https://virgool.ir/feed/@mahyaofa2026-11-11 15:05:19https://files.virgool.ir/upload/users/3433/avatar/4JM0Lt.pnghttps://virgool.ir/@mahyaohttps://virgool.ir/@mahyao/بار-دیگر-شهری-که-دوستش-ندارم-z8x0gkk2924rیک سالی را در یک شهر کوچک در کانادا دانشجو بودم. چیزی که در آن شهر دوست داشتم روحیه کمک به دیگری بین دانشجویان بود. انگار که هرکس می خواست سختی ای که خودش متحمل شده را هیچ کس دیگری تجربه نکند. حکم کلی نیست اما "همدلی" را بعد از سال ها آنجا یافته بودم.حالا اما چندماهی ست به هوای شغل و نان و پیشرفت در کلان شهری ساکنم که هیچ خبری از همدلی نیست، اصلا شاید کسی را نمیشناسم که بدانم همدلی در دلشان جایی دارد یا نه. دلم به این شهر بند نشده اما باید اینجا را خانه کنم آنچنان که نیما می گفت:خانه ام ابری ست امادر خیال روزهای روشنم...memolmemolWed, 13 Jul 2022 04:01:34 +0430https://virgool.ir/@mahyao/فکری-به-حال-خویش-کن-ml4l8zwezrdxمادرش توی فرودگاه بی‌صدا اشک می‌ریخت. گفتم «چرا گریه میکنی؟ ما مراقب بچه‌ایم.» گفت «کاش من این روز رو نمیدیدم».خوب که فکر میکنم تنها وقتی که بلند بلند گریستم همان شب بود، در راه برگشت از فرودگاه بابا جلوی من راه می‌رفت و سیگار می‌کشید، چنان صدای هق‌هق‌ بلندی از گلویم خارج شد که برگشت که ببیند سالم هستم یا نه. بعد قدم‌هایش را تندتر کرد.یاد روزهای اول افتادم که زنگ می‌زدم خانه که بپرسم: «بچه خوبه؟» و صدای بغض‌آلود مادرم که مرا از پا درمی‌آورد.یاد شب‌های اول که با استرس به خانه می‌رسیدم. بچه، که صبورانه با ما مدارا می‌کرد را آخر شب بغل می‌کردم و به بهانه بنزین زدن با ماشین آنقدر می‌چرخاندم تا چشمش گرم شود.حالا که شب‌ها سر ده دقیقه روی پای من به خواب می‌رود، حالا که دیگر روزها نمی‌پرسد «مامانم کجاست» حالا که مادرم کمتر گریه می‌کند، همه این‌ها یکبار دیگر می‌گوید «می‌گذرد»می‌دانی، دنیا با ما خوب تا نکرده و نخواهد کرد. ما انگار به دنیا آمدیم که بسازیم. من ساختن را بلدم. خوب بلدم. فقط یکی را می‌خواهم بهم بگوید همه این خشت‌ها که می‌سازم کجاست؟ چرا سازه‌هایم نمی‌شود یک نصفه دیوار که بهش تکیه کنم و قدری نفس بکشم؟ چرا سازه‌هایم یکهو نیست می‌شود؟ من ساختن را خوب بلدم. من حتی با نبودن هم بلدم بسازم، اما این رسمش نیست که دیوارهای نصفه و فروریخته را لگد کنیم که بریزد. یک نفر شاید به همان چند خشت گلی با سیمان‌های شره کرده دل بسته باشد.