https://virgool.ir/feed/@mahsakashmiri3هر روحی به شیوه‌ی خودش بیدار می‌شود، و روح من، از زبان واژه‌ها سخن می‌گوید.fa2026-11-12 04:36:50https://files.virgool.ir/upload/users/4342006/avatar/0eymoT.jpghttps://virgool.ir/@mahsakashmiri3https://virgool.ir/@mahsakashmiri3/بد-ترین-نوع-تنهایی-fynfvjswhepyوقتی از خودت جا می مونیبد ترین تجربه تنهاییزمانیه که تو همه رو داری غیر خودتدورت شلوغهدوستات کنارتنپارتنری که عاشقشیتایید و تحسین همه رو داریاما در عین حال که احساس میکنی همه چی کاملهیچیزی انگار درونت ناقصهانگار گم شدی..گم شدی بین داستان دیگراننقشی رو گرفتی که اصلا شبیه خودت نیستدیالوگ هایی رو بازی میکنی که فیلم زندگی خودت نیستقدم میزنی بین جمعیت بین تنهایی قدم میزنی تو گذشته تو گذر زمانسعی میکنی به یاد بیاریکسیو که هیچوقت زندگیش نکردیتجربش نکردیکنارش ننشستینشنیدیشزخماشو ندیدیاما اون همه جا هستتو سکوتتو آينهبین نوشته هاتتو بچگیات تو گذشتت تو آیندتمنتظره پیداش کنیهمونجا هایی که ازش فرار کردیخودت منتظر توعهمیخوای این سکوت بشکنی؟!!mahsakashmiri3mahsakashmiri3Sat, 08 Nov 2025 20:33:59 +0330https://virgool.ir/@mahsakashmiri3/خودت-رو-در-آغوش-بکش-ugbe6hy1zr4rخودت رو بپذیرخودم را در آینه می‌بینم...زخمی تاریک، با چشمانی خاموش و لب‌هایی که دیگر حرفی برای گفتن ندارند.در هر نگاه، صدای شما را می‌شنوم.در هر تصویر، ردّی از شما را می‌بینم.میان شما و خودم گم شدم... و حالا حتی با خودم غریبه‌امگم شده در آیینهآن عشق، آن قدرت... کجا رفت؟قلبم میان دستانم است. اگر این قلب من است، چرا عشقش را احساس نمی‌کنم؟اگر این ذهن من است، چرا افکار خودم را ندارم؟نمی‌دانم کجا بروم،اما می‌دانم باید بایستم.قلب مسیر شناخت درونبه آینه نزدیک می‌شوم، تا عمیق‌تر شوم.آینه می‌شکند، و سکوت، تنها صدایی‌ست که با من می‌ماند.در همان لحظه، موجی از صدا، از درونم می‌خیزد...فکر می‌کنم دیگر نمی‌خواهم فرار کنم.می‌خواهم روبه‌رو شوم.شکستن آینه ای که واقعیت تو را نشان نمی دهددیگر نمی‌خواهم در مرداب بمانم.دیگر نمی‌خواهم در جنگل‌های سرد و تاریک سرگردان باشم.در اوج تاریکی می‌ایستم،مشعلی از آگاهی در دستانم،شنلی از باور بر تنم،و شمشیری از ایمان در قلبم.سوار بر اسبی از نور، نزدیک می‌شود...چشمانش تیز، پر از درد، پر از آشنا بودن.می‌دانم او کیست.او من است.منِ تنها، منِ زخمی، منِ فراموش‌شده.رویارویی با خود آسیب‌دیده اتنور وجودم او را می‌بلعد،تاریکی آرام می‌شود،و من، او را می‌پذیرم.می‌دانم چقدر نادیده‌اش گرفتم.چقدر از او دور شدم ،با انکار، با مقایسه، با بی‌مهری.اما حالا، آغوشم را برایش باز می‌کنم.آشتی با خودتخودم را از برچسب‌ها رها می‌کنم،از قضاوت‌ها، از صدای دیگران.یاد می‌گیرم به افکارم ایمان داشته باشم،به خودم، همان‌گونه که هستم.حتی اگر تنها شوم...تنهایی‌ام زیباست.زیرا در سکوتِ آن،خودِ واقعی‌ام را می‌بینم.