https://virgool.ir/feed/@mahroo.mahi11شاید کاغذی بشود آسمان و واژه ها پر پرواز پرنده ی خانواده ی افکار...fa2026-11-12 08:44:01https://files.virgool.ir/upload/users/57298/avatar/rF11Rk.pnghttps://virgool.ir/@mahroo.mahi11https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/هر-چی-دوست-دارم-lhwi5spzp8e0از گذر ماهتاب نگویم از سایه ی زیبای این سهم بزرگ بر ترقوه ام لب بر نزنم..... از این تن آشفته بازار صدایی را دوباره بازگو نکنم .... در این شلم شوربای فکری ذهنی در این هزارتوی معنا دست آویزی ساختم در معنای بودن گم شدم در نوت هایی که برای زندگی می نواختند و من رپ کنان از مرگ دم بر می زدم گل های یاس را تک به تک میان آدمیان پخش کردم و آنقدر لبخند زدم و آنقدر با کلماتم آغوش بخشیدم که ناگهان خیسی کنار لبم مرا به خود وا داشت ؛خون از دهانم به کنار لبم راه پیدا کرده بود......رابطه ای که تمام شده بود، یاری که رفته بود و تنی که سودای آغوشش را زمزمه می کرد دلم رقص سماعی طلب می کرد دلم پناهنده شدن نا کجا آبادی را می خواست که فقط نور شفق های قطبی روشنا بخشش باشند... . دلم مزه کردن عطر تنی را می خواست که این اواخر هجی کردنش را یاد گرفته بودم ..... . می دانی مثل چه بود؟ یک کودک خردسال پس از چشیدن معنی دوست و لذت یادگیری محروم شود از یک مدرسه که خو گرفته... . کدام موضوع روان شناسی مرا به خود وا می داشت ؟ کدام یک از این درد تتو شده بر تن مرا رها می کرد؟ اخر مگر می شود این همه درد را یک جا بر بالین سپرد؟ ...... .navaie vazhenavaie vazheSun, 30 Apr 2023 23:48:06 +0330https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/اشک-نواخت-بر-کلاویه-های-مژگانش-ibkekrq0bif4تو خیلی دوری... خیلی دوری....کشیدن به کجا؟این بار پنکه را روشن نکردم، جلویش نایستادم و داد نزدم .این بار هنگام گذر قطار داد نزدم انگونه که کسی مرا نمی شنوداین بار جلوی دهانم را نگرفتم این بار بی هیچ پروایی داد زدم: ازت بدم می آدچرا ازش بدم میومد؟چون اونجوری که من مکانیزم دفاعی داشتم اون نداشداد زدم چی میگییی خفه شو ولی بهش نگفتم گفتم ازت بدم می آد.ازش بدت می آد؟ دقیقا از رفتنش نه خودش ولی چون تصمیمش به رفتنه پس از خودش هم.سمفونی اشک راه افتاد هق هق به درازا کشید روح از تنم جدا شد گفت رنگت پریده یه چیزی بخور گفتم؟ من ؟ خوبم خیلی خوبمفکر میکردم از سوگواری این خاطره گذر کردم اما تو بگو اره نکرده بودمهوووم اونا که سر مزار شیونشون اوج میگرفت رو نمیفهمیدم خب تموم شده بود دیگه چرا داد ؟شاید میخواستن که نره از پیشم نرو براشون خوندن اما افاقه نکرده....مو خوره رابطگان. این چیه؟واژه اس خودم ساختمش ینی چی؟یعنی از یه جا به بعد راه جدا میشه کشیدن مو رو باریک تر میکنه و یو نو نتیجه میگیریم این کار نمی‌کنه... .متاسفم؟ معذرت؟ کاش بهتر بودم؟ مینینگ لس.(:فالش خوندن اشک بر مژگان چه شکلیه؟اوج خوندن ... .(:navaie vazhenavaie vazheSun, 22 Jan 2023 14:38:12 +0330https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/رقص-بر-سرسره-احساسات-lu5zg86lvrniجستارهایی برای بینشروزهای هیاهوی بی هیاهویی...1. چندماهی است که درسم تمام شده؛ قرار بود هنگام رسیدن به این نقطه داستان به قسمت های عطفش برسد.... کسی بلند شود برای بودنی پری پرواز شود برای رویایی و منی باشد قوی تر در این حضور ممتد؛ اما چه شد در رسیدن به این نقطه؟ فوران کرد لحظه بودن جرعه جرعه زخم شروع کرد بر تن و ما؟ ما هیچ و نگاه نبود که حرف روانه کند به روزگار فقط لحظه های تیک تاک ساعت بود گذر بود مایی بود که نه پر پرواز داشت نه امید ادامه.... همان شب پرکی که به چراغ روشن امیدش شناخته شده بود را رفته بود و حتی بال پرواز دیگرانی شده بود.....2.لحظاتی که وجود تله های شخصیتی را تشخیص می دهیم؛ لحظاتی که درک می کنیم این من زخم های عمیقی داشته نه از آن ها که کمی خون می آ؟ید خوب می شود جایش می ماند، نه! از آن هایی که حتی جایی ندارند در بیرونی که از خود به تصویر کشیده ای.....نقاط عطف نشمرده را شمردم آن بالا یک به یک؛ اما ناگفته نماند داستان بی عطف ما اینجا تمام نمی شود حتی در حالت گسسته خود بی پروا بال بال می زند برای بودن.... از یه جایی به بعد ما عادت می کنیم به روزمردگی های هرروزه و نمی دانیم به کدامین سو پرمان خواهد کشید.... اری واقعیت همین است که بیایی و از مشکلاتی مانند people pleasing, comparison, lack of self-steam و کمال گرایی حرف بزنی.... . ادم ها ترجیح می دهند نگویند مخصوصا ان ها که تصویر بیرونیشان کامل است!( سر واژه کامل که صدها سطر باید نوشت). شناخت از خود، لعبتی است تکرار ناشدنی. می پرسی چرا؟ می گویمت چون در لحظه فروکشنده و دقیقا فرو کُشنده بینابین تونل حسی اگر بدانی در چه گیر کردی و واکنشت چیست زیباتر عمل می کنی... اری بعد از ننوشتن چهار ماهه در تمامی ترس ها بعد از روز برفی سراسیمه می نویسم که راهش گوشه ازلت برگزیدن نیست واژه ها در ننوشتن قد نمی کشند... واژه ها در جریان داشتن است که جان می گیرند... هرچند گسسته و ناکوک اما مگر چیزی برایمان مانده جز نوشتن؟ 3.روانشناس داشتن خوب است؛ یعنی کلا خیلی خوب است اما مشکل گرانی و گشتن برای پیدا کردن مناسبش سخت تر... ما چه می کنیم؟ ما اهل هیاهویان پرنده؟ ما می گردیم کتاب می خوانیم تا بالاخره راهی پیدا کنیم در این جنگل وهم آلود.... حدس می زنیم حدس هاسمان را همچون سرنخ ها دنبال می کنیم تا برسیم به ورای خویشتن.... تا به جز به جز رقص بر روی برف بالین خانه افکار..... خسته جان می گیرم و از مقایسه های این تن با تن های دگر.... از خود تخریب گری کمی دور تر می نشینم دستانم را به زیر چانه میگذارم.... در شدت هیاهوی دنیای بیرون، جنگ دنیای درون از آن شرایطی است که رس آدمی را می کشد.....همچنان شب بالی در جانم سو سو می زند و می گوید نمی توانی (: داد می زند تو کافی نیستی ..... قبل تر ها من نیز همدستش می شدم گاهی اوقات هم در شرایط عجیب و غریب می انداختمش و می گفتم بیا بپریم و می پریدیم و قشنگ تر از همیشه می پریدیم....ادم های درونگرای عزیزی که با کلی جنگ و ستم به نقطه ارتباط با ادم ها می رسند و بعد پلی دیگر به سوی بودن زاده می شود؛ اما برونگراهای به نقطه عطف نرسیده که قبلا در مرکز توجه خودشان بوده اند چه می شوند؟ تک تکتان را در اغوشم میفشارم و زمزمه می کنم می فهمم شما را این تن پر درد را.....4. داستان را گونه ای دیگر برای کودک هجی کردم....اری با من بگو : من تو رو میبینم.... من تو رو درکت میکنم.... مقایسه ها؟ اوهوم میفهممش.... جدا شدن از روزانه نویسی؟... نباید از خود بنویسیم؟ ... هووم رنج بزرگ رو به کار بزرگ تجربه کنیم؟اوهوم بهم گفت یه معنی بزرگ تر پیدا کن. چی پیدا کردی؟کمک به بشریت... صلح... ارامش و...همون بود که باید؟نه حتی بیشتر از همیشه بهم ریختمعنا دومی که داری میسازی چیه؟این راه رو قشنگ تر برم مغز لعنتیو بشناسمش تا بتونم بقیرو کمک کنم همه اون برونگراهای راه گم کرده رو (: خوبه خب اگه این معنی هم دووم نیاره چی؟