https://virgool.ir/feed/@mahyaparsa7777fa2026-11-12 07:54:57https://files.virgool.ir/upload/users/136196/avatar/RgFWiW.pnghttps://virgool.ir/@mahyaparsa7777https://virgool.ir/@mahyaparsa7777/خاطره-هایی-که-از-ذهن-پاک-نمی-شوند-n6gwkfagebywقدیم ترها رسم بوده که شب های یلدا جمع شوند و قصه بخوانند. از آن همه قصه برای ما خاطره اش مانده است. ما عاشق خاطره سازی هستیم. مثل مادربزرگ من که بعد از بیست سال هنوز عکس بابابزرگ را از روی دیوار برنداشته است. نمی دانم مثل الان ما کجا آشنا شده اند اما می توانی هنوز علاقه را در چشم های مادربزرگ بخوانی.من خاطره بازی خوبی نیستم. بر عکس همه فکر می کنم که خاطره ها ما را می سازند. مگر می شود اولین تجربه ای که از صمیم قلب عاشق کسی شده ای را فراموش کنی. عشق های اول اما به جایی نمی رسند. انگار فقط تجربه اند. تجربه ای شیرین که بقیه عمرت را در خماری آن می گذرانی. کسی هم نمی تواند بگوید که از این تجربه ها نداشته است. نجمه زارع سال ها قبل گفته بود که:سخت است اینکه دل بکنم از تو از خودماز این نفس کشیدن اجباری از گناهبعضی آدم ها مصداق همین بیت هستند. جدای از تجربه عشق، دوستانی که جانت به جانشان بند هم هست در همین جا قرار می گیرند. مثل دوست صمیمی 5 ساله من که تابستان برای همیشه از ایران رفت.بازار تجریشبعضی وقت ها فکر می کنم اگر دوام بیاورم 5 سال دیگر کسی در شهر نیست که خاطره سازی کنیم. که شب ها تا تجریش برویم و یک آبمیوه بخوریم. می گویند خوب نیست آدم در خاطراتش غرق شود اما برخی وقت ها از فشار واقعیت باید بروم سراغ خاطره سازی. این خاطره بازی را بردارم به من یاد داد. وقتی که ناراحت بودم، می نشست کنارم و می گفت چشم هایم را ببندم. بعد می رفتیم توی دنیایی که او می ساخت. بزرگتر که شدم گفتم محمد باید نویسنده می شد. محمد آنقدر که خوب خاطره می ساخت، عاشق کار با اشیاء بود. کار دستی درست می کرد. آنقدر کارش خوب است که می تواند با چوب کار کند. هنرستان که بود عاشق برق شد و یک ردیاب دیاگ ساخت. ردیابی که بدون سیم کار می کرد. بعد عاشق ماشین شد. حالا در تعمیرگاهش ماشین درست می کند و بعد از کار چشم هایش را می بندد.پیکان خاطره ساز قدیمی خیابان های ایران راستش هنوز هم به خوبی محمد نمی توانم خاطره بازی و خاطره سازی کنم. حتی با وجود اینکه نقش مان عوض شده است. قرار بوده که او نویسنده شود اما من نویسنده شدم. نویسنده ها بیشتر از بقیه درگیر خاطرات می شوند. خاطره هایی که بعضی هایشان مثل آهنربا به آدم می چسبند. آهنرباهایی که کم کم وجودت را می خورد. خوبی یا بدی این خاطره ها این است که بعد از مدتی دیگر تو را نمی خورد، بخشی از وجودت می شود. طوری که هرجا می روی این آهنربا با توست. حتی همین آهنرباست که تو را به برخی وصل می کند. محمد یک بار به شوخی گفت خاطره ها مثل جی پی اس شخصی هستند. همیشه همرات هستند و تو را برمی گردانند همان جایی که بودی. مثل همین متن که من چندباری نوشتم اما خط زدم و باز گشتم اول خط. این بار دیگر حوصله نداشتم پاکش کنم. این هم بخشی از خاطره من شد.