❤️mahsakashmiri3mahsakashmiri3Fri, 07 Nov 2025 19:38:19 +0330https://virgool.ir/@mahsakashmiri3/سفری-از-درون-gailrsabqxfrروایتی از مدیتیشن و آگاهیچشم‌هایم را بستم.نفس‌هایم آرام، عمیق و رها بودند.در آن لحظه، تنها نفس بود و جریانش،اما ناگهان ساز و آواز هماهنگِ وجودم در میان غرشی از ناهماهنگی گم شد.افکار هجوم آوردند —ساز نفس را بریدند، مرا به میدان جنگی از خشم و نفرت بردند،به من گفتند ناتوانی، گفتند رهایی رؤیایی محال است.وجودم به بردگی گرفته شد.نفس‌هایم کوتاه شدند، امیدم برید،و خودم را در تاریکیِ ابهامِ بی‌پایان گم کردم.اما این بار آماده بودم —نه برای جنگ،بلکه برای امپراتوری درون، برای عشق، برای صلح.بر بلندترین قله ایستادم، تیرِ توجهم را نشانه گرفتم.نفسی عمیق از ایمان و باور کشیدم و رها کردم.تیر نفسم حرکت کرد،با نرمی و تیزی خود، قلب آشفتگی را شکافت.باد سردی روی صورتم لغزید،نفس دوباره راهش را یافت،درون قلبم رقصید —رقصی چون حکایت یوسف که در چاه فرو می‌رفت،اما نیرویی از عمق، او را به بالا می‌خواند.در همان رقص، در تاریکی عمیقی سقوط کردم.زمان و مکان و «من» ناپدید شدند.دیگر جسم نبودم،بخشی از تاریکی شده بودم.دویدم —نه برای فرار، نه برای رسیدن.دویدم تا یکی شوم با حقیقت.تا برسم به جایی که به آن تعلق دارم.و ناگهان نوری در تاریکی پدیدار شد.به سویش رفتم، اما شیشه‌ای نامرئی میان ما بود.نمی‌توانستم بگذرم،اما نورش روی صورتم می‌درخشید.دست بر قلبم گذاشتم.نور سبزی در میان دستانم زبانه کشید.شیشه را لمس کردم — و دیگر مرزی نبود.چشم‌هایم را باز کردم،خودم را در دنیایی پر از شلوغی یافتم.آدم‌ها آشنا بودند — خانواده، دوستان، نزدیکان.اما من تنها بودم در میان جمع.از نوری که دیده بودم حرف می‌زدم،ولی هیچ‌کس نمی‌فهمید.حرف‌هایشان خالی بود،بی‌عشق، بی‌درک، بی‌روح.دوستم داشتند،اما عشقی که از آن‌ها می‌گرفتم، برایم کافی نبود.آهسته از من دور شدند،و من ماندم با قلبی سنگین و شکسته.چشم‌هایم را بستم —این بار حتی تاریکی هم هویت نداشت.آنجا بود که تصمیم گرفتم بپذیرم.پذیرفتم زندگی را با همه‌ی نقص‌هایش.پذیرفتم خود واقعی‌ام را —کامل، آسیب‌دیده، در حال رشد.شروع کردم بخشیدن را،خودم را، و تمام کسانی را که رد نفرت بر قلبم گذاشته بودند.شروع کردم عشق ورزیدن را —به خودم، به زندگی، به بودن.شکرگزاری را آغاز کردم —برای بزرگ‌ترین و کوچک‌ترین چیزها،برای هر نفس، هر تجربه، هر نداشته و داشته‌ام.چشم‌هایم را دوباره بستم.تاریکی بازگشت،اما این بار مرا با خود تا کنار نور برد.به من گفت:«بدون ترس، بدون شک، قدم بگذار در نور.»و من رفتم.همچو نوزادی که پا به این جهان می‌گذارد.پا گذاشتم در نور —و متولد شدم.پوسته‌ی تاریکی از تنم جدا شد،شکوفه زدم، پرواز کردم.نور در قلبم نشست،و آرامش ابدی مهمان وجودم شد.از آن روز تا همیشه،مدیتیشن را زندگی کرده‌ام.و امروز، این را نوشتم —تا یادم بماند:درون هر تاریکی، بذر نوری هستکه منتظرِ ایمان توست تا متولد شودmahsakashmiri3mahsakashmiri3Thu, 06 Nov 2025 22:00:25 +0330