مهم اینه واکنشاتو بشناسی، من این نیستم هات رو، چرایی ادامه رو بعد پیدا کنی راهتواگه نشد چینشده دیگه حداقل تلاشتو کردیعذاب وجدان عذاب آورهمیدونم هووومهوووم (: ولی نگاه کن راه اومده رو (: کی جرات میکنه این همه زیبایی ترسناکو طی کنه؟(خیلیا خفن ترشو رفتن)ای ای مقایسه؟ مگه شرایط یکیه؟نوپبه اندازه خودت قشنگ خلقش کنلاو یولااااف یو............. navaie vazhenavaie vazheMon, 16 Jan 2023 15:29:41 +0330https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/راه-فراموش-شده-riz4brktvocvاز یک نقطه شروع می کنیم بال پرواز میسازیم و گاهی به آغوش زمین بر میگردیم.....یک دورانی در زندگی همه ما هست که عاشق رفتن در این چند راهرو تو در تو می شویم :برای تمام قصه های اتمام نیافتهشاید از برای اینکه رساندن به هدف و تمام کردنش در نهایت برایمان حس خوبی دارد از اتمام؛ عدم ناکافی بودن و عدم وجود ابهام....در تمام این سالها؛ رفت و آمد ها و بالا و پایین های زندگی امروز که درگیر پر کردن فرمی شدم که سن میخواست و دیدم سنم در ذهنم با دو سال کمتر ثبت شده انگار این روزها را جز سن رفته به حساب نمی آورد و از نظرش حساب و کتاب این روزها برایمان معنی ندارد......پر بودن از احساساتی همچون بی طرواتی انرژی های انباشته شده ( چه کسی می گوید انرژی های مثبت توان به اتش کشیدن ندارند؟ ولو اینکه یک حوض آب پر آب هستند و افکار و احساسات منفی جوهره ای برای رنگین کردن)، تحیر، حیرانی،دل باختگی به شرایط ورود به دروازه جسم.... در نهایت بی رمقی و فرار، شوریدگی، بی میلی،پژمردگی، برافروختگی قبل از طوفان، حسرت کارهای نکرده، بی ارادگی و جوایز نقدی دیگر از احساسات هستند که موج میزنند بر ساحل خانواده افکار.... سه-چهار سالی می شود برای دل خود ننوشتم از آن نوشتن ها که فروپاشی حسی نباشد و ادم ها نباشند که بخوانند .....هوووم کلمات رنگ ببازند برای من مرگ تدریجی چیست؟ مرگ تدریجی ام خلاصه می شود در خاموش شدن بارقه امید در حالا ببینیم چی میشه ترس از تمام شدن یک چهارچوب مشخص ...ترسیدن از ندانستن ...اما هوشیاری و تمرین مهارت های یادگرفته شده در این سالها شاید راه نجات بسازد برای پیدا کردن..... به یاد صحبت دوستی افتادم که میگفت:- اگه انتخاب کنی یک حس رو نداشته باشی چیه؟.بی حسی-منطقیه.اره بی حسی برام مثل افتادن، غرق شدن و نفهمیدن غرق شدنه با رهایی و سبک بالی فرق دارهخودت چی؟-ترس، بازدارنده است نمیذاره جلو بری و انتخابم اینه.......هوووم.شما انتخابتون نداشتن کدوم حسه؟قطعه هایی یادگرفته شده از سمفونی کتاب ارتباط بدون خشونت.احساس بهتری دارم (: همیشه نوشتن مرهمه..... ولی چرا یادم میره این موهبتو؟navaie vazhenavaie vazheWed, 27 Jul 2022 14:51:18 +0430https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/نامه-hejnuaqv4tnkنامه ای برای شماتوجه توجه این یک نامه است برای خود شما، برای روح زیبایتاندر این روزهای مه آلود که تمام گوشه های خانه را، ترک ها بودن ها و نبودن ها را دوره کرده ایمگاهی خسته شده ایم بی حال، دلمان خواسته خواب را برای همیشه انتخاب کنیم. از بلورهای بارانی و برگ های تازه زاده شده به ژرفای چشم هایتان :دنیا جنگ می شود عجیب و غریب ها از زمان و آسمان می آیند؛ اما هنوز جوانه ها سر از خاک بیرون می آورند. انتخاب شرایط سخت و بد دست ما نیست ولی واکنشمونو می تونیم انتخاب کنیم.خستگی، درد ها و زخم ها دیده میشن و من برای شما عطر نرگس و یاس می فرستم شاید دردو ساکت کنه برای چند ثانیه و روحتون لذت ببره از یک عطر.تو این روزا خونه موندن شاید برامون یک زمانه بالای زمان و مکان همراه با چاشنی خنده ها و عصبانیت ها و حوصله سر رفتناس. مسئله مالی همیشه هست و چه کسیه که بگه بدون نان می شه ادامه داد؟ اما اگر ذهن درست جان بگیره راحت تر می شه کنار اومد.تو این روزها حواسمون باشه به سلامت جسم و روححتی اگر اخرین لحظات باشه سیاه سفید تمومش نکنیم .این طبیعیه که ما احساس استرس، ترس و اضطراب داشته باشیم؛ حرف زدن با افراد امنمون میتونه حالمونو بهتر کنه، هوای هم رو داشته باشیم بودن برای هم شاید درمان درد بشه.اگر هنوز عذاب وجدان و حال بد داریم چند روزیو استراحت کنیم از حجم فشارهای فکری و سعی کنیمموسیقی رو لمس کنیم، کتاب بخونیم و خودمونو محکم بغل کنیم. آیا بغل کردن خود را بلدیم؟کوید ۱۹ خیلی چیزهارو از ما می گیره؛ اما ی سری چیزهارو هم به ما می دهفرصت اینکه با هم متحد شیم، با خودمون متحد شیم به عنوان یک طرح بشریت که با هم باشیم و هوای همو داشته باشیمبا هم یاد بگیریم و باهم رشد کنیم.اگر نامه رو تا اینجا خوندین افتخار میکنم بهتون بغل محکم براتونلبخند بزنید چون خودتونو دارید صدای نفس هاتون زیباترینهتولدتون هرروزهارزومند ارزوهاتونمهروتموم میشن این روزا چی ازشون برامون میمونه؟برای پاتر ها نیز میگم بیایییم از خاطره های خوبمون ب عنوان تیرمون استفاده کنیم و انرژی بگیریم خوبی و بدی ها رو جدا نکنیم و همرو باهم ببینیممثل دیالوگ معروف سریال this is us:ترش تلخ ترین لیمو زندگیمونو بگیریم و باهاش بهترین شربت آبلیمو رو درست کنیمپروانه دلتون مانا۱۹فروردین نود و نهnavaie vazhenavaie vazheTue, 07 Apr 2020 13:35:10 +0430https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/سه-نقطه-هایی-که-فرار-را-بلد-بوده-اند-و-حال-g57bypte0ci5من همان سه نقطه ی آخر حروف همان ها که مجموع حس های سربسته و سرباز هستند من همان تجمع یک حال در نهایت بی حالی همان ها که فرار را خوب بلد هستند همان ها که اگر اراده کنند اشک هایشان رود کارون میسازد اقیانوس شور میسازد که آدمی نای رفتن ندارد اعتراضتان را چگونه بیان میکنید؟تا یک سنی مادر ها پدر ها از جایی به بعد خودتان در پی حق هستید و وای بدان روز که تعریف از حق ترکیده باشد ....این روزها اوپن آپ کردم دفعه اولش حس خوبی داشت برای خانواده گفتن از مشکلات سر کار اما از یک جایی به بعد حس میکنی باید بگذری از سلسله مراتب مشکلات.....حال من با حجمی از تجمع گرداب فکر با حجمی که قمر روحم است افکاری که بر روحم گذران هستند در روابط دوستانه هی در سرم چرخ میزنند منی که مسئولیت پذیر ترین خود را میسازم حال افتاده ام در حجمی از ادم هاییکه دهنم را به صاف کاری مبتلا کرده اند...نمیدانم طبیعتا کم کاری و بی تجربگی هم بوده الان نمی دانم از چه بیشتر اعصام خورد است؟از ینکه تدریسم به مشکل خورده و خاندانشان حال داد ب هوا داده اند از اینک بگویند کارت دست نبوده از اینک ایده ال نباشم و به مشکل بخورم.....از چه ؟ من همانم که در مواجه با شکست تا چند روزی هر کلمه از ان درس حالم را میگیرد میخوابم تا بشود رود بشوید ببرد حال دگرگونم را ....من زیادی بها میدهم به برکه ی افکارم ....شاید این همان چالش بود این یک ماه که هم کار یاد بگیرم هم یاد اور شود برو به دنبال راه حل برای حس هایت .....نگذار تو را ببلعد هر چه نیست و ابراز بودن میکند برایت......ارتباط با ادم ها چالش انسانی ....از پسش بر ی ایم اگر فرصت دوباره بدهند اینجا اگر ندهند جای دیگر .....میدانم که میتوانم .....navaie vazhenavaie vazheFri, 01 Nov 2019 12:59:13 +0330https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/پیچک-ksbz7k3f3gofدیدمش ..