https://virgool.ir/feed/@mahyavahedifa2026-11-12 16:16:26https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mahyavahedihttps://virgool.ir/@mahyavahedi/از-غار-بخوان-برگ-ششم-b2vic3jqgi9rاز غار بخواندر بطن کعبهمشب در کشاکشِ غلط خوردنم در گهواره‌ی دنیای مجاز، از این سو به آن سو می‌شدم که بناگه عکسی راهگیرم شد. عکسی از ۱۰سال پیش کنار یکی کودک بر تختِ بیمارستان با صورت مهتابی.سال ۱۳۸۹ آیینِ کعبه کریمانِ جمعیت امام علی(ع). روزهایی که دیگر بیش از ایام گذشته از پل رهیافت به منزلِ جمعیت می‌آمدم.به خود آمدم دیدم که آیین کعبه کریمان، قرار است آغاز شود و کوله‌ی اجرایش بر بر دوش، رهسپار فتح قله‌اش شدم. چرا که به گفته آموزگارِ رهیافت، تا هر چه که در تخته این کلاس نوشته می‌شود در لوح عمل کتابت نشود، چون کلامیست که از دروازه‌ی گوش به نا کجاآبادِ فهم می‌رود!پس حال نوبت آن بود این پندار را در کردارِ جمعیت، چون کاشفی در پی یافتنش دل به دریای عمل زنی.با دیگر اعضا هم قدم شدیم برای جمع کردن میوه‌ی آرزو از باغ عدن کودکیها در بخشِ سرطانِ بیمارستان مفید و محله دروازه غار. دوباره کلام معلم در ذهنت، یارای رفتنت می‌شود؛ "اگر به دنبال یافتن حقیقتی، صدای من را به ما متصل کن و از خودخواهی به دگر‌‌خواهی، بی‌دریغ دوست‌ داشتن و مهر ورزیدن نهاد و‌گزاره‌ات، تا متصل شوی به مختصات درد؛ جایی که نیاز هست و باید بی‌نیاز شوی و بی‌نیازی کنی، جایی که بی‌مهری هست و باید عشق شوی، جایی که پرسش هست و باید جواب شوی. همراه با یاران دیگر جمعیتی رهسپار بیمارستان شدیم اولین و آخرین باری که هجرتم به آن خطه درد شد که توانم شکسته و تکه تکه از پس دیدن صورتهای مهتابی کودکان مصلوب شده به تخت بیمارستان، ریشخندم می‌کرد تابِ فهم و‌ ماندن در این خطه در ظرف وجودت کمیاب است. لخ لخ کنان، گنگ و مبهوت راهروی بیمارستان را سعی و صفای شدم وقتی فریاد کودک محبوس اتاق رگ‌گیری بر قلبم چنگ ‌می‌شد. برگه‌‌های جمع آوری آرزو در دستم با ذهن مالیخولیایی، هندسه‌ی حجمِ درد این کودک را به عدد رقم حس و عقل محاسبه می‌کردم؛ آیا این درد اختیار این کودک است یا به جبر؟! تو کیستی در بی‌دردی و او کیست در مختصات درد؟اتاق به اتاق می‌رفتیم که اگر به توان محیا بود به پیچ اتاق اول نرسیده چون قطره‌ای آب می‌شد تا محو‌ شود از آن راهروی تمام نشدنی درد! از آرزوهایشان خیلی خاطرم نیست، تنها سلامتی بود و پرواز، بازی و یاری‌رسانی به پدر و مادرشان برای مخارج درمان و رهایی از قفسی به نام تخت بیمارستان. نامهایشان از خاطرم رفته، تنها یکی کودک بر تخت یادم تکیه زده که چند صباح بعد خبر ملکوتی شدنش بر آسمان قلبم، رعدی شد. با برگهای آرزوهای چیده شده از بخش سرطانِ بیمارستان مفید، رهسپار خطه‌‌ای دیگر شدیم، باز هم به دروازه غار رفتیم. جمعی از کودکان را برای جمع کردن آرزوهایشان و سپردن به کعبه‌ای سیاه که قفلش به دست انسانی باز خواهد شد که به دنبال شنیدن وحی امروزش است تا حَیّ کودکی شود برای برآورده ساختن آرزوهایشان.