https://virgool.ir/feed/@majiddiamonانسان بودن از سخت ترین کارهاست.fa2026-11-12 09:41:52https://files.virgool.ir/upload/users/1917025/avatar/wSTxwt.jpghttps://virgool.ir/@majiddiamonhttps://virgool.ir/@majiddiamon/خارج-از-برنامه-answerutakyuهیچ باهم جور در نمیاد!آرزویی که در کودکی میکنیم و اونچه که در بزرگی هستیم.علاقه ای که در وجود خودمون احساس می کنیم و مسیری که در زندگی طی می کنیم.چیزهایی که دوست داشتیم داشته باشیم و اونچه که داریم.سمت های کاریمون با مدارک دانشگاهی که میگیریم.اونچه که از خودمون نشون میدیم و اونچه که هستیم.به هیچ عنوان باهم جور نیست!!خلاصه سرجای خودش نیست، شاید دلیلش این باشه که بیشتر به فکر این هستیم که شبیه یکی از اطرافیانمون بشیم تا اینکه خودمون باشیم یا نداشتن یک برنامه درست و یک هدف مشخصه. به عبارتی فقط داریم زندگی میکنیم تا چه شود چه پیش آید؟! و شاید دلیل واقعیش تفکر نکردنه! فقط انجام میدیم، همینکه به ذهن ما خطور کرد پیاده ش میکنیم، بدون اهمیت دادن به صحیح بودنش، بجا بودنش و نتیجه داشتنش!به اطرافتون نگاه کنید خیلی این مشکل رو واضح میبینید. حتی در مراتب مهم کشورمون هم هست. به عنوان نمونه؛ زیر ورزش که تحصیلاتش در زمینه تجارت بوده و یا وزیر ارتباطات که تحصیلات مربوط به کشاورزی داره و یا وزیری که ابدا مدرکی نداره وبه مانند اینها...ویرگول هم همینطور شده!البته به نظر من این جوریه. مطالب داخل ویرگول رو که بالا پایین میکنی و سیاست ها و اهداف ویرگول رو که میخونی داستان کلی به هم ریخته ست.بیشتر مطالب جنبه تبلیغاتی پیدا کرده، انگار برای یک سازمان یا شرکت یا حتی یک مکتب فکری دارند تبلیغ میکنند! بماند که بعضی هاشون واقعن تبلیغاتی ند! یکی میاد روش کار با تراکتور رو یاد میده و یکی از روش پخت بادمجون میگه! یکی فلان کتاب از فلان نویسنده رو خط به خط تکرار میکنه ویکی توهمات یک فیلسوف نما رو با تابه ی تحریر تفت میده! یکی از ویرگول کلاس تدریس فلان و بهمان ساخته و یکی با بلغور کردن ادا اطوارهای این و آن ژست باکلاس های خیلی -های رو در میاره!خلاصه کم به کم دیده شد یک نفر از چکیده های ذهنش بنویسه. داستان زندگی بنویسه، رمان بنویسه، اونچه که در ذهن داره رو روی کاغذ پیاده کنه و...شاید از قضاوت دیگران میترسند یا خود قضاوتی اونها رو پیش از حرکت متوقف میکنه. شاید هم گمان میکنند نمی توانند واما دوست دارند اینجا بنویسند. نمی دانم!دلیلش هرچه هست این حاصل کار رو خیلی تکراری و مکتبی کرده. اگرچه بد نیست که یک شغل خاص و نوین رو بشناسی یا کار با یک سیستم جدید یا حتی قدیمی رو یاد بگیری، اینها همه خیلی هم خوبه اما جای این کار به نظر اینجا نیست. اینجااااا باید بنویسی، جان من از درونت داستان رو بریز بیرون، حتی اگه ظاهرش مسخره و ساده باشه. بزار قضاوتت کنند. بزار حتی بگن چه مزخرفه!! بزار بد بگن اما تو از خودت بگو وبزار رشد کنی. این قدر ادای دیگران رو در نیار. کپی کاری و تقلید خالص نفرت انگیزه. از وجودت کلمات رو خلق کن نه کپی کاری و برداشت و تخلیص وتفسیر و تقطیر و تخمیر...؟!!!