https://virgool.ir/feed/@mahtabmm55fa2026-11-11 13:44:58https://files.virgool.ir/upload/users/65646/avatar/EuIdjF.jpghttps://virgool.ir/@mahtabmm55https://virgool.ir/@mahtabmm55/نامه-ای-به-بزرگ-ترین-ترس-زندگی-ام-zkacawos7jhxهیولای ترسناک منبهت نگاه میکنم. به پاهای لاغر از کار افتاده ات، چهره ای که نگاه کردن بهش آدما رو یا ناراحت میکنه یا ترحمشون رو بر می انگیزه، دستایی که همیشه دوستشون داشتی و حالا چروک و لاغر و لک دار شدن. سینه ای که احتمالا همیشه خس خس میکنه و صدایی که حالا حتی از چهل سال پیش هم آزاردهنده تره.به راه رفتنت نگاه میکنم که دیگه هیچ غروری توش دیده نمیشه. کمر خم شده ات، و ماهیچه های افتاده شکمت که احتمالا ناشی از چندین زایمان دردناکه و بوی بدنت که بوی موندگی میده. بهت نگاه میکنم که بیشتر از قبل اسم آدم ها رو فراموش میکنی، که گیج میشی وقتی بعد چند دقیقه تو اتاق میمونی، که برای حموم رفتن محتاج آدمیزاد شدی. به چشمات نگاه میکنم، که رنگ سبزشون روشن تر شده و تو خالی تر. شبیه کسی که حتی یادش نمیاد چه آرزوهایی رو با دست های خودش دفن کرده. به زخم هات نگاه میکنم، رد روی پیشونیت که هنوز بعد شصت سال مونده و هزار زخم کهنه که دیگه یادت نمیاد کی و کجا ایجاد شدن. به غروب های زندگیت نگاه میکنم، تو خونه کوچیک و تاریک و تنها، که بوی موندگیت خونه رو هم پر کرده. شبیه پیرزن همسایه مامانجون تو بچگیام شدی. همون که از تنهایی میومد دم خونه میشست، کوچه رو نگاه میکرد و هرکی رو گیر میاورد باهاش ساعت ها حرف میزد. مزخرف میگفت پیرزن خدا. ولی میگفت. اما تو هیولای من، تو حتی حرف زدن هم بلد نیستی. کام دهانت سال هاست به جز ناله برای چیزی باز نشده. قدت از چهل سال پیش هم کوتاه تره اما سایه ترسناکت چهل سال قبل متولد شدن هر روز منو میترسونه.هیولای ژنده پوش من، لطفا بمیر. به خاطر من، لطفا قبل از به دنیا آمدنت بمیر. لطفا نزار هیچ وقت بیدار شم تو آیینه نگاه کنم و اون چشم های تو خالی سبز رنگ رو ببینم. تنهای من، لطفا بمیر.mahtabmm55mahtabmm55Tue, 12 Nov 2024 12:52:43 +0330https://virgool.ir/@mahtabmm55/هنر-رنج-آگاه-شده-ze0gdru6siltسال ۱۹۳۷، اوایل شروع جنگ جهانی دوم بود که نمایشگاه بزرگی در پاریس برگزار شد. سفیران و افراد بلند مرتبه سیاسی از تمام نقاط جهان آن جا جمع شده بودند. تابلو عظیم و پرشکوه پیکاسو بعد از ماه ها تلاش شبانه روزی وی بالاخره رو نمایی شد. سفیر ارتش نازی، اتو آبتس جلوی «گرنیکا» ایستاد و درحالی که از آشوب نوگرایانه این نقاشی متحیر شده بود از پیکاسو پرسید:‌ «این کار شماست؟» پیکاسو پاسخ داد: «خیر، کار شماست.»