<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های سید محمد مجید حجازی</title><link>https://virgool.ir/feed/@majid.hejazi</link><description>مهندس مکانیکی که تصمیم گرفته مدیر بشه برای همین برای خودش استارت آپ زده!</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:26:51</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/570159/avatar/b7nV6U.jpeg</url><title>سید محمد مجید حجازی</title><link>https://virgool.ir/@majid.hejazi</link></image><item><title>مذهبی‌ها تنبل‌ترند!</title><link>https://virgool.ir/@majid.hejazi/مذهبی-ها-تنبل-ترند-azs3ws6t86uy</link><description>حتما قسمت نبوده!اصلا دنیا ارزش نداره بابا!اگر خدا بخواد، خودش درست می‌کنه!این جملات رو بارها و بارها از زبون خیلی‌ها شنیدیم. جملات درستی که به جرئت میشه گفت که در 99 درصد موارد در جای اشتباهی ازشون استفاده میشه. به قول مولا امیرالمومنین(ع): كَلِمَةُ حَقٍّ يُرَادُ بِهَا الْبَاطِلُدین، راه فرار خیلی خوبی شده برای توجیه کم‌کاری‌ها و تنبلی‌ها. از بچگی تو گوشمون خوندن که آقا به فکر مادیات نباشید، این دنیا زودگذره، به فکر آخرتتون باشید! درسته! باید به فکر آخرت بود و نباید به دنیا دل‌بست. ولی آیا این به معنی اینه که باید دنیا رو رها کنیم؟ این به معنی اینه که نباید تمام تلاش‌مون رو بکنیم، کار کنیم، پول در بیاریم؟ وقتی یه نگاه گذرایی به جمع‌هایی مذهبی میندازیم، می‌بینیم که غالبا به این چیزی که دارن قانع‌اند. یعنی طرف تلاشی نمی‌کنه که مدام کیفیت زندگی‌ش رو بهبود ببخشه. مدام قوی و قوی و قوی‌تر بشه.یوقتایی از خودمون سوال بپرسیم، چرا من نباید انیشتین بشم؟ چرا من نباید ایلان ماسک بشم؟ چرا من نباید پول‌دار ترین و تاثیرگذارترین آدم روی زمین بشم؟ چرا من نباید کار بکنم که خودم و اطرافیانم زندگی‌شون متحول بشه؟ درسته، خیلی از افراد موفق واقعا استعداد خیلی بالایی داشتند. ولی آیا من به اندازه اون‌ها تلاش کردم و نرسیدم؟ آیا من تمام توانم رو گذاشتم و نتونستم به حد اون‌ها برسم؟ریشه‌ی این تفکرریشه‌ی این تفکر در بین جوامع مذهبی رو میشه تو 3 مورد خلاصه کرد: اعتقاد به خدااعتقاد به قضا و قدراعتقاد به معاد و قیامت1. اعتقاد به خداافرادی که به خدا اعتقادی ندارند یه مزیتی دارند نسبت به افراد با ایمان. اونم اینه که می‌دونن توی این دنیا خودشون‌اند و خودشون. اگر خودشون کاری نکنند کسی نیست کاری براشون انجام بده. خلاصه هرگلی زدن به سر خودشون زدن. در مقابل، افراد مذهبی بخاطر اعتقادی که به خدا دارند و قدرتی که همیشه پشت سرشون می‌بینند، ممکنه توی این دام بیفتند که، &#34;خدا درستش می‌کنه&#34; یا &#34;من کارم رو کردم، دیگه بقیه‌ش با خدا&#34;. یعنی به راحتی می‌تونن تمام تلاش‌شون رو نکنند، به امید این که خدایی هست و قراره کارهارو براشون درست کنه!2. اعتقاد به قضا و قدراینجا هم افرادی که معتقد نیستند چند قدم از بقیه جلوترند! این افراد اگر کاری رو انجام بدند ولی به نتیجه نرسه، به طور طبیعی به دنبال علت اون میرن. می‌گردند ببینن مشکل از کجاست تا مشکل رو حل کنند.ولی در مقابل، افراد مذهبی می‌تونن با یه جمله‌ی ساده خیال خودشون رو راحت کنند: &#34;حتما قسمت نبوده&#34; یا &#34;اگر خدا بخواد خودش جور می‌کنه&#34;. این جملات به راحتی می‌تونن جایگزینی باشند برای تلاش بیشتر برای رسیدن به هدف.3. اعتقاد به معاد و قیامتاین مورد هم بین جوامع مذهبی خیلی مشهوده. افراد و جوامع غیرمذهبی چون آخرتی برای خودشون متصور نمیشن و به قول خودشون &#34;You live once&#34; &#34;یکبار که بیشتر زندگی نمی‌کنیم&#34;، سعی می‌کنند از این زندگی‌شون بهترین استفاده رو ببرند و تلاش می‎‌کنند توی همین دنیا به بهترین شرایطی که می‌تونن برای خودشون متصور بشند، برسند.