خلاصه جالب نیست، جور در نمیاد!majiddiamonmajiddiamonWed, 25 Jan 2023 11:47:25 +0330https://virgool.ir/@majiddiamon/سال-ها-تازه-می-شوند-اما-دل-خوشی-ها-کهنه-و-فراموش-kbqqgtaswsyrعروس کشون!!با حوصله بشین تا برات بگم داستان چیه.این موضوع موقعی توی ذهنم جرقه خورد که خونه بابا بزرگ مهمونی بودیم. بابابزرگ سپید موی و خمیده قامت که بیشتر مواقع کنار مادربزرگ نزدیک سماور می نشست و خیلی هم خوش نقل بود.به معنای واقعی هم دیگه رو دوست داشتند. گاهی چشم های مه گرفته و کم سو شده ش رو به گل های رنگارنگ قالی می دوخت، انگار توی یه خلسه دوست داشتنی فرو رفته باشه و گاهی هم با دقت تک تک ما رو برانداز میکرد، از ظاهر نگاهش بر می اومد دیدن خانواده خیلی براش لذت بخش بود.با نفس های ضعیف و پر سروصدا که گویا داشت تاوان از کف دادن هواهای خوش عیش جوونی رو پس می داد برامون تعریف می کرد.-هی بابا جون! یادش بخیر، چه دورانی داشتیم ؟! چه صفایی بود؟! اون موقع مثل الان نبود بابا جون. دلامون شاد بود و خیالامون آسوده. شب ها یا ما خونه دوست و آشنا مهمون بودیم یا اون ها پیش ما بودن. کمتر پیش می اومد که تو خونه تنها بمونیم.هیچ کسی هم که با ما نبود خودمون دور هم می نشستیم و از روزی که رفته بود و اتفاقاتی که دیده وشنیده بودیم می گفتیم و دلمون به هم دیگه خوش بود بابا! همیشه هم یه داستان خنده دار یا یه جفنگ بامزه توی آستین داشتیم که به وقتش می پروندیم بیرون و اشک همه رو از خنده در می آوردیم. خلاصه روزگار خوشی داشتیم و...مراسم عروسیاین سوال از همون جا نشست تو سوال دون سرم و شد حکایت کنگر خورده و لنگر انداخته! حسابی ذهنم درگیرش شده بود که چرا پای صحبت هر کدوم از سن وسال گذشته ها که میشینم، از دوران خوب خودشون با حالتی گویای رفته بی بازگشت صحبت می کنند؟! مگه الان نمیشه مثل قدیم ها با هم بود؟! به دیدن هم دیگه رفت و خوش گذروند؟! انگار یه چیزایی هست که نمیزاره آدم ها مثل قدیما دل خوش باشند!! حرف های بابابزرگ رو که مرور می کنم یک جمله تکراری برجسته میشه (دلامون خوش بود).به نظر شما دل خوش از چی میاد؟ پول زیاد داشتنه؟ غم و غصه ای نداشتنه؟ یا همیشه سیر و دارا بودنه؟ شاید هم آدم بی خیال دل خوش داره ؟راستش تمام این سوال ها برای من جواب "نه" داشت، البته ممکنه برای شما اینطوری نباشه. وقتی بابا بزرگ شیرین بیان ما با صدای گرم و مخدرش از گذشته هاش میگفت توی حرف هاش از سخت بودن زندگی ها در گذشته و نداری ها و گرفتاری هاشون و همینطور نبود امکانات‌ زندگی هم می گفت حتی از مرگ و میر های زیاد که اتفاق می افتاد و از صد ها جور ناجور دیگه هم حرف میزد که از دید من، می تونست زندگی رو برای آدم سخت و نا زیبا کنه! به خاطر نبود امکانات درمانی امروزی، مرگ های زیادی اتفاق می افتاد و کمتر خانواده ای رو می شد پیدا کرد که داغ یک عزیز از خانواده یا خاندان خودش رو به دل نداشته باشه. یا عقده ی نداشتن درامد زیاد و ثروت آنچنانی نداشته باشه که به رگ و پی قلبش گره کور نزده باشه.