یک به یک می‌آمدند، با چشمان بی‌فروغ، موهای زرد شده و تنی تکیده. گویی کعبه‌ای شکافته و فرزندی دوباره متولد شده . برخی شان همان روز فقط میهمان چشمانم شدند و برخی‌شان تا به امروز چون سروی پیش رویم قد کشیدند.از دردهاشان گفتند، از قلمهایی که آرزوشان شده بود و‌مدرسه رفتنی که‌ دود مواد به باد داده بود، از بازی کردن و داشتنِ توپی که فغان کودکی کنند، از تبعیدِ هر روزه‌شان به چهارراه‌ها. گویی جبرییلی اقرأ کُنان آرزوی یکی کودکِ این شهر را از ته غار بر ما می‌خواند. با باری سترگ بر گوش و شانه‌هایمان و برگهای آرزوهای فشرده بر قلبمان، از ترس اینک مباد فراموشمان شود، خیره به نگاهشان که سراغ دوباره آمدنمان را می‌گرفتند، از دروازه‌غار رهسپار آن سوی شهر شدیم تا آیینی پیاده شود. آرزوها خوانده شد تا عده‌ای بیدار شوند و ‌کمر همت بندند به کیمیاگری. از آرزو به واقعیت، معجونی چون شهد بهر کودکان سازند و عده‌ای که در مسند مسئول خوش نشسته‌اند نشنیدن و ندیدن و کتمان این کودکان را پاسخ دهند. نیز آنانی که معتکف مسجدی شدند که رنجِ انسان و کودکِ انسان پا خشکیده، دمِ درِ مسجدهایشان هیچگاه اذن ورود نیافته، آوار آرزوها، وَهم خوشِ عبادتشان را آشفته کند و از این بس نشستن به عبث، قیامی در رخت عمل کوشد. اینچین هر که این وحی را شنید کریمانه آمد، ‌کعبه ها را گشود تا ‌آرزوها چون پروانه‌ای جسته از پیله، بر قلبش به پرواز درآید تا جمعی گردِ شمعی به نام‌کودکِ سوخته از رنج، چرخند و چرخند تا سوزند و نور شوند و بسان ققنوس پایان شوند بر سیاهی چنبره زده به جان کودکان که کودکانه زیستن حرامشان شده بود.استاد به قدر تمام آرزوهای برآورده شده در آیینی که برپا ساختی بر وجودت سلامتی، آرامش و آزادی باد. درود بر شرفت که به تمامی، این آیین نشانمان شد، الوهیت ادعای کاهنان و منبرنشینان این مُلک در جوار کودکی با آرزوی پایان گرسنگی‌اش، داشتن قلم و زخم ‌نخوردن از ترکه‌ی افیون، چون بُتی خوش‌تراش از خاک جهل سربرآورده است.محیا واحدیمحیا واحدیTue, 22 Dec 2020 17:45:12 +0330https://virgool.ir/@mahyavahedi/از-غار-بخوان-برگ-پنجم-h9zbtiv4cvfb از غار بخوانشبی شب شکناز روزهای نخستِ رهیافت در ایام سال ۸۸، تصویر چون مه در خاطرم نشسته است. خیلی از عمر رفتن به این کلاس نگذشته بود و بیخبر از جمع امام علی(ع)، می‌رفتم تنها به شوق شنیدن کلامی که رنگِ تازه داشت، گویی یک به یک سوالهای پیچک شده به ذهنم، آرام آرام خوانده و تنها یک زمزمه در درونم رهیافت می‌شد؛ دل به شنیدن ده که خلاصی ادا خواهد شد در این کلاس. در همان رفتن‌های هفتگی به کلاس، در دل آشوبهای آن روزها در زمستان ۸۸، پوستر برنامه‌ای از جمعیت امام علی بر دیوارِ کلاس خوش نشست و دعوت اهالی کلاس به این برنامه" شامِ عیاران" در شب عاشورا، ششم دیماه سال۸۸ در محله‌ی دروازه‌غار.