بیایید به چندین ماه قبل برگردیم. به زمانی که گرنیکا تنها یک شهر خودمختار در شمال اسپانیا بود و هنوز به یک اثر هنری فوق العاده غم‌ انگیز و ماندگار تبدیل نشده بود. گرنیکا یکی از شهر های استان باسک در اسپانیا است. کشوری که در آن زمان توسط رهبری به نام فرانسیسکو فرانکو فرماندهی میشد. قبل از شروع جنگ جهانی دوم، فرانکو برای به دست آوردن سود شخصی خود در جنگ داخلی اسپانیا، از هیتلر خواست تا گرنیکا را بمباران کند. بمبارانی که با هدف تخریب نقاط استراتژیک مانند پل مرکزی شهر و کارخانه‌ی مهمات صورت نگرفت، بلکه این بمباران در مرکز شهر رخ داد و به کشته شدن حدود ۱۶۰۰ نفر شهروند غیرنظامی ختم شد. خانه های تخریب شده، عزیزان از دست رفته و شهری که به سختی میشد در آن به زندگی ادامه داد.فرانکو بعد از این جریان، تمام نقش خود را در این بمباران انکار کرد، اجازه ورود خبرنگاران را به این شهر نداد و حتی صحبت در مورد این واقعه را جرم اعلام نمود. مدتی بعد از پایان بمباران، فرانکو طرح توسعه مجدد شهر گرنیکا را شروع کرد که به تجلیل زیاد رسانه ها از او منجر شد. از سوی دیگر، امکانات و رفاه به میزان یکسان به ساکنان نمی‌رسید و متمولان و سیاستمدارن در طرح توسعه شهر و مکان‌یابی املاک دست می‌بردند و بر ثروت و موقعیت اجتماعی و سیاسی خود می‌افزودند.در این زمان مردم گرنیکا برای بقای خود میجنگیدند، و این بقا به چیزی بیشتر از یک سقف و آشیانه ای گرم به همراه دسترسی به آب قابل شرب نیاز داشت. آن ها به چیزی نیاز داشتند که جی ویل لارنس به آن بازیابی عاطفی میگوید. بازیابی عاطفی یعنی این که افراد یک جامعه قادر باشند ورای ترومایی که تجربه می‌کنند، آینده‌ای را برای خود و اطرافیانشان متصور شوند و تنها در این صورت است که می‌توان گفت مردم از آن رخداد جان سالم به در برده‌اند. اما این چگونه برای مردم گرنیکا امکان پذیر بود؟زنی را تصور کنید که همسرش را در بمباران نازی ها از دست داده و پسر جوانش در تلاش برای مبارزه با دولت فاسد فرانکو، توسط حکومت به جرم صحبت در مورد آن واقعه اعدام شده است. خانه این زن تخریب شده و جایی برای خوابیدن ندارد، چه برسد به جایی برای گریه کردن. این زن با چه صدایی گریه کند که غمش بزرگتر نشود؟‌ اگر یک اصل را به عنوان دانشجوی روانشناسی آموخته باشم این است که برای پشت سر گذاشتن سوگ آن چه برایمان عزیز بوده، باید سوگواری کنیم. فرصتی که مردم گرنیکا بعد از آن واقعه هولناک نداشتند.زمانی که نقاشی گرنیکای پیکاسو توسط مردم اسپانیا چاپ شده بود و به طور مخفیانه در بین مردم دست به دست می شد، آن زن را تصور میکنم که شب ها به این نقاشی نگاه میکرد، خودش را شاید در زنی میدید که در سمت چپ نقاشی کشیده شده بود،کودکش را در آغوش گرفته و میگرید، در حالی که گاو نر بی تفاوت، که نماد فرانکو بود، بالای سر او ایستاده. در این هنگام انگار کسی به او می گوید غم تو دیده شده و بها داده شده است و رنج تو معنا دارد. تصور میکنم آن شب زن کمی راحت تر خوابیده باشد.هنر قطعا ماموریت های زیادی برای خوداگاه و ناخوداگاه ذهن انسان دارد اما یکی از این ماموریت ها پیرهن سیاهی بر تن عزادارانی است که فرصت سوگواری پیدا نکرده اند، مردان و زنانی که پایانی برای شب های سیاه خود در واقعیت نیافته پس آن را در آثار خود و دیگران میابند. در نظر من هنر لیوان آب خنکی است که شاید زخم روی تن آدمی را درمان نکند ولی قطعا تحمل دردش را راحت تر مینماید.