خلاصه، نداشته هاشون هم به انصاف کم نبود! که اگه برای هر کدوم از ما این شرایط پیش می اومد شاید خیلی کلافه و داغون می شدیم. به حق سخت بود، سفر و حذر، سرما و گرما، کار و بار و دار و ندار. دلم بگه برات بگیر نگیر هم زیاد داشتند اما... دل خوش داشتند.میدونی رفیق، من به شخصه دلیل واقعیه این خوشی در ناخوشی ها رو نمی دونم اما به این باور رسیدم که " دل خوش از فکر خوش میاد".عید و خانه تکانی و قالی باورم رو این جوری شرح میدم برات، به نظر من حقیر اینکه با چه نگرشی آدم های اطرافت رو و اتفاقات زندگیت و در کل شرایطی که در اون هستی رو تجزیه و تحلیل میکنی و خوب یا بد بودنش رو برای خودت حکم میکنی خیلی مهمه. خیلی خیلی مهم!برای نمونه؛ میشه مستاجر بودن رو یک مصیبت و بدبختی ببینی یا دوره ی موقتی که اگر چه سخت اما میگذره و اصل موضوع زندگی هم نیست. یا میشه ثروتمند نبودن رو از تیره روزی و بخت سیاه دید یا این رو مشکلی دید که با برنامه ریزی و تلاش بیشتر میشه تا حدودی تغییرش داد. ممکنه با خودت فکر کنی چقدر این حرف ها تکراری و شعاریه؟!-من عمرم به نیمه رسیده و نه کنکور قبول شدم نه کار مورد علاقه ام رو دارم ونه به خیلی خواسته هام تونستم برسم، به چی دل خوش باشم؟! باعث و بانیه این همه مکدر کننده خاطر رو بندازی گردن زمانه و از لولای قیژ قیژ کنان در اتاقت تا پادشاهان عهد اهوم که در حق این مرز و بوم جفا کردن رو دشمن به حساب بیاری که با خنجری پشت ملاجت منتظر ضربه اند تا کله پا بشی و روی خوشی رو نبینی! یا این ها رو نتیجه کم کاری ها و بی برنامه بودن ها بدونی که خیلی هاش قابل جبرانه و یادت بیاری که نیمه دیگه عمرت هنوز هست و میتونی بسازیش، خوب هم بسازیش.از سختی ها کوه فتح ناشدنی نساز، از گرفتاری ها چاه عمیق کشنده نساز و ناخوشایندها رو غول ناحسابی نکن. با اون چیزایی که الان داری دل خوش باش، با خانواده ی معمولی میشه دل خوش بود در حالی که پول چندانی نداری،به داشتن پای سالم برای رفتن و ساختن خوشایند ها میشه دل خوش بود در حالی که یه ماشین لگنی هم نداری. خلاصه باور کنی یا نه دل خوشی آدم های قدیم همین بود همین!برای رسیدن به این باور میتونی پای حرف های یک موسفید کرده عاقل و با انصاف بشینی و ازش بخوای تا برات بگه،سفره دلش رو برات بریزه بیرون و این حقیقت ناب رو از میون این خان تجربه و خاطره بکشی بیرون.این یک صید گرانبهاست!بشنوی از خونه هایی که ده ها مدل چیدمان زرق وبرق دار و فضاسازی های کج و ماوج با نور پردازی های افراطی نداشت ولی پر از صمیمیت و صفا بود، از مهمونی هایی بشنوی که سر سفره هاشون ده ها رقم غذای آنچنانی نبود ولی جمعشون گرم و مهربون بود و از آدمهایی بشنوی که در اوج سختی ها می خندیدند و ساده پوش و ساده گیر و چاره ساز بودند. از حرف های خوبی که فراموش شدند و توی پیچ خطرناک خود ساخته امروزی پشت دستور ناخواسته آهسته برانید گیر افتادند. بشنو تا شاید متوجه شدی (برای زندگی کردن فقط به دنیا اومدن بس نیست) شاید متوجه شدی (انسان ها به دنیا نیامدند تا به هر قیمتی زندگی کنند بلکه آمده ند تا با درست زندگی کردن قیمتی بشن) و بدونی (خوشبختی مالک شدن دنیا به بهای خرج کردن بی حساب لحظه ها نیست بلکه خود لحظه هاست که گذروندنش با عشق دنیات رو میسازه).