https://virgool.ir/feed/@mahsanur.2014fa2026-11-12 16:16:22https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mahsanur.2014https://virgool.ir/@mahsanur.2014/چاش-کتابخوانی-طاقچه-آن-فرانک-xfr2eupsafmd https://taaghche.com/book/35027 کتاب آن فرانک از اونجایی شروع میشه که, آن برای تولدش یه دفترچه خاطرات هدیه میگیره و اون تصمیم میگیره به یه دوست خیالی به اسم کیتی( چون هیچ دوست نزدیکی نداشته) نامه بنویسه, تا زمانی که نازی ها همه جا رو میگیرن و زندگی همه ی آدما و بیشتر از همه یهودیا سخت و سخت تر میشه و آن به همراه خواهرش مارگوت, پدر و مادرش وارد مخفیگاه میشن به همراه خانواده ی دیگه ای به اسم وان دان و داسل فقط کافیه تصور کنید دو سال با آدمای دیگه میخواید زندگی کنید و حتی زمانی که میخوابید هم تنها نیستید, من که حتی نمیتونم بهش فکر کنم. :( البته لازم به ذکر هست که خانواده ی وان دان یه پسری دارند به اسم پیتر که آن احساس میکنه خیلی دوستش داره و یه چیز دیگه که مدان ازش حرف میزنه اینه که من دختر پخته ای شدم, من خیلی تغییر کردم, از اون دنیایی که همه لی لی به لالام میذاشتن گذشتم و الان خیلی عاقلم و خیلی چیز ها رو میفهمم من حس میکنم بیشتر دخترا تو سن ۱۵-۱۴ سالگی همینطورن ولی خب آن چیزهایی رو پشت سر گذروند که دخترهای کمی تجربش کردن پس شاید آن واقعا اینطور بوده, نمیدونم!یه چیز دیگه که وجود داره اینه که آن همش تنهاست با هیچکس صمیمی نمیشه, درد و دل نمیکنه و همش یه ماسکی به صورتش زده که خوشحال هست و در عین حال پرخاشگره که کسی نخواد حتی بهش نزدیک بشه و وقت خودشو با خوندن اساطیر یونانی, شجره نامه, مجله های فیلم, جبر (که از اون متنفر هست) و البته نویسندگی که آرزوش هست میگذرونه.یه چیز دیگه ای که من مدام در طول خواندن کتاب بهش فکر میکردم این بود که چطور این آدما تونستن ۲ سال حتی لحظه ای پاشونو از خونه بیرون نذارن اونوقت ما توی این پاندمی کرونا که باز هم پای جونمون در میونه از سفرمون نمیتونیم بگذریم؟!خوشایندها:-کاغذ صبورتر از انسان است-در عاشقی و جنگ همه چیز رواست-از من برنمی آید که یک روز لبخند بزنم و روز بعد کینه نشان بدهم. ترجیح میدهم حد اعتدال را رعایت کنم که چندان هم معتدل نیست و افکارم را برای خودم نگهدارم. شاید روزی من هم با دیگران همان رفتار اهانت آمیزی را بکنم که دیگران با من میکنند. کاش میتوانستم.-مطلقا قادر نیستم دنیایی را که زندگی مان دوباره در آن حالت عادی پیدا میکند, مجسم کنم. با این که درباره ی بعد از جنگ حرف میزنم ولی احساس میکنم خیالی خام است که هرگز تحقق پیدا نمیکند. -به مرحله ای رسیدم که مرگ و زندگی هیچکدام برایم اهمیت ندارد. زمین بدون من هم میچرخد و من هیچ کاری نمیتوانم برای تغییر حوادث بکنم. فقط باید بگذارم قضایا سیر خودشان را طی کنند و همه ی حواسم را روی کارم متمرکز کنم و امیدوار باشم که همه چیز آخر کار روبه راه میشود.آیا این کتاب رو بخونیم یا نه؟اصلا چرا من بهتون بگم فقط کافیه یه سری به گود ریدز بزنید و نظرات و بخونید و نمره کتابو ببییند اون وقت متوجه میشید :)-مهسا نوربخشمهسا نوربخشWed, 18 Aug 2021 21:32:15 +0430