در خیابانی شلوغ،در حجمی از همهمهدر حجمی از فریادهایی که برای مدت طولانی سکوتی خاموش بودند و حال ابراز وجود میکردندرعشه ای پیچک تنم شد و من نفس هایم را میشمردم قلبم سمفونی های از بر شده را مینواخت اما مغزم فرمان بودن را به قلبکم نمیداد؛قفل گلخانه های قلب و مغز باز شده بود راه ارتباطی در های پشتنی این روزها چون اسبی تیزپا میتاخت و من احساس بی حسی زیادی را در تک تک ابعاد بدنم داشتم....این بار واکنش هایم قرار بود جور دگر باشد با ترک اعتیاد یک انسان مواجه بودم انسانی که عاشق نبود معشوقه؟شاید....کودکی بنفشه به دست از کنارم گذشت چند قدم بعد گلی زیر پایم ترک برداشت ترکی که خطی بر گلبرگ هایش شد ، پاسبانی از جلویم گذشت گل های گل خانه ام پژمردند و من بیننده ای بیش نبودم.....ساعت شنی این بار سر دیگرش به آسمان بود ،صور فلکی را برایش توضیح میدادم برای تک تک بچه شن های مغز و قلبش:تو هر آسمونی با هر حجم شلوغی و یا بعضا خالی بودنش دب اکبرو میشه پیدا کرد و وقتی پیداش کنی ستاره قطبی پنج برابر فاصله دو تا ستاره ی آبریزشه....حالا ازت میخوام دقت کنی از ستاره های سازنده دسته ابریز یکی مونده ب اخر دوتاستاره اس ....ی نکته دوست داشتنی چند نفر میبینن اون رفیق کوچولو رو؟معنی هاییم که تو زندگیه همینه ی سریاش جای اسمکمون زیر پامونه و ما نمیبینم حجم تابششونو.... خب این شد شمالت حالا 180درجه برگرد میبینیش؟اونی که پرنوره و چشمک نمیزنه مشتریه کناریش هم زحل اونم چشمک نمیزنه چون سیاره ها ی نور ثابت بی چشمکن.....و حالا جلوی مشتری ی نور قرمز چشمک زن قلب العقرب....همینقدر جذاب...مث بعضی وقتا که از همه چی زده ای و ی لبخند ی نفر میتونه نبضت رو برگردونه.....ی اتوبوس آبی با مسافرهایی که مغزشون طیف های آبی رنگه و هرکی بالای سرش ی جوونه داره ساقه ها یبزن اما اینبار گیاها قیام کردن و گلشونو همرنگ خودشون کردن عقل ب قلب حاکم شده اینبار گلخونه قدیمی تو حال تخریبه انگار.....رنگ ها توی طیفی از رنگین کمون به سرعت نوری قابل تغییرن همون لحظه که رنگ ها رنگ میبازن اما آسمون؟...یادت نره ب جز زیر پات بالای سرتو نگاه کنی ریسرها کن بره رییس رها کنم.غارزومند ارزوهاتون...navaie vazhenavaie vazheTue, 06 Aug 2019 00:30:07 +0430https://virgool.ir/shojazan/ساختن-مبارزه-ای-برای-خویش-n9pni4scjburباید آموخت این خویشتن را باید نواخت این بودن را...از زمانی که با این سه خواهر آشنا شدم حال دگری در درونم جریان گرفت حس و حالی ترکیبی از معنای مبارزه....مبارزه را چه تعریف میکنید؟با تمام حواشی این اواخر اما معنای مبارزه این سه تن هیچوقت از یاد نخواهد رفت بدین معنا که برای خویش جنگیده اند برای بودن خود جنگیده اند و در همهمه مبهم مشکلات پرچم سفید بالا نبرده با تمام توان جنگیده اند ....حال مسئله ذهنیم آنجاست که چه میشود این مبارزه برای خویشتن را بعضی ها بلد و بعضی ها در بهترین شرایط نابلد هستند؟!مشکل کجاست؟عدم آموزش درست از جانب خانواده و یا مدارس و یا...؟همیشه در نظرم علاوه بر شرایط ژن و دی ان ای شرایط محیطی که در آن بزرگ میشویم تاثیرات خودش را میگذارد و زندگی ما همانند تکه های پازل کنار هم چیده میشود....اما وقتی شرایط راحت و آسایش قابل لمس ترین کلمه است انگاری حتی این مبارزه برای خویشتن سخت تر میشود و غیر قابل یادگرفتن چیزی که این روزها اپیدمی مفرط شده که فرزاندان این مبارزه را بلد نیستند ....البته که نیاز ها فرق کرده و حتی روابط اجتماعی به خودی خود مبدل به مبارزه ای برای خویشتن تبدیل شده...