خلاصه اینکه، خراب کردن رسم دوستی نیست عزیز من، فکری به حال خویش کن...memolmemolWed, 31 Oct 2018 00:09:04 +0330https://virgool.ir/@mahyao/گرمتر-بتاب-fx20pedquqr7خونه‌ی بچگی‌هامون، پنجره‌های خیلی بزرگی داشت، رو به خیابون‌های شلوغ شهر. کنار خونمون یک سالن عروسی بود که آخر هفته‌ها من و تو رو تا دیر وقت بیدار نگه می‌داشت؛ شب‌ها صدای خیابون نمی‌ذاشت بخوابیم و صبح‌ها نور آفتاب پهن شده توی اتاق. فکر م‌یکنم اون روزها قشنگترین روزهای بچگی‌ من و نوجوونی تو بود. چند شب مونده بود تا عقد و عروسی‌. همینجوری که طبق معمول تو اتاق تاریک دراز کشیده بودیم گفتی: چند سال دیگه یاد این شب‌ها می‌افتیم و دلمون تنگ می‌شه... این آخرین شب‌هایی‌ه که ما تو یک اتاق هستیم.من؟ آهنگ «تو خوشبختی همین بسه برای من» خواجه امیری رو پلی کردم، پتو رو کشیدم رو سرم و مثلا‌ خوابیدم.می‌دونی؟ سال اولی که نبودی خیلی سخت گذشت. رفیق تنهایی‌ها، یار گردش‌ها، پایه‌ی فست‌فود خوردن‌ها، همدم درد و دل کردن‌ها، حتی هم‌پای درس‌خوندن‌ها؛ من همه رو یک‌جا از دست داده بودم.‌ اما ضربه اصلی وقتی بود که بعد یک سال برگشتی. برگشتی و همون قدر عزیز بودی، اما دیگه هم‌اتاقی من نبودی.بعد دنیا گشت و گشت؛ تو مادر شدی، من دانشجو شدم. تو برگشتی ایران، من عاشق شدم. تو بچه دومت رو به دنیا آوردی و من بحران شکست رو پشت سر گذاشتم... دنیا گشت و گشت و دوباره من و تو رو همخونه و هم اتاقی کرد‌‌. خیلی وقت بود که با «تفاوت نسل» کنار اومده بودم اما در هیچ برهه ای از زندگی‌م انقدر ازت دور نبودم. حتی اون روزها که تو بحران فرزند دوم رو داشتی و من بحران گذر از دلتنگی‌ها و نبودن‌ها، حتی اون روزها که من لام‌تاکام با کسی حرف نمی‌زدم، هیچ‌وقت این خلا بزرگ بین ما نبود که حالا هست.یک وقتی آرزو می‌کردم هرگز ازت دور نشم‌‌. روزگار بالا پایین کرد تا بهم یاد بده آدم ها رو فقط «خوشحال» آرزو کنم، کنار من باشی یا نباشی؛ «تو خوش باشی، همین بسه برای من»این روز ها فقط آرزو می‌کنم خنده‌ات رو ببینم، دوباره عمیق و طولانی. حتی اگر عمقش رو قرار باشه فقط از توی عکس ببینم‌.memolmemolSun, 17 Jun 2018 21:00:06 +0430https://virgool.ir/@mahyao/نقش-اصلی-kfwuu0r6hwcs هر آدمی تو زندگی‌ش یه فیلمنامه داره، یه فیلمنامه که توش نقش اصلی رو بازی می‌کنه،فیلمنامه‌ای که مالِ اونه نه مال هیچ‌کس دیگه.به همه چیزش فکر می‌کنه به همه جزئیاتش، هر روز و هر روز واسه خودش مرورش می‌کنه.«بعد فیلم شروع می‌شه، از همه‌چیز این فیلم لذت می‌بره،عاشق لحظه‌به‌لحظه‌ش می‌شه...»یهو وسط‌های فیلم بهش می‌گن این فیلم، فیلم تو نیست. اصلا فیلمنامه‌ی تو نیست. نقش تو، نقش اصلی نیست. تو فقط یه نقش فرعی داری...!مدت‌ها می‌گذره تا از نقش جدا بشی تا از فکر فیلم و فیلمنامه با تمام جزئیات رها بشی تا فیلم رو فراموش کنی...