از آن شب گفتن و از رسم عیاران نوشتن همچون طوفانی، کشتی یاد را به تلاطم می‌اندازد.شبی که اولین قدم شد؛شبی که طلوع خورشید شد؛شبی که خواندن اولین "از غار بخوان" شد از دروازه غار؛شبی که تولد شد،مگر می‌شود در شبی، خورشید طلوع کند؟این پاردوکس در معادله‌ی آن شب، بر برگِ پندارم به تمامی اثبات شد تا از بحر شده به شمار ایام این ده سال با هر تپش قلب زندگی‌اش کنی.عاشورای ۸۸ بود و پرهیاهو‌ و پرتلاطم. به برادرم میثم گفتم که همراه شود در نخستین رفتن به برنامه این جمعیت که معلم و موسسش در رهیافت، تازه تازه‌ داستانِ چرایی و‌چگونگی این جمع را آغاز کرده بود. بسان کودکی نوپا با قدمهای کوتاه و‌ خجل با میثم عصر عاشورا همقدم شدیم به سمت محله‌ی دروازه‌غار.این محله، از هر دوری دورتر بود و از هر نزدیکی نزدیک‌تر؛ بِسان سرزمین موعود!تاریک بود و تاریک؛ مرد و زنِ افیون‌زده، خانه‌های زنگار بسته از درد. با چشمانی خیره، قفل سکوت بر زبان و گوشهایی همچون خواب‌زده‌ای که به یکباره از خواب پریده؛ هوشیار؛ تنها می‌نگرم با جان.از قامتِ تاریکِ این محله، کودکان شمع به دست و ‌جمعیت سیصد و خورده‌ای نفر دانشجویی که آمده‌اند در شبِ شام‌ِغریبانِ حسین، رسم عیاری بیاموزند و رسم حسین و‌ آزادگیش را به عمل پیاده سازند. همه به صف شده در کوچه‌هایِ باریک به فریادِ مهر اهالی را به عیاری می‌خوانند. به آزادی از افیون، به حرمت شبی که آزادگی در صفحه تاریخ، جاودان در قامتِ یکی انسان، جوانه زد.همچون رودی خروشان از این کوی به آن کوی، در حرکت و چون خواب‌زدگانی که بیداریشان در آن سرمایِ دیماه از دیدنِ کودکِ پابرهنه و‌ موی‌ رنگین از سو تغذیه به قسمت نوشته شد. طفلانی که معصوم از خانه‌هایشان، سرک کشیده با چشمانی بهت‌زده، نشان این جماعت می‌گرفتند؛ اینان کیستند و اَهل کجایند؟ راه گم کرده، به دیار خراباتی ما آمده‌اند؟ حال زمان آن می‌رسد که این جمع، قامت ببندند به نماز سر کوچه قالیشوها.کوچه‌ای که بعدها یک به یک، وحیِ دردِ کودکانش به جانم خوانده شد و‌ خودی را بیخود کرد و حبابِ وهم را در وُجودم ترکاند.بر صحنِ دردِ آن کوچه نشستیم و معلم داد حقش را آغاز نمود. حسین را فریاد می‌زد برای پایان تاریکی آن محله برای بیداری جماعت صف کشیده که ببینند کودک انسان را، چگونه به صلیب درد افیون کشیده شده! به یقین مسیحای وجود شد هر کلمه آن داد، چونانی که از سیاهچال خانه‌ها یکی یکی مرد و زن خسته از اعتیاد، رخ نشان دادند و دست در دست جمع شدند، برای پاکی و نجات. گویی ایمان آن داد، ایمانشان شد که برخیزند. این‌گونه عیار شدن و شام‌ِ غریبان حسین، حقیقی، واقعی و به عینیتِ تمام نمودار شد. سجده‌زنان بر خاک با زمزمِ اشکِ جوشیده از چشمان؛ ذره ذره وجودم تشنه زنده شدن در آن محله و زندگی کردن با نگاه معصومانه دخترکی شد که شمع به دست، در صف این نماز ایستاد. نمازی که رحمان و رحیمش با کودکی شد، الله اکبرش با آزاد شدن مرد و زن ان محله از دیوِ افیون، ولضالینش، یزیدی و یزید صفتانی که چون دیوی به نام مواد چنبره‌زده بر خانه‌های این سرزمین، چون ضحاکی مار به دوش برنای این سرزمین را به نیشترِ افیون به نیستی می‌کشانند. دیگر وهم نیست، سینه بر خود نمی‌زنی تا حسین را در قتلگاه خرافه سر بُر شوی. اشکت دلیل دارد؛ اشک درد و شوق برای پایانِ غفلت از وصله وجود که دروازه‌غار است. عَربده به خرافه نمی‌شنوی؛ تنها دادِ حق است که مصداقش می‌شود یک محله، یک کوچه، یک خانه و یکی کودک و یک امام و مصلحی که برای ظلم زمانه‌اش با تمام جان ایستاد.محیا واحدیمحیا واحدیFri, 18 Dec 2020 14:04:15 +0330https://virgool.ir/@mahyavahedi/از-غار-بخوان-برگ-چهارم-lgbctfq252fr#ازغار_بخوانبرگ چهارمبه وعده همیشگی، باید سرخط این برگ از سال دور پر شود، اما نی‌نی چشمانِ زینب از خطه درد و سیمای چون خورشید علی‌اکبر، قلم را فرمان نوشتن از امروز می‌دهد.چه غریب است؛ این روزها از یک سو شهر را سیاهپوش می‌بینی و عده‌ای زنجیرزن و سینه‌زن و‌نوحه‌خوان و فغان‌گو از دردِ کربلاییان که یزیدی از سرِ ظلم بر زن و فرزندانی آب را حرام کرد، اشک می‌ریزند و علم می‌کِشند، به باورِ ثوابی بزرگ ‌و‌ حُبی بی‌انتها به سالارِ شهیدان. از سویی دیگر در مختصاتِ صفر مرزیِ این ملک، زمینی یادآور کربلایی در امروزت می‌شود در قوار سیستان و بلوچستان با زینب ۸ساله و علی‌اکبر خردساله‌اش.دو کودکی که روانه رودی شدند به جستجوی آب، هَروله زنان بر داغیِ خاکِ فقر دوان دوان به خیال سیراب شدن، اما سرابی بی‌انتها آن دو فرشته‌ی بال‌گشوده را به منتهای نیستی می‌خواند. آن هنگام که زینب خم شده در رودخانه، با دستانِ نحیفش بر رَخت چنگ می‌زند و چشمانش خیره شده به تصویرِ رقصان بر آب، آخرین تصویری که از این روزگار بر حجمِ نگاهش می‌نشنید و به ناگه سُرخوردنِ پای کودکی‌هایش در جستجویِ خلاصی از زندگیِ مصلوب شده بر دارِ فقر، آخرین پرده نفس‌کشیدن را چون داغی بر قسمتش، می‌زند.زینبِ سرباز، پر می‌کشد، علی اکبر هم چند روزی پس از او بِسان کودکانِ بسیاری دیگر که یا غرق شدند به هنگام پُرکردن کوزه‌هایشان، شُستن رختهایشان و ... و یا دست و پای تکه تکه شده به زیر نیش گاندو ‌قسمت و تقدیرشان. این چه قسمت و چه نصیبی‌ست در این دیار که اگر آب، قسمت می‌شد به قسطِ چشمان زینب، طلوعی دوباره داشت بر صبح این سرا تا این غروبِ شوم بر آسمان ایران زمین زخمه نزند. هم‌ تصویر طفلی از جنس کودک کربلا بر صفحه روحت نقش می‌بندد و هم ناقوس بَدشگون یزیدی که به غفلت و بدعملی‌هایش کودکی‌ها را انکار و‌سرزمینی را خشکانده و محروم می‌خواهد.کاش می‌شد به زاری‌کنان حسین گفت روحِ حسین خون گریه می‌کند برای علی اکبرش که امروز شهید شد در دشتیاری. روح مصلح و امامی که با ازادگی برای عدالت جاودان ایستاده است.