<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهشيد آبيار</title><link>https://virgool.ir/feed/@mahshidabyar</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 22:31:03</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>مهشيد آبيار</title><link>https://virgool.ir/@mahshidabyar</link></image><item><title>بازي دراماتيك از نگاه بولسلاوسكي</title><link>https://virgool.ir/@mahshidabyar/بازي-دراماتيك-از-نگاه-بولسلاوسكي-whc3wmube7tm</link><description>1-1- شروع بولسلاوسکیریچارد بولسلاوسکی (Richard Boleslavsky). (1927- 1889) کارگردان و هنرپیشه اهل لهستان و ایالات متحده آمریکا که یکی از شاگردان اولیه استانیلاوسکی همراه با ماریا اوسپنسکایا (Maria ouspenshay)، (1949- 1876) و میخائیل چخوف (MichailChekhov)، (1955- 1891) بود.کتاب او به عنوان شش درس نخست بازیگری به شیوه ی استانیلاوسکی در آمریکا تدریس می شد.بولسلاوسکیاز طریق آموزش هایش به بازیگران و مخاطبان آمریکایی یک سبک از هنرهای مشتق شده از سیستم استانیلاوسکی را معرفی کرد. وی همچنین کارگردان فیلم های همچون پزشکان (1934)، بی نوایان (1925) و تئودورا وحشی می‏شود (1936) بود.مدیر هنر تئاتر ریچارد والنتینوویچ بولسلاوسکی، بازیگر تئاتر هنری مسکو، و همچنین بازیگر و کارگردان استودیوی اول، در دهه 1910، همراه بی درنگ در تمام لحظات مهم تکامل سیستم بود، که کارهای تئاتری زیادی انجام داده است و همچنین پانزده فیلم هالیودی که وی با گوتاکاربو (greta garbo)، مارلن دیتریچ (marleue dietrich)، گیلک کلارک (clark gable)، جان بریمور (jan Barrymore) و غیره ساخته است.بولسلاوسکی اثری برجسته از تاریخ تئاتر هنری وسینایی هر دو کشور به جا گذاشت که ده تا از فیلم های او نامزد دریافت اسکار شد، با این وجود هم اصلی بولسلاوسکی در تاریخ تئاتر آمریکا آموزش است. (derkaski, 2018: 44)خلوت**- بازی دراماتیک: (aromatic action)علاوه بر موارد فوق بولسلاوسکی همچنین بر مفهوم «کنش نمایشی»همان بازی دراماتیک تأکید کرد که نباید با روش عمل روحی- جسمی که استانیلاوسکی در مرحله بعدی فالیت خود به آن وارد شد اشتباه گرفته شود. (منظور همان حس های پنهان پشت کلمات است) «کنش نمایشی» عملی است که توسط نمایش نامه نویس در خطوط نمایش نامه نوشته شده است و توسط کارگردان با استفاده از کل طبق امکانات تئاتری ارائه داده شده است کنش نمایشی با استفاده از استعاره درخت به وضوح توصیف شده است:تنه درخت نمادی از ایده اصلی برای تولید (از نمایش نامه نویس می آید و توسط کارگردان تفسیر می‏شود) شاخه نماد کار یک بازیگر است که ناشی از ایده اصلی تولید است و برگ درخت ترکیبی هماهنگ ازدومورد قبلی.و تأثیر نویسنده هم همان شبیه درخت است که همه جا جاری است و همه اونها رو تغذیه می‏کند. (بولسلاوسکی 1381: 570)برای داشتن حس مداوم در صحنه و جلوی دوربین و پیدا کردن روند خط سیر نقش با توجه به قطع شدن سکانس باید تکنیک حفظ ساختار را داشت، بازی دراماتیکی که نوینسده اون رو از طریق کلماتش بیان می‏کند و منظور و هدفش از اون کلمات همون بازی که بولسلاوسکیبرای مفهوم ساختار بازی دراماتیک.مثالی که در بالا ذکر شد را ارائه داد تداوم هم از لحاظ کار درونی علاقه و هم از لحاظ کار بیرونی خلاقه اهمیت بسزایی دارد همین دلیل است که بخش بزرگ تکنیک درونی و برونی (صحنه ای) ما بر آنها متکی است.