https://virgool.ir/feed/@mahsa.rezaeifa2026-11-11 09:29:50https://files.virgool.ir/upload/users/1772903/avatar/yLf5Fo.jpghttps://virgool.ir/@mahsa.rezaeihttps://virgool.ir/@mahsa.rezaei/او-خودِ-آرامش-است-puvgtx941wekفلورا زن بی‌نظیریست؛امکان ندارد وارد خانه‌ی آنها شوی و عطر نان کره‌ای تازه، شیرینی‌های تمشکی و یا غذاهای خوشمزه‌اش، تمام ریه‌ات را حبس نکند و دلت را به ضعف نیاورد..او عاشق زندگی‌ست، با عشق نفس می‌کشد، و گل‌های وحشی زیبا؛ جزء جدانشدنی گلدان‌های دوست‌داشتنی‌اش هستند..گاهی حس می‌کنم چقدر دنیا را زیبا می‌بیند و چه لذتی می‌برد از داشتن ثانیه‌های زندگی‌‌اش.او به‌راحتی می‌تواند به همه‌چیز لبخند بزند؛ به گل‌ها، کودکان، سختی‌های زندگی‌اش، حتی به آرد‌هایی که قرار است نان‌های خوشمزه‌ای شوند!او خود آرامش است، در عین سادگی..ممکن است چیز خاصی در یخچالش نداشته باشد؛ اما شما را برای شام نگه می‌دارد و بهترین سوپ و نیمروی دنیا را مقابلتان می‌گذارد؛ که طعمش هیچ‌وقت از یادتان نمی‌رود..اما با همه‌ی این‌ها مایک همیشه می‌گوید: چیزی که بیش از همه، هرروز من را بیشتر از روز قبل عاشق فلورا می‌کند؛ تنها یک چیز است؛ "روح او".. روح او به پاکی اولین‌روزی‌ست که چشم به این جهان گشود؛ به همان سبکی و لطافت؛ همین است که باعث می‌شود به همه چیز "عشق" اضافه ‌کند، حتی به یک تکه نان ساده..گاهی حس می‌کنم تکه‌ای از بهشت را کنار خودم دارم؛ بهشتی که نفس‌هایش، عطر شکوفه‌های بادام می‌دهد..مهسا رضائیمهسا رضائیWed, 14 Sep 2022 16:36:03 +0430https://virgool.ir/@mahsa.rezaei/شاید-فقط-یه-جایی-از-قصه-همراه-شون-باشی-azwzng7abwxlهر آدمی قصه‌ی خودش رو داره، هر آدمی دنیای خودش رو. تو شاید هیچ‌وقت نفهمی توو ذهن مسافری که کنارت نشسته، آدمی که اون‌طرف خیابون منتظر ایستاده، یا کسی که توو پیاده‌رو از کنارت رد می‌شه؛ چی داره می‌گذره. ندونی به چی داره فکر می‌کنه و روحش کجاها سیر می‌کنه...هر آدمی قصه‌ی خودش رو داره، هر آدمی غصه‌ی خودش رو. شاید خیلی نتونی برای قصه‌ها و غصه‌های همه‌ی آدم‌ها کاری انجام بدی؛ شاید فقط یه جایی از قصه همراه‌شون باشی، یه جایی از غصه گوش شنوا و دست گرمی باشی که دست‌شون رو میگیره. شاید گاهی فقط در حد یه لبخند باشی و یا در حد تعارف کردن یه بیسکوئیت شیرین؛ برای کم کردن تلخی‌ای که ته دل‌شون بود و، از چشم‌هاشون دیدیش...می‌دونی، هرچیزی که بودی؛ فقط سعی کن بخشی از غصه یا دلیل غصه‌شون نباشی. قسمت تاریک قصه‌شون نباشی.. آره، اونی باش که بیسکوئیت شیرین تعارف می‌کنه. اونی باش که حتی فقط چندثانیه در حال رد شدن از کنارشون، لبخند می‌زنه. اون چندثانیه لبخند باش. چندثانیه‌ست اما، حال خوبش، اثرش، خیلی بیشتر از این حرف‌هاست...مهسا رضائیمهسا رضائیThu, 08 Sep 2022 15:55:27 +0430https://virgool.ir/@mahsa.rezaei/درخت-آرزو-uvcawwnmycaaقرمز! اسم راوی داستان، قرمز است؛ او یک بلوط قرمز شمالی‌ست؛ درختی آرام، مهربان و پرحرف، که بهترین دوستش، کلاغی‌ست به اسم بانگو! بانگو دوست دارد روی سقف گاراژ بنشیند؛ و همراه صدای موسیقی خودش را تاب بدهد. عاشق بازکردن بند کفش بچه‌های مدرسه و بیشتر از آن، خوراکی‌های آن‌هاست! و بهترین دوستی‌ست که هر درختی می‌تواند داشته باشد... قرمز یک درخت آرزوست؛ که هرسال اول ماه می، آدم‌ها آرزوهایشان را به شاخه‌های او گره می‌زنند؛ و بعد، لبخندبه‌لب و امیدوار، می‌روند و منتظر برآورده‌شدنش می‌مانند.. آدم‌ها... احتمالا با خواندن کتاب، راجع‌به انسان‌ها به فکر فرومی‌روید؛ و صدایی آرام در اعماق وجودتان می‌پرسد: چرا تفاوت‌ها، انسان‌ها را باهم نامهربان و از هم دور می‌کند؛ و یا می‌ترساند..؟ داستان شما را مثل موج نرمی همراه خودش می‌برد؛ طعم رفاقت و همدلی را بهتان می‌چشاند، گاه چشمانتان را تر می‌کند و گاه لبخند روی صورتتان می‌نشاند.. نشانتان می‌دهد که دو دوست می‌توانند باهم اختلاف‌نظر داشته و حتی گاهی تفاهم نداشته باشند؛ اما بااین‌وجود، هنوز هم بتوانند دوستان خوبی برای هم باشند. شما را از دنیای خودتان، به دنیای قرمز، بانگو، ثمر و استفان می‌برد؛ طوری که انگار کنارشان ایستاده‌اید و تمام اتفاق‌ها را تماشا می‌کنید، صداها را می‌شنوید، و حتی، روی تنه‌ی سخت قرمز، دست می‌کشید... ثمر، دختر خانواده‌ی جدیدی‌ست که به‌تازگی به محله آمده و در خانه‌ی آبی ساکن شده‌اند. با ورود آن‌ها، اتفاق‌هایی رخ می‌دهد که نه‌تنها استفان و خانواده‌اش و مردم دیگر، بلکه ساکنین ریز و درشت قرمز را هم درگیر می‌کند. ساکنین قرمز؟! بله، درخت آرزوی بلندقامت تنها نیست؛ او پناه و خانه‌ی انواع حیواناتی‌ست که در کنار هم، در بخش‌های مختلفی از تنه، ریشه و شاخه‌های قرمز زندگی می‌کنند؛ و برخلاف تصور، هیچ‌وقت هم‌دیگر را نمی‌خورند! و بعضی از آن‌ها اسم‌های بامزه‌ای دارند؛ مثل: نون داغ تازه! به‌نظر من، خواندن هر کتاب، شبیه پاگذاشتن به دنیایی جدید است؛ دنیایی که کلمه‌ها خالق آن هستند؛ و پر است از تصویر، رنگ، عطر و تجربه‌های نو.. کمی که به آن فکر کنیم، متوجه می‌شویم که چقدر جادویی و غریب است؛ که کلمه‌ها تا این‌حد می‌توانند جان داشته باشند و جان ببخشند؛ به‌خصوص زمانی که در دستان نویسندگان خوب قرار می‌گیرند؛ نویسندگانی که با قلم‌شان، کاری می‌کنند تا احساسات درون رگ‌های قلبمان جریان پیدا کند، بخشی از روح‌مان به جهان دیگری پرواز کرده؛ و تجربه‌های تازه را، ذره‌ذره در کوله‌پشتی‌اش گذاشته و برایمان بیاورد.. و نقش‌های بی‌نظیر و زیبا، روی ذهنمان نقش ببندد.. کتاب درخت آرزو، فقط مخصوص بچه‌ها نیست؛ اتفاقاً کتابی‌ست که هر آدم‌بزرگی باید آن را بخواند؛ تا چیزهایی که فراموش کرده و یا در اعماق وجودش خاک گرفته‌است را، دوباره به‌یاد بیاورد، دوباره پیدا کند و غبار از روی‌شان بگیرد.. خیلی‌اوقات کتاب‌های کودک و نوجوان، درس‌های بزرگی در بطن خودشان دارند؛ که یادگرفتنش برای هرکسی لازم است. به‌علاوه، قلم شیرین و دوست‌داشتنی کاترین اپلگیت و ترجمه‌ی روان آناهیتا حضرتی، شبیه یک دونات تازه و شیرین است؛ که اگر از چشیدن طعمش غافل شوید، به خودتان جفاکرده‌اید! پس یک لیوان چای بریزید؛ کتاب را در دست بگیرید؛ گوشه‌ای دنج و آرام بنشینید؛ و اجازه دهید از چشیدن طعم این دونات بی‌نظیر با چای گرم، غرق لذت شوید... این کتاب را بخوانید و حتی، هدیه دهید؛ پیچیده در کاغذ کادویی قرمز آتشین، به یاد رنگ بلوط قصه‌مان، در ماه اکتبر...- این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است - https://taaghche.com/book/86837 مهسا رضائیمهسا رضائیWed, 07 Sep 2022 12:27:59 +0430