نوشته های mahnaz mohammadjafar

سرگشتگی های بیان ناپذیر

mahnaz mohammadjafar — Thu, 11 Jun 2020 22:36:00 +0430

تلفیق سرگشتگی های بیان ناپذیر آدمی؛ راز است. آن سنتز لاجرم عواطف؛ بر خود پیچیدن و تنـریسی نقاش در پی بردن به کنه استعاره های سرریز شده اش. پاشیدگی قوت بذر بر تنِ آن شی یا انسان که خویشتنش را به نقاش سپرده؛ انباشتن درز رنگ چاله ها و خطوط از عاطفه. آینگیِ میل و حزن. رازها بر رازها جاری می گردند. و بر نقاش مکشوف.اثر هنری فیوزلی

کنش یا یقین؟!

mahnaz mohammadjafar — Sat, 02 Jun 2018 01:51:02 +0430

.:یادم می آید بارها قصد انجامش را کرده بود. اما هر بار که اراده می کرد؛ نمی شد. دلهره می گرفت. آخر چیزی که می خواست چنان زیبا و دست نیافتنی می نمود که قوتی برای شروع در خود نمی دید. هر مرتبه عامدانه فراموشش می کرد؛ وقفه می انداخت. فاصله می گرفت؛ لابد داشت خیالش را از خود دور می ساخت، به امید اینکه باز نگردد. اما دیری نمی پایید که دو مرتبه و چندین مرتبه به پیش می آمد.شبِ قبلِ آن شب تا ساعت ها فکر کرده بود. نمی توانست نداشته باشدش؛ رهایی غیر ممکن بود، مسحور او بود. البته حتی اگر آن را به چنگ نمی آورد؛ نمی توانستی بگویی منصرف شده. مصداق هایش را به واقعیت بدل می کرد..به طور مثال یکی از بعد از ظهر های بهار رفت پشت بام و دیگر بر نگشت. آن شب؛ آسمان هم آسمانِ همیشه نبود. می غرید و می بارید؛ بعد از آن بارها به پشت بام رفت. خوابیدن بر آسفالت سخت و عکس گرفتن از حالات ابرها را در او زیاد دیده بودم این اواخر.خیلی کم با من حرف می زد؛ اما هربار که متوجه می شد حواسم جمع اوست؛ چیزی می گفت: یا طرحی می کشید و از من می خواست نگاهش کنم. یک روز گفت: وقتی به ابرها؛ و انحلالشان نگاه می کند؛ هستی اش معنا می یابد. قلبش مبدأیی تکین و ملموس برای خود پیدا می کند و دیگر مطمئن نیست روی زمین خوابیده باشد. می دانستم آسمان، آن زمان که باردار بود، تحسین ِ جهانش را بر می انگیخت.یا درباره ی آن شب گفت: وقتی قطره های باران باریدن گرفتند سعی کرده بود چشمانش بسته نشوند؛ تا واپاشی آسمان را بتواند ببیند. اما اندکی بعد مقاومت نکرده و زیر ب ا ر ا ن خود را رها کرده بود.ادامه داد: آن لحظات که چشمانش بسته بود؛ و باران را با ریتم منظمی بر پوست پیکره اش ادراک می کرد؛ کنش های پر از تناقض و فاصله گزاری های تعمدی و اشتباهی اش؛ در جریانِ رسیدن به آنچه رویایش را داشت؛ را به خاطر آورده است. و ناگهان با شنیدن رعدی در آسمان پلک هایش باز شده و از خواب برخواسته. می گفت: گویی قلبش در لحظاتی میانِ خواب و بیداری به یقین رسیده بود. او در <او> حلول یافته بود. و مرگِ جهان ِ پیرامونش را کامل می کرد. و من(من ِ او) زنده می گردید... آنچه او می خواست؛ گوهر ِ یقین بود.

نقاشی یا آینه؟!

mahnaz mohammadjafar — Thu, 31 May 2018 21:06:25 +0430

.:.:.:راغب بود جایی بنشیند که کسی او را نبیند یا با وسیله ای کتابی؛ کوله یا حتی بطری آب معدنی؛ تصویر خودش را بازسازی یا شاید هم مستتر کند. به کادری که رویش می توانست بسته شود اهمیت می داد که آن طور که می خواست به نظر بیاید. نه اینکه مصنوعی باشد یا آگاهی داشته باشد، یا اینکه به هر کارش فکر کند، اما با نگاه عمیقش حتی می دانست بطری آب معدنی را بعد از نوشیدن؛ چطور و کجای میز بگذارد. می دانست میل دارد در اتوبوس کجا و در کنار چه کسی بایستد و به کدام چهره ها نگاه کند. هیچ کجای زندگی اش اتفاقی نبود، اما از اتفاقات استقبال می کرد. سعی می کرد با حالت کودکانه ی چشمانش آدم ها را به درون قلبش راه ندهد. اما اغلب موفق نمی شد. این اواخر اصلن نمی خندید. به دور دست ها خیره می شد. شاید خودش را از دور می دید. و واقعیت می بخشید به تصاویر درونی اش.مدتی بود تابِ بوم های نقاشی اش را نداشت. آخر آنها خودش را آن طور که به نظر می رسید نشان نمی دادند؛ بلکه «خودش» را نشانش می دادند. بی حوصله تر از آن شده بود که بخواهد خودش را ببیند. خودش را فراتر از آنچه در آئینه وجود داشت یا دیده می شد، می دید. رغبتی به نشان دادن نقاشی هایش نداشت. البته پیش می آمد که برای خودش هم عجیب به نظر بیاید و با جلوه ای مواجه شود که تعجبش را بر انگیزد. به اعجاب هایش هم خو گرفته بود. پلان ها و پرده ها آنقدر به سرعت از جلوی چشمانش و روی پوستش کنار می رفت که به گردشان نمی رسید. گهگداری حوصله اش را هم سر می بردند و مجبور می شد برود ظرفی در سینک پیدا کند تا بلکه بگذارد بازگردد به زندگی واقعی. نه اینکه باز نمی گشت؛ باز می گشت. و حتی می توانست فراموش کند که کدام پرده ها کنار رفته. اما هیچ گاه تصاویر پشت پرده ها و حالتش در آن لحظه ها را فراموش نمی کرد. شاید تنها آشپزی کردن برای کسی که مخاطبش قرار می گرفت، رهایش می کرد به معنای واقعی.می خواهم بگویم جهانش را بلد بود چطور معنا بخشد و معنایش را حفظ کند و بپرورد؛ یا می دانست چطور به واقعیت بازگردد؛ و دنیای اسرار آمیزی که در آن زندگی می کرد را خیالی مبهم جلوه بدهد به اطرافیانش. اما اگر غریبه ای پیدا می شد که رفتار های روزانه اش را در مکان های عمومی زیر نظر بگیرد متوجه احوالات متغیرش می شد. این را بعد ها خودِ غریبه اشتباهی لابه لای حرف هاش گفته بود.