https://virgool.ir/feed/@mahsa.tahzibiمن فرزند یه خانواده ناشنوام، خودمم کم‌شنوام. اینجا در مورد ناشنوایی و کم‌شنوایی حرف می‌زنم.fa2026-11-12 08:40:43https://files.virgool.ir/upload/users/38763/avatar/UbchrD.pnghttps://virgool.ir/@mahsa.tahzibihttps://virgool.ir/@mahsa.tahzibi/آموزش-اسکی-و-اقامت-در-هتل-توچال-ycyetdxmsmozهمیشه برای من دیدن عکس های اسکی کردن مردم خیلی حسرت برانگیز و دور بود. همش می‌گفتم اینا خیلی پولدارن که این ورزش رو میرن و از عهده‌ی من واقعا خارجه و روزی هم نمی‌رسه که من بتونم تجربه کنمش (چرا انقدر ذهنم فقیره حالا)! بعدشم همش فکر می‌کردم به شدت ورزش سختی هست و اصلا از پس من برنمی‌آد که بتونم یادش بگیرم. خلاصه هر عکس از اسکی مردم، یه آآآآآآآآه از دل برمی‌خواست و قضاوت در مورد پولدار و مرفه بی‌درد بودنش. ولی خدایی این خانواده مرفه بی‌درده :))خلاصه بهمن ماه رسید و هم سالگرد نامزدیمون بود و هم ولنتاین. ما عادت داریم برای ولنتاین، یا یه وسیله مشترک می‌خریم مثل چادر مسافرتی یا یه تجربه‌ای رو باهم امتحان می‌کنیم. خلاصه هرچی فکر کردیم وسیله چی بگیریم، چیز خاصی به ذهنمون نرسید. بعد گفتیم خوب حالا تجربه! چی کار کنیم چیکار نکنیم؟ اسکی!!! البته پیشنهاد از سمت حسام بود و من گارد گرفته بودم که نه، مگه ما مرفه بی‌دردیم. ولی گفتیم حالا یه تجربست بریم بکنیم. و این تجربه رو خالی خالی فقط آموزش اسکی هم نمی‌خواستیم. می‌خواستیم شب هم بمونیم تو مرتفع ترین هتل دنیا! یعنی هتل توچال. اهان! یه چیزی، من خیلی هم از سرما می‌ترسم. یعنی همش فکر می‌کنم از یخما، سر انگشتام سیاه می‌شه و می‌افته. استخونام میسوزه و از بیچارگی گریه می‌کنم و اینا. ولی خوب از الان میگم واقعا اون لباسای اسکی نمیذارن سرما بفهمی. خوب ما چی کار کردیم؟ اولش رفتیم گوگل کردیم هتل توچال، و اولین لینکی که اومد برای خود هتل بود که می‌شد اتاق رو رزرو کنی. یه خورده توضیحاتش و اتاق‌ها و شرایطش رو نگاه کردیم. اتاق از یک نفره داره تا سه نفره، قیمت اتاق دو نفره که یه تخته دونفره داره با تلویزیون و یخچال و حمام دستشویی و صبحانه رایگان شد 685 هزار تومن (در بهمن ماه 1399). زدیم رزرو برای وسط هفته. که پیست هم خلوت باشه و حال کنیم. با یه حساب سرانگشتی متوجه شدیم که هتل گرفتن خیلی به صرفه هست، به خاطر اینکه به خاطر داشتن رزرو هتل، دیگه شما هزینه تله‌کابین رو نمی‌دی. هزینه تله کابین چنده؟ نفری 150 الی 180 هزارتومن برای رفت و برگشت. بنابراین انگار من و حسام برای هتل فقط داشتیم 350 می‌دادیم. خیلی خوب بود به نظرمون. یه خوبی دیگه‌اش هم این بود که به نظرمون خیلی منطقی‌تر اومد که توی دوروز پشت سرهم اسکی تمرین کنیم تا به یه جایی برسه، تا اینکه در دو روز جدا از هم که معلومم نمیشد کی؟ بریم اسکی کنیم دوباره. و دوباره خود همین فاصله جلسه اول و دوم، باعث میشد فراموش هم بکنی. و دوبار هزینه هم برای تله‌کابین. خلاصه به نظر من این تصمیم برای اولین تجربه عالی بود. هتل توچالیکی دونفر از این بچه‌های اسکی رو دورادور تو اینستاگرام می‌شناختم. به یکیشون پیام دادم و گفتم روژین؟ ما چه‌طوری می‌تونیم وسایل اجاره کنیم؟ کجا باید برای مربی داشتن هماهنگ کنیم؟ و از این سوالات. روژین گفت که برای کرایه اسکی باید بری پارکینگ، یعنی وقتی وارد پارکینگ میشی، پایین تله‌کابین، وسایل اجاره میدن. در مورد لباس‌ها باید دقت کنید که شما باید لباس بیس بپوشید از زیر. حالا بسته به سرما/گرمایی بودنتون روش هم چیزی بپوشید. اونجا کاپشن می‌گیرید فقط. کفش هم باید اندازه پاتون باشه، یعنی وقتی سرپا وایسادین کاملا فیت باشه و وقتی که به سمت جلو بدنتون رو می‌کشید، طوری که کفش از ناحیه ساق فشار میده، پنجه پا بتونه بالا بیاد کمی. پا نباید تو کفش بازی بازی بکنه. هزینه اجاره لباس‌ها هم نرخ مصوبی داره. در مورد مربی هم بعد از ایستگاه هفت توچال، یه ساختمونی هست که می‌تونی درخواست مربی کنی. هم میشه مربی رو ساعتی گرفت، هم روزانه. هزینه ساعتی مربی 80 هزارتومن هست و روزانه برای یک نفر 350 و برای دونفر احتمالا 500. وسایل رو راستی میشه خرید. ولی واقعا هزینه اش بالاست. برای کسی که میدونه میخواد واقعا این ورزش رو شروع کنه و ادامه بده، خریدن خیلی به صرفه‌تره. چون سالها ازش هم استفاده می‌کنه. پیشنهاد خود من اینه که حداقل یکبار تجربش کنید بعد تصمیم بگیرید به خرید یا نخریدن. در مورد هزینه‌های خرید من خیلی اطلاعات ندارم، بنابراین هیچی نمی‌نویسم اینجا. وسایل قشنگخوب، داشتم می گفتم. خیلی اتفاقی یکی از مشتریان قدیمی حسام باهاش تماس گرفت و اون فرد کسی نبود جز آقا رضای گل که تو تیم ملی اسکی بوده و پدرشون هم یک فرد تاثیرگذار در این ورزش. خلاصه ما لینک شدیم باهم و از ایشون وسایل رو گرفتیم و صبح زود ساعت 7 اینا حرکت کردیم و رسیدیم توچال. لباسها رو دم پارکینگ پوشیدیم. خیلی کفشه اذیت بود، پاهامون عادت نداشت و تا تله کابین من تقریبا عر زدم :) سوار تله کابین شدیم و رفتیم. یه نکته جالب این بود که کلا مهمونهای هتل نیازی نبود صف وایسن برای تله کابین. ما که هی خجالت میکشیدیم و می گفتیم نه حالا بذار تو صف باشیم :) رفتیم و رفتیم بالا و رسیدیم به ایستگاه هفت. از اون جا هم یه تیکه پیاده رفتیم تا با تله سیژ بریم سمت هتل. رفتیم که کارهای پذیرش هتل رو انجام بدیم و با اینکه تقریبا اول هفته بود، شلوغ بود و 45 دقیقه ای کاراش طول کشید. به جز کارهای پذیرش باید پزشک هتل هم شما رو از نظر وضعیت سلامتی، نه فقط از لحاظ کرونا بلکه از لحاظ اکسیژن خون و فشار بررسی میکرد که ببینه آیا تحمل این ارتفاع رو خواهیم داشت یا نه. هر دو سربلند بیرون اومدیم و وسایل رو گذاشتیم تو اتاق. رفتیم برای شروع کلاس. تقریبا جلوی هتل که شیب نداشت اول یه سری توضیحات تمرینات رو انجام دادیم. توضیحات تئوری شامل اسم ها و ... بود، عملی هم حالت نرمش داشت. پا رو بردار بذار، پارو تکون بده و .....(البته که با چوب اسکی). بعدتر هم رفتیم یه ذره بالاتر که شیب داشت، و یکمی حرکات پایه رو تمرین کردیم. مثل هشت کردن پا برای کاهش سرعت و ... . پیست اصلی بالاتر بود و برای رفتن به اونجا باید با تله سیژ میرفتی بالا تا سر بخوری. بعداز ظهر شد و ما خسته شدیم و کلاس رو تموم کردیم و رفتیم که استراحت کنیم. ناهار ساندویچ کوچولویی که از قبل درست کرده بودیم رو خوردیم. اما بعد چشمتون روز بد نبینه که چقدر من حالم بد شد. سردرد، سرگیجه، تهوع و استفراغ. رفتیم پیش پزشک و گفت اکسیژنت کم شده و یکمی اکسیژن دریافت کردم. بعد گفتند که این که چیزی نیست، شب فشار اکسیژن پایین تر هم میره. آقا من ترسیدم. گفتم الان حالم اینه شب حتما میمیرم و این فاز رو داشتم که من میخوام برگردم. به توصیه پزشک خوابیدم. بیدار که شده بودم هنوز حالم بد بود و به شدت دلم خونه رو میخواست :) هنوز حالم بد بود و تک تک سلول های من درحال ورجه وروجه بودن. دوباره اکسیژن