https://virgool.ir/feed/@mahnaz.soofiکارشناس ارشد فناوری اطلاعات گرایش تجارت الکترونیک، کمی شاعر، کمی نویسنده، کمی دیوانه... اولین کتاب چاپ شده: عشق آهنی‌fa2026-11-12 01:37:16https://files.virgool.ir/upload/users/56749/avatar/OmhwDQ.pnghttps://virgool.ir/@mahnaz.soofihttps://virgool.ir/@mahnaz.soofi/سرنوشت-خانواده-آقای-هاشمی-چه-شد-xx2anu2plymg‌به بهانه شروع ماه مهر، تصمیم گرفتم از تصمیم وزارت فخیم و فهیم آموزش و پرورش مبنی بر حذف بعضی از دروس قدیمی مثل «#خانواده_آقای_هاشمی »، «#کوکب_خانم»، «#حسنک_کجایی؟» و «#تصمیم_کبری» حمایت کنم.‌یکی از جذاب‌ترین درس‌ها برای من، درس سفر خانواده آقای هاشمی و زنگ تعلیمات اجتماعی بود که انگار من هم با بال خیال با آنها همسفر می‌شدم، ولی چه خوب که حذف شد، آن سالها آقای هاشمی کارمند اداره پست کازرون بود که به اداره پست نیشابور منتقل شده بود، آنقدر اوضاع مالی کارمندی‌شان خوب بود که سر راهشان در هر شهری توقف و سیر و سیاحت کردند ولی حتما تا الان آقای هاشمی بازنشسته شدند و با زحمت و التماس به این و آن نگهبان یک شرکت خصوصی شده چون حقوق کارمندی کفاف اجاره‌خانه، انواع قسط و قبض و خورد و خوراک و پوشاک را نمی‌دهد. پسرشان علی که آن‌ سالها کلاس سوم بود و هرسال با تمام ما دهه شصتی‌ها همکلاسی، بعد از گرفتن لیسانسش، چون که نه پول داشت و نه پارتی، حالا با یه پراید قسطی مدل ۸۴، به تهران آمده و راننده اسنپ شده تا شاید بتواند چهارسال دیگر پولی برای عروسی با نامزد پنج سال عقدکرده‌اش دست و پا کند، خواهرش مریم هم که یک سال از او کوچکتر بود وضع بهتری ندارد، با مدرک فوق لیسانس حالا در یکی از سالن‌های زیبایی ناخن‌کار شده، مادرشان طاهره خانم هم بخاطر قرض زیاد و نگرانی بابت آینده فرزندانش دچار افسردگی و ناراحتی اعصاب شده، مادربزرگ که آن سالها با آنها زندگی می‌کرد، مبتلا به آلزایمر شده ولی آقای هاشمی توان تهیه داروهای مادرش ندارد.‌کوکب خانم مادر عباس که زن با‌سلیقه‌ای بود و از مهمانان سرزده‌اش با نیمرو و ماست و کره و پنیر پذیرایی می‌کرد حالا با این تورم حتی توان خرید یک شانه تخم‌مرغ را ندارد و هربار با صدای زنگ خانه بند دلش پاره می‌شود.‌ما دیگر نمی‌پرسیم حسنک کجایی؟ چون اصلا حق پرسیدن نداریم حسنک‌ها یا در زندان خودکشی می‌کنند یا کلا ناپدید می‌شوند، ما مدتهاست سراغ هیچ حسنکی را نمی‌گیریم.‌کبری هم دیگر اصلا کتاب نمی‌خواند که زیر درختی جا بگذارد، سرش را در شبکه‌های اجتماعی با خبر تغییر جنسیت فلان بازیگر، دستگیری فلان رقاصه و اخبار زرد و بی‌مفهوم گرم کرده‌اند.‌من که موافقم با حذف همچین دروس ناامیدکننده‌ای، از همین تریبون کمال تشکر و قدردانی را بابت این تصمیم به جا و شایسته از #وزارت_آموزش_و_پرورش دارم.