در حالی که افراد مذهبی به راحتی کارهای سخت رو کنار میذارن و با این استدلال که، &#34;دنیا که جای موندن نیست&#34; یا &#34;دنیا که ارزش نداره، آدم باید خودش رو برای قیامت آماده کنه&#34;، خودشون رو توجیه می‌کنند.دین چی میگه؟همه‌ی عباراتی که داخل &#34;&#34; اومدند درست‌اند، ولی داره ازشون سوءاستفاده میشه. همه‌ی این جملات بهونه‌ای شدند برای تنبلی، کم‌کاری و صرفا نشستن منتظر یه منجی. یکی که بیاد و مارو از این وضع اسف بار فردی و اجتماعی نجات بده! در حالی که دین (حداقل اسلام) به کلی حرف دیگه‌ای میزنه.فقط به یک نمونه اکتفا می‌کنم. حدیثی از امام علی (ع) نقل شده است که به امام حسن(ع) فرمودند:کن لدنیاک کانک تعیش ابدا و کن لاخرتک کانک تموت غدایعنی جوری زندگی کن که انگار تا ابد زنده‌ای و جوری زندگی کن که انگار همین فردا میمیری!این یعنی 100 درصد دنیا و 100 درصد آخرت!به نظر من این جمله شاهکاره. همین یک عبارت میتونه سرلوحه زندگی همه‌ی ما قرار بگیره، مخصوصا اگر ادعای دین‌داری داریم. یعنی دین میگه هم دنیارو 100درصد داشته باش و هم آخرت رو. اصلا با رها کردن دنیا نمیتونی به آخرت برسی. از این نمونه‌هایی که دین و دنیا رو 100 درصد پیگیری کردند کم نداریم و میشه گفت که اون‌ها مذهبی‌های واقعی‌اند.چکیدهخلاصه‌ی حرف در اینه که، دین وسیله‌ای برای توجیه کم‌کاری ها نیست، بلکه ابزاریه برای کشف و بکارگیری هرچه بیشتر استعدادهای درونی ما. یعنی اگر دو نفر دقیقا شبیه هم باشند و به اندازه هم تلاش بکنند، قطعا اون کسی که دین‌داره از اون کسی که دین‌دار نیست، به موفقیت‌های بیشتری میرسه.به عنوان کسی که از بچگی توی یک خانواده مذهبی بزرگ شدم و قطعا بیشتر عمرم رو با آدم‌های مذهبی سروکار داشتم، این مشکل رو زیاد بهش برخوردم. شاید بیشتر از همه خودم دچار این سوءاستفاده از دین بودم. به نظر میاد تا جوامع مذهبی به خودشون نیان، وضعیت اقتصادی، معیشتی، فرهنگی و ... همینطور باقی می‌مونه.در پایان شاید بهتر باشه عنوان این مقاله رو به این شکل اصلاح کنم:مذهبی‌های الکی تنبل‌ترند!ممنون که تا آخر مطلب رو خوندید :)خوشحال میشم نظرتون رو در اینباره بدونم.</description><category>سید محمد مجید حجازی</category><author>سید محمد مجید حجازی</author><pubDate>Mon, 17 Jan 2022 12:13:36 +0330</pubDate></item><item><title>آمار بازدید پست‌های من در سال ۹۹</title><link>https://virgool.ir/@majid.hejazi/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-nlp3bg9piand</link><description>در طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/xyl7bntlvuow-Aqogq.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۱,۲۸۷ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۳ مرتبه پسندیدند و  ۲ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۳ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۱۱۰ بار خوانده شدند و ۶,۸۳۹ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم  ۰/۰۰۰۰۹۳۷۶۲ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۶۶۰ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من  ۰/۰۰۰۰۹۳۷۶۲ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.</description><category>سید محمد مجید حجازی</category><author>سید محمد مجید حجازی</author><pubDate>Sat, 27 Mar 2021 20:08:11 +0430</pubDate></item><item><title>تقویت زبان انگلیسی به کمک پارتنر یا منتور؟ مساله این است!