به یقین باید گفت شهید و شاهدند این دو کودک و نام‌های دیگر که کم نبوده شمارشان در این ایّام. این فرشتگانِ خفته در گهواره خاک شهادت می‌دهند که دین مسموم شده به زهر خرافه، جهل، نسیان و انتزاع که دینمدارانش بر سر می‌کوبند و‌ کور شده و کر گشته به حال معصومانِ زمانه‌یشان، کِرخت شده‌اند از شنیدن مرگ کودکی‌ها. چون مُردگانی کارناوالِ نیستی راه‌ می‌اندازند و خاک عبث بر سر و‌ دیده می‌ریزند. این کودکان، گواه‌اند بر مینای ‌حقیقت؛ سالیانِ سال است که چنگال دستان هرز رفته به بیت‌المال، در جای جای این سرزمین ‌چون گورکنی گودالِ مرگِ زن و کودکانی را حفر نمودند که در تمنای داشتن آب و‌ نان و جاده‌ای با قلبی ناسور و چشمانی بی سو به خیال تمام شدن این کابوس بس نشسته‌اند.این کودکان گواه شدند تا بیداری رخ نماید تا بشکند بُتهای فربه شده به دست یزیدیان که مردمان را به خون گریه کردن و بی عملی و زخم زدن بر خود به بی‌مسئولیتی مسخ نمودند. آری، مسخ شده و مسحور شده به دست ساحران و کاهنان. تنها می‌توانند غرق شدن طفل امروز را کتمان کنند و بر طفل دیروز بگریند و مرگهای امروز را به قسمت و‌ حکمتی حواله دهند تا سرخوشانه، گرد بتان به بی‌خبری چرخ‌ زنان مست و گیج ‌و ‌گنگ شوند و ناآشنایی گردند با نام انسان، که کودک انسان را در گودال بیجان و‌نفس ببیند و دم نزند. داغِ چشمان این کودکان بر پیشانیِ قسمت بزرگان این سرزمین به جاودان می‌نشیند و جهنمی‌ خواهد ساخت که به شمار بینهایت لحظه، غرق شدن در گردابه‌ی تاریکی سهم ابدیتشان گردد!محیا واحدیمحیا واحدیTue, 08 Dec 2020 22:29:13 +0330https://virgool.ir/@mahyavahedi/از-غار-بخوان-برگ-سوم-pc1huj70leszیک تولد، یک آرزو ۴ بهمن ماه سال ۸۷ با سری آماسیده و قلبی دلتنگ و چشمانی جوشان از اشک و دستانی بی رمق، خیره‌ شده به قابِ پنجره، چشم از هیاهوی شهر می‌گیرم و دردِ دل می‌گشایم با آسمان که یک رنگ است وَ وسیع تا شاید کلماتم در این وسعت گم شوند و من را خلاص کنند از این حجم واژه.راستی یادم رفت بگویم آن شبِ به یادگار مانده در صندوقچه‌ی خاطراتم، زادروز بیست و چهارسالگی‌ام بود. به کنجِ پنجره هجرت کرده بودم که در سکوت، این شروع را جشن بگیرم یا به ترحیم سال به اتمام رسیده‌ام بنشینم! گیجم و یه کوله‌بار خستگی بر شانه‌هایم که در جوانی فرتوت شده بودند. بر آسمان با سکوتم فریاد می‌شوم؛ آیا می شود همچون جنینی از زهدانِ سرگردانی به روشنایِ یقین متولد شد و از این غوطه خوردن در تاریکی وَهم نجات یافت؟ تولد را با خود حرف به حرفش را به مانندِ روزِ نُخست مدرسه که کلمه را بخش و‌ هر بخش را حرف به حرف به ردیف انگشتهایمان می‌نشاندیم، بر خود دیکته می‌کردم. آیا می‌شود دوباره متولد شد؟ آیا می‌شود این پیله تنیده شده به فکر و ذهن و قدمهایم که حتی با رفتن به مدرسه و دانشگاه و ... هم از هم گشوده نشد، شکافته شود تا بسان یکی پروانه، بال پرواز بُگشایم؟ چنگالِ سکوت بر حنجره‌ام چنگ می‌کشد، اما سیلابِ اشک از چشمانم بر آسمان تیغ می‌کشید. مگر نه اینست که شبِ تولد باید چشم را بَست و دانه‌ی آرزو را در قلب کاشت و دَمی از جنس ایمان بر شمعِ زندگی دمید تا این دانه، درخت واقعیت را بار دهد. دلخوش به این مثل، اندکی جان می‌گیرم، چشم را بر سوسوی اندک ستارگان خیره می‌نمایم، همه روزهایی که سرگردان از خانه به دانشگاه و ... می‌رفتم و شب را به روز با نخ رخوت کوک می‌زدم و سوال کیستم، چیستم، به کجا می‌روم را چون نماز با خود می‌خواندم را بسان دانه های تسیح با انگشت ذهن می‌شمارم. و با قلب شکسته از عجزِ دیروز، حال برای فردا ذکر می‌خواندم؛ باید صفحه‌ی بیست و چهار کتاب زندگی از نو مشقی جدیدی نوشت. پس راهی و یکی معلم و راهنمایی را به خود می‌خوانم تا دیده‌ی پندارم را به جهانی بگشاید که همه یقین است و معنا. همچون آتشفشانی این آرزو بر وجودم زبانه کشید و بر قله ذهنم فوران کرد و بر زبانم جاری شد. آن شب به طلوع صبح رسید. اما گویی از همان شب، از آن نگاه خیره، از باورِ قد سوسوی ستاره‌ای رقصان، آرزویی بر صحنِ وُجودم، فردایی را رقم زد که تولد بود. از بهمن ۸۷تا مرداد ۸۸، از زمستان وجودم تا داغی تابستان فکر. این آرزو که راهی و راهنمایی را پیش چشمم نهد، در راهرویِ دانشگاه شریعتی بر مسیر روزمرگی‌ام راه‌گیر شد تا میخکوب پوستری شوم که مرا به رهیافتی به درون ‌نوید می‌داد. راهروی دانشگاه شریعتی، ایستگاه ابدی دانشجوی معماری شد که از قطار سرگردانی‌اش پیاده شود! آن آرزو بِسان هنرمندی، آن روز را، آن ایست را، و آن اطلاعیه‌ی کلاس و استادش را بر صفحه‌ی لحظه‌ام طرح زد. نقشی که تا امروزم رنگ و نگارش باقیست.همان آرزو بود که همان روزِ دیدن آن پوستر اَمرم کرد از دانشگاه شریعتی، یک بعداز ظهر رهسپارِ دانشگاه شریف شوم تا به معارفه‌ی ساعت ۱۵ برسم، عجبا که لحظه‌ای نه درنگ‌کردم نه ایست، تنها پرواز شدم برای شنیدن حکایت رهیافت! ورودی سالن آمفی‌تاتر دانشگاه شریف و خیل جمعیت که تا روی سِن هم نشسته بودند و دو جوانی که میکروفن به دست، حضار را هدایت می‌کردند برای شروع معارفه و نامی که خوانده شد تا این حکایت را آغاز کند؛ شارمین میمندی‌نژاد.ادامه دارد...محیا واحدیمحیا واحدیSun, 06 Dec 2020 01:39:53 +0330https://virgool.ir/@mahyavahedi/از-غار-بخوان-برگ-دوم-zkmmgqngvjkz وادی‌السلامقبل از آنکه مرغِ خاطر را بر آسمان سال ۸۸به پرواز درآورم، خوش دارم از دیروز بگویم که این تصویر بر قلب ما ضربان شد،بر فکر ما یقین شد،برچشمان ما نور شد،بردستانِ ما توان شد،بر زبان ما بسم الله شد و بر قدم‌هایِ ما صلابت رفتن و رفتن شد. دیروز هم به رسم هر پنجشنبه روانه‌ی خانه ایرانی شدم.زنگ خانه به صدا درآمد و در ذهن،صدایی خاموش شد تا خوش بشنود صدای اهالی این خانه را که به تمامی این صدا حقیقی‌تر و ماناتر است.سلام بر حسینی که در کنجِ کتابخانه، عزلت درس خواندن گرفته، مردانه ایستاده تا راه غربت را به دانشگاه برساند؛ معجزه‌ای در حد یک پیامبر، لبخندش هم قد کشیده چون سرو، وقتی از دور سلامم می‌دهد.