آره جونم! لحظه هات خیلی قیمتی هستند، دل خوشی هات هستند. قدر بدون ودرست خرجش کن چون دیگه برگشتنی نیست...majiddiamonmajiddiamonMon, 23 Jan 2023 22:37:20 +0330https://virgool.ir/@majiddiamon/انقلاب-ها-و-مصیبت-هایش-sljls8gxij0jانقلاب یعنی تغییر از وضعیتی به وضعیت دیگر یا از حالتی به حالتی و از حالی به حالی وحکومتی به حکومتی دیگر..خیلی ساده این تعریف من از انقلاب بود و بطور معمول انقلاب ها رخ میدهند تا به واسطه این اتفاق جوامع شرایط زندگی را برای خود راحت تر وبهتر کنند وبه عبارتی تعالی ببخشند.این موضوع که انقلاب در یک جامعه میتواند باعث پس رفت و بدتر شدن اوضاع شود هم خود جای بحث دارد و قابل انکار هم نیست.بماند که آن انقلاب چه اهدافی را دنبال میکرده وچه شرایطی داشته و یا در چه بستری خلق شده ،بارور گردیده و به شکوفایی رسیده است. واما این پرسش که آیا انقلاب ها به ذات مفید وخوب هستند؟ به نظر من که نه فیلسوفی با سر وریش بلند فرفری هستم! ونه دانشمندی بزرگ! ونه هیچ صاحب ادعایی! هیچ چیزی به ذات مفید و یا مضر نیست. به عنوان نمونه یک چاقو تیز وبرنده حتمی مفید نیست چون میتواند دست وپایی را مجروح کند ویا حتی جان انسانی را یا جان آدمی را بگیرد وهم میتواند طناب یک دار را ببرد و جان نگاه دارد! یا حتی قران که کتاب هدایت نام دارد و مسیر نجات بشر را نشان میدهد ودر کمال خواهی و کامل بودنش شکی نیست. خداوند درباره اش می فرماید؛ قران کتابی است که برای اهل ایمان سراسر هدایت ونور و برای کافر ها سراسر گمراهی وتاریکی است! پس میشود با اطمینان گفت هیچ انقلابی به ذات خوب و مفید نیست، اگرچه تمام هدف ها وآرمان هایش خوب و خیرخواهانه باشد و اعضای انقلابی آن شریف و نوع دوست وخیرخواه باشند.کدام انقلاب انجام شده ای میتواند مفید و در حقیقت به مقصد مطلوب رسیده باشد؟به نظر بسیاری از اهل علم، آن انقلابی مفید و به هدف رسیده است که بتواند تمامی (که اقراق آمیز است) اما بیشتر نیازها و خواست های جامعه را در بستر خودش برای همه افراد آن جامعه فراهم کند و حداقل یک رضایت نسبی را در اکثریت جامعه ایجاد کند. از جاییکه عقاید وآرای مردم بسیار متنوع و البته در تضاد با دیگری است همین که میانگینی از رضایت مندی ها را در برطرف کردن نیازها و اجابت خواسته های مردمش داشته باشد میشود گفت انقلابشان از نظر آن جامعه تایید شده است و امید به پایداری وشکوفایی بیشترش هست. تا اینجا دانستیم یک انقلاب به ذات نمی شود که درست باشد و هم اینکه ممکن نیست صددرصد رضایت افراد جامعه را فراهم آورد. برخلاف نسبی بودن هر چیزی در مفید یا مضر بودن،این مطلب اما قطعی است ،انقلابی که در بستر خودش رضایتمندی بیشتر اعضای جامعه را نداشته است به هدف متعالی خودش نرسیده. پس یا مطلوب اکثریت نبوده یا در مسیر رشد وحرکت خود دچار انحراف شده است. به نظر شما انحرافات یک انقلاب چه میتواند باشد؟ این پرسش دشواری است چون با توجه به فهم وفرهنگ و رفتار های مردم هر جامعه میتواند پاسخ های گوناگون داشته باشد. منظورم این است؛ مردمانی که بسیار حریص هستند، انحراف انقلابشان میتواند در مال اندوزی و دست درازی صاحب اختیاران آن انقلاب به اموال عمومی و ایجاد خشم ونارضایتی در مردم باشد و یا مردمی که بسیار فریب کار و دروغگویند، سرخوردگی وزیان جامعه از نیرنگ مدیران و خلاف بودن گفتار ها با عمل مجریان قانون میتواند باعث نارضایتی ها شود و مانند اینها... انحراف یک انقلاب از مسیر خودش(هر چند هم مقدس و دارای آرمان های فوق العاده انسانی و خوب باشد) به دست مردم همان انقلاب رقم میخورد والبته نابود شدنش نیز هم! وقتی افراد جامعه که به اختیاراتی رسیده اند، وجدان واخلاق را نادیده بگیرند و فریب دنیای هزار رنگ وبقول شاعر( عروسی که در عقد بسی داماد است!!) را بخورند و در اموال عمومی، معادن ، ثروت های مردم خود دست درازی کنند، کم کاری و زیاده خواهی کنند، دروغ بگویند وفریب بدهند یا بواسطه مقامشان در پست های مدیریتی وحساس، انتصاب های نابجا و ویران کننده داشته باشند یا به هوای فربه کردن خاندان خود به بی عدالتی ولگدمال کردن قشر ضعیف جامعه بپردازند و هزاران خطاکاری دیگر که در آینده نزدیک خود اقیانوسی از خشم ونفرت عموم جامعه را به همراه می آورد. در چنین اوضاعی انقلاب ایشان در انحراف و انحطاط است.زیرا این موضوع غیر قابل انکار است که دوام وبقای یک انقلاب والبته مقبولیت ورسمیت داشتن انقلاب به حمایت و تقبل جامعه بستگی دارد و هر کجا مردم از حمایت این جریان دست بردارن از همانجا پایانش آغاز شده است. انقلاب یک مکتب نیست تا با نگاشتنش در کتاب های بسیار و تکرار زیاد خواندنش توسط عده ای ریش سفید زنده بماند ولو بسیاری قلبی قبولش ندارند یا رسمی کهن نیست که تنها با اجرای محدود آن توسط عده ای معدود فراموش نشود و مدتها بماند.انقلاب حتمی حمایت مردمش را میخواهد، اینجا دیگر اهمیتی ندارد آنها چه اهدافی در انقلاب خود داشته ودارند ،چقدر انقلابشان را کامل و فنا ناپذیر می پندارند ویا در آرزوها و توهماتشان چه میگذرد. بدون مقبولیت مردم انقلاب از مسیرش منحرف شده. شاید بپرسید؛ تقصیر عموم جامعه در این انحراف وابتلا چیست؟!به گفته یک انسان آزاده؛ مردمی که پذیرای ظلم باشند( در مقابل ظالم کاری نکنند) شایسته ظلم ند وهمچنین؛ انسان های غافل زود است که زیان ببینند! مردم با ظلم پذیری وغفلت ومنفعت طلبی وراحت طلبی انقلاب را در سراشیبی نابودی رها کرده اند غیر این میشود گفت وقتی مردم یک جامعه هرکدام به طریقی دنبال کسب مقام و مال و منال باشند و در این طریقه هر ناباب را مرتکب شوند، بر زیردستان خود ظلم کنند و هم دیده بر ظلم بالا دستان خود ببندند و دم نزنند و ظالم را جری تر وزمینه فساد وتباهی را مهیاتر کنند. این جامعه در کل مقصرند، فقط میزان تقصیر تفاوت دارد.