همان طور که فریدا کالو در نقاشی «دو فریدا» خودش را در آغوش میگیرد و مرگ همسرش را به خودش تسلیت می گوید، یا زمانی که آرتمیزیا جنتیلسکی در نقاشی «قتل هولوفرنس» انتقام خود را از مردی که به او تجاوز کرده بود اما دادگاه او را آزاد کرد میگیرد، یا هنگامی که ادوین هنری لندسر در نقاشی « آدمی پیشنهاد میکند و خداوند آن را میگیرد» پایانی برای کشتی گم شده محبوبش به تصویر میکشد که در آن سرنشینان کشتی توسط خرس های قطبی خورده می شوند، او با این نقاشی پایانی برای این سوگ تمام نشدنی رقم میزند. در تمام این موارد هنرمند رنج خود را به رسمیت میشناسد و یک قدم به درمان آنچه از آن رنج میکشد نزدیک تر می شود. همچنین معجزه هنر این امکان را فراهم میکند تا هنرمند مخاطب خود را نیز در این مسیر با خود همراه کرده و به رنج او نیز معنا دهد.mahtabmm55mahtabmm55Tue, 05 Sep 2023 22:14:25 +0330https://virgool.ir/@mahtabmm55/پیراهن-آبی-c8pj6b8famcpدر گوشه‌ی بیغوله‌ی اتاق، در آن کمد قدیمی زوار در رفته، در میان آن همه جالباسی خالی، پیراهن آبی قدیمی و کهنه‌ای آویزان بود.پیراهنی که رنگ آبیش چون چشمان پیرزنی که سال‌ها در انتظار، اشک ریخته است به سفیدی متمایل شده بود.روی یقه ‌ی سمت راستش رد رژی سرخ از سال‌ها پیش باقی مانده بود.ردی که آن سال ها هیچ شوینده ای نتوانست آن را پاک کند. بر فرض هم که پاک میشد. خاطره‌ی آن را چه شوینده‌ای میتواند پاک کند؟دکمه‌ی اول آن هم لق شده بود.از عادت آن زمان زن بود.همیشه خدا دستش را بند میکرد به دکمه ی اول پیراهن مرد و با او حرف میزد.چشمش را همه جا می‌چرخاند.به سینه‌ی مرد، لبانش، استخوان‌های گونه‌اش، به ماه گرفتگی کوچک زیر گردنش. آنقدر نزدیک بود که تکه نخ‌های اضافه لباسش را ببیند و آنقدر اهمیت میداد که برشان دارد. چشمش را همه جا میچرخاند به جز به چشمان مرد. انگار از دیده شدن چشمانش میترسید. چون اسفندیار روئین تنی بود که تنها چشمانش میتوانست او را به کشتن دهد. و رد لکه چایی که در پایین لباس خود نمایی میکرد. یکی از همان روز های آخر بود که زن چشمانش را نگاه نمیکرد و چایی را روی لباسش خالی کرد. این لباس کهنه و پوسیده‌ای که تنها دارایی مرد بود. چرا از چشمانش میترسید؟ مرد در کمد را باز کرد. پیراهن سرفه ای کرد.قدری از گرد و غبار شانه هایش را تکاند. دستی روی شانه‌ی مرد گذاشت.مرد همان کنار روی زمین نشست. پیراهن بلند شد. رفت دو فنجان چای ریخت و برگشت. دیگر زن نبود که تکه نخ ها را از رویش جدا کند، پس پر شده بود از تکه نخ‌های اضافی که تمام بدنش را پر کرده بودند.تکه نخ‌هایی که دیگر جزوی از او شده بودند.مثل زخم‌های مرد که دیگر عضو بدنش بودند و آن‌ها را مثل سیاهرگ‌هایش دوست داشت. دستی به پیراهن کشید.پیراهنی که سال‌ها بود در تنش زار میزد. نه چون مرد کوچک شده بود، که غصه آدم را آب میکند.چون زن دیگر نبود که با دکمه‌ی اولش بازی کند و بوسه هایش را روی یقه‌اش جا بگذارد.زن نبود و پیراهن در تن مرد زار میزد. چرا از چشمانش میترسید؟ چون چشمانش زودتر از خودش رفته بودند؟ چرا چشمان چون لبان انسان، پنهان کردن را یاد نگرفته اند؟پیراهن کنار مرد نشست. دکمه ی اولش کنده شد و افتاد. مرد حتی خم نشد دنبالش بگردد. دیر یا زود، آسان یا سخت، یاد گرفته بود آنکه رفته نمیخواهد دنبالش بروند.پیراهن گرد و خاک شانه ی مرد را تکاند. مرد هر روز کوچک تر میشد. که غصه آدم را آب میکند. آنقدر کوچک شد که در جیب پیراهن آبیش جا شد و پیراهن به عنوان آخرین نشانه ای از زن او را در آغوش کشید و مرد آرام زمزمه کرد «نبودنت با من مهربان است.» mahtabmm55mahtabmm55Fri, 30 Aug 2019 22:02:44 +0430https://virgool.ir/@mahtabmm55/سوت-ناموزون-ld94ner5lpooروى لبه ى پشت بام قدم ميزد. آنقدر بيخيال كه انگار روى لبه ى جدول بيست سانتى ايستاده نه پشت بام دوازده مترى. دستانش را پشتش قلاب كرده بود و با لبانش سيگارش را حركت ميداد. بالا،پايين... بالا، پايين... بالا، پايينبا همان لبان بسته سوت ميزد. نه وزن داشت نه ريتم. بود كه فقط باشد. بود كه بگويد صاحبش از هفت عالم بيخيال تر است. به انتهاى پشت بام رسيد. بازگشت. همان مسير رفته را دوباره برگشت. دستش را بالا آورد تا سيگار را بردارد. نگاهش به بانداژ سفيد دستش افتاد كه از خون قرمز شده بود. بى تفاوت سيگار را از لبانش جدا كرد. بى هيچ توقفى... صداى سوتش اينبار موزون تر شده بود. پايش لرزيد. داشت ميافتاد كه ايستاد. ترسيد. نه از مرگ...نه از پرت شدن از بالاى يك ساختمان چهار طبقه... نه حتى از زنده ماندن بعد از اين سقوط...ترسيد كه چرا ديگر حتى مرگ هم او را نميترساند. از اين حجم از بى تفاوتى اش ترسيد. دود سيگارش را بيرون فرستاد. سرش را بالا برد و خيره شد به آسمان. خيره شده به ماهى كه هنوز سه شب تا مهتاب شدن فاصله داشت. از كى سيگار ميكشيد؟... براى كدام درد؟... نيكوتين سيگار كدام دردش را تا كنون تسكين داده بود؟هيچ دردى را به خاطر نمياورد. نه آن وقتى كه او كه بايد ميماند رفت، نه آن زمان كه با دست خودش روى جنازه ى خانوم جان خاك ريخت و نه حتى وقتى كه از شدت آن همه فرياد هاى نزده مشتش را به ديوار كوبيد و نتيجه اش شد اين بانداژ سفيد رنگ قرمز شده. سِر شده بود. آدم ها كه بيخود سر نميشوند. حتما يك جايى، يك زمانى تا مرز مردن درد كشيده اند اما زنده مانده اند. آدم ها كه خودشان سر نميشوند. حتما يك كسى بوده كه حالا نيست. ميدانى نبودن داريم تا نبودن. مثلا تو نيستى... از اول هم نبوده اى. اين ها كه آدم را سر نميكند. اما رفتن ها... آخ امان از رفتن ها...به خودش آمد. خيلى وقت بود كه لبه ى پشت بام تمام شده بود. برگشت و به پشت سرش نگاه كرد. به جسم خوابيده اش روى زمين. قرمز بود. همه جا قرمز بود. چه بانداژ سفيد دستش، چه موهاى خرمايى اش. خم شد و چشمان خودش را بست. چشم هايش... تنها قسمتى از وجودش كه دوستش داشت. سيگار را از لاى دستان خودش برداشت. پكى به آن زد و به راهش ادامه داد. دوباره خيره شد به آسمان. به ماهى كه هنوز سه شب تا مهتاب شدن فاصله داشت. ماهى كه اينبار قرمز شده بود. mahtabmm55mahtabmm55Sat, 17 Aug 2019 01:13:17 +0430