‌‌‌#مهناز_صوفی خانواده آقای هاشمیمهناز صوفیمهناز صوفیFri, 25 Sep 2020 13:04:37 +0330https://virgool.ir/@mahnaz.soofi/6-اکتبر-روز-جهانی-فلج-مغزی-pjkzjnst1rtkروزبه: آره، چرا که نه، یه سؤال بپرسم ناراحت نمی‌شید؟جواب همیشگیمو دادم: ناراحت بشم میگم.روزبه: معلولیت شما چیه؟ از سن خاصی براتون اتفاق افتاده؟ قابل درمانه؟ امکان پیشرفتش هست؟هیچوقت پاسخ دادن به این سؤال رو دوست نداشتم چون باعث می‌شد چیزایی رو بگم که بازگو کردنش ناراحتم می‌کرد و اون لحظه ضعف جسمم برام برجسته بشه ولی کمتر پیش می‌اومد این سؤال رو بی پاسخ بذارم.- تاحالا اسم بیماری فلج مغزی یا (Cerebral Palsy)cp به گوشتون خورده؟روزبه: نه، اسم بیماری شماست؟- بلهروزبه: ولی شما که فلج نیستید، راه میرید، فقط حرکاتتون کنده.- درسته ولی فلج مغزی به این معنی نیست که افراد مبتلا قادر به راه رفتن نیستن و از ویلچر استفاده می‌کنن، هرچند درصدی از مبتلایان این بیماری قادر به راه رفتن نیستن و از ویلچر استفاده می‌کنن، به خاطر اینکه این بیماری در شرایط نقصان تکامل یا آسیب به مناطق حرکتی مغز به وجود میاد که در نتیجه، این مناطق قادر به کنترل حرکتی و وضعیت بدنی نمی‌شن، بهش میگن فلج مغزی، یعنی بدن سالمه، مشکل از فرماندهیه.روزبه: متوجه نمیشم، یعنی این بیماری طیف‌های مختلف داره؟- بله، علائمش از یک فرد به فرد دیگه متفاوته. با گذشت زمان ممکنه تغییر نکنه. بعضی از افراد مبتلا به فلج مغزی ممکنه به بیماری‌های دیگه‌ای مثل تشنج، آسیب ذهنی، اختلال یادگیری و تأخیر رشدی، مشکلات تکلم، بلع هم مبتلا باشن. یه عده ممکنه اون قدر بیماریشون شدید باشه که مدتی بعد از تولد فوت کنن!روزبه: شما چطور مبتلا شدید؟- این بیماری در سه زمان ممکنه رخ بده: قبل از تولد یعنی دوران جنینی که مغز به درستی تشکیل نمیشه، بیماری‌های ژنتیکی یا بعضی عفونت‌های ویروسی مادر، زمان بارداری از این دسته هستن. حین تولد، که موقع زایمان به دلیل نرسیدن اکسیژن به مغز بچه آسیب‌های غیرقابل جبرانی وارد میشه و زمان بعد از تولد که عفونت‌های مغز، نرسیدن اکسیژن برای مدتی به مغز، خونریزی مغزی بخاطر ضربه مثلاً تصادف یا زمین خوردن بچه و ضربه به سرش، میتونه بعد از تولد بچه و زمانی که هنوز مغزش آسیب پذیره بهش صدمات بدی وارد کنه.آهی از ته دلم کشیدم و ادامه دادم: که من از دسته دومم. هجده ساعت بین شروع درد زایمان مادرم و به دنیا اومدنم وقفه افتاد، اون موقع مامان بابام رودسر زندگی می‌کردن، هیچ بیمارستانی پذیرش نمی‌کرد، این قدر شهر به شهر رفتن که بالاخره تنکابن مامان رو پذیرش کردن، مامان نمی‌تونست طبیعی زایمان کنه، دوتا ماما افتاده بودن رو شکمش و می‌گفتن می‌تونی می‌تونی، دکتر که اومده بود دیده مادر و بچه هر دو دارن می‌میرن، با دستگاهی به نام فورسپس می‌کشنم بیرون که باعث شد دیر اکسیژن بهم برسه و سلولای حرکتی مغزم آسیب ببینن.روزبه ناراحت شد، گرهی به ابروهاش انداخت و گفت: یعنی سالم بودید تو شکم مادرتون؟- بله، در اثر اشتباه پزشکی این طور شدم.