<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Mahsa Be</title><link>https://virgool.ir/feed/@mahsabe.mb</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 01:16:11</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/491188/avatar/GfHNuS.jpeg</url><title>Mahsa Be</title><link>https://virgool.ir/@mahsabe.mb</link></image><item><title>از من دوری ولی بهم نزدیکیم</title><link>https://virgool.ir/@mahsabe.mb/از-من-دوری-ولی-بهم-نزدیکیم-h41fy60spccb</link><description>چند ماه از شروع کرونا گذشته بود.من پزشک طرحی یکی از شهرستانهای استان خراسان شمالی بودم و خانواده ام گرگان بودن.بخاطر محدودیت رفت وآمد و ترس از انتقال بیماری به خانواده،عید رو نرفتم خونه.زنگ زدم تا تماس تصویری داشته باشیم.اول خواهرم جواب داد بعد گوشی رو گذاشت جلوی بابا.بابا نمیتونه هنوز صفحه رو خوب جلوی صورتش بگیره.از هرکدومشون یه اسکرین شات گرفتم و تا چند روز نگاه میکردمش.دلم میخواست اون لحظه تلفنم میتونست یه بغل مجازی بهم بده.میتونستم بوی بابارو حس کنم،بغلش کنم،دوست داشتم یه تصویر سه بعدی میشدم که اون لحظه کنارشونم و میتونستیم همدیگه رو لمس کنیم.شاید یه روزی در آینده این قابلیت هم به گوشی ها اضافه بشه.#روایتگرباش</description><category>Mahsa Be</category><author>Mahsa Be</author><pubDate>Mon, 21 Dec 2020 18:30:56 +0330</pubDate></item></channel></rss>