سلامِ دیگری بر قلب ضربان می‌گیرد؛ سلام بر شیطنت و قهقهه ستایش که در ذهن می‌ستایم این میزان آزادگی را در قواره یکی کودک، با رختِ سیاهِ عزایِ مادر بر تن.چون ماهی راه یافته به آب، بعد از روزهای تبعید شده به خشکی در آغوش ریحان و مریم، ترانه دوستتان دارم می‌سراید.سلامی چون نور به فاطمه خواهر ستایش؛ بزرگی رنجهایش وجودش را بیکران پیش چشمم نقش می‌زند. سبد به دست، کنار درخت انجیر خانه ایرانی آرام است و بی‌هیاهو، برایم انجیر از درخت، چون ستاره‌ای از آسمان مهرش میچیند.سلامی که امیدم می‌شود به چشمانی به رنگ کهربا.امید دُری پنهان شده در سیاهی افیون و دردِ شاپور که به تازگی ضرب آهنگ قدم‌هایش در این خانه نوای خدایی می‌زند.با شوق، دفتر مشق به دست، بسویم می‌دود از امروزش می‌گوید، خیره به نگاهش در دل بر کعبه‌ی لغاتش طواف می‌کنم. می‌شود این حج تمام نشود؟سلامی بر رنگ ایمان،به قامت زینب ایستاده کنار امید با قلم معلمی به دست.حال اوست که الفبا می‌آموزد. هنوز تصویر دیروزش نشسته پشت نیمکت کلاس خانه ایرانی زنده پیش چشمم می‌رقصد و صدایی که می‌گفت آرزو دارد به مدرسه رود.ایمانم با ایمانش قد می‌کشد؛ دختری از جنس ایستادن که امروز سال آخر دبیرستان، چون کوه ایستاده است.درآخر سلامی به نام جواد.امروز هم آمده برای عکاسی،آقای گل همیشه‌ی میدان پرشین که به جوانمردی در قامت امدادگری به راه سرپل ذهاب و دیار بلوچستان، گل عیاری به دست کودکان کاشته.حالا آمده بود تا از سبزین دست؛ هنر مادران عکس بگیرد.سلام در این خانه تمامی ندارد، بارانی می‌شود تا بشورد ذهنم را و یقینم دهد که این سلام چون طوفانی خانه دیوان چنبره زده بر این مُلک را به تمامی از بنیان خواهد افکند و پَناه و سِتر آنانی خو‌اهد شد که این سلام را سُرودند و آغاز شدند.اما آغاز این راه، ادامه دارد...محیا واحدیمحیا واحدیTue, 01 Dec 2020 18:46:20 +0330https://virgool.ir/@mahyavahedi/ازغاربخوان-برگ-اول-دفتری-بنام-حقیقت-lxiwelolieiuاز غار بخوان...برگ اول به قصد یافتن سخنی، چرخان چون چرخ فلک می‌چرخیدم در میان برگ‌های تلمبار شده در گنجه‌ی ایامم. خیره شده به رج‌های کلمات، به برگ‌های صفحات، به شمار دفترها از سال ۸۸تا ۹۹. کلامی بی‌پایان بر صحن این برگها خوش نشسته؛ هر حرفش قدری بی‌پایان، هر فعلش دنیایی بی‌مثال و هر عبارتش تصویری بی‌نشان.این برگها روزها و سالها و دقایق و ثانیه های #رهیافتی_به_درون است که به شاگردی نشستیم.دردی جانکاه است، اغاز این سفر! معتکف خاطرم می‌شویم تا به یاد آریم تصویر به تصویر آن روزها را. به مثال بار امانتیست که باید به سر‌منزل برسد. با خود به امری زمزمه می‌کنم، آغاز همین امروز است؛ رج زدن تار و پود دیروز در امروز تا نقشی شود و پیش هر چشمی طنازی کند و دل بفریبد به حقیقت امروز و فردا ...پس ارابه یاد را در سراشیبی خاطر رقصان به پرواز در می‌آورم ...تابستان داغ، روزی از روزهای مرداد ماه سال۸۸... ادامه دارد ..محیا واحدیمحیا واحدیMon, 12 Oct 2020 15:19:22 +0330