چند لحظه ساکت نگام کرد و ادامه داد: ولی گویا خداروشکر درصد آسیبتون خفیف بوده، چون مشکل حرکتی تون حاد نیست، مشکل هوشی و تکلم هم ندارید حتی خیلی هم باهوشید، اگه اشتباه نکنم مدرکتونم ارشد آی تیه، درسته؟- بله ولی من از اول این طوری نبودم، فقط یه تیکه گوشت خالی بودم. بچه‌ای که سه ماهه گردن می‌گیره من هجده ماهگی گرفتم. منی که الآن می‌بینید ساز رو تو دستم می‌گیرم حتی نمی‌تونستم نون رو تو دستم بگیرم، مامانم نون رو تو دستم میذاشت و دستمو مشت می‌کرد. همه بچه‌ها پونزده، شونزده ماهگی راه می‌افتن ولی من شش سالگی راه افتادم، اونم با زحمت فراوون مامان و بابام، بابام کل حیاط خونه اجاره‌ای رو نرده کشیده بود، مامانم از پشت بغلم می‌کرد و راه می‌بردم، تا شش سالگی مامانم منو مرتب کار درمانی و فیزیوتراپی می‌برد، اون قدر که یادمه تو جلسات کاردرمانی خسته که می‌شدم نق می‌زدم وگریه می‌کردم. مامانم برام شعر می‌خوند، خب برای یه بچه خیلی سخته که به جای بازی با هم سن و سالاش فقط در حال کاردرمانی و فیزیوتراپی باشه.بعد لبخند کجی زدم و ادامه دادم: ببخشید سرتونو درد آوردم!روزبه: نه... نه، خیلی ممنونم که با حوصله و کامل جواب دادین، ولی چقدر اطلاعاتتون کامله‌ها!خندیدم و گفت: وقتی از زمانی که خودتون رو بشناسید متوجه فرقتون با بقیه بشید، سعی می‌کنید دنبال علت و رفعش باشید.روزبه: بله شما فرق دارید ولی فرقتون اینه که هنرمندید، تحصیل کرده اید و اینا یعنی بااراده‌تر، باهوش‌تر، خوش قلب‌تر و مهربون‌تر از خیلیا هستید، قدر خودتون رو بدونید. بیماریتون درمان نداره؟- ممنونم از لطف و تعریفاتون، فعلاً که نه ولی تا دو سالگی زمان طلایی برای کاردرمانیه، جدیدا هم میگن با سلولای بنیادی می‌تونن بچه‌های کوچیک رو درمان کنن.روزبه: جدی؟ چه خوب!- درهر صورت از من گذشته! بخش هایی از رمان عشق آهنی ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------امروز ۶ اکتبر، روز جهانی فلج مغزی( Cerebral Palsy) و یا به اختصار CP است، روز جهانی هزاران درگیر این عارضه مثل من، چقدر با فلج مغزی آشنایی دارید؟ فلج مغزی به زبان ساده به معنای اختلال و ناتوانی حرکتی به علت یک ضایعه مغزی است. این یک اصطلاح کلی است که گروهی از ضایعات مزمنی که کنترل حرکتی فرد را مختل می‌کنند، شامل می‌شود. اختلال حرکتی ناشی از این ضایعه در سال‌های اولیه زندگی ظاهر می‌شود و معمولاً باگذشت زمان بدتر نمی‌گردد. فلج مغزی در شرایط نقصان تکامل یا آسیب به مناطق حرکتی مغز به وجود می‌آید و درنتیجه، این مناطق قادر به کنترل حرکتی یا وضعیت بدنی (پوسچر) فرد نخواهند بود. من یک فرد cp هستم که شبیه هیچ فرد cp دیگری نیستم، افراد درگیر cp با محدودیت‌های متفاوتی روبرو هستند. یک خاطره و تجربه شخصی: اسفند سال ۹۵ به مناسبت هفته آگاهی از مغز، به عنوان یک فرد cp، مهمان دانشگاه علوم پزشکی ایران بودم و چند دقیقه‌ای را برای حضار صحبت کردم، یادم میاد بعد از من دکتر داریوش نسبی تهرانی صحبت کردند، حرف جالبی زدن، ایشون گفتن: بیشتر این بچه‌ها اینقدر باهوش و با‌استعدادن که من فکر می‌کنم عبارت «فلج مغزی» اصلا مناسبشون نیست.