بزرگترین گناه آدما شاید این باشه که رضایت بدن تو فیلمنامه‌ای که مال خودشونه، نقش فرعی رو بازی کنن، که فرصت حس قشنگ گرفتن رو، تو کانون توجه بودن رو از خودشون بگیرن، که فراموش کنن که فقط یه فیلمنامه هست که توش نقش اصلی رو بازی می‌کنن.«فقط یه فیلمنامه» ولی بازم رضایت بدن که نقششون فرعی باشه. تا اینکه یک روزی یه چیزی از درونشون فریاد می‌زنه تو فقط یکبار می تونستی نقش اصلی رو بازی کنی، چرا این فرصت رو از خودت گرفتی؟اون روز وقتی سیمرغ بلورین رو بهش می‌دن ارزشش از زرشک زرین هم واسش کمتره. دیگه فرصتی نداره، دیگه نقشی نمونده، دیگه فیلمنامه‌ای براش نوشته نمی‌شه...memolmemolMon, 14 May 2018 10:15:51 +0430https://virgool.ir/@mahyao/گمگشته-fkdysjoh3y6hتو زندگی همیشه سعی کردم همه رو راضی نگه دارم و احتمالن اشتباه کردم. می‌دونم که احتمالن به نظر شما هم کار خوبی نکردم اما خب راهی‌ه که اومدم. فقط عیبش همون‌جاست که همه هم ناراضی‌ان. یعنی در ذهن اکثر اطرافیانم تبدیل شدم به یک آدمی که نه می‌شه ازش گذر کرد و بهش بی‌توجه بود، نه می‌شه گفت تا اراده کنی فلانی کنارت‌ه! بعد همین عزیزانت که تلاشت رو می‌کنی راضی نگهشون داری که بدونن دوستشون داری، از نبودن‌هات ناراحت می‌شن. بعد شروع می‌کنن این ناراحتی رو به شکل‌های مختلف به روت می‌آرن. اونجاست که شما نمی‌دونی خواهرت رو راضی کنی، دوستت رو راضی کنی، همکارت رو دریابی یا خودت رو.حالا این که بین گروه‌های مختلف چه روندی پیش می‌گیری یک بحثه، بحث اصلی می‌دونی کجاست؟ اونجاست که می‌گی خب پس خودم چی؟ بعد می‌بینی انقدر در تمام مسائل سعی کردی همه رو در نظر بگیری خودت نمی‌تونی یک تصمیم شٌسته‌رٌفته بگیری! نمی‌فهمی دقیقن چی می‌خوای یا چطوری راحت‌تری. به نظر من عبارت "طرف خودش رو گم کرده" اینجاست که کاربرد داره، نه وقتی یکی به خودش می‌باله و کاملن از خودش راضی‌ه!با ترانه پیش زمینه خانوم هایده خوانده شود: دلم گم شده پیداش می کنم من...memolmemolWed, 07 Feb 2018 14:40:53 +0330https://virgool.ir/@mahyao/قهوه-عصرگاهی-o6smd30lvgipخونه‌هامون ته یک خیابون بود. یک خیابون خیلی خلوت و کم رفت و آمد. دبیرستان بود که دوست شدیم ولی سال کنکور که بغل‌دستی‌م بود رفیقم شد و رفیقم موند.شرکت ما که جا به جا شد، گفت می‌خوام ماشین رو بذارم کنار، عصرها از محل کارم پیاده بیام تا محل کارت، باهم برگردیم.یک روزهایی اون خسته‌تره، یک روزهایی من. یک روزهایی مثل امروز هر دو خسته و شاکی هستیم. امروز گفت: بریم قهوه بخوریم؟ گفتم کی دیدی من بیام کافه و قهوه بخورم و شام نخورم؟ ولی قهوه خوردم. خرید کردیم و حال هر دومون بهتر شد. می‌دونی من فکر می‌کنم دست آخر خدا خواسته یه حالی به آدمیزاد بده که «دوست» ، «دوستی» و «رفاقت» رو به دنیا اضافه کرده.memolmemolTue, 23 Jan 2018 23:17:28 +0330