مهیا پارسامهیا پارساSat, 22 Feb 2020 16:47:29 +0330https://virgool.ir/@mahyaparsa7777/اسباب-بازی-برای-من-آندرنالین-خالص-است-kwxh6ftdetvzاسباب بازی ها همیشه من را جذب خود می کنند. بچه که بودم البته اسباب بازی های زیادی نداشتم. دلم را خوش می کردم به همه آن چند تکه اسباب بازی بردار و خواهرهای بزرگتر که به من رسیده بود. اسباب بازی های لکنته ای که صدایشان موقع بازی به هوا می رفت. درست مثل صدای خودم که همیشه جلو مغازه اسباب بازی فروشی که به آسمان می رسید.اتاق اسب بازی که همیشه آرزویش را داشتمبعد ها هم که بزرگتر شدم اسباب بازی همیشه در زندگی من بود. خیلی ها نمی توانستند من را درک کنند. اینکه یک دختر بیست و چندساله چرا باید ماشین کنترلی داشته باشد. من هم همیشه به آن ها می خندم که وسایل بازی هم برایشان زنانه و مردانه است. البته نباید فکر کنید من هیج وقت عروسک نداشتم. اتفاقا بهترین عروسک عمرم را در بچگی از اصفهان خریدم. خرس کوچک قرمزی که هنوز هم دارمش. ولی خرس و عروسک هیچ وقت من را به اندازه ماشین پلیس، تراکتور، سرباز و آدم آهنی هیجان زده نمی کرد.هیچ کدام از اطرافیانم انگار من را درک نمی کنند که آدم بیست و چندساله با تمام ویژگی دخترانه اش هم می تواند بازی کند. در بین تمام فامیل فقط پسر بردارم بیشترین تناسب را با من دارد. 8 سال پیش که به دنیا آمد، انگار خدا دنیا را به من داده بود. بر خلاف بچگی که هیچ وقت فرصت داشتن خواهر و برادر کوچکتری نداشتم، روز تولد بهمن بزرگترین روز دنیا بود. من فقط منتظر بودم بزرگتر شدنش بودم. بقیه هم خوشحال بودند که بالاخره ماه چهره قرار نیست تنها بازی کند. کوچکتر که بود انواع و اقسام اسباب بازی ها را برایش می خریدم. نمی خواستم مثل خودم حسرت داشتن اسباب بازی را بخورد. خیلی برایم مهم نبود که مناسبتش چیست، تا دستم می رسید برایش اسباب بازی می خریدم.بازی جدید که با بهمن پیدا کردیم اوایلش بیشتر عروسک بود. بعدا رفتیم با هم گل بازی و خانه درست کردیم. بعدش با هم نقاشی می کشیدیم. ولی من در بین هیچ کدام از این بازی ها، به اندازه ماشین بازی خوشحال نبودم. برای تولد 5 سالگی اش یک ماشین کنترلی خریدم که دنیایش شد. دروغ نگفته ام اگر بگویم رابطه من و بهمن نزدیک تر از رابطه پدر و مادرش است. عشق مشترک به اسباب بازی مثل آندرنالین در خون هر دوی ما جاری است. عاشق اسباب بازی بودن ما البته به زمین محدود نماند. رفتیم سراغ پرواز و آسمان گردی. اولین بار یک وسیله پرنده را در عروسی دیدم، سوال کردم که این چیه؟ خواهرم خندید و گفت ماه چهره اساب بازی جدید پیدا کرده است. بهش می گفتند هلی شات عروسی. دلم لک زد برای این بازی جدید. روز بعد خودم یک هلی شات خریدم و با بهمن رفتیم بیرون. راستش نمی دانم بهمن بعدا که بزرگ شود مثل الان عاشق بازی می ماند یا نه؟ درباره خودم مطمئن هستم که هیچ وقت از بازی کردن خسته نمی شوم. تولد بهمن خیلی دور نیست و امسال هم قرار است که اساب بازی جدید را با هم تجربه کنیم. دلم نمی خواهم این روزهای بازی تند تند بگذرد، کاش بماند برای همیشه...پی نوشت: می خواهم از این به بعد بیشتر در ویرگول فعالیت کنم. همان قدر که عاشق بازی ام از نوشتن و بازی با کلمات هم لذت می برم. خوشحال می شوم که کامنت های شما را بخوانم. درباره بازی، زندگی و دوباره بازی.مهیا پارسامهیا پارساSun, 16 Feb 2020 18:41:29 +0330