چقدر لذت بردم از این حرفشون...به مناسبت روز جهانی فلج مغزی، اگه ممکنه چند دقیقه زمان بذارید، کلمه cerebral palsy یا فلج مغزی رو گوگل کنید و اطلاعاتی راجع بهش پیدا کنید.مهناز صوفیمهناز صوفیSun, 06 Oct 2019 17:44:59 +0330https://virgool.ir/@mahnaz.soofi/معلول-یا-بیلی-برای-استخراج-طلا-dgtsrylqpkhpدلایل و شرایط معلول بودن یا معلول شدن در سراسر دنیا متفاوت است که می‌تواند ناشی از ژنتیک، جهل، قصور پزشکی، حادثه، خرافه و... باشد و از ۲۰۰ سال پیش تاکنون کشورها سعی در بهبود و پیشرفت شرایط زندگی فردی و اجتماعی افراد دارای معلولیت و دادن فرصت‌های برابر با دیگر افراد جامعه به آنها دارند. سعی کردم قبل از پرداختن به موضوع موردنظرم جستجویی در اینترنت کنم و وضعیت کشورها در خدمات‌رسانی و آموزش به افراد دارای معلولیت را مطالعه و مقایسه کنم، مطلب خاص و قابل استنادی پیدا نکردم ولی متوجه شدم که اکثر کشورها حتی برای مهاجرین دارای معلولیت خود هم تسهیلات خاص قائل می‌شوند، این در شرایطی است که در کشور عزیز ما ایران، در همین موسسات پر سروصدای آموزش به افراد دارای معلولیت ابتدایی‌ترین استانداردهای مکان آموزشی برای این قشر رعایت نشده که به تفصیل توضیح خواهم داد:۱. چند وقت پیش به فکر عضویت در یکی از همین موسسات افتادم، طبق نوبتی که از یک‌ماه قبل داده بودند راس ساعت ۱۱ در دفتر آن موسسه حاضر شدم ولی گویا به بقیه هم همان ساعت را نوبت دادند که من برای حدود ۶ امضا تا ۳ بعدازظهر آنجا معطل شدم و نکته قابل توجه این بود که تیم ارزیابی و ثبت‌نام هرکدام در اتاقی جداگانه بودند، سوالی که ذهنم را درگیر کرد این بود که آیا واقعا امکان قرار گرفتن تمام کادر پذیرش در یک اتاق نیست که مراجعین دارای معلولیت مجبور می‌شوند چندین بار به اتاق‌های مختلف برای ارزیابی و گرفتن امضا بروند؟۲.اصل اول در خدمات‌رسانی تکریم و احترام است که متأسفانه هنوز برای خیلی از فعالین و مشارکت‌کننده در این حوزه جا نیوفتاده که معلولیت جسمی دال بر معلولیت شخصیتی و نفهمیدن نیست، این است که باعث می‌شود هیچ اهمیتی به غرور و شان دختران و پسران جوانی که مجبور به استفاده از توانبخشی هستند نمی‌دهند، شاید دختر یا پسری از روی حیا، خجالت، غرور یا هر حس دیگری در دراز کشیدن یا مثلا چهاردست و پا رفتن جلوی جنس مخالف معذب باشد، یعنی به فکر هیچ‌کدام از مسئولین این مرکز نرسیده که استفاده از توانبخشی را مثلا زوج و فرد یا ساعتی کند و این موضوع را با دلیل بی پایه و بی معنی تمام شما اینجا خواهر و برادرید توجیه می کنند؟!؟!۳.