ای از ذهنم خاک می‌خورد؛ تا اینکه روزی به خودم آمدم و دیدم چقدر سنگینم... دیدم از تمام دنیا طلبکارم؛ از دوست و همکار گرفته تا خانواده و فامیل... در ذهنم، برای هر محبتی، یک دفترچه‌ی اقساط باز کرده بودم... اگر برای کسی چای می‌ریختم، یک طلب ثبت می‌کردم؛ اگر کادوی تولدی می‌خریدم، چشم به راه جبرانش می‌ماندم... همیشه درگیر این سوال تلخ بودم که: "پس چرا کسی محبت‌های مرا نمی‌بیند؟ چرا این‌همه خوبی، بی‌جواب می‌ماند؟"پخته‌تر که شدم، کم‌کم آن جمله‌ی قدیمی آقا قدرت در ذهنم جان گرفت... برایم جا افتاد آن "گره" که نمی‌گذارد زندگی‌ام پیش برود، همین "توقع" است. برایم جا افتاد آرامش، جایی در میانه‌ی محبت بی‌دریغ نهفته است... اگر کمک به دیگران را به جای "دِین"، یک "هدیه" در نظر می‌گرفتم، داستان به کلی عوض میشد...حالا امروز در مترو، جایم را به پیرمردی دادم و بی‌درنگ به سمت دیگری رفتم... حتی پشت سرم را نگاه نکردم تا ببینم تشکر می‌کند یا نه... برای اولین بار، خود آن "بخشیدن" برایم کافی بود، نه بازگشت آن...آههه! حس میکنم دیگر سبک‌بار شده‌ام... گره توقع را که باز کردم، دیدم زندگی چقدر راحت‌تر پیش می‌رود... انگار سرانجام، آن سوزن قدیمی شروع کرده است به دوختن تمام درزهای چاک‌خورده‌ی قلبم...مرا دنبال کن تا قدرتمند شویم...#مجید_حسنی سه‌شنبه ۱۹ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیTue, 09 Jun 2026 16:52:23 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/روز-نذری-nehgmusuokjwهر سال در چنین روزی نوه‌ها دور هم جمع می‌شوند تا رسم پدر بزرگ را زنده نگه دارند. آن‌ها قربانی می‌بُرند و بین نیازمندان اطراف شهر غذای گرم پخش می‌کنند و برای تمام کارگران ساختمانی نیمه‌کاره‌ی محل هم، ناهار گرم می‌بَرند. حتی گرانی‌های امسال هم مانع ایشان نشده... چرا که از پدر بزرگشان رسم محبت و اطعام آموخته‌اند او که می‌گفت: "بهترین روز زندگی، روزی است که در شادی مادرم فاطمه زهرا بتوانی به سیره جدم دست کسی را بگیری..." هر سال در چنین روزی، یاد پدربزرگشان در میان بخار غذاها، ذکر یا علی یا فاطمه و لبخند کارگران زنده می‌شود...راستی شما هم روز اطعام در زندگی‌تان دارید؟!مجید حسنی@majidhassani_ir‌مجید حسنیمجید حسنیWed, 03 Jun 2026 11:51:39 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/خمِّ-گُل-zhu6lcmvksgzزین پس خدا لطف نهان خود هویدا میکندزین پس تفاخر فرش بر عرش معلا میکندزین پس کتاب و عترتش دین را مصفا میکندقرآن، امیرالمومنین تاویل و معنا میکندحب علی مومن ز کافر را مجزا میکندزین پس حسد بر مومنان، بی حد برند آن مشرکانچشمانشان را بسته بس بغض امیرمومناناهل ولایت شادمان خرد و کلان و جزء و کلبر دوش جبرائیل بین باری که شد ابلاغ کلامر خدا ابلاغ شد بر قلب هادی سُبلتکمیل با پیغمبر و الحمد با خیل رسلبیعت به امر باغبان با شیر حق در خم گلدر آمد و شد اولیا، در رفت و آمد انبیازین پس به ما صاحب شده مولا علی شیرخدااز بهر این ساعت زمان لحظه شماری کرده استوز بهر این فرصت زمین نابردباری کرده استچشم ملائک تا سحر اختر شماری کرده استایوب دهر از شوق حیدر بی قراری کرده استپیغمبر اینگونه ز آئین پاسداری کرده استزین پس علی آن عدل کل شد جانشین عقل کلشاگرد ممتاز نبی میگیرد از او دسته گلزین پس به ملک اهل دل مولی الموالی والی استشیطان به خاکستر نشست این مایه ی خوشحالی استشام سیه تاریک شد، روز همایون فالی استپرچم به دست ساقی کوثر علی عالی استاصحاب دنبال علی جای شهیدان خالی استگویا به روی مرتضی لب های زهرا خنده کرددل های ما گر مرده بود از خنده ی خود زنده کرددر خم پیمبر بر جهان یک عرش گوهر میدهدیک گوهر اما از دو عالم پر بهاتر میدهدصراف کل دُر ولا بر دُرج حیدر میدهدهرکس پذیرفت این ولا پاداش برتر میدهدبر منکرش این را بگو آتش به کافر میدهدتبریک گو بر مصطفی، این امر پیغمبر بودبیعت بکن با مرتضی زین پس تو را رهبر بودتقدیم به همه شیفتگان مولابا الهام از یکی از اشعار استاد علی انسانی...