درنهایت باید بگویم یک انقلاب فقط بواسطه هدف والا داشتن به سرانجام نخواهد رسید، تنها با تکیه کردن بر اعضای انقلابی هم به نتیجه مطلوب نمیرسد و با آراستن ظواهر و نادیده گرفتن انحراف ها ومنحرف ها هم نتیجه ای جز سقوط ندارد. انقلابی سرانجام دارد که ابتدایش با سالیان بعدش تفاوت نداشته باشد، مدیرانش دغلکار و فرصت طلب نباشند ومردمش بی تفاوت و بیکاره نباشند.و کلام آخر؛ انقلاب یعنی تغییر مردم وحاکمان از بد به نیک و مداومت در این نیک خواهی ونیک پروری، انقلاب یعنی مردم و مردم نابکار یعنی هیچ..... majiddiamonmajiddiamonMon, 05 Dec 2022 23:10:36 +0330https://virgool.ir/@majiddiamon/انسان-محکوم-به-نادانی-اما-نشسته-در-کسوت-قاضی-دانا-dogflpkt3jd5اگر از شما بپرسند آیا حاضرید در میان دو مدعای حق ،قضاوت کنید بدون اینکه از جریان دعوا کوچکترین اطلاعی داشته باشید!؟چه پاسخی برای این پرسش خواهید داشت؟ البته پاسخ چندان دور از ذهن نیست، زیرا دو حالت بیشتر ندارد. یا میگویید؛ «بله» که در این حالت شما کاری بسیار اشتباه و بدون اندیشه مرتکب شده اید و از اینکه حق کسی را ناحق کنید باکی ندارید و یا میگویید؛ «نه» که مشخص است انسانی اهل تأمل هستید و نسبت به پایمال کردن حق همنوع تان حساسیت و ناخرسندی دارید. اما آیا تابحال به این موضوع فکر کرده اید که تنها در صورت درخواست قضاوت گری از جانب کسی ست که مبادرت به انجام این کار می‌کنید یا اینکه در لحظه هایی که نیاز به آن را احساس میکنید،قضاوت میکنید و یا در حقیقت شما خواه و ناخواه قضاوت میکنید حتی بدون اینکه لحظه ای به انجام این کار فکر کنید ویا در موردش تصمیمی گرفته باشید!ممکن است این پرسش در ذهن تان ایجاد شود، مگر ممکن است من این قدر بی وجدان و بدخواه باشم که رفتار کسی یا کسانی را قضاوت کنم در حالی که از چند و چونش بی خبرم و به راحتی بی گناهی را گناه کار و یا حتی گناه کاری را تبرئه کنم!؟اما پاسخ این پرسش هم مشخص و البته دردناک است.بله.ما چنین کاری را انجام میدهیم در نهایت ناپسند بودنش! قضاوت عجولانه، قضاوت نا خواسته و یا هر اسمی که می توانید روی این کار بگذارید. ما قضاوت میکنیم بدون اینکه قصد انجام دادنش را داشته باشیم اما چرا!؟شاید این کار ناپسند تبدیل به یک «عادت» شده که در عمق ذهن ما ریشه دارد. شاید هم این کار را در لحظه مرتکب میشویم با این تفکر که «من اشتباه نمی کنم».شاید هم خودمان را «بر حق» می بینیم. اما دلیلش هر چه باشد هرگز توجیحی برای این کار ناپسند نمی شود. ممکن است همین حالا در حال یک قضاوت ناخواسته باشید! یک قضاوت ناپسند. همین الان که دارید این نوشته را میخوانید.