در حرکتی غیرقابل انتظار یکی از مسئولین بخش توانبخشی، تاکید می‌کنم «توانبخشی» از من پرسید: «به شما با وجود این شرایط بد جسمی چطور گواهینامه رانندگی دادند، به از شما بهتر ندادند»، با روبرو شدن با این لحن بد با دو موضوع به چالش رسیدم: ۱.توانبخشی جسمی به چه قیمتی؟ به قیمت آسیب روحی و تخریب روحیه و اعصابم؟ ۲.چرا نباید کارکنان مرکزی با آنهمه شهرت برای برخورد درست با افراد دارای معلولیت آموزش دیده باشند و به عواقب این دست تضعیف‌کردن‌ها اهمیت ندهند؟ آیا توانمندسازی از روحیه افراد دارای معلولیت شروع نمی‌شود؟ ۴.یکی از فعالیت‌های اینگونه موسسات اشتغال افراد دارای معلولیت است، با چند بار رفت و آمد به آنجا متوجه شدم که هیچ برنامه خاصی برای این مهم ندارند، طوریکه برای اپراتوری یک شرکت مشهور بدون درنظر گرفتن شرایط جسمی و تحصیلات کارجویان یک دوره چند روزه ورد و اکسل ترتیب دادند که به اصطلاح در روز مصاحبه ادعا کنند همه این دوره را آموزش دیده‌اند، و بازهم چون ذهن پرسشگرم هیچ‌وقت ساکت نمی‌شود برایم سوال شد که به چه تدبیری فردی که دستش در تایپ مشکل دارد یا به دلیل اختلال تکلم مناسب تصدی اپراتوری نیست به آن شرکت معرفی می‌کنند؟ آیا به این موضوع فکر نمی‌کنند که شکست به دست نیاوردن آن شغل و یا رد در مصاحبه می‌تواند چه تاثیر مخربی در روحیه فرد دارای معلولیت بگذارد؟ ۵.در همه‌جای دنیا فعالیت خیرین در موسسات خیریه مرسوم و پسندیده است ولی هیچگاه دلیل متفاوت بودن پوشش خیرین در این موسسه را متوجه نشدم، سوال اینجاست که اگر واقعاً دلیل حضور خیرین گرامی انجام کارهای انسان‌دوستانه است چه دلیلی برای برجسته نمودن آنها از دیگران است؟ آن هم با لباس‌های فاخر و مد روز! نکته ریزی که به چشمم خورد این است که گاهی پوشیدن یک کفش پاشنه‌بلند می‌تواند آرزوی دختری باشد که قادر به راه رفتن نیست، شاید کمی سخت‌گیرانه به نظر بیاید ولی از لحاظ روانی نمایش دارایی‌ها در مقابل دیگر افراد چیزی جز حسرت برای بیننده و احساس بد از کمبودها نخواهد داشت، قطعا نمی‌شود و انتظار هم نمی‌رود کل جامعه برای اینکه عده‌ای قادر به داشتن یا استفاده از چیزی نیستند آنها هم استفاده نکنند ولی برای مرکزی که رده سنی پذیرش از کودکی تا میانسالی دارد رعایت این موضوع الزامی است.۶.بیش از 95 درصد کارمندان این مجموعه و حتی کادر مدیریت آن را افراد غیرمعلول تشکیل می‌دهند، این در شرایطی است که اگر هم از افراد دارای معلولیت برای همکاری‌های موردی استفاده کنند حق‌الزحمه‌هایی بسیار ناچیز که بیشتر شبیه شوخی! است پرداخت می‌شود که این موضوع کمی غیرقابل توجیه است درست مثل سازمان بهزیستی کشور که مدیران عالی‌رتبه آن هیچ معلولیتی ندارند و همین موضوع باعث به وجود آمدن این مسائل به نظر ریز ولی مهم و اساسی شده که با کمی دقت و پرس و جو متوجه می‌شوید اینها مواردی هستند که تمام افراد دارای معلولیت را آزار می‌دهد ولی طبق معمول به پذیرش جبر عادت کرده و سکوت را ترجیح می‌دهند.