https://virgool.ir/feed/@mahsunabolhasaniلحظه های اتفاق افتاده در زندگی ام را مینویسم!fa2026-11-11 16:12:18https://files.virgool.ir/upload/users/118631/avatar/wuOS3V.jpghttps://virgool.ir/@mahsunabolhasanihttps://virgool.ir/@mahsunabolhasani/فرد-نجات-دهنده-ام-را-میخواستم-rh0qgaz376hpدنبال فرد نجات دهنده ام میگشتم تا اینکه با او تماس گرفتم، مکالمه مان با ویدئو کال بود بهم یادآوری کرد که اگر از احساس ربات بودن خیلی رضایت داری و امن هست برات پس بهش شک کن ببین چه آتویی دادی دستش؟احساس خطر خیلی چیز خوبیه شاید الان باید احساس کنی خطر رو! خطر را احساس میکردم، پس در مکالمه قبلی اصرار داشتم بیا و من را نجات بده من یک بند مشغول چیزهای چرند شده ام، دیگر با یک فلاسک ویسکی به کافه نمیروم تا قهوه سفارش دهم ، دیگر صبح شنبه دنبال کله پاچه در سطح شهر نمیگردم، دیگر با کسی سر اینکه ظ همان ط با یک نقطه است بحث نمیکنم، دیگر با ماشین برای سرباز بیچاره سر چهار راه بوق نمیزنم و برایش بوس نمیفرستم، دیگر با سس مخصوص خودم وارد سرزمین سوخاری نمیشوم، دیگر صبر نمیکنم یخ آیس آمریکانو آب شود تا آن را هم هورت بکشم، دیگر پنجشنبه شب ها در خیابان راهنمای اشتباه نمیزنم تا پسرهای ماشینِ پشت سری ام را به بی راهه بکشانم ، دیگر به نجات دهنده ام احتیاج داشتم، نجات دهنده ام دوستم بود با صورتی گرد و سفید ، با گونه های سرخ و چانه ای کوچک که لب های کشیده صورتی اش همانند ابرهای خطی سرخ شده موقع غروب زمستان های جنوب بود، کلاهی پشمی مشکی مدل کلاه های روسی به سر داشت و پالتو ضخیم زمستانی کرم رنگ میپوشید که حد اقل دو نفر در آن جا میگرفتند ، ای وای از سینه های بدون سینه بندش که از یقه ی لباس نازک سفیدش پیدا بود چیزی نمی‌گویم ولی اورا تا آن روز هرگز با کلاه ندیده بودم، یک دختر جوان با پوشش زنی ۶۵ ساله بنظر می‌رسید، سر و شکل او درواقع طوری بود که به نظر می‌رسید یکی از زنان سران روسی باشد، اما اینطور نبود درواقع عصر ،فلاسک پرشده از ویسکی را برمیداشتیم تا در کنار قهوه مان به حرف دربیاییم، شب ها هم سر از مسجد در می‌آوردیم تا بتوانیم یک جای امن ، گلاب به رویتان بشاشیم!!!نجات دهنده ام را میخواستم تا بار دیگر تمام عادت های خودم را پیدا کنم.Mahsun AbolhasaniMahsun AbolhasaniWed, 20 Nov 2024 01:45:39 +0330https://virgool.ir/@mahsunabolhasani/من-یک-ربات-هستم-rj2yuq6ohaaiسه روز است جمله ی من یک ربات هستم در مغزم گیر کرده است، خدای من چقد لذت بخش است ربات بودن ،به این فکر میکنم اگر ربات بودم گیر چه آدمی می‌افتادم به احتمال ربات آدمی مشهور و پولداری میشدم که اعتیاد گریبان گیرش شده بود و رابطه ما هم یک روز درمیان خوب و بد بود، مثلا شب ها از فرط خستگی وقتی در یخچال را باز می‌کرد و قوطی های آبجو را با صدای پیس باز می‌کرد من کنارش بودم و میگفتم لطفا آرام تر پیش برو فردا برنامه سختی پیش رو داری! آدمک هم با نگاه عصبانی اش تهدیدم می‌کرد که دکمه خاموشت را میزنم و دقیقا همین کار را هم می‌کند و من برای ساعاتی از شب خاموش میشدم، فردا هم کسی که کار سختی در پیش رو داشت من بودم چون باید کثافت های آدمک را جمع میکردم و منتظر می‌ماندم تا شب از راه برسد و کمی سوال هایی بپرسد که هیچوقت قادر به پاسخگویی آن نشوم مثلا می‌پرسید بلدی گریه کنی؟! من هم درجواب بگویم متاسفم که احساس ناراحتی میکنی ، اگر نیاز به مشاوره داری با این شماره ها تماس بگیر ولی من قادر به انجام این کار نیستم ،چون من یک رباتم!