نمونه اش؛( این نویسنده چه قدر خود را فهیم تر از دیگران می پندارد که به خودش اجازه داده با نوشتن این مطالب دیگران را نصیحت کند! واقعن مضحک است). یا زمانی که پست یکی از دوستان خود را در «ویرگول» میخوانید که در آن عکسی از اتاق مطالعه اش را گذاشته! ( چه چیدمان مسخره ای؟ معلوم ست آدم کودن وبد سلیقه ای ست) ویا هزاران نمونه دیگر که مطمئن هستم هیچ یک از شما قدرت انکارش را ندارید واگر انکار میکنید بدانید به شدت خود فریب هستید!!چه بد! انگار الان شما را قضاوت کردم! ندانسته! یک قضاوت ناپسند.دانستن این موضوع میتواند غم انگیز باشد.چرا این کار را انجام میدهیم در حالی که به ناپسند بودنش آگاهیم؟این پرسش کمی تخصصی ست و من هم متخصص نیستم اما در وجود خودم که دقیق می شوم متوجه میشوم چیزهایی هست که باعث قضاوت نابجا در من می شود. به عنوان نمونه: +بی قید بودن به اخلاقیات. اینکه سعی نکرده ام ناهنجاری های درونم را برطرف کنم و درحقیقت به آن فکر نکرده ام و نسبت به ارتکاب بعضی اشتباهات بی تفاوت هستم.+مغرور بودن. اینکه گمان دارم از جانب من وقوع خطا غیر ممکن ست و برای همین هیچ وقت خودم را در ناپسندها وپسندیده های خودم قضاوت نمیکنم.+بی وجدان بودن. اینکه برای من گویا مهم نیست کسی را برنجانم و حقش را ناحق کنم. و چیزهایی دیگر که بیان کردنش در این مختصر ،کلام من را طولانی و حوصله شما را کوتاه میکند._حالا از مطرح کردن این حرف ها چه هدفی داری؟+گفتم شاید لحظه ای برای ما تلنگری باشد، راستش را بگویم؛ ذهن ما خیلی درگیر است.خیلی زیاد. فکر کار ، خانه و خانواده،مسکن و درامد، کم وبیش مال، از کجا بیاورم وکجا افکنم، چه آرم و چه سازم و چه دارم وچه ندارم و خیلی دیگر از این فکر خراب کن های لعنتی!جایی برای خودمان نمانده، برای انسانیت مان. برای خوبی هایمان. بقول شاعر؛ انسانیتم بدجور درد میکند!وقتش رسیده لحظه ای سر خودمان را از دنیای شلوغ و پر از بی هودگی ها وبا هودگی ها بیرون بیاوریم و به عمق وجود خودمان نگاهی بیندازیم.عیب ها را ببینیم وبرای برطرف کردنش به فکر چاره ای باشیم. مگر چقدر عمر میکنی؟ این دو روزه ی کوتاه و همدمی با ناپسند ها !؟ آن هم در حالی که گفته اند؛ جز خوبی نمی ماند!؟بیا به جای دیگران خود را قضاوت کنیم...majiddiamonmajiddiamonWed, 30 Nov 2022 22:02:49 +0330https://virgool.ir/@majiddiamon/پایین-برو-تا-اوج-بگیری-emfgldkna9g6برای اولین بار میخواهم اینجا بنویسم.شروع شیرینم را شریک شوید بیایید بیشتر بالا برویم با بیشتر پایین آمدن!طبق قوانین طبیعت شما در آن واحد یا به سمت بالا میروید یا پایین، چپ میروید و یا راست. غیر این باور پذیر نیست ولی در دنیای پر از تناقض انسان ها و همینطور آدم ها، قوانینی وجود دارد که شگفت انگیزند،گنج اند.به عنوان نمونه قانون اوج گرفتن با پایین آمدن بیشتر. تعجب نکن! کسی شما را سرکار نگذاشته والبته نویسنده میداند چه وقت گران بهایی داری. پس بیا بیش تر با هم باشیم تا برایت گنجی را آشکار کنم که تا انتهای عمرت، سود مند و خیر آفرین باشد اگر باورش کنی.صحبت از تواضع است.فارسی زبان ها میگویند فروتنی!در میان بسیاری دوست داشتنی ها ونفرت انگیز های اطرافمان ودر میان فرمول های پیچیده و گیج کننده علوم وآمار، میان دار وندار ومال ومنال و در میان دل مشغولی های پر از زرق وبرق تجمل خواهی و کبر وناز و هزاران خواه وناخواه ریشه دار در زندگی های ما، چیزهایی گران بها وجود دارند که بخاطر ظاهر نه چندان جذاب یا شاید در ظاهر متناقض با آنچه هست وهمینطور شایدهایی که نمیدانم، کمتر به چشم می آیند.مثل به چشم نیامدن یک زنبور که وز وز کنان از بالای سرتان بارها عبور کرده واما هرگز آن را ندیدیم.ولی میدانیم نبودنش فاجعه بار ست.انسان ها و همینطور آدم ها گنج ها را فقط براق می شناسند که بتواند یک را دو کند،کم تعداد را پر تعداد و آهنین را طلاکوب اما گنج هایی هست که برای درکش به حقیقت باید بسیار زیرک باشی.در احوالات هر انسان بزرگ منش و ارجمندی که نگاهی بینا بیندازی یک مشخصه حذف ناشدنی دراو خواهی یافت که همان تواضع ست که ما میگوییم فروتنی!انسان ها وآدم ها بیشترشان گمان دارند برای برجسته شدن وعظمت یافتن در میان مردم هرچه بیشترمال اندوزند وباد بر غبا افکنندو گردن تیغ کنند وسر برفرازند وسینه صاف وتخته مانند کنند، بیشتر عظمت خواهند داشت وبه عبارتی ارج ومنزلت ایشان بالاتر میرود درحالی که نتیجه خلاف این ست! این از همان قوانینی ست که خداوند خواست که خاص باشد، گنج باشد که هرکس بدون رنج نتواند یافت و با ارزش باشد.خداوند میگوید تواضع کن تا مقامت را در میان مردمان بالا ببرم.این یعنی از بسیاری دست آویز های دست وپاگیر وزیادی خودت را رها کنی.از خود بکاهی تا زیادت شود،پایین روی تا اوج بگیری. مثلن؛گاهی در کنار فقیر نشستن و درددل هایش را شنیدن ومغرور نبودن یا گاهی همان لباس سالم سال های قبل را پوشیدن ومسرف نبودن.به خواهش کودکان بازیگوش کوچه هم بازی شدن و عبوس دافع نبودن و خادم ودست بوس پدر ومادر فرتوت شده محتاج احترام،بودن وبی وجدان نبودن وهزاران هزار بودن بخاطر نبودن! که گمان میکنیم ما را حقیر میکند اما نمیکند!برای نوشتن از تواضع که ما فارسی زبان ها میگوییم فروتنی! سطرها که میشود نوشت وقلم ها که میشود بسود اما باور دارم این نوشتن زمانی سود میدهد که خواننده باور کند آدرس یک گنج را مکاشفه میکند ودر حال خواندن توهمات یک موهوم نیست پس دراین نقطه از فروتنی نوشتن را رها میکنم تا شما فکر کردن به آن را آغاز کنید.دیگر وقتش رسیده گنج های حقیقی را هم بشناسی .گمشده های سودمند را جستجو کنی وگمان میکنم زرنگ های تیز هوش ،گنج را یافته اند.همان گنجی که کمتر به آن توجه میشود.اما نه صبرکن انگار کسی چیزی گفت، گویا انسان ها وهم آدم ها باز نمی خواهند به خدا اعتماد کنند. (ای آقا دلت خوش ست،این تواضع که شما میگویید فروتنی! نان میشود یا آب). واقعن تواضع نان میشود یا آب!؟ اصلن سودش چیست؟ چه میشود اگر باشد وچه میشود که نباشد!؟ فروتنی یک گنج است؟majiddiamonmajiddiamonMon, 28 Nov 2022 17:28:49 +0330