درست است که با شرایط فعلی اشتغال تقریبا هیچ‌کس در منصب شغلی متناسب با مدرک تحصیلی‌اش نیست ولی با اینهمه تا به اکنون مشاهده نشده که به طور مثال رییس سازمان نظام مهندسی کشور یک پزشک و رییس سازمان نظام پزشکی یک مهندس باشد چون هیچوقت یک پزشک درکی از کار مهندسی و یک مهندس درکی از پزشکی و درمان ندارد و قرار دادن هرکدام از اینها در جای هم باعث بهم ریختگی یا در بهترین شرایط دست نزدن به هیچ کاری برای خراب نکردن امور‌ می‌شود پس چه اتفاقی می‌افتد که نباید ریاست سازمان بهزیستی یا موسسات مهم مرتبط با افراد دارای معلولیت با فردی دارای معلولیت یا آموزش‌دیده در حوزه معلولیت باشد و یا لااقل مشاوری دارای معلولیت داشته باشند؟ متاسفانه از بررسی و برآیند این موارد به این نتیجه رسیدم که افراد دارای معلولیت در تمام کشور فقط مانند بیلی برای استخراج طلا(بودجه) و رد کردن یک سری آمار و ارقام بی‌مصرف برای پزهای مدیریتی هستند و بازهم متاسفانه هیچ‌کس برای اینهمه سوال و چالشم پاسخگو نبود و ترجیح دادم عطای عضویت در این موسسه را به لقایش ببخشم لااقل تا زمان روشن شدن و رفع این موارد؛مهناز صوفیمهناز صوفیThu, 01 Aug 2019 13:31:17 +0430https://virgool.ir/@mahnaz.soofi/عشق-آهنی-قسمت-اول-tzgtc1jolidn آخه خدایا قربون بزرگیت برم من، هرکسی یه جوری با یه صدایی بیدار میشه، یکی با صدای زنگ ساعت، یکی با صدای خروس، یکی با صدای عشقش، من چرا باید هر روز با صدای دعوا و بحث بابا و مهشید بیدار شم؟ هااان؟ بالاخره یه روز می‌فهمم دعوای اینا سر چیه که تا من می‌رسم ساکت میشن و نمی‌خوان من بفهمم!!!عادت داشتم وقتی بیدار میشم تا نیم ساعت تو تختم با گوشی ور برم یا غرق رویاهای دور و درازم شم، بعد از اینکه تونستم از تخت دل بکنم، پا شدم رفتم سمت آینه، موهامو خیلی دوست داشتم، خرمایی رنگ و حالت دار، که پایینش فرهای درشت داشت، بلند بودن ولی نه زیاد، موهامو شونه زدم، صورتمو شستم و راهی آشپزخونه شدم، صدای پامو که شنیدن، به طور واضحی مثل همیشه ساکت شدن. مامان و بابا و مهشید در حال صبحانه خوردن که چه عرض کنم بیشتر بحث بودن، یه آن خندم گرفت و اومدم خندمو پنهون کنم که بابا هم دید و یه لبخند ریز و تصنعی زد و گفت: چیه بابا؟ به چی می‌خندی؟خندمو لو دادم و گفتم: هیچی بابا جونم، راستی این قدر گرسنمه سلام یادم رفت، سلاااام، صبح بخیر.بابا و مامان لبخندی زدن و جوابمو دادن، مهشید هم سرسری جوابی داد، معلوم بود از بحث امروز هم به نتیجه‌ای نرسیده بود، مامان بلند شد برام چای بریزه، منم مشغول لقمه گرفتن شدم که بابا با امید و ذوق خاصی بهم گفت: مهسان مهندس امیریان باهام تماس گرفت، گفت با یکی از دوستاش که شرکت داره راجع به تو صحبت کرده، شماره مدیر عامل شرکتم داد، مهندس حیدری، بعد از صبحونت باهاش تماس بگیر، یه وقت بگیر برو پیشش.خیلی خبر خوبی بود، یعنی میشد منم برم سرکار خدایا؟