سروده شده در صبح پنجشنبه اول مهرماه 95مجید حسنی@majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیTue, 02 Jun 2026 10:45:09 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/روز-پرواز-ابرها-dffmmili2dpnپسرک پول‌ جمع کرده بود تا برای خودش اسباب‌بازی بخرد... اما آن روز وقتی دید دوستش به خاطر خرابی کفش‌هایش غصه می‌خورد، پول‌ها را برد و برای او بهترین کفش را خرید... آن شب، پسرک اسباب‌بازب نداشت، اما حسی داشت که انگار دارد روی ابرها پرواز می‌کند...شما هم روز پرواز ابرها در زندگی‌تان دارید؟!#مجید_حسنی سه‌شنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیTue, 02 Jun 2026 07:57:52 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/بن-بست-محله-nudldhsvjiotدو همسایه در محله‌ی ما ماه‌ها بود با هم کلامی حرف نزده بودند، در پیاده‌رو به هم رسیدند... یکی‌شان دستش را جلو برد و گفت: "امروز روز خوبی است برای فراموش کردن گذشته..." یک دست دادن ساده، دیواری را که بینشان بود فرو ریخت. آن روز، بن‌بست محله، پر از صدای خنده شد...شما هم روز آشتی در زندگی‌ات داری؟#مجید_حسنی دوشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۵@majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیMon, 01 Jun 2026 08:20:06 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/سبزی-یا-نور-xvogx8nqtnx3سبزی یا نور؟! باغبانی را حوالی شهرری میشناسم، باغ سبزی دارد، تمام سال همراه خانواده‌اش با زحمت از مجموعه مراقبت می‌کند، یک روز در سال در باغ را باز می‌گذارد. جعبه‌های صیفی‌جات و بسته‌های سبزی را میچیند کنار در و روی یک کاغذ بزرگ می‌نویسد: "سهم مهربانی؛ هر چقدر نیاز داری بردار." عصر که می‌شود، جعبه‌ها خالیست اما دل باغبان پر از نوری می‌شود که از دعای خیر مردم به زندگی‌اش تابیده است. شما هم در زندگی‌ات روز بخشش داری؟!#مجید_حسنی یکشنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ ‌ @majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیSun, 31 May 2026 15:20:09 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/قول-های-ایستاده-s47fycvjchiyدو دوست را می‌شناسم که در ایام جوانی با هم قراری گذاشتند، که تا پایان عمر هرجای دنیا که باشند در یک روز خاص از سال، یکدیگر را ملاقات کنند و با هم آن روز را جشن بگیرند...سالها از آن عهد میگذرد و ایشان هر سال به عهد خود پایبند بوده‌اند.آخرین ملاقاتشان سال پیش روی پل طبیعت بود.آن روز را روز رفاقت و برادری نامیده بودند...شما هم در زندگی روز رفاقت و برادری دارید؟!#مجید_حسنی شنبه ۹ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir‌#روز_خوب #زندگی #ایمان #آرامش‌لینک ویرگول:https://virgool.io/@majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیSat, 30 May 2026 07:20:07 +0330https://virgool.ir/@majidhassani_ir/پیرزنی-که-جوان-میشد-ppwgyxczdo2zبعضی روزها برای آدمها پر از خاطره، حس خوب و شیرینی است... پیرزنی در محله‌ی قدیمی ما زندگی می‌‌کرد، هر سال در این روز زندگی‌اش جلوی خانه می‌نشست و محبتش کل کوچه را برمی‌داشت...در آن روز شکلات و لقمه میداد و لبخند پخش می‌کرد... هر کسی که از جلوی خانه‌اش رد میشد، لقمه‌ای نان و پنیر و سبزی مهمانش بود... آن روز، غریبه و آشنا در محله‌ی ما سر یک سفره بودند... انگار در آن کوچه، هیچکس تنها نبود...شما هم چنین روزی در زندگی دارید؟!#مجید_حسنی جمعه ۸ خرداد ۱۴۰۵‌@majidhassani_ir‌#روز_خوب # #زندگی #ایمان #آرامش‌لینک ویرگول:https://virgool.io/@majidhassani_irمجید حسنیمجید حسنیFri, 29 May 2026 19:40:20 +0330