گرفتم و حالم بهتر شد. اما باز میگفتم من صبح دیگه اسکی نمیکنم و برمیگردم خونه. حسام الکی می اومد اکسیژن می گرفت. مریض اصلی من بودم. از قیافه ها هم معلومه :)صبح شد، اولین نفر من حاضر شدم بدو بدو رفتم پیش مربی که آقا درس امروز چیه :) دوباره تو همون شیب کم، بهمون حرکات اریب کردن، پاها رو موازی گذاشتن و یاد داد و بعد گفت خوب حالا وقتشه بریم پیست. باورم نمیشد، چون معمولا در جلسه سوم این اتفاق می افته. با تله سیژ رفتیم بالا و البته اینم اضافه کنم که نفری 70 هزار تومن باید برای استفاده از خدمات پیست پرداخت کنیم(ورودی). رفتیم بالا و کنار مربی سر خوردیم اومدیم پایین. سر خوردن که والله با سرعت کم چون همش از ما میخواست که ترمز کنیم :) راستی حسام هم یه ولاگ ساخته از کل داستان سفر، اگه دلتون میخواد که به شکل ویدیو و با هیجان بالا ببینید داستان رو، روی این لینک کلیک کنید. ها، قبلش باید فیلترشکنت روشن کنی. https://youtu.be/LVheSrYimjcماشاالله چه هشتی میکنه این بازیکنحواسمون هم بود که ساعت 12 اتاق رو تحویل بدیم. وسایلا رو گذاشتیم یه گوشه و بازم اسکی کردیم تا بعدازظهر که دیگه صدامون هم در نمی اومد. جمع کردیم رفتیم با تله کابین پایین. اینجا دیگه خجالت هم نمیکشیدیم که میتونیم بدون صف بریم پایین :)))) رسیدیم به ماشین و کفش رو که درآوردیم پاهامون گفت مرسی :) می خوام از حس و حالم بگم، اونجا واقعا زیبا بود. به معنای واقعی. هر ازگاهی وسط تمرین، فقط اطرافم رو نگاه میکردم. آسمون صاف، با ابرهای سفید دلبر، کوه ها سفید، تمیزی مطلق. همه چی زیبا بود. چندبار هی شکر کردم که دارم این صحنه ها رو می بینم. دیدن اون همه ادم اسکی باز با لباسهای رنگ شاد، دیگه این تصور رو به من نمیداد که اونا مرفه پولدارن، چون خودم اونجا بودم. دیدنشون حالمو خوب میکرد. چون این ادمها بلد بودن حال خودشونو خوب کنن. یه ورزش خوبی میکنند. شاد و پرانرژی ان. دوست داشتم همشون رو ببوسم و بغل کنم. راستی حساب کتابهای ما با این مربی عزیزمون، یه طور دیگه شد. خیلی تخفیف توپولی داد و ما خوشحالیم. حالا نمیدونم، به خاطر آشنایی این تخفیفها رو دادن، یا کلا روال کارشون همینه. من شماره رو اینجا میذارم. در صورتی که خواستید باهاش تماس بگیرید. آقای رضا چراغیان 09121889060من و مربی :)مرسی که تا اینجای قصه با من اومدید. واقعا ارزو میکنم همه برین یه بار :). اما اینم بگم تا سه روز بدن درد داشتم شدید. پاهام کبود شده بود. همون شب اول هم سرم دریافت کردم :) گفتم بگم پایانش این بود :))))MAHSA TAHZIBIMAHSA TAHZIBIMon, 15 Mar 2021 23:18:05 +0330https://virgool.ir/@mahsa.tahzibi/کرونا-و-فایدهای-برای-ناشنوایان-jmw5sztwnyviاول داستان مبهم کرونا از پایان‌نامم دفاع کردم.بواسطه پایان‌ نامه دیتاهای جالبی از وضعیت سواد سلامت در ناشنوایان داشتم و حالا دلم میخواست یه حرکتی انجام بدم.دیتاها میگفتتو تست سنجش سواد سلامت متوجه شدم اطلاعات عمومی و دانسته های ناشنوایان در مورد مسائل سلامت خیلی پایینه. و توی مصاحبه‌هام در بخش کیفی مطالعه متوجه شدم که خوب هیچ وقت این اطلاعات با زبان اشاره که زبان اولشونه در اختیارشون قرار داده نشده. همه چی یا شفاهی بوده یا نوشتاری. شفاهی که هیچی، نوشتارها هم برای طیف زیادی از ناشنوایان قابل دسترس نبوده. چون زبان فارسی زبان اونها نیست.راه حل چیه؟ این اطلاعات با زبان اشاره بهشون داده بشه. توسط کی؟ خوب من واقعا دوست داشتم این کار رو بکنم.