که ما پرورش اجزای خود مثل بدن و بیان می توانیم به این تداوم دست پیدا  کنیم، ما با تسلطی که ؟؟؟؟ سالهای متمادی بر عادات مکانیمیپیدا  کرده ایم، عاداتی که دیگر وارد سیستم راه اندازهای عضلانی ما شده اند، بنابراین در زندگی طبیعی و واقعی در روزمره خود کاملاً منطقی و با تداوم عمل می کنیم، و دیگر به فکر آن نیستم عملی که شروع می‏کنیم از چند قطعه، چند صوت، و یا چندین بخش تشکیل شده است، و یا مدتی وقت صرف آن می‏کنیم که ببینیم کدام قسمت اول، کدام قسمت دوم و کدام قسمت سوم و چهارم قرار دارد. بلکه وقتی به طور غریزی آن را منطقی انجام می دهیم و تداوم آن را نیز به طور غریزی رعایت می‏کنیم. از این گذشته باید گفت که اصولاً غیر از این نمی توانیم عمل کنیم چون بدون منطق و تداوم نه عملی را می‏توان آغاز کرد نه به پایان رساند برای مثال وقتی می خواهیم یک لیوان آب بنوشیم، حتماً بایستی که ابتدا در بطری را باز کنیم، بعد لیوان را  کنار شیشۀ آب قرار دهیم، آن وقت بطری را بلند می‏کنیم و آن را به تدریج به حالت افقی می گیریم تا آب از درون بطری به داخل لیوان ریخته شود.اگر ما بخواهیم این تداوم را نقض کنیم و قبل از اینکه لیوان را کنار شیشه قرار دهیم شیشه را خم کنیم آن وقت حوادث ناجوری رخ  می دهد.تداوم به طور غریزی، در اعمالی که در زندگی ضروری است شرکت دارند. ولی اعمال صحنه ای برای طبیعت انسانی ما لازم و ضروری نیستند، ما فقط این طور وانمود می‏کنیم که آنها یعنی آن اعمال برای ما ضروری هستند و خودمان را به آن ها می سپاریم احساس هم نیز همین طور است ممکن است ما به احساسی که می خواستیم نویسنده باشیم و آن را از عمق وجود کاملاً درک نکرده باشیم ولی در نتیجه با انجام دادن یک سلسله اعمال جسمانی را با رعایت تداوم به آن برسیم، و اگر هم نرسیم کسی که ناظر اعمال ماست حتماً به آن احساس خواهد رسید. (مجموعه آثار استانیلاوسکی: 2، 1382: 259-258)برای داشتن حس مداوم بازیگر باید به قانون ذاتی اجرا تن بسپرد، مثلاً اگر بازی عشق است بازیگر باید پشت هر دشنام یا هر دعوا یا مخالفتی عشق را داشته باشد.بازیگر اگر بازی را از عمق وجودش درک کرد یا هیچ قطع و تغییری نمی تواند آن را به هم بریزد بولسلاوسکی در درس سوم خود «بازی دراماتیک» را به عنوان مقاله ای در سال 1932 منتشر کرد و ترکیب عملکردهای ابتدایی را با یک عمل درونی خطی یا ستون فقرات توصیف کرد، نه به نظر می رسد ناشی از ؟؟؟؟ به تحقق بخشیدن ایده های عمومیپذیرفته شده در مورد توسعه «فعلی» سیستم استانیلاوسکی است که بولسلاوسکی برای حفظ این روند یک پادزهر معتبر را ارائه می‏دهد که در آن بازیگر «کنش» خود را می شناسد، وظیفه خود را یا (هدف) خود را می داند، بولسلاوسکی با تکنیک «گام شکل- گام عمل» خود، هر دقیقه بازیگر (حتی هر ثانیه) را مجبور می‏کند تا رفتارهای خود را با محیط و پارتنر نمایشی خود در صحنه را درک کند و با آنها در ارتباط باشد و کوچک ترین تغییر در آنها را درک کند. (Cherkaski, 2018: 68)https://www.tiwall.com/mahshidabyar</description><category>مهشيد آبيار</category><author>مهشيد آبيار</author><pubDate>Sat, 08 Jun 2024 00:28:47 +0330</pubDate></item></channel></rss>