</title><link>https://virgool.ir/Hamzabaan/mentorship-ioehbqjkcw8w</link><description>پارتنر یا منتور؟ مساله این است!تقویت زبان انگلیسیاین روز ها همه کم و بیش به دنبال تقویت مهارت های زبانی خود هستند. یکی قصد مهاجرت دارد، یکی به فکر اپلای کردن است و دیگری می خواهد در آزمون های بین المللی شرکت کند. نقطه مشترک همه این گروه ها نیاز مبرم به تقویت زبان است!به همین دلیل این روز ها بازار آموزش زبان انگلیسی از گذشته بسیار داغ تر شده است. البته همین امر باعث شده زبان آموزان کمی سردرگم شوند. فکر این که &#34;از کجا شروع کنم&#34;، &#34;چه متدی را استفاده کنم&#34; و &#34;چقدر زمان بگذارم تا به نتیجه مطلوبم برسم&#34;، تبدیل به یک دغدغه بزرگ برای افراد شده است.پیشنهاد ها و راه حل های زیادی برای تقویت زبان انگلیسی وجود دارد. هر گزینه هم قطعا مزایا و معایب خاص خودش را دارد که زبان آموز برای انتخاب مناسب ترین گزینه باید شرایط خودش را در نظر بگیرد و گزینه ها را بررسی کند.تمرین با پارتنر زبان انگلیسیدر این متن می خواهم به بررسی یکی از پرطرفدار ترین گزینه ها یعنی تقویت زبان از طریق &#34;پارتنر زبان انگلیسی&#34; بپردازم.تقویت زبان انگلیسی از طریق صحبت کردن با پارتنر، چه متنی و چه صوتی-تصویری، جذابیت های زیادی دارد که باعث می شود افراد به آن رغبت پیدا کنند. شاید مهم ترین این جذابیت ها همین هم صحبت شدن با یک نفر باشد که می تواند به انسان حس خوبی بدهد و کمک کند مهارت های زبانی را در یک محیط خودمانی و دوستانه تقویت کند. همچنین، وجود یک پارتنر به خودی خود می تواند باعث ایجاد انگیزه شود (حداقل در ابتدای کار) تا زبان آموز به کار خود ادامه دهد و وسط راه خسته نشود و کار را زمین نگذارد. در کنار این دو نکته، نکات دیگری را هم می توان بیان کرد. از جمله این که افراد چون اطلاعات مختلفی دارند، از طریق این ارتباطی که با هم برقرار می کنند، می توانند اطلاعاتی که دارند را با یکدیگر به اشتراک بگذارند. که این خود باعث می شود اطلاعات طرفین کامل تر شود.اما در کنار تمامی این مزایا، تمرین کردن با پارتنر معایب قابل توجهی هم دارد که به آن اشاره می کنم و سعی می کنم برای هر کدام از آن ها راه حلی ارائه دهم.معایب تمرین با پارتنر1.  اولین عیب بزرگ آن این است که معمولا افراد پارتنر هم سطح خودشان را انتخاب می کنند. که این امر خودش باعث بروز چند مشکل می شود:اولین مشکل این است که اگر پارتنر شما سطحش با سطح شما یکی باشد و یا خیلی با شما تفاوتی نداشته باشد، هرچقدر هم که با هم تمرین کنید، تغییرات چشم گیری را مشاهده نخواهید کرد. چرا که فرد مقابل چیز زیادی ندارد که به شما ارائه دهد و با گذر زمان در همان سطحی که هستید باقی می مانید.مشکل دوم این است که اگر مطلبی (مثلا یک گرامر خاص، لغت و یا تلفظ کلمات) را به اشتباه بلد باشید، به احتمال زیاد این اشتباه با شما باقی می ماند. چون کسی نیست که شما را تصحیح کند و با تمرین و تکرار بیشتر فقط این اشتباه را بیشتر در ذهنتان تثبیت می کنید.راه حل: اگر پارتنر شما چند سطح از شما قوی تر باشد و به زبان انگلیسی مسلط باشد، تا حدود بسیار زیادی این مشکلات حل می شوند. ولی یک مشکلی که وجود دارد این است که اینطور افراد، با این سطح از مهارت، معمولا در قالب پارتنر، با افراد وارد مکالمه نمی شوند. این افراد چون سطح زبانی خودشان از شما بالا تر است عملا هم صحبت شدن با شما برای آن ها فایده ای ندارد. مگر این که به عنوان استاد و یا منتور با آن ها جلسه برگزار کنید.2. دومین عیب تمرین با پارتنر این است که، معمولا چون شرایط پارتنر به شرایط خود شما نزدیک است، احتمال این که دو طرف سرد شوند و یا برای صحبت و یا برگزار جلسات تنبلی کنند بسیار زیاد است. چون تقریبا هیچ اجباری نیست که حتما چند جلسه در هفته با هم تمرین کنید و این ممکن است باعث جدی نگرفتن کار شود.