ساخت ویدیو برای ناشنوایان با موضوعات سلامتتا اینکه کرونا اومد و من دیدم چقدر خانوادم که همشون ناشنوا هستند و ما دور بودیم از هم نگران هستند. همش با من تماس تصویری می گرفتند و می‌گفتند: مهسا ما تو تلویزیون میبینیم همش یه کلمه نوشته کرونا کرونا اما قضیه چیه؟ منم توضیح می‌دادم. بعد گفتم اوه این همه ناشنوا تو ایران هست کی به اینها توضیح میده؟ اینطوری شد که با همفکری خواهرم یه صفحه راه انداختیم و اسمش و گذاشتیم سلامت ناشنوا با هشتگ سلامت برای ناشنوا. اوایل خوب چون موضوع اصلی دنیا کرونا بود، همش در مورد کرونا و ابعاد مختلف اون حرف زدیم. با زبان اشاره حرف می‌زدم چون هدف اصلیم اطلاع‌رسانی به ناشنوایانی بود که زبان اشاره تنها زبان مورد استفاده‌شون بود. اما کافی نبود، چون ناشنوایان و کم‌شنوایانی هم بودند که زبان اشاره بلد نبودند، از روش‌های شفاهی هم استفاده نمی‌کردند و تنها راه باقی مونده براشون زیرنویس و متن بود. زیرنویس هم می‌کردم. اما خوب خیلی وقت گیر بود همه چی، مثلا دنبال منبع معتبر بگرد، بخون و انتخاب کن، ترجمه کن به اشاره و بعد فیلم بگیر و ادیت کن و زیرنویس کن. آپلود کردنش هم که تو آی جی تی وی اینستاگرام واقعا اعصاب آهنین می‌خواد.تا همین جایی که الان هستم بگم، احساس خیلی خوبی دارم که دوهزار ناشنوا از سراسر ایران دنبالم می‌کنن. فیلم ها رو می‌بینن، تو دایرکت سوال میکنن، بعضی وقتها مترجم اختصاصی دکترشون میشم، خیلی ذوق می‌کنم. اونها هم خیلی خوشحالن. به مرور یادگرفتم اول امتحان ازشون در مورد یک موضوع مشخص می‌گیرم. بعد محتوا رو در اختیارشون قرار میدم. بعد دوباره همون محتوا رو آزمون میگیرم و می بینم که چقدر حالا اطلاعاتشون رفته بالا خیلی ذوق می‌کنم.  خیلی خوشحالم که با همین گوشی ساده و یه سری امکانات محدود دارم میشم رسانه، عین یک شبکه تلویزیونی مخصوص سلامت ناشنوا.امکاناتی که ازشون استفاده می‌کنم:گوگل داکز:که اول مطالب رو جمع آوری می‌کنم. بعد همونجا براساس دستور زبان اشاره می نویسمش یا ترجمه می‌کنم. منابع تکمیلی مثل عکسهایی که باید باشه، فیلم یا هرچیز بصری که جذابش کنه یا کاملش کنه حرفم رو داخل پرانتز کنارش میذارم.دوربین:که خوب هممون داریمش، اگرچه که چون گوشیم خیلی قدیمیه کیفیتش واقعا بده.این‌شات یا ویلو:اپ ادیت هم اینشات با گوشی، یا ویلو با آی‌پد.کار باهاشون واقعا ساده است. با اینکه خیلی اذیت میشم با گوشی که صفحه کوچیکی داره مار کنم اما با لپ تاپ هم میبایستی با پریمیر کار می‌کردم و تلاش کردم و باهاش ارتباط برقرار نکردم ولی این آنها که بالاتر گفتم واقعا راحتن.بعدشم که اپلود با اشک و ناله فراوان. یعنی زحمت درست کردن تا آماده کردنش یه طرف، اپلود کردنش یه طرف.تنها قابلیتی که دوست داشتم این گوشی هامون داشت زیرنویس خودکار بود. به نظرم زیرنویس حق همه و نه فقط ناشنوایان هست. همه ی ما گاهی برامون پیش میاد که نتونیم با صدا چیزی رو گوش بدیم، زیرنویس اینجا این دسترسی رو برامون فراهم میکنه که بتونیم متوجه محتوا بشیم. بیشتر آدم ها مجبورن زمان زیادی بذارن برای زیرنویس ساختن. چون باید خودشون تایپ کنن ‌ جا گذارم کنن. مثلا برای بک کار ده دقیقه ای ساخت زیرنویس حدود ۱ ساعت زمان می‌بره.MAHSA TAHZIBIMAHSA TAHZIBIThu, 31 Dec 2020 01:44:20 +0330https://virgool.ir/@mahsa.tahzibi/فرودگاه-و-داستانهایش-aghipcjgxljbالان تازه سوار هواپیما شدم. دارم می‌رم ترکیه. تو راه فرودگاه