– واااااقعا بابا؟ چه شرکتیه؟ وضعیت منو می‌دونن؟بابا و مامان یه نگاه کوتاه به هم کردن و بابا گفت: بابا مهم مغزته، مهم تواناییته، مهم اینه که تو با این شرایط تونستی توی یه رشته خوب ارشدتو بگیری، این خیلی با ارزشه!مامان هم چای رو گذاشت جلوم و با یه غرور خاصی مثل همیشه گفت: اونم رشته آی تی، مگه کمه؟ من بهت ایمان دارم مامان، مطمئنم یه روزی می‌درخشی!دست گرم و مهربونشو گذاشت رو دستم و ادامه داد: مثل چشمای قشنگت که می‌درخشه.ته دلم از اینکه مدیرعامل شرایط جسمیمو نمی‌دونست استرس گرفتم ولی بخاطر مامان و بابا به ذوقم ادامه دادم و گفتم: چشــــــم بابا جونم، به محض اینکه صبحونه مو خوردم اطاعت امر میشه، مـــــــــرسی بابای خوش تیپمبابا خندش پررنگ‌تر شد و گفت: بروووو بچه.تموم مدتی که ما حرف می‌زدیم مهشید تو فکر بود و داشت الکی چایشو هم می‌زد و هیچ عکس العملی نشون نمی‌داد، دستمو جلوش تکون دادم و صداش زدم: مهشید، الووووو، کجایی؟ نگام کرد و لبخند تلخی زد و گفت: همین جا.– چی شده؟نیم نگاهی به بابا کرد و گفت: هیچی.دلخور بلند شد، صندلی رو محکم هل داد جلو و از آشپزخونه رفت، با تعجب رفتنشو نگاه کردم، تا از دیدم خارج شد، با نگاه پرسشگرانه و چشمای گرد برگشتم سمت بابا و با تکون دادن سرم پرسیدم: چی شد؟بابا هم جواب مهشید رو برام تکرار کرد، منم دیگه اصرار نکردم ولی خیلی دوست داشتم بدونم قضیه چیه؟ مامان که حالت قانع نشدگی منو دید گفت: پاشو مهسان، پاشو یه زنگ بزن به این شماره، شاید وقت دادن امروز بری.معطل نکردم و شماره رو از بابا گرفتم و رفتم تو اتاقم که زنگ بزنم، انگار تو دلم رخت می‌شستن، دستام یخ شدن، نفس عمیق کشیدم، سرمو رو به آسمون کردم و گفتم: “خدایا خودت کمکم کن.” شماره رو گرفتم، یه حالی داشتم بین اینکه هم دوست داشتم برداره هم دوست نداشتم، بعد از بوق چهارم جواب داد: الو– الو سلاممهندس حیدری: سلام، بفرمایید!– وقتتون بخیر، معتمدی هستم از طرف آقای مهندس امیریان تماس می‌گیرم.مهندس حیدری: بله، خوبید؟– ممنونممهندس حیدری: خب شما تخصصتون چیه؟خیلی صداش خشک و جدی بود مثل صدای ضبط شده.– من کارشناس ارشد آی تی هستم گرایش تجارت الکترونیک، بیشتر توی زمینه‌های هوش تجاری فعالیت می‌کنم.مهندس حیدری: خب؟این خب گفتنش یعنی عملا چیز زیادی از حرفم متوجه نشده بود.– رزومه دارم، اگه ممکنه آدرس ایمیلتونو بدین براتون بفرستم.مهندس حیدری: باشه، براتون اس ام اس می‌کنم، تا من رزومه تون رو مطالعه می‌کنم شما هم تشریف بیارید شرکت، حضوری صحبت کنیم.– امروز؟مهندس حیدری: بله، شما نمی‌تونید امروز؟– چرا چرا می‌تونم.مهندس حیدری: پس منتظرم– چشم، پس لطفاً آدرس شرکت رو هم همراه ایمیل برام اس ام اس کنید، ممنون.مهندس حیدری: حتما، خداحافظ.– خداحافظتون.مهناز صوفیمهناز صوفیWed, 31 Jul 2019 19:54:52 +0430https://virgool.ir/@mahnaz.soofi/الوعده-وفا-fsfjlaydd0cxقرار بود اینجا رمانمو بذارم، خب پس این پست به عنوان مقدمه، بعدم بریم که قسمت اول رو تقدیمتون کنم...