مثال عینی بزنم :یکی از دوستانم بعد از مدت ها رابطه با جنس مخالف را تجربه کرد و بعد از گذر چند وقت به این نتیجه رسید که دنیای پسران و دختران زمین تا آسمان است و نتیجه دوم هم تفاوت درکی از دنیا بود قدم اول تلاش شد برای نشان دادن دنیایی که جنس مخالف از لحاظ درکی برای هدف هایش ندیده و نتیجه دوم بعد از جنگ های اعصاب ممتد کنار هم گذاشتن نکات مثبت و منفی و به نتیجه رسیدن بود زین باب که حال در حجمی از مرداب تکه شاخی را علاوه بر دیدن در دست بگیریم بالا بیاییم یا برای خوشی های مقطعی در مرداب فر.و رویم....چندین اقدام شد و در اخرین لحظه نفس نفس زدن انگار انچه باید شد و نقطه ته خط قرار گرفت به شوخی گفتم باید برایت از این گل های گردنی بگیریم و به قولی به تو افتخار میکنم که رابطه ی سمی را پایان گفتی(((((:شوخی بود در نگاه ظریف تر اما یکی از مواردی که این روزها رسما معضل شده (امیدوارم درست نوشته باشم.)همین روابط است چه با هم جنس چه با جنس مخالف خود مبارزه ای برای خویشتن شده و حتی هنر ،هنر بلد بودن یک حال ....در نگاه بزرگتر اما اگر نه شرایط دی ان ای نه شرایط محیطی مبارزه را به ما یاد دهد گاهی باید خودمان بلند شویم و به دنبال معنای مبارزه برویم حال شاکی شدن از عدم بودن ها از عدم وجود مربی شکایت از همه چیز و مقصر دانستن کمکی نمیکند.....مبارزه میتواند از روابط شروع شود و در درجه دوم به هدف تبدیل شود به نوعی از زندگی یک جایی مبارزه تلاش برای خوب است نه الکی خوش بودن بلکه مبارزه برای حال خوب داشتن....مثل تمام خرید اشیا،لباس،ماشین و...میتوانیم افکار را انتخاب کنیم میتوانیم در حجمی از موج های سهمگین دستی شویم برای خویش انتظار جواب نمیدهد انتظار برای معجزه ای که حال خوب بسازد....ارزومند ارزوهاتونم.غnavaie vazhenavaie vazheSat, 27 Jul 2019 16:27:11 +0430https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/ذره-بین-نگاه-ch20cgy8okjtروزهامون رو چه جوری میگذرونیم؟چجوری صبحمون رو شروع میکنیم؟چه کلماتی رو برای تعریف و توصیف خودمون به کار میبریم؟چقدر در کنار مشکلات به حال خوب روحی و جسمیمون توجه میکنیم؟هر کدوم از سوال های بالا پتانسیل این رو داره که درباره اش پست ها نوشته بشه اما بیاییم و چند دقیقه به سوال های بالا فکر کنیم و چه بهتر که جواب های خودمون رو بنویسیم و در این هجوم اتفاقات چند دقیقه ای رو برای خودمون وقت بزاریم همیشه معتقد به این جمله ام که " اگر شرایط و اتفاقات دست ما نیست واکنش نسبت به این مسائل دست ماست "و ما میتونیم مثل خرید اجناس افکارمون رو انتخاب کنیم و کمی از جنبه ی دیگر به اتفاقات بنگریم ،شاید این بار از زاویه دیگه نور به لیوان آب بتابه و یک باریکه ی نور ایجاد بشه .... .بعد از چندین سال این روزها تا جایی که بشه قطار اتفاقات رو به سمت و سوی توسعه فردی در وسع خودم میکشونم و سعی میکنم محیط دورم رو کمی تکون بدم و غربال گری ایجاد بشه ...واقعیت اینه اگر هممون قدم های کوچیکی بر داریم کم کم ریل هایی ساخته میشن که قطار افکارمون رو هدایت میکنن به طور مثال هفته ی پیش به طور اتفاقی با یک لایو در اینستا برخوردم که درباره نگرانی های نامرئی بود اسم جالبی داره و بعد لایو رو گوش کردم و نوت برداری کردم از صحبت هاشون نکات زیادی داشت اون لایو یک ساعته اما به طور خلاصه یک نتیجه از این لایو رو اگر بخوام بگم این بود که :درباره نگرانی های مرئی و نامرئی واقعیت اینه رو بعضی نگرانیا کنترل مستقیم داریم رو بعضیاش غیر مستقیم و رو بعضیاش هیچ کنترلی نداریم مثل گذشتمون که هیچ کنترلی نداریم پس باید کمی توقف کنیم عمیق شدن نسبت بهش رو؛ میمونه دوتا کنترل دیگه الان زمان حال ک در تماس با کنترل مستقیمه و اینده ک کنترل غیر مستقیم داریم واقعیت اینه کار ما زمان حاله و کنترل مستقیممون ک بشینیم زمان بندی کنیم و هدف بندی برا کتابا سرچ همزمان تو سایتا و ....