به حسام داشتم می گفتم که من آخرین بار اینجا شش سال پیش اومده بودم. برای سفر هند. اون موقع یادمه خیلی استرس داشتم اونقد که شوق هند رو نداشتم. استرسم از فرودگاه بود. از خود فرودگاه خیلی می ترسیدم. علت: فکر می کردم از این بلندگوها که اعلام می‌کنن، من متوجه نمی‌شم و پروازمو از دست می‌دم. هرچی بابام می‌گفت بابا من این همه خارج رفتم از این فرودگاه و هیچی هم از دست ندادم. تابلوها رو ببین فقط. داشتم فکر میکردم بابا اصلا از وجود اون صداها بی‌خبره. حتی نمی‌دونه اونیکه داره اعلام می‌کنه زن ه یا مرد. به نظرم بی خبری از کم خبری بهتره. وقتی می‌دونی چیزی وجود داره ولی نمی‌فهمی چیه، خیلی ترسناکه. خلاصه بعد از خداحافظی از بابام و مامانم، من یهو بغضم ترکید. احساس رها شدن در وسط جنگ صداها و بلندگوها داشتم. رفتم جلوی گیت و رو صندلی ردیف اول نشستم. یکهو رضا شفیعی جم رو دیدم و بدتر گریه‌ام گرفت. من ازش متنفر بودم و دیدنش باعث شد حس کنم بدبیاری میارم :)) بعد خواستم برم دستشویی اما فکر اینکه از بلندگو چیزی بگن نفهمم نمی‌ذاشت برم داخل. خلاصه به هزار نفر گفتم میرم دستشویی :)))من بدبیاری میارم مهسا خانم؟نشستم تو لابی و فکر می‌کنم که من بعد از سفر هند یه تصمیمی داشتم. اونم این بود که هرسال یه سفر خارجی برم. من پنج سال بعد از هند گذشت که یه سفر خارجی رفتم اونم با خانواده. درواقع اجازه ندادن تنها برم. تو اون پنج سال هم نداده بودن. البته من تلاش زیادی نکردم. فقط سال بعد از هند خواستم برم ترکیه. اون موقع تازه با مفهوم هیچ‌هایک آشنا شدم و فکر میکردم ایران عمرا بشه. بذار برم ترکیه این کارو کنم. مثل بچه ساده‌ها اومدم برنامه و هدف سفر به ترکیه رو صاف صاف گفتم به خانواده. گفتند نمیشه :) دو سه روزی قهر و اینا گفتند نمیشه که نمیشه. از همون سال سفر هیچ هایکی رو داخل ایران کردم ‌ و عاشق سفر داخل ایران شدم.حس خفنی با هیچ‌هایک داشتماین شد که برنامه سفر به خارج رو بیخیالش بودم گاهی هم میگفتم به خانواده که دلم می‌خواد برم ترکیه و میگفتن ایشالله با شوهرت یا باهم :))))) الان دارم می‌رم شوهرم دارم ولی بی شوهر تو پروازم :)))) ولی خدایی این چه ظلمیه والدین می‌کنن در حق ما، به جای اینکه تشویقمون کنن به رفتن دیدن و تجربه کردن، به موندن و ندیدن و خطا نکردن. دوستم یه چیز خوبی می‌گه: آدمی که اشتباه نکرده تو زندگیش به خاطر اینه که اصلا کاری نکرده تو زندگیش. همین امروزم استوری یکیو دیدم که میگفت: آدم کم خطا، بدخطاست. اره واقعا.حالا من گاهی تو خلوت خودم که فکر می‌کنم احساس می‌کنم نمیذارم بچم زود بره سفر یا بعضی کارایی که خودم کردم رو بکنه. اینم خوب نیست و نشونه ی بدی هست. باید بفهمم علتش چیه و چه‌طوری میشه درستش کرد. علتش البته خودم حدس می‌زنم اینه که هنوز ذهنم بسیار چارچوب سنتی داره.وقتی سوار هواپیمای هند شدم و نفس راحت کشیدم از اینکه پرواز و از دست ندادم، تازه بدبختی شروع شد. مهماندار یا خلبان بود کی بود حرف می‌زد من نمی‌فهمیدم همشو :)))) نمی دونستم کسی اون گوشه هست که پانتومیم می‌کنه خلاصه هی به خودم گفتم برو بگو برو بگو یهو اکسیژن نیاز میشه به فنا میری :) اون موقع ها هنوز از اعلام اینکه کم شنوا هستم خیلی حس راحتی نداشتم. هیچی لحظه‌های آخر اون خانم رو دیدم که با دست به صورت نمایشی اون کارها رو می کرد. آروم شدم.الان تو هواپیما نشستم. سمعکم رو دراوردم و که گوشم استراحت کنه. :)هنوز پرواز نکردیم چون در یکی از جامه دانه‌ها از جاش درومده. دارن درستش میکنن.