جرقه ­ی داستان از زمستان 93، با اطلاع از قانونی در رابطه با خانم های دارای معلولیت در ذهنم زده شد. به موازات این موضوع همیشه دوست داشتم اتفاقات، پستی ها و بلندی ها، تلاش ها، شکست ها و پیروزی های زندگی ام را به صورت مکتوب ثبت کنم که تصمیم گرفتم رشته زندگی ام را به رشته حقیقت تلخ آن قانون گره بزنم و عشق آهنی را به نگارش در آورم.نوشتن رمان برای منی که تا به حال تجربه نوشتن داستان بلند را نداشتم ریسک بزرگی بود ولی از آنجا که هدف مادر اراده است و هدف هایم از ابتدا برایم واضح و روشن بودند به جز چند توقف کوتاه در مسیر شیرین و پر خاطره نوشتن به مشکل خاصی برنخوردم. در طی نگارش داستان با یادآوری خاطرات تلخ و شیرین با شخصیت های داستان گاهی اشک ریختم و گاهی خندیدم و همین اشک ها و لبخندها این داستان را برایم قدر جان عزیز کرد.و اما اهدافم: شاید فکر کنید جمله ی هیچ سلاحی برٌنده تر از قلم نیست، جمله ای اغراق آمیز است ولی با پیشرفت تکنولوژی و فراگیر شدن شبکه های اجتماعی، شخصا به این جمله ایمان پیدا کردم، به همین دلیل برای اعلام اعتراضم به قانون یاد شده هیچ راهی را موثرتر از نوشتن پیدا نکردم.هدف بعدی اینکه در طول سی سالی که از خدای بزرگ عمر گرفتم و از همان ابتدا معلولیت، یار جدا نشدنی زندگی ام بوده فهمیدم چقدر تصور جامعه با خود حقیقی من و امثال من فاصله دارد که این فاصله را جز با فرهنگ سازی و توضیح توانمندی ها و چالش های زندگی این قشر نمی توان از بین برد و چه فرهنگی بالاتر از رسانه و کتابخوانی...تقریبا دو سوم از رمان را قبل از انتشار در فضای مجازی به اشتراک گذاشتم تا در حین نگارش بازخورد خوانندگان را بررسی کنم، در کنار نظرات، انتقادات و تشویق ها، یک سوال بین تمام دنبال کنندگان داستان مشترک بود: «آیا شخصیت های داستان به خصوص شخصیت های اصلی داستان، یعنی مهسان و روزبه و اتفاقات بیان شده در داستان حقیقی است؟» در جواب این سوال با کمی شیطنت (و البته چاشنی خباثت) فقط می توانم بگویم از کسی پرسیدند خربزه می خواهی یا هندوانه؟ گفت هردوانه. نمی دانم، شاید اگر قسمت شد، یک وقتی، یک جایی در موردش توضیح دادم ولی الان لطف و هیجان داستان به تشخیص ندادن حقیقت از تخیل ذهن من است.مهناز صوفیمهناز صوفیMon, 29 Jul 2019 15:41:35 +0430https://virgool.ir/@mahnaz.soofi/حرف-اول-lmrmekb2c5ctآدم گاهی دوست داره بلند بلند فکر کنه، این افکار گاهی قد یه توییت کوتاهه، گاهی هم دوست دارم مفصل راجع بهشون صحبت کنم، اینجا هم افکار بلندمو می نویسم، هم احتمالا قسمت به قسمت رمانم با عنوان عشق آهنی که جان پاش گذاشتم و با عشق نوشتم و هم از همه مهم تر البته، دغدغه های زندگی پر از فراز و فرود همراه با معلولیتم رو...مهناز صوفیمهناز صوفیThu, 25 Jul 2019 16:41:55 +0430