تا روی اینده ای ک کنترل غیر مستقیم داریم تاثیر بزاریم... .یا مورد دیگه که به واسطه دوستی(بنا بر اینکه آدم های اطرافتون رو از همه طیفی انتخاب کنید اما افرادی رو هم داشته باشید که بتونن جوانب دیگه رو نشونتون بدن و محیط های جدید رو بسازن) با کلاسی اشنا شدم برای مهارت های فردی که شرکت کنندگانش بزرگ سالان هستن اما برای من در اون کلاس بودن دیدن دیدگاه ها شنیدن غزل خوانی افرادی همسن پدر و مادرم ،خود استاد که از مولانا و... میخونن و تحلیل میکنن واقعا ارزشمند هست و توان دوباره بهم بر میگرده امروز شعری از دفتر دوم مثنوی خوانده شد و مفهوم این بود که اگر به شما پیمانه ای حاوی گندم بدن ؛به چه چیزی توجه میشه؟گندم یا پیمانه ؟در آحر نتیجه این دیدگاه این هست که به محتوای سخنان افراد نگاه کنیم بیشتر از اینکه چه کسی این سخنان رو میگه ... .و بعضا توجه داشته باشیم که آیا خوب یا بد مطلق داریم؟یا همه چیز نسبی هست و طیف هایی از خاکستری هست که برامون صحبت میکنه ...این نوع دیدگاه یادآور معلمی برام شد که میگف حتی اگر فردی رو دیدیم که حس کردیم علمی نداره گوش کنیم شاید سخن مفیدی داشته باشه!اما سوالی که پیش میاد این هست:آیا همیشه زمان اینو داریم آیا همیشه قضیه پذیرش اتفاق میوفته که در قسمت دوم بخوایم گوش کنیم؟بیایید یکی از این سوال هارو انتخاب کنیم و تا یک هفته روش کار کنیم.....و با خودمون مسابقه دو بزاریم....آرزومند آرزوهاتونم.غnavaie vazhenavaie vazheMon, 22 Jul 2019 14:46:59 +0430https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/هر-تصمیم-گره-ایست-براین-فرش-x1mywmykbdguآهنگ بی کلامی که احساسات را مینوازد...آهنگ های بی کلام انگار از خلاقیت بیش تری برای مخاطب حرف میزنند کلاویه هایی که الفبا میشوند و مخاطب افکارش را ،غم واندوهش،شادی اش را در پوسته ای از سمفونی، بی حرف جا میدهد و حال رقص و پرواز روح را در حجمی نامحدود به نگاه مینشینیم... .هر تصمیم اما رج ب رج میبافد فرش خانواده ی افکار را ؛برای نوشتن همیشه پناهم واژه های کلاویه ای هستند حتی اگر در سیستمی اهنگ بی کلام پیدا نکنم اولین کار جستجوی عبارت "اهنگ بی کلام " در اینترنت ،پلی کردن و بعد هجوم کلمات بر روی صفحه نقش میزنند بودن حالی را ،حال سوال اینست که داستان امروز چیست؟حرف های نیزه وار...تجربه هایی که گاها خودمان پس میزنیم به هزار و یک دلیل به خاطر شنیدن حرف ها در واقع جلوگیری از بحث و گفتگو که نه نشنویم یا فرار از حسی که ان فرد فلان برچسبی نباشیم...یا برای اینکه مورد تایید قرار بگیریم...(که اشاره میکنم به صحبتی از جناب کیارستمی من باب تنهایی ...در تنهایی انگارد فرد بیشتر خودش است)و هزار و یک دلیل دیگر...یک جایی تصمیمات روزمره هستند و گاها برای چندین ساعت جلوی حرکت قطار افکار را میگیرند و گاها تصمیمیات بزرگ تر که برنامه ی چندین سال را رقم میزنند...گاهی ترس و اضطراب بر قلبی رنگ میزنند ...در این تابستان از روز پنجمش که به خانه بازگشتم انتقام چندین سال بچه ی خوب خانه بودن را شاید در تلاش برامدم ک بگیرم (:(صد البته اغراق حرف اولست...)کما انکه با دوستانم به بیرون رفتم ،تجربه ی رفتن به رصدخانه ،تجربه ی رفتن به شب رصدی ،گروه کتابخوانی (متشکل از دو جنس که شاید من برونگرا در این شرایط پر میشوم از درونگرایی و دوستان این را خانوم بودن میخوانند و نظرشان این است تو دست به خودسانسوری میزنی ،خودت باش.... اما واقعیت این است که از خط واصلی در ناکجاآباد ناگهان این شکل میگیرد .