اخرش به جای درست کردنش، تصمیم گرفتن بکننش :)هروقت می‌خوایم پرواز کنیم دلم میگیره. مخصوصا وقتی که داشتم صحبتهای این مهماندار رو نگاه می‌کردم برای راهنمایی های معمول. اونجا که گفت ماسک اکسیژن رو وردارید، فکر کردم اون ۱۷۶ نفر تونستند وردارند ماسک رو؟ یا سوختند.....یکی از سؤالایی که همیشه برای من ایجاد میشه اینه که داستان این قیمتای هواپیما از چی تعیین میشه؟الان اینی که بغل من نشسته بود پول بلیطش یک میلیون بیشتر از من بود و ما خدماتی که دریافت می‌کردند، برابر بود. خلاصه واقعا مایلم در موردش بدونم و ته توشو در بیارم.پرسیدم از دوستم، میگه پکیج‌ها به فروشنده‌های مختلف فروخته میشه. فروشنده‌ها دیگه خودشون قیمت‌گذاری می‌کنند. عجبززز :) من بازم نگرفتم چرا انقد پیچیده‌ش می‌کنند؟ چرا کلا یک فروشنده نداره؟ به فرودگاه استانبول رسیدم. انقد سرگرم فیلمبرداری کردن بودم، اون قسمتی که باید می‌پیچیدم برای کنترل پاس رو نپیچیدم و رفتم تو قسمت ترانسفورماتور مسافران بین‌المللی. بعد فهمیدم اشتباه کردماما ارزشش رو داشت چون کلی چهره‌های مختلف دیدم. بامزه‌ترینش این یهودی‌ها بودند. انقد تو ایران چهره‌های مختلف نمی‌بینم، واکنشی تو دلم خیلی ضایعست. خلاصه کلی راه برگشتم. چک شدم و رفتم بار رو که بگیرم، خیلی طولانی بود. بعدها دوستم گفت اینها سیاست هر فرودگاه هست که مسافرت کجا بارشوه رو بگیرن. به خاطر نبود روابط خوب با ایران، ما رو میذارن جز آخرین لاین‌های سالن برای دریافت بار. هیچ می‌دونستی آینه‌هام هنوز داریم بدون ویزا میایم ترکیه برای چیه؟ برای قرارداد صدساله رضاشاه با آتاتورک بوده و پایان ۲۰۲۱ یا همون دی ماه ۱۴۰۰ باید ببینیم چه خواهد شد! MAHSA TAHZIBIMAHSA TAHZIBISun, 27 Dec 2020 02:39:44 +0330https://virgool.ir/@mahsa.tahzibi/اهمیت-آموزش-زبان-اشاره-به-کودک-شنوا-qnvjjpfiwdedبیشتر بچه ها تا حدود 18 ماهگیشون نمی تونن حرف بزنن. البته اگه غان و غون یا babbling رو حرف زدن به حساب نیاریم. کلمه هایی مثل مامان، شیر، بازی ، گرسنه و … رو معمولا تازه تو 18 ماهگی میتونه بگه. میشه گفت کودک در 18 ماهگی واژه‌نامه‌ای متشکل از ۱۰ تا ۲۰ لغت دارد که شامل اسم‌ها مثل «مامان»، فعل‌ها مثل «خوردن» و صفت‌ها مثل «سرد» هست. باید دقت کنیم که دو توانایی درک زبانی و تولید زبانی در کودکان همزمان و به موازات هم پیش نمی روند. یعنی یک بچه زودتر می تونه به درک زبانی برسه نسبت به تولید همون زبان. در واقع هر دوی این مهارتها به مرور زمان بیشتر و بیشتر میشه. حالا در مورد تولید زبانی، اینکه چرا بچه ها تا 18 ماهگی کلمه ی درست و با منظوری رو نمی گند اینه: "سیستم تکلم" که تا 18 ماهگی، دیرتر یا زودتر به مرور کامل میشه تا بتونه صحبت کنه. نکته ای که باید یادمون باشه اینه که گفتار یا تکلم یکی از روش های ارتباطه که به وسیله دهان و با ایجاد صدا بوجود می آید. اعضایی که در فرآیند تولید صدا نقش اساسی دارند عبارتند از: زبان کوچک و بزرگ، حنجره، بینی و دندان. اما زبان یک سیستم ذهنی شامل کلمات و قواعد استفاده از آنها است که به منظور برقراری ارتباط با دیگران شکل می‌گیرد.پس بچه ها توانایی یادگیری زبان گفتاری یا درکش رو دارند درحالیکه هنوز توانایی تکلم ندارند. این میشه دلیل اول برای اینکه بهشون زبان اشاره یاد بدیم. حالا که نوزاد یا کودک نمیتونه حرف بزنه و نیازش رو بیان کنه، در حالیکه تو ذهنش اونو می فهمه و به شدت هم می خواد اونو بیان کنه، چرا زبان غیرگفتاری نه؟ این نتوانستن در بیان یا گفتار، می تونه استرس یا ناراحتی برای بچه ایجاد کنه. احتمالا هممون دیدیم بچه گریه می‌کنه و نمی‌فهمیم چی میخواد؟ آب؟ شیر؟ اسباب بازی؟ خوب چرا که نه؟ یه چندتا اشاره پرکاربرد بهش یاد بدیم. که بتونه با دستای کوچولوش بگه. ارتباط کودک با مامان و باباش و اطرافیانش با یادگیری زبان اشاره خیلی خوب میشه. چون حالا یه درجه بیشتر از بقیه بچه‌ها میتونن با والدینشون ارتباط داشته باشند. یه کار مثبتی که می تونی تو دوره ای که هنوز حرف نمیزنه می شه انجام داد اینه که کلمه رو بگیم و اشارشو یاد بدیم. اینطوری هم کلمه رو می شنوه هم می بینه. برای تکرار کردنش هم مجبوره ماهیچه هاشو تکون بده. تحقیقات زیادی انجام شده که دیدن مهارت‌های حرکتی و هماهنگی و بینایی بچه‌هایی که زبان اشاره یاد گرفتند، بهتره. این بچه‌ها بهتر می‌تونستند هماهنگ کنند پیام تو ذهنشون رو با ماهیچه‌ی دست و سرشون که بیانش کنند. بیناییشون هم اینطوری تقویت میشه که روی نشانه‌های تصویری حساس می‌شند و سعی می‌کنند محیط دور و برشون رو با دقت ببینند. تمرین می‌کنند که به شکل چیزها دقت کنند. زبان اشاره یک زبان بصری هست و بیشتر اشاره‌ها در واقع تصویرگونه‌ی اون چیز هست. من شما رو ارجاع میدم به این مطلب کوتاه که در واقع نتیجه‌ی یک تحقیق هست. https://meidaan.com/archive/64924 دلیل بعدی، همون دلیلیه که انگیزه‌ی والدین برای یادگیری زبان انگلیسی توسط بچه‌هاست. چرا؟ حالا جدا از بین المللی و پرکاربرد بودن زبان انگلیسی، می دونیم که دوزبانگی یا چندزبانی خیلی خوبه. کودکان دوزبانه به این دلیل که از همان ابتدای کودکی در معرض یادگیری دو زبان بوده‌اند، مهارت‌های تحلیلی بالایی دارند و قادر هستند مسائل را با انعطاف ‌پذیری ذهنی بالاتری تحلیل کنند. کودکان دوزبانه از کودکی آموخته‌اند برای یک شیء می‌توان دو یا چند کلمۀ متفاوت استفاده کرد و این باعث می‌شه ذهنشون انعطاف‌پذیر بشه و زمانی که در زندگی با مسائل و مشکلات مواجه می‌شوند، دو یا چند راه‌حل به ذهنشان خطور می‌کند. کودکان دوزبانه محیط اطرافشان را بهتر درک می‌کنند و بهتر می‌توانند ارتباط بگیرند، چون تمرینات بیشتری در یادگیری زبان نسبت به تک‌زبانه‌ها انجام داده‌اند. اعتماد به نفس و خلاقیت بیشتری دارند. مهارت های اجتماعی بیشتری دارند. پس زبان اشاره، هم می تونه این فایده ها رو برای بچه هامون داشته باشه.دلیل بعدی که خود من خیلی دوستش دارم و اصلا برام یه اصل و ارزشه اینه که بچه ها با یادگرفتن زبان اشاره می تونند بعدها با افراد ناشنوا راحت تر ارتباط بگیرند. بزرگتر که شدند شما می‌تونید بهشون در مورد این زبان و ناشنواها بگید و اونها ناشنوایی رو می‌پذیرند و این یعنی پذیرش تفاوت ها و تنوع انسانی. مطمئنم دنیا خیلی جای بهتری میشه.MAHSA TAHZIBIMAHSA TAHZIBIWed, 09 Dec 2020 20:06:00 +0330https://virgool.ir/@mahsa.tahzibi/سین-مثل-سمعک-ueh8ydqda7d9من از 7 سالگی، درست همونجایی که قبل از ورود به مدرسه سنجش شدم، سمعک‌دار شدم. تست شنواییم نشون داد که شنوایی گوش چپ ام ضعیف یا کمه. من قبل از اون با مفهوم سمعک بیگانه نبودم. مادرم سمعک داشت. از دوستان و آشنایان هم خیلی‌ها بودند که سمعک داشتند. اما خوب ناراحت شدم. به نظرم والدینم هم ناراحت شدند. اما نشون نمی‌دادند. مامانم مخصوصاً خیلی با من حرف می‌زد. می‌گفت سمعک برای گوش مثل عینک برای چشمه. بهم گفت اصلاً خجالت نکشم از سمعک و اگه کسی تو مدرسه در موردش سوال کرد بگو گوشم تنبله :) اما خوب سمعک‌های اون موقع کرم رنگ و بزرگ و زشت بودند. فکر می‌کنم اگه اون سمعک‌ها رنگی رنگی و عروسکی بودند، خیلی ناراحت نمی‌شدم. سمعکارو نگاه!! انگار پاستیلن. از یادآوری شکل سمعک کودکیش، سرش را به دیوار میکوبد.