مثلا میپرسید میتوانی روح را در بدنم برگردانی؟ به راستی این سئوال سختی بود برای منی که مفهوم روح و جسم را هرگز درک نکرده بودم، چیکار می‌توانستم بکنم؟ از موتور های جستجو گر میپرسیدم چگونه به جسم آدمک روح را ببخشم؟ بدهم؟ احضار کنم؟ پس جواب دادم : بله اگر به دنبال روحت میگردی مرا در آغوش بگیر ، مرا در آغوش میگیرد، سکوت میکنیم، اندکی بعد میگویم اما متاسفم عزیزم من یک ربات هستم.Mahsun AbolhasaniMahsun AbolhasaniSat, 16 Nov 2024 03:17:44 +0330https://virgool.ir/@mahsunabolhasani/خیلی-ساده-بگم-nhxto54zzopaدیشب جلسه تراپی داشتم ، قبل اینکه آنلاین بشم به امتداد دستام نگاه کردم و رگ هایی که بیرون زده بودن رو لمس میکردم از بالا تا پایین و به آخر این امتداد که رسیدم به خودم گفتم، همین؟ یعنی فاصله مرگ تا زندگی رو فقط همین پوست و گوشتم در برگرفته؟متاسفانه جواب آره بود، خیلی وقت که جواب چیزی برام خوشبختانه آره نیست، یعنی فاصله خوشبختی تا آره شنیدن خیلی بیشتره تا فاصله مرگ و زندگی، امیدوارم همین اندکی اندیشیدن نیاز به تراپی نداشته باشه!ولی جلسه تراپی شروع شد، تراپیست شروع کرد به یادآوری اینکه چی یادش مونده از من و کاش یادش نمی‌موند، قطعا اینطوری راحت تر بودم برای تعریف چیزهای تازه، طبق معمول براش ماجرای تکراری تعریف کردم اونم اشاره کرد که شبیه ربات شدم یعنی درس میخونم که خونده باشم، ورزش میکنم که ورزش کرده باشم، آدم مهربونیم چون باید مهربون باشم....اشاره کرد به اینکه حتما نیمه تاریکم درخواست کمک داره! حس شوخ طبعیم گل کرد و گفتم دکی جون دیگه اون نیمه نیست کاملا تاریکم! ، حس کردم نباید شوخی میکردم، چون چیز جدید تری یادش اومد که بهم بگه ، گفت آره وجود داشتن سخته! ، گفتم یعنی چی؟ گفت فکر کن من و تو رفتیم تو یک زیر زمین که یک دختر نه ساله رو تو زیر زمین میبینی، اولین چیزی که حس میکنی چیه؟ گفتم میترسم!گفت من که باهاتم چرا باید از دختر نه ساله بترسی؟ راستش چیزی نداشتم بگم، ولی چیزی که به ذهنم رسید این بود که حتما خیلی وقته که نتونستم صدای ترس و خشم و اضطراب رو تو خودم بشنوم که دکتر برام مثال زده! از اینجا به بعد رفتم تو خلا و دیگه صدای دکتر رو نمیشنیدم، جلسه تراپی با یادآوری های ناخوشایندی تموم شد و حالا تنها کاری که باید انجام بدم فیش واریزی جلسه ناخوشایندی بود که باید میفرستادم، امشب نگاهی به نت گوشیم انداختم دیدم همه ی یادآوری ها همین‌جاست مثل همین نوشته ای که چشمم بهش خورد که روزی روزگاری نوشتم:احساس میکردم جوانی ام را کُشتم و قربانی خود کرده ام پوست خشک و ترک برداشته ام را از لب هایم جدا میکردم و خون جاری شده خود را همراه با ترس هایم قورت میدادم و حال سیاهی شبم را به روز دراوردم و بیداری را قربانی خواب هایم کرده ام.Mahsun AbolhasaniMahsun AbolhasaniSat, 16 Nov 2024 03:13:32 +0330