و با خود فکرمیکنم شاید برای من راه حل دفاعیست برای جلوگیری از بیرون نزدن آبشار اضطراب (((: ... ).تجربه ی یک رفتار ،رفتن به جمعی ناشناخته از کلاسی صمیمی که از بزرگسالان متشکل شده اما حرف از مهارت های فردیست و بزور خودمان را جا دادیم ...همه ی این موضوعات را برای خودم دست به تجربه زدم چرا؟چون این زندگی همانند پیست کارتینگ هاست به یاد همان تجربه کارتینگ که میترسیدم از سرعت ،در چشمانم اضطراب، اما نه نگفتم به تجربه این حس ،رفتم با احتیاط زیاد پدال گاز را نمیفشردم مبادا که کارت (ماشین های کارتینگ)به بیراهه رود حال این روزهایم حال همان تجربه است شاید بیان نشود اما اعتصابی بی سر و صداست نسبت به این موضوع که نمیخواهم همش در خانه باشم تا امروز حرف شما را شنیدم فرد به قول خودتان بی دردسر بوده ام (تعریف بی دردسر فردیست که ارتباط کمی دارد و بیشتر خانه است)صد البته که حق میدهم این چشم های نگران را اما هماانند این است که شما از خیابان و تصادف بترسی و پا از خانه بیرون نگذاری....حال این پانزده روز از گلیمم پا فراتر گذاشته ام،از خیابان های ناشناخته رد شدم .... .امروز بعد از شب رصدی دیشب که موجب شد من زودتر به خانه برگردم باشگاه نجوم را نرفتم ک نگویند چقدر بیرون((((: و گس وات عکاس میخواستند دوربین بوده اما عکاس نبوده...من؟من هیچ من نگاه...عکاسی که تماما با گوشی با مشقت همیشه انجام میدهم حالا امروز که شانس چهار دست و پا خودش آمده من در را قفل کردم و با راه حل همیشگی ام "خواب" پاسخگویی کردم حتی گوشی ام که زنگ زد صدا را قطع کردم....هوووف....ولی حالا که کلمات داد و قال را در صفحه کردند شربت میخورم و حال بهتری دارم....این روزها خیلی فکر میکنم تمام روابطم را زیر ذره بین میبرم که شاید نباید فلان چیز را میگفتم در رابطه با جلسه کتابخوانی در ارتباط با افرادی که یک در جنس مخالف هستند دو دلم نمیخواهم فردی باشم که مبادی اداب است اما در نهایت هم دلم ان احترام را میخواهد باز به این عبارت میرسیم "هر تصمیم تبعات خودش را دارد" پس نتیجه گیری میکنم :برای نشخوار های ذهنی من باب شناخته نشدن من خود را میشناسم و برای اولین تجربه برای جمعی مدت گونه در لحظه باش و لذت ببر حال حتما نیست که همه چیز روال باشد زمان میبرد نوای واژه به خودت زمان بده برای امروز که یک شانس را در نظر نگرفتی خب شده دگر شاید دوباره اتفاقی از ان قلم رقم بخورد به خودت حق بده اما نگذار حجمی از عادت روزمره گریبانت را بگیرد زندگی پر است از بالا و پایین اینها روزمره اند و در حجمی از اتفاقات اما در باره ی یک فرد و زندگی شخصی جدا از خانواده...دوستدارت م.غnavaie vazhenavaie vazheWed, 17 Jul 2019 20:56:26 +0430https://virgool.ir/@mahroo.mahi11/عطر-لیمو-ترش-در-کنار-گل-شب-بو-vnsk6jkxj0tqلیموترش بالای تختم را نگاه میکنم دو رو.زی میشود که در اتاقم میزبانش بوده ام،کمی ترسیده ،قوای اولیه را ندارد انگار جان از بدنش رفته...آفتاب خودش را به بالین اتاق رسانده و سمفونی تابش را مینوازد....لیمو را بر میدارم کمی پوستش خشک شده با انگشت شصت(شست)فشار میدهم پوسته ی خشکش را نزدیک بینی ام میبرم ...بویش؟نگویم از بویش....برای لحظه ای چشمانم را میبندم و پرواز را تجربه میکنم پروازی که نیاز به تجهیزاتی ندارد ب جز دلی که هنوز به رنگ های گرم آغشته شود....شاید لیموترش ها هم حرف ها داشتند برای گفتن شنیده شدن ... .نقطه اول خط.navaie vazhenavaie vazheTue, 09 Jul 2019 22:06:16 +0430