اون موقع‌ها دهه‌ی هفتاد بود و مردم از الان فرهنگشون پایین‌تر و سمعک هم خیلی شناخته شده نبود. بچه‌ها، به اقتضای سنشون خیلی رک یهو وسط جمع می‌گفتند: عه! عه اون چیه تو گوشت؟ و من واقعاً برام سخت بود بخوام تو جمع در مورد این قضیه صحبت کنم. اگرچه که قوی بودم و حرف‌های مامانم رو تکرار می‌کردم، اما رنج می‌بردم. خوشحال بودم که مقنعه داریم و در اکثر موارد این سمعک من دیده نمی‌شه. دلم برای پسرهای سمعکی هم می‌سوخت. چون بچه‌ها فقط به سوال بسنده نمی‌کردند و بعضیاشون گاهی مسخره هم می‌کردند. مثلاً یه کلمه‌ای که قدیما رایج بود: کر! رو تکرار می‌کردند. این کلمه الان خیلی حساسیت برانگیزه و براحتی شما با گفتن این کلمه کتک می‌خورید. سال اول، اینکه بعد از بیدار شدن و قبل از رفتن به جایی من سمعک بپوشم، هنوز عادتم نبود. از اونجایی که والدینم شاغل بودند، و خودم باید این مسئولیت مهم پوشیدن سمعک رو به عهده می‌گرفتم، همش یادم می‌رفت. تا اینکه کم‌کم عادت شد و تا چند سال پیش هنوز چشم باز نکرده، با دست دور و بر تختم رو می‌گشتم تا سمعکم رو بپوشم. الان خیلی اونطوری نیستم. چون دیگه ترس از نشنیدن ندارم. چندباری سمعک عوض کردم، خیلی خاطرات واضحی ندارم از کیفیت صداشون. خیلی برام عجیبه. شما وقتی به گذشته فکر می‌کنید، صداها رو هم یادتون می‌آد؟ تا اینکه سمعک عزیزم، فوناک، و در 15 سالگی خریدم. سمعک گرونی بود و خیلی هم خوب برام کار کرد. تقریبا تا 23 سالگی :) از عمر مفید سمعک فراتر رفت. من عاشق این سمعک بودم و کیفیت صداها رو هم یادمه قشنگ. وقتی پیر شد و باید عوضش می‌کردیم رو هیچ وقت یادم نمی‌ره. خیلی حالم بد شد. در مورد اونم بعداً مفصل می‌گم. تو 23 سالگی شنوایی‌شناسم بهم گفت: دلبندم. شما باید دو تا گوشت سمعک بذاری. از من انکار از اون اصرار که دو تا گوش داریم و باید از هر دو تا خوب بشنویم. نمیشه که همینطوری فقط گوش ضعیف تر رو سمعک بدیم. اون موقع ها من خیلی تشخیص نمی‌دادم صدا از کدوم جهت می‌آد. پذیرش این موضوع رو تو یه فرصت دیگه می‌گم. اما با این سمعک بود که کم‌کم زندگی منم یه تغییراتی کرد. اساساً به ناشنوایی و کم‌شنوایی پرداختم و با خودمم بیشتر به صلح رسیدم. این طرح رو دادم یکی از سفربروهای باحال به اسم شکیبا برام رو کیف دوخت. روش نوشته افتخار کن! سمعکاتو نشون بده با اینکه به نظر فرهنگ عمومی در رابطه با کم‌شنوایی و سمعک بالاتر رفته، اما هنوز نگرش‌ها منفیه. به خصوص در مورد خودشون. مثلاً من هنوز خیلی پیام دریافت می‌کنم از دخترهایی که می‌گن خیلی درگیرن که به دوست‌پسر یا خواستگارشون در مورد سمعکی بودنشون حرف بزنند. یا مادرهایی که در مورد سمعکی بودن بچه فکر می‌کنه دنیا به آخر رسیده. یا راز سمعک داشتن بچشو از فامیل پنهان کرده و همیشه عذاب می‌کشه. یا فرد مسنی که به خاطر پیرگوشی باید سمعک بذاره ولی غرورش اجازه نمی‌ده. فکر ‌می‌کنید چرا؟ چرا انقدر سمعک ترسناکه؟https://aparat.com/v/1Ug4Iاینم ویدیو من در مورد تجربم از خراب شدن سمعکمMAHSA TAHZIBIMAHSA TAHZIBIThu, 19 Nov 2020 23:20:21 +0330