راه حل: معروف است که می گویند، اگر انسان برای کالا یا خدماتی پول خرج نکند تقریبا محال است که به آن اهمیت بدهد. درست یا غلط، این مطلب برای اکثر افراد صدق می کند. ولی آیا این به معنی خرج کردن زیاد و بی رویه است؟ قطعا نه! ولی اگر انسان به ازای خدماتی که می گیرد به طور متناسب هزینه پرداخت کند قطعا نتیجه بهتری از کار می گیرد چون مجبور می شود آن را جدی بگیرد! 3. سومین عیب این روش این است که ممکن است دو طرف با یک هدف یکسان مشغول یادگیری و تقویت زبان نباشند. این امر موجب می شود که در طول مسیر و در حین برگزاری جلسات به مشکلات عدیده ای برخورد کنید. مثلا یکی می خواهد زبان خودش را تقویت کند تا بتواند برای مهاجرت از آن استفاده کند و دیگری هدفش دیدن فیلم و سریال به زبان اصلی ست! قطعا این دو دغدغه های متفاوتی دارند که باید با هر کدام متناسب با هدفش کار کرد.راه حل: شما باید با فردی وارد مکالمه شوید که اولا به مسائل مختلف مسلط باشد. ثانیا هدفش این باشد که به شما کمک کند تا به هدفتان برسید نه این که به دنبال تقویت زبان خودش باشد. یعنی موضوع و محتوای جلسات طوری انتخاب شود که کاملا متناسب با اهداف و نیاز های شما باشد.4. چهارمین عیب این است که معمولا پارتنر نمی تواند به درستی به شخص مقابل مشاوره بدهد. چون خودش هم سطح فرد مقابل و یا کمی بالاتر و یا پایین تر است. در نتیجه برای گرفتن مشاوره زبانی باید به شخص دیگری مراجعه کند.راه حل: کسی را باید انتخاب کنید که مسلط به زبان انگلیسی و مسیر یادگیری زبان باشد تا بتواند در کنار تمرین، به شما مشاوره های لازم را هم بدهد. 5. عیب پنجم هم این است که احتمال این که جلسات از مسیر اصلی خودش خارج شود بسیار زیاد است. به این معنی که احتمال دارد بعد از مدتی کار کردن با پارتنر، مباحث اصلی فراموش شود. چراکه معمولا برنامه منظم و درستی وجود ندارد و از آن مهم تر این که کسی بر اجرای صحیح این برنامه نظارت ندارد.راه حل: یک نفر باید همیشه بر برنامه شما نظارت داشته باشد تا در وقت لازم، نکات ضروری را به شما تذکر دهد. به این صورت شما می توانید با خیال راحت کار خودتان را زیر نظر یک مربی ادامه دهید. اگر آن شخص همان هم صحبت شما باشد می شود نور علی نور!این ها تنها چند مورد از معایبی بود که در روش پارتنر یابی در تقویت زبان انگلیسی وجود دارد. قطعا موارد دیگری را هم می توان به این لیست اضافه کرد. برای هر کدام از این موارد هم سعی شد راه حلی مناسب ارائه شود.  ما به مجموعه این راه حل ها روش منتورشیپ می گوییم!جلسات منتورشیپخلاصه مطلب:روش منتورشیپ درواقع روشی است، ما بین تدریس خصوصی و پارتنریاب زبان انگلیسی. یعنی منتورشیپ نه مثل تدریس خصوص است که بخواهد به شما مطالب جدید را از اول آموزش دهد و شما صرفا با نکات جدید آشنا شوید و نه مثل پارتنر است که بخواهید صرفا دانسته های فعلی خودتان را تثبیت کنید، ولو به غلط!منتور درواقع شخصی است که از مهارت های زبانی بالایی برخوردار است و در طول جلسات به شما کمک می کند تا: ایرادات خودتان را بشناسیدنحوه صحیح بکار گیری آن ها را یاد بگیریدتمرین و تکرار داشته باشید تا مطالب برای شما جا بیفتداگر مطلب برای شما مفید بود لایک کنید و برای بقیه هم به اشتراک بگذارید!منتظر شنیدن نظرات ارزشمند شما هستم!</description><category>سید محمد مجید حجازی</category><author>سید محمد مجید حجازی</author><pubDate